Οκτωβριανό Σόλο: Η εμπειρία να βλέπεις μια ορχήστρα ζωντανά
Άκου τι ΆκουσαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ανταπόκριση δημοσιογραφικού επιπέδου (ή και όχι) από μια συναυλία μιας από τις φιλαρμονικές ορχήστρες του Λονδίνου, την Philharmonia Orchestra. Aka, να πάτε να δείτε ορχήστρες γενικά!!
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Μάριε! Μάριε, πού είσαι? Μάριε! Πήγε, τι έκανε! Μάριε, πού είσαι ρε! Γεια σας, γεια σας! Χαίρετε, χαίρετε! Μόνος μου, όπως καταλάβες, σήμερα είναι ένα επεισόδιο Ο Μάριος με πούλησε Όπως έκανε αυτός το δικό του επεισόδιο Έτσι θα κάνω κι εγώ ένα δικό μου και αυτή τη φορά θα μιλήσουμε για κλασική μουσική και συγκεκριμένα για την εμπειρία του να τη βλέπεις από κοντά.
Ο λόγος για μια ορχήστρα από τις πολλές φιλαρμονικές ορχήστρες που έχει το Λονδίνο η Φιλαρμόνια Όρκεστρα η αφρομή να τη δω ήταν απλά επειδή παίζανε κοντά στην περιοχή που μένω στο Λονδίνο, οπότε λέω γιατί όχι, καλή ευκαιρία. Δεν είναι εύκολο, ειδικά για την τσέπη του καθενός. Οπότε πήγα και τους είδα. ήταν μια δύοωρη συναυλία στην οποία παίξανε πρώτα μια ουβερτούρα του Τσαϊκόφσκι άμα το ξέρετε κάποιος overture είναι στα αγγλικά, στα ελληνικά ο όρος είναι overtura, είναι ένα οργανικό κομμάτι που παίζει συνήθως πριν από μια όπερα ή από ένα μπαλέτο μπορείτε να το σκεφτείτε αν θέλετε κάτι σαν τη σημερινή μουσική τίτλων αρχής σε μια ταινία ας πούμε, για παράδειγμα στις ταινίες του James Bond που παίζει ένα τραγούδι χαρακτηριστικό στην αρχή κάτι παρόμοιο οπότε ήταν αυτό πρώτο, αυτή η overture πρώτη ένα κονσέρτο για πιάνο του συνθέτη Γκριέγ τον ήξερα εγώ εκείνη τη βραδιά τον έμαθα και τελευταίο και πιο ταβαντούρικο η πέντη συμφωνία του Μπετόβεν μια από τις πιο γνωστές συμφωνίες του
και ένα από τα πιο γνωστά κλασικά κομμάτια νομίζω γενικά το επεισόδιο αυτό ήθελα να το κάνω όχι απλά για να μιλήσω για αυτά τα κομμάτια περισσότερο για να παρωτρύνω κόσμο όποιον ακούει γενικά να πάτε να δείτε μια ορχήστρα κάποια στιγμή στη ζωή σας γενικά είτε με τον σύντροφό σας είτε και μόνοι γιατί όχι είτε γενικά άμα έχετε κανένα δεν ξέρω κουλτουρέλ λίγο ιντελεξουέλ φίλο ή με κάποια παρέα τέλος πάντων είστε σε φάση ότι θα πηγαίνετε θα σας άρεσε Θέλω επίσης να σχολιάσω ότι η κλασική μουσική γενικά δυστυχώς και οι συναυλίες που δίνουν αυτές οι ορχήστρες νομίζω έχουν συνδυαστεί λίγο με αυτό το πομπόδες ύφος πλούσιων και ευγενών έτσι που κάθονται ενδεχομένως στον εξώστη σιωπηλή ακούνητη έχουν εκεί μερικοί το στερεοτυπικό τους μονόκλ γιατί όχι αλλά είναι κρίμα γιατί ενώ όλη αυτή η στερεοτυπική εικόνα είναι τελείως στατική αυτό που συμβαίνει στη σκηνή είναι πάρα πολύ ζωντανό και δυναμικό άμα το σκεφτείτε, άμα κάτσετε και σκεφτείτε μια ορχήστρα έχετε όχι απλά συνδυασμούς οργάνων
αλλά ολόκληρες ομάδες οργάνων οι οποίες συνθέτουν ένα ολόκληρο πλήθος πάνω στη σκηνή το οποίο σου παρουσιάζει κάτι το οποίο είναι πάντα σε απόλυτη αρμονία δηλαδή δεν ξέρω, μερικές φορές μοιάζει λίγο με συγχρονισμένη κολύμβηση ή τέλος πάντων με κάποιο είδος χορευτικό κάπως έτσι είναι να το βλέπεις από κοντά βλέπεις τα έγχορδα και τα πνευστά να εναλλάσσονται ή και να συνεργάζονται ανάλογα το σημείο ενός κομματιού τα κρουστά να αντιχούν και πραγματικά επειδή δεν ξέρω έτσι όπως ακούς αυτή τη μουσική μπορεί να να χαθείς λίγο στη σκέψη σου ένα κρουστό πάντα θα σε φέρει πίσω εκεί που πρέπει ας πούμε και γύρω από όλα αυτά ή μάλλον στη μέση όλων αυτών έχεις το μαέστρο που τα γυροφέρνει όλα πραγματικά που δίνει το τέμπο αλλά όχι μόνο το τέμπο έχει πολύ ενδιαφέρον αυτό ουσιαστικά δίνει το τέμπο κάνει και νόημα βέβαια σε όποια μέρη της ορχήστρας πρέπει να μπουν σύμφωνα με την κινησεολογία του έχει πολύ ενδιαφέρον δηλαδή βλέπεις για παράδειγμα άμα πρέπει οι βιώλες για παράδειγμα
να παίξουν κάτι, θα δεις το μαέστρο να γυρίσει προς εκεί που είναι οι βιόλες και να τους πει με ένα νόημα σμέλα τώρα μπαίνετε. Οπότε έχουμε και το τέμπο και το ουσιαστικά να κάνει λίγο το τροχονόμο άμα το σκεφτείτε αλλά δίνει και τον τόνο ο οποίος πρέπει να βγει στο εκάστοτε σημείο του κομματιού δηλαδή πότε να πέφτει τα βαντούρι και πότε τα όργανα να παίζουν λίγο πιο ήρεμα δηλαδή να αποκτήσουν τα επίπεδα, όλη αυτή η μουσική που παράγεται.
Να μην είναι ένα ήρεμο σημείο ενός κομματιού και ένα πολύ δυνατό να είναι πάνω κάτω με την ίδια ένταση, με το ίδιο φόρτε που λένε. Να έχεις πιο ήρεμα, να παίζουν γλυκά, κατά τόπους γλυκά και ήρεμα οι ομάδες αυτές των οργάνων. Και με ένα τουνεύμα μπορείς να δεις και με πιο νευρική κίνηση να αρχίζουν να παίζουν πιο έντονα αριθμικά να γίνεται λίγο πχαμός κοιτάζοντας επίσης τα έγχορδα όλα σωστικά τα έγχορδα από βιολιά μέχρι τα κοντραμπάσα κάτι που κάνει ακόμα πιο όμορφη αυτή την εμπειρία είναι να βλέπεις απλά τα ίδια τα δοξάρια να ανεβοκατεβαίνουν και είναι νοηρό γιατί όλο αυτό γίνεται το κάνουν μαζί όλη η μουσική όλη η μουσική των έγχορδων κουνάντα δοξάρια τους πάνω κάτω στην ίδια φάση ουσιαστικά χωρίς κανένα από αυτά να παίζει διαφορετικά δηλαδή δεν βλέπεις ποτέ κανένα δοξάρι απλά να ανεβαίνει πάνω ενώ όλα τα υπόλοιπα κατεβαίνουν κάτω είναι όλα μαζί και αυτό συνιστά πάλι λίγο αυτή την αίσθηση ότι βλέπεις έναν ομαδικό χορό μόνο που απλά εδώ πέρα δεν
χορεύουν απλά οι χορευτές οι ίδιοι απλά χορεύουν εντός οργικών τα όργανα τα οποία παίζουν και τα κομμάτια αυτά καθεαυτά δεν θέλω να πω πολλά. Πιστεύω ότι το podcast το οποίο δουλεύει με το Μάριο έχουμε πει ότι θα έχουμε μια πάρα πολλή βρή αγκάμα τραγουδιών ενδεχομένως να το έχετε καταλάβει ανά τα επεισόδια μέχρι στιγμής οπότε θα αξίζει πιστεύω για συγκεκριμένα από αυτά τα κομμάτια να μιλήσουμε ξεχωριστά στο μέλλον ιδανικά έχοντας ψάξει και λίγο παραπάνω πληροφορίες για να μπορούμε να πούμε κάτι ενδιαφέρον για το καθένα από αυτά το πρώτο κομμάτι, η ουβερτούρα αυτή του Τσαϊκόφσκι λέγεται Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα ή άμα θέλετε η ουβερτούρα του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας δεν θέλω να πω πολλά έχει πάρα πολύ ωραίες αλλαγές όπως είπα πριν από ήρεμα μέρη σε πιο δυνατά είναι έτσι μια ωραία συνέργεια άμα θέλετε και της μουσικής έτσι όπως την έχει γράψει ο Τσαϊκόφσκι να αλλάζει πολύ περίεργα πολύ όμορφα και πολύ ξαφνικά σε συγκεκριμένα σημεία, αυτού της ίδιας της σύνδεσης και το πώς την ερμήνευαν η μουσική και ο μαέστρος.
Ήρθε ουσιαστικά ένας πιανίστας που δεν ήταν στα άλλα δύο κομμάτια Συγκεκριμένα για το κονσέρτο Ήταν αρκετά βορτιώσος μπορώ να πω Το κομμάτι το έπαιρνε λίγο πάνω του Δηλαδή η αλήθεια είναι σε αυτό το κομμάτι δεν μου έκανε εντύπωση τόσο πολύ η ορχήστρα Γιατί ουσιαστικά τον πλαισίωνε Ήταν ωραίο το πως η εναλλαγή ας πούμε που υπήρχε μεταξύ του πιάνου και της υπόλοιπης ορχήστρας αλλά αυτό δεν μπορώ να σχολιάσω πολλά παραπάνω.
και προχωράμε φτάνουμε στην πέμπτη συμφωνία το τελευταίο κομμάτι αυτής της συναυλίας πραγματικά η ικανοποίηση το να ακούς αυτό το χαρακτηριστικό ήταν απλά στο φουλ δηλαδή και ξεκινάει και το παίζουν τόσο αβίαστα δεν προλαβαίνεις να συνειδητοποιήσεις ότι ξεκίνησε ωριακά μπορώ να πω γενικά ότι το πρώτο μέρος αυτής της συμφωνίας έχει απλά όλο το ενδιαφέρον του δεν ξέρω, είναι απλά να ακούς πως αναλάσσονται μουσικά θέματα μελωδίες πως μπαίνει το τα τα τα τα και μετουσιώνεται σε κάτι άλλο η προσοχή σου πραγματικά είναι συνεχώς εκεί λες οκ, τι θα γίνει μετά, τι θα ακολουθήσει και φυσικά σαν κάθε συμφωνία του Μπετόβιν που σέβεται τον εαυτό της εντάξει δεν τις έχω ακούσει και όλες μη γίνει ο μεγαλύτερος fanboy του Beethoven αυτή τη στιγμή αλλά συμβαίνει αυτό και σε άλλες συμφωνίες το τρίτο και το τελευταίο γενικά μέρος είναι απλά ο ένας τριέμβος μετά τον άλλον δεν θέλω να πω παραπάνω, δεν χρειάζεται βασικά να πω παραπάνω, άμα καθίστε να την ακούσετε, είναι 40 λεπτά
εντάξει δεν είναι 5-10 λεπτά ok, αλλά πραγματικά να φτάσετε στο τέλος είναι αυτό που λέω, ο ένας τριέμβος που διαδέχεται ορχήστρα. Η αλήθεια είναι το ότι έπαιζαν κλασική μουσική δεν ήταν αυτό που καθόριζε συγκεκριμένα αυτή την εμπειρία. Δηλαδή μπορείς να πας να δεις και άλλες ορχήστρες που παίζουν για παράδειγμα τζαζ. Οι οποίες φαίνονται ενδεχομένως το ίδιο τυποσιακές.
Δεν έχω πάει να δω κάποια από αυτές δυστυχώς, αλλά φαντάζομαι η εμπειρία πρέπει να είναι παρόμοια. Δηλαδή το να βλέπεις ένα τόσο μεγάλο μουσικοσύνολο να Δα δίνει ρέστα Ας πούμε Είναι πραγματικά πάρα πολύ ωραίο Πάρα πολύ ωραίο θέαμα Και να βλέπεις όλους τους μουσικούς Να παίζουν με τέτοιο ρυθμό Με τέτοια αρμονία μαζί Και έναν άνθρωπο να είναι Μεταξύ τους στο κέντρο τους Ανάμεσα τους Και να δίνει το ρυθμό με τέρμα πάθος Και να τους παρασέρνει Ας πούμε και να το ζει Να το ζει όσο το ζουν Και όλοι αυτοί τριγύρω του είναι πραγματικά πάρα πολύ ωραίο οπότε ναι σας το συστήνω Αυτά!
Δεν είναι εδώ ο Μάριος για να σας πει να ακούτε πολύ μουσική θα σας το ευχηθώ εγώ για λογαριασμό του να προσέχετε τους εαυτούς σας και τα λοιπά και τα λοιπά και θα τα πούμε στο επόμενο επεισόδιο Γεια χαρά!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα