Skip to content
PodBase
Σατανιστές, Son of Sam και το διπλό φονικό του Halloween (1981)

Σατανιστές, Son of Sam και το διπλό φονικό του Halloween (1981)

Άλυτες Υποθέσεις
Οκτώβριος 23, 2026 00:37:29 Σεζόν 1 Επεισόδιο 2
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

🎃 Νέα Υόρκη, Halloween 1981. Δύο νεκροί σε ένα διαμέρισμα γεμάτο αναπάντητα ερωτήματα.

Εκείνη τη νύχτα, κάτι συνέβη πίσω από μια κλειστή πόρτα στο Μανχάταν. Ο Ronald Sisman και η Elizabeth Platzman δεν θα έβγαιναν ποτέ ξανά από εκεί.

Οι ταυτότητες που εξαφανίστηκαν. Το όπλο που έλειπε. Και μια υπόθεση που, αντί να οδηγήσει σε απαντήσεις, άνοιξε τον δρόμο για μια από τις πιο σκοτεινές θεωρίες στην αμερικάνικη εγκληματολογική ιστορία.

Πώς βρέθηκε το όνομα του Sisman σε μια ιστορία που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια ενός διπλού φονικού;

Στο νέο επεισόδιο των Άλυτων Υποθέσεων, επιστρέφουμε στη νύχτα του Halloween του 1981. Εκεί όπου τα στοιχεία σταματούν, οι υποψίες αρχίζουν και η αλήθεια εξακολουθεί να κρύβεται στις σκιές.

Βρες με στο Instagram: @alites_ypotheseis

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Νέα Υόρκη στο Μανχάταν κάτι έχει πάει τρομερά λάθος. Ένας άντρας και μία νεαρή φοιτήτρια βρίσκονται νεκροί. Έχουν ξυλοκοπηθεί άγρια και έχουν πυροβοληθεί στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Το διαμέρισμα έχει γίνει άνω κάτω. Ποιος μπήκε, τι έψαχνε και γιατί άφησε πίσω τους δύο νεκρούς. Για χρόνια η υπόθεση θα παρέμενε ανεξιχνίαστη.

Μέχρι που θα εμφανιζόταν μια θεωρία που θα έδινε σε αυτή τη διπλή δολοφονία μια ακόμη πιο σκοτεινή διάσταση. Μια θεωρία που συνδέει τα δύο θύματα με έναν διαβόητο serial killer και περιλαμβάνει σχηρισμούς και σατανιστές και ένα μυστικό που κάποιοι ήθελαν να μείνει για πάντα θαμμένο. Αυτή είναι η ιστορία του Ρόναλτ Σίσμαν και της Ελίζαμπεθ Πλάτσμαν.

Και επειδή στις ιστορίες μας δεν υπάρχουν ξεκάθαρες απαντήσεις, θέλω να συμμετέχετε και εσείς σε αυτό το ταξίδι. Μπορείτε να με βρίσκετε στο Instagram, στο altes, κάτω παύλα, υποθέσεις, όπου ανεβάζω επιπλέον υλικό, φωτογραφίες και sneak pics από υποθέσεις και επόμενα επεισόδια. Εκεί μπορείτε να μου στέλνετε τις δικές σας ιδέες, τις σκέψεις και τις θεωρίες σας Αλλά και τις υποθέσεις που θα θέλατε να εξερευνήσουμε μαζί Πάμε λοιπόν να δούμε τι γνωρίζουμε πραγματικά για εκείνη τη νύχτα Και όπως πάντα θα το πιάσουμε από την αρχή Πριν από τις θεωρίες Πριν από τις υποψίες Στο διαμέρισμα της West 22nd Street Η Νέα Υόρκη των αρχών της δεκαετίας του 80 ήταν μία πόλη γεμάτη αντιθέσεις.

Μία πόλη που δεν κοιμόταν ποτέ, αλλά δεν ήταν το ίδιο λαμπερή με όσο την έχουμε συνηθίσει σήμερα. Κάθε γειτονιά είχε τον δικό της χαρακτήρα, τις δικές της ιστορίες, ανθρώπους που κινούνταν σε διαφορετικούς κόσμους, ακόμη κι αν ζούσαν μόλις λίγα τετράγωνα μακριά ο ένας από τον άλλον. Η Τσέλσι βρίσκεται στο δυτικό Μανχάταν.

Σήμερα είναι γνωστή για τις γαλερί τέχνης, τις σύγχρονες κατοικίες και τους πολυτελείς χώρους που προσελκύουν επισκέπτες από όλο τον κόσμο Το 1981 όμως η εικόνα της ήταν κάπως διαφορετική Διατηρούσε έναν πιο καθημερινό χαρακτήρα με παλιά κτίρια, επιχειρήσεις και γετονιές που δεν είχαν ακόμη μεταμορφωθεί στο κομμάτι της πόλης που γνωρίζουμε σήμερα Στη West 22nd Street βρισκόταν το διαμέρισμα ενός άντρα ονόματι Ρόναλτ Σίσμαν. Ο Ρόναλτ ήταν 39 ετών και εργαζόταν ως φωτογράφος.

Το διαμέρισμα του το χρησιμοποιούσε επίσης και ως χώρο εργασίας καθώς εκεί στέγαζε και λειτουργούσε δύο φωτογραφικές επιχειρήσεις. Ο χώρος λοιπόν όπου ζούσε ήταν ταυτόχρονα και ο χώρος όπου εργαζόταν. Ας σκεφτούμε λίγο τι σήμαινε αυτό για την καθημερινότητά του. Άνθρωποι περνούσαν από εκεί για επεγγελματικούς λόγους. Πελάτες, γνωστοί, συνεργάτες.

Επομένως, το διαμέρισμα δεν ήταν ένας χώρος όπου η παρουσία ενός επισκέπτη θα προκαλούσε υποψίες. Κρατήστε αυτή τη λεπτομέρεια γιατί ίσως θα αποκτήσει σημασία αργότερα. Όταν οι ερευνητές προσπαθούσαν να βγάλουν ένα πόρισμα για όσα συνέβησαν εκείνη τη νύχτα, Θα έπρεπε να εξετάσουν λοιπόν όχι μόνο ποιος μπορεί να είχε λόγο να βλάψει τον Ρόναλντ, αλλά και ποιος θα μπορούσε να έχει γενικά πρόσβαση στο χώρο του.

Βέβαια, ο Ρόναλντ δεν ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που βρισκόταν στο διαμέρισμα εκείνο το Χάλλουιν. Μαζί του βρισκόταν και η Ελίζαμπεθ Πλάτσμα. Και αν η ζωή του Ρόναλντ ήταν διαμορφωμένη γύρω από την εργασία και τις δραστηριότητές του στη Νέα Υόρκη, η Ελίζαπετ βρισκόταν σε ένα εντελώς διαφορετικό στάδιο της ζωής της. Ήταν μόλις 20 χρονών. Καταγόταν από το Ρόσιν στο Λόγγ Αϊλεντ και σπούδαζε θέατρο και τέχνες στο Σμιθ Κόλετς, ένα γνωστό γενικείο πανεπιστήμιο στο Μασαγουσέτη.

Οι σχετικές αναφορές την περιγράφουν ως αριστούχα φοιτήτρια. Για την Ελίζαπεθ η καθημερινότητα είχε να κάνει με τις σπουδές της και με όλα όσα μπορεί να φαντάζεται ένας άνθρωπος στην ηλικία της για το μέλλον του. Ήταν μια νεαρή γυναίκα που βρισκόταν ακόμη στην αρχή της ενήλικης ζωής της. Σε αντίθεση λοιπόν με τον Ρόναλτ, για τον οποίο οι ερευνητές ταξέτησαν διάφορες πτυχές της επαγγελματικής και προσωπικής του δραστηριότητας, δεν φαίνεται να υπήρχε οτιδήποτε μεμπτώ στη ζωή της Ελίζαπεθ.

Κάτι που να εξηγεί γιατί θα μπορούσε να αποτελέσει στόχο μιας τόσο βίαιης επίθεσης. Πώς βρέθηκαν λοιπόν αυτοί οι δύο άνθρωποι να πρωταγωνιστούν στην ίδια ιστορία. Η γνωριμία τους είχε γίνει το προηγούμενο καλοκαίρι μέσω ενός συγγενικού προσώπου της Ελίζαπεθ. Δεν γνωρίζουμε όλες τις λεπτομέρειες της πρώτης του συνάντησης, ούτε πόσο ακριβώς εξελίχθηκε η σχέση τους ή πόσο καλά γνώριζε ο ένας τον άλλον.

Πάντως, παρά τη μεγάλη διαφορά ηλικίας που πολλοί θα έχετε ήδη συνειδητοποιήσει, είχαν αναπτύξει μια στενή προσωπική σχέση και η Ελίζα παιδί είχε ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη για να περάσει το Σαββατοκύριακο μαζί με τον Ρόνελτ. Εδώ ερχόμαστε τη μέτωπη με το πρώτο μεγάλο ερώτημα αυτής της υπόθεσης. Ήταν άραγε και οι δύο στόχοι της ίδιας επίθεσης ή απλά έτυχε να βρεθούν μαζί σε μια συνάντηση που πήρε μια απρόβλεπτη τροπή.

Το Halloween βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Δεν γνωρίζουμε την ακριβή ώρα κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η επίθεση, όμως ξέρουμε ότι όταν οι αστυνομικοί φτάνουν στο κτίριο της West 22nd Street θα ανακαλύψουν μια σκηνή που δεν μοιάζει με απλή διάρρηξη. Κάθε άλλο. Ο Ρόναντ και η Ελίζαβεθ έχουν υποστεί άγριο ξυλοδερμό και έχουν πυροβοληθεί στο πίσω μέρος του κεφαλιού.

Ο τρόπος με τον οποίο δέθηκαν την επίθεση παρέπεδε, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αστυνομικών, στη στιγμή εκτέλεση. Η αγριότητα της επίθεσης είναι ένα από τα στοιχεία που θα τραβήξουν την προσοχή των ερευνητών από την αρχή. Ωστόσο, δεν είναι μόνο ο τρόπος με τον οποίο δολοφονήθηκαν που παραξενεύει τις αρχές, αλλά και το ίδιο το διαμέρισμα.

Ο χώρος είναι ανάστατος. Τα έπιπαια έχουν μετακινηθεί. Αντικείμενα βρίσκονται πεταμένα στο πάτωμα και υπάρχουν ίδιοι αίμαντος στους στίχους. Η εικόνα παραπέμπει σε κάποιον που έψαχνε δια καώς κάτι να βρει. Κάποιον που δεν περιορίστηκε στο να μπει, να χτυπήσει και να φύγει, αλλά που αναζητούσε συγκεκριμένα αντικείμενα ή πληροφορίες.

Τα διπλώματα οδήγησης καθώς και οποιαδήποτε έγγραφε θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την ταυτοποίηση των δύο θυμάτων έχουν όλα αφαιρεθεί από το διαμέρισμα. Σαν κάποιος να ήθελε να τους στερήσει ακόμη και αυτό που τους συνέδεε με την ταυτότητά τους, να τους απογυμνώσει από τα ονόματα και τα στοιχεία τους, αφήνοντας πίσω μόνο τα σώματά τους.

Σαν να μην ήταν πια ο Ρόναλντ και η Ελίζαπεθ, να μην ήταν δύο άνθρωποι με ζωές, με σχέσεις, με μια ιστορία πίσω τους, παρά δύο πτώματα σε έναν χώρο εγκλήματος. Το πιστόλι διαμετρήματος 25 χιλιοστών που ανήκε στον Σίσμαν επίσης δεν βρίσκεται στο διαμέρισμα πια. Άρα, γεννιούνται τα εξής ερωτήματα. Γιατί να πάρει κάποιος τις ταυτότητες δύο ανθρώπων?

Γιατί να αφαιρέσει το όπλο του ενός? Και αν επρόκειται για ληστεία, τι ακριβώς αναζητούσε? Οι αστυνομικοί δεν έχουν ακόμη καμία απάντηση. Έχω μόνο δύο νεκρούς, ένα διαμέρισμα άνω κάτω και μία σειρά από αντικείμενα που λείπουν. Και καλούνται να βρουν ένα κίνητρο για τη δολοφονία. Στις ημέρες που ακολουθούν μετά τις δολοφονίες, οι ερευνητές εξετάζουν το ενδεχόμενο μίας ληστείας που σχετίζεται με ναρκωτικά.

Ο detective Daniel Neal δηλώνει ότι ο Σίσμαν φέρεται να πουλούσε ναρκωτικά περιστασιακά για να συμπληρώνει το εισόδημά του. Στο διαμέρισμα βρέθηκε μία μικρή ποσότητα λευκής σκόνης που πιθανώς θεωρήθηκε κοκαίνη. Αυτά τα στοιχεία οδηγούν τους αστυνομικούς να εξετάσουν το ενδεχόμενο ο Σίσμαν να είχε οικονομικές διαφορές με κάποιον που σχετιζόταν με τη διακίνηση ναρκωτικών.

Μήπως κάποιος ήθελε χρήματα, μήπως κάποιος πίστευε ότι ο Σίσμαν είχε στην κατοχή του κάτι πολύτιμο ή μήπως ήταν τελικά μια ληστεία που απλώς πήγε πολύ λάθος Η μικρή ποσότητα ευκής σκόνης σε κάθε περίπτωση δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι οι δολοφονίες είχαν οποιαδήποτε σχέση με ναρκωτικά Ούτε υπάρχει επιβεβαιωμένη απόδειξη ότι το κίνητρο ήταν η ίσπραξη κάποιου χρέους που πιθανώς είχε στο όνομα του ο Ρόναλτ.

Επίσης, υπάρχει κάτι ακόμη. Λίγες μέρες πριν από τις τηλεφωνίες, ο Σίσμαν είχε υποβάλει αίτηση για δύο άδειες οπλοφορίας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, είχε πει σε γνωστούς του ότι πίστευε πως κάποιος είχε ήδη διαρρήξει το διαμέρισμά του. Σκεφτείτε για λίγο αυτή τη λεπτομέρεια. Πριν βρεθεί νεκρός, ανησυχούς ότι κάποιος είχε καταφέρει ήδη να μπει στον χώρο του.

Φυσικά δεν γνωρίζουμε αν όντως είχε γίνει διάρρηξη τότε αλλά η χρονική εγκύτητα είναι αξιοσημείωτη. Κάποιος άνθρωπος πιστεύει ότι έχει παραβιαστεί ο χώρος του αναζητά τρόπο να αποκτήσει όπλα και λίγες ημέρες αργότερα βρίσκεται μικρός μέσα στο ίδιο διαμέρισμα που είχε πριν παραβιαστεί. Η αστυνομία προσπαθεί να συνδέσει τα κομμάτια. Ωστόσο, ακόμη κι αν η εκδοχή της ληστείας ήταν σωστή, υπήρχαν ερωτήματα που παρέμεναν ανοιχτά.

Και όσο η υπόθεση παρέμεναν εξυγνίαστη, τα ερωτήματα άρχισαν να πολλαπλασιάζονται. που τα χρήματα, οι γνωριμίες, τα ναρκωτικά και η εξουσία έπαιζαν καθοριστικό ρόλο. Ας ξεκινήσουμε τη γνωριμία μας με τη Μέλονη Χόλερ. Το 1980, ένα χρόνο δηλαδή πριν από το φωνικό, η Χόλερ ηθοποιός και μοντέλο που είχε εμφανιστεί στην Αμερικανική τηλεοπτική σειρά Welcome Back Cotter νοσηλεύτηκε έπειτα από περιστατικό υπερβολικής δόσης ναρκωτικών, το οποίο μαντέψτε πού σημειώθηκε, στο διαμέρισμα του Ρόναλτ Σίσμα.

Το ίδιο ακριβώς διαμέρισμα όπου ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε το πτώμα του μαζί με το πτώμα της Λυς. Αυτό από μόνο του θα μπορούσε να αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό Όμως το όνομα της Χόλερ είχε ήδη συνδεθεί με μια σοβαρή καταγγελία ενός ανθρώπου που φιλοδοξούσε να αποκτήσει μεγάλη επιρροή στο χώρο του θεάματος Βλέπετε η Χόλερ είχε ισχυριστεί ότι ο Ρέιντιν και ένας ακόμη άντρας την είχαν κακοποιήσει σεξουαλικά σε μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε σε ιδιοκτησία του πρώτου στο Σάουθάμπτον στο Λόγγ Αϊλαντ.

Ο Ρέιντιν φυσικά αρμήθηκε τις κατηγορίες και υποστήριξε ότι οποιαδήποτε επαφή ήταν συνεννητική. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, μια βιντεοκασέτα που συνδεόταν με το περιστατικό βρέθηκε αργότερα στην κατοικία του. Και εδώ θέλω να σταθούμε για λίγο και να κάνουμε μια μικρή παρένθεση. Γιατί για ακόμη μια φορά βλέπουμε πως υπάρχει μια άλλη πλευρά στη βιομηχανία του θεάματος.

Εκείνη που δεν εμφανίζεται στις πρεμιέρες και στις φωτογραφίες των περιοδικών. Οι καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση, οι σχέσεις εξουσίας, ο φόβος ότι μια καταγγελία μπορεί να καταστρέψει μια καριέρα πριν καν αρχίσει. Όλα αυτά υπήρχαν από πάντα. Δεν μιλάμε για μια πραγματικότητα που ανήκει πίσω στη δεκαετία του 80. Και σήμερα εξακολουθούμε να ακούμε για υποθέσεις βιασμών, κακοποίησης, κατάχρησης εξουσίας στο χώρο του θέαματος.

Φυσικά, κάθε καταγγελία πρέπει να εξετάζεται με βάση τα στοιχεία, όμως η ίδια η ύπαρξη αυτών των υποθέσεων μας αναγκάζει να κοιτάξουμε πέρα από τη λάμψη και να αναρωτηθούμε τι μπορεί να συμβαίνει όταν κάποιος έχει αρκετή δύναμη, ως θεϊάει να φοβούνται να το πούν όχι. Τροφή για σκέψη Πίσω όμως στην ιστορία της Μέλονη Χάλλερ και την ίδια χρονιά μετά το περιστατικό με τον παραγωγό, όπως ήδη είπαμε, η γυναίκα βρίσκεται στο διαμέρισμα του Σίσμαν όπου έχει κάνει υπερβολική δόση νερκωτικών.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, τα νερκωτικά τα χορήγησε ο ίδιος ο Σίσμαν παρά τη θέλησή της. Η μητέρα της βέβαια αμφισβήτησε αυτή την εκδοχή υποστηρίζοντας ότι ο Σίσμαν ήθελε απλώς να την ηρεμήσει την κόρη της γι' αυτό και της πρόσφερε βάλιουν γιατί εκείνη βλέπετε αναβίωνε την εμπειρία της προηγούμενης κακοποίησης που είχε υποστεί και ήτανε εξαιρετικά ταραγμένη.

Οι δύο εκδοχές διαφέρουν σωματικά και δυστυχώς δεν έχουμε αρκετά στοιχεία για να επιβεβαιώσουμε ούτε τη μία ούτε την άλλη. Αυτό που έχει σημασία ωστόσο για τη δική μας υπόθεση είναι ότι το όνομα του Ρόναλτ Σίσμαν έχει ήδη επιακεί σε μια σκοτεινή υπόθεση και έχει αρχίσει να ακούγεται σε ένα περιβάλλον όπου μεσουρανούν τα εργοτικά και κάνουν κουμάντο άνθρωποι όπως ο Ρέιντεν, ο οποίος θα επιστρέψει στο προσκήνιο της ιστορίας μας με έναν τρόπο πολύ πιο βίαιο.

Ο Ρόι Ρέιντιν, όπως ήδη σας είπα, φιλοδοξούσε πάση θυσία να ανέβει επίπεδο επαγγελματικά. Έτσι, αποφάσισε να συμμετάσχει στη χρηματοδότηση μιας σημαντικής κινηματογραφικής παραγωγής. Την ταινία The Cotton Club. Ίσως να έχετε ακούσει το τίτλο. Πρόκειται για ταινία του Φράνσις Φορτ Κόπολα που εκλεφόρησε το 1984 με πρωταγωνιστές των Ρίτσαρτ Κυρ και τον Γκρέγορη Χάινς.

Η ιστορία της διαδραματίζεται γύρω από το θρηλυκό Cotton Club του Χάρλεμ, το νυχτερινό κέντρο που συνδέθηκε με τη τζαζ μουσική και τη Νέα Υόρκη της εποχής της ποταπαγόρευσης. Για τον Ρέιντινγκ λοιπόν, η συμμετοχή στο συγκεκριμένο εγχείρημα θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πολύ σημαντικό βήμα στην καριέρα του. Δυστυχώς όμως, δεν πρόλαβε ποτέ να δει την ταινία να ολοκληρώνεται.

Το Μάιο του 1983 εξαφανίστηκε στην Καλιφόρνια. Εβδομάδες αργότερα τα λείψανα του ετουπίστηκαν σε απομονωμένη περιοχή κοντά στον Γκόρμαν. Είχε πυροβοληθεί στο κεφάλι. Η έρευνα αποκάλυψε μια συνομωσία δολοφονίας που συνδεόταν με οικονομικές διαφορές γύρω από τη χρηματοδότηση της ταμείας. Και η δολοφονία θα αποκτούσε ακόμη πιο ανατριχιαστική διάσταση όταν κάποιοι άρχισαν να εξετάζουν τις ομοιότητες ανάμεσα στο θάνατό του και σε ένα άλλο έγκλημα που είχε προηγηθεί δύο χρόνια πριν.

Φυσικά, τη δολοφονία του Ρόναλτ Σίσμαν και της Ελίζα Μπεφ Πλάτσμαν. Βλέπετε, ο Ρέιντιν είχε πυροβοληθεί στο κεφάλι. Ο Σίσμαν και η Πλάτσμαν είχαν επίσης πυροβοληθεί με πολύ παρόμοιο τρόπο. Και όταν γνωρίζουμε ήδη ότι το όνομα του Σίσμαν είχε επλαγεί σε ένα περιστατικό που αφορούσε τον Ρέιντιν, είναι φυσικό να αναρωτηθούμε αν υπάρχει κάποια βαθύτερη σύνδεση.

Η δικαστική υπόθεση για τη δολοφονία του Ρέιντιν, βέβαια, δεν απέδειξε ότι το έγκλημα συνδεόταν με τη δολοφονία του Σίσμαν και της Πλάτσμαν. Ούτε η ομοιότητα στον τρόπο θανάτου τους αρκεί για να καταλήξουμε ότι υπήρχε κοινός δράστης ή κάποιο οργανωμένο δίκτυο. Για να στηρίξουμε μια τέτοια σύνδεση, θα χρειαζόμασταν κάτι πολύ περισσότερο από συμπτώσεις και κοινές γνωριμίες.

Κάπου ανάμεσα στα γεγονότα και στα αναπάντητα ερωτήματα θα ερχόταν μία ακόμη θεωρία που θα άλλαζε εντελώς τον τρόπο με τον οποίο θα έβλεπε κανείς αυτή την υπόθεση. Μία θεωρία σύμφωνα με την οποία η δολοφονία του Σίσμαν και της Πλάτσμαν δεν ήταν μία ληστεία που κατέληξε σε διπλόφωνικό. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή ο Σίσμαν γνώριζε κάτι που κάποιοι άλλοι ήθελαν να κρατήσουν κρυφό.

κάτι που υποτίθεται υπήρχε καταγεγραμμένο μέσα σε μία βίντεο κασέτα. Και ο άνθρωπος που θα έφερνε αυτή τη θεωρία στο προσκήνιο ήταν ένας δημοσιογράφος, ο Μόρι Τέρι, η έρευνα του οποίου έμελε να συνδέσει την υπόθεση σύσμαν πλάσμα με έναν από τους πιο διαβόλτους δολοφόνους στην ιστορία της Νέας Υόρκης, τον David Berkovits ή αλλιώς τον άνθρωπο που έγινε γνωστός ως «Ο Σόνγκ Οφ Σάμ».

Νέα Υόρκη 1976. Εκείνη τη χρονιά ένας άγνωστος άνδρας πραγματοποιούσε υπηθέσεις σε ανθρώπους, συνήθως νερά ζευγάρια που βρίσκονταν μέσα σε σταθμευμένα αυτοκίνητα. Τα χτυπήματα ήταν ξαφνικά, βία και δεν φαίνονταν να ακολουθούν ένα ξεκάθαρο μοτίβο. Οι επιθέσεις συνεχίστηκαν και την επόμενη χρονιά. Ο δράστης χρησιμοποιούσε ένα περίστροφο διαμετρήματος 44 χιλιοστών και γι' αυτό αρχικά είναι γνωστός ως ο 45-K-Killer.

Μεταξύ του 1976 και του 1977, ο μανιακός αυτός δολοφόνος κατάφερε να σκοτώσει 6 ανθρώπους και να τραυματίσει άλλους 7 ή τουλάχιστον για αυτές τις υποθέσεις τελικά καταδικάστηκε. Ποιος ξέρει ποιος ήταν ο ακριβής αριθμός των θυμάτων του. Όπως είναι φυσικό, για όλο αυτό το διάστημα η πόλη της Νέας Υόρκης βρισκόταν σε διαρκή επιφυλακή με τους κατοίκους να ζουν μέσα στο φόβο, να αναρωτιούνται διαρκώς ποιος θα ήταν ο επόμενος στόχος και την αστυνομία να προσπαθεί να εντοπίσει έναν άνθρωπο που έμφυσε να χτυπά χωρίς κανένα απολύτως κίνητρο όχι προφανές τουλάχιστον Τελικά, ο δολοφόνος, ο Κατασυρωήν δολοφόνος, συνελήφθη στις 10 Αυγούστου 1977.

Ένα πρόστιμο στάθμαξες και η έρευνα του αυτοκινήτου του αποτέλεσαν σημαντικά στοιχεία που βοήθησαν τις αρχές να φτάσουν τελικά σε εκείνον. Το όνομα αυτού, David Berkowitz. Η ιστορία του όμως δεν τελείωσε με τη σύλληψή του, γιατί δεν ήταν μόνο τα εγκλήματά του, αλλά και η εξήγηση που έδωσε για το κίνητρό του μετέπειτα. Αρχικά υποστήριξε ότι ένας δαίμονας που επικοινωνούσε μαζί του μέσω του σκύλου ενός γείτονα, τον οποίο αποκαλούσε Σαμ, τον είχε διατάξει να σκοτώνει.

Αργότερα παραδέχτηκε ότι η ιστορία με τον σκύλο ήταν κατασκευασμένη. Ωστόσο, χρόνια μετά εμφανίστηκαν νέοι ισχυρισμοί γύρω από την υπόθεσή του Ισχυρισμοί που έδιναν ένα πολύ διαφορετικό ερώτημα Αν ο Μπέρκοβιτς δεν είχε δράσει μόνος του Αυτό φαίνεται πως ήταν ένα ερώτημα που απασχολούσε πολύ έντονα τον δημοσιογράφο που προαναφέραμε πριν Τον Μόρι Τέρι Ο Τέρι λοιπόν δεν αντιμετώπιζε την υπόθεση Σόνο Φσάμ ως μια ιστορία που είχε κλείσει οριστικά με τη σύλληψη και την καταδίκη του Μπέρκοβιτς.

Πίστευε ότι πίσω από τις δολοφονίες κρυβόταν ένα ευρύτερο δίκτυο ανθρώπων με κοινά ενδιαφέροντα, βίαιες πρακτικές και πιθανές σατανιστικές τελετουργίες. Το 1987 δημοσίευσε το βιβλίο με τίτλο The Ultimate Evil, όπου συμπεριέλαβε μαρτυρίες και ισχυρισμούς που κατά τη δική του εκτίμηση συνέδεαν διάφορες υποθέσεις μεταξύ τους.

Μία από αυτές ήταν, όπως ίσως ήδη έχετε μαντέψει, και η δολοφονία που ερευνούμε σήμερα. Η δολοφονία του Ρόναλτ Σίσμαν και της Ελίζαβετ Πλάτσμαν. Το 2021 μάλιστα, η σειρά του κοιμαντέρ του Netflix, The Songs of Sam, A Descent into Darkness, επανέφερε την έρευνα του Τέρι στο προσκήνιο, παρουσιάζοντας τον τρόπο με τον οποίο ο δημοσιογράφος είχε συνδέσει διαφορετικά περιστατικά και μαρτυρίες.

Πόσο λοιπόν σχετίζεται ο διαβόητος serial killer με το διπλόφωνικό που συνέβη τη νύχτα του Halloween το 1981 Σύμφωνα με όσα κατέγραψε ο Μόρι Τέρι, πληροφοριοδότες από το περιβάλλον των φυλακών του μετέφεραν ένα πολύ ανησυχητικό ισχυρισμό Σύμφωνα με όσα του είπαν, ο Μπέρικοβιτς είχε αναφερθεί στη δολοφονία του Σίσμαν και της Πλάντσμαν πολύ πριν αυτή συμβεί και είχε προβλέψει ότι θα δολοφονούνταν τη νύχτα του Χάλλουιν, το 1981, όπως ακριβώς και έγινε.

Ένας άνθρωπος λοιπόν, που έχει ήδη καταδικαστεί για πολλαπλές δολοφονίες και επιθέσεις, γνωρίζει από τον προτέρω λεπτομέρειες για ένα διπλό φωνικό που θα συνέβαινε τέσσερα χρόνια μετά τη σύλληψή του. Μία τέτοια πληροφορία, όπως καταλαβαίνετε, θα μπορούσε να αλλάξει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο εξετάζουμε την υπόθεση.

Μήπως τελικά η δολοφονία ήταν αποτέλεσμα της δράσης μιας ομάδας που ήταν απολύτως οργανωμένη ή ξέρει πολύ καλά τι έκανε και είχε σκοπό να στοχεύσει ακριβώς την ημέρα που στόχευσε. Η θεωρία του Τέρι δεν σταματάει στη σατανιστική ομάδα που υποτίθεται ότι βρισκόταν πίσω από τα εγκλήματα του Σόνο Φσαν. Σύμφωνα με τη θεωρία που ανέπτυξε, ο Σίσμαν ενδέχεται να είχε στην κατοχή του κάτι που θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ επικίνδυνο για συγκεκριμένα πρόσωπα.

Τι ήταν αυτό το κάτι? Ένα σναφ φιλμ. Για όποιους δεν ξέρουν, το Snap Film πρόκειται για μια βιντεοκασέτα Στην οποία καταγράφεται μια πραγματική δολοφονία Και η οποία έχει δημιουργηθεί με σκοπό να κυκλοφορήσει ως ψυχαγωγικό θέμα Δεν μιλάμε για μια σκηνοθετημένη σκηνή θανάτου σε μια ταινία τρόμου Μιλάμε για έναν άνθρωπο που δολοφονεί τα κάμερα Έναν πραγματικό άνθρωπο με σάρκα και οστά, που δολοφονείται αργά, βασανιστικά, ρεαλιστικά.

Πόσο άρεστο! Συγκεκριμένα, ο Τέρι συνέδησε την πιθανότητα ύπαρξης αυτού του υλικού με τη δολοφονία της Στέισι Μόσκοβιτς, η οποία είχε σκοτωθεί στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιουλίου 1977 σε μία επίθεση, η οποία τελικά αποδόθηκε στον Σόνο Φσάμ. Οπότε, για να ανακεφαλαιώσουμε Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Πέρι Ο Σίσμαν φαίρεται να είχε καταγράψει την δολοφονία Είναι είχε στην κατοχή του υλικό σχετικό με αυτή Το οποίο θα χρησιμοποιούσε ως διαπραγματευτικό χαρτί Ενδεχομένως για να εξασφαλίσει η προστασία Είναι πιέση ανθρώπους που φοβούνταν την αποκάλυψη του περιεχομένου του Άρα η διπλή δολοφονία παίρνει έτσι μια εξαιρετικά σκοτεινή διάσταση.

Εδώ ωστόσο χρειάζεται να σταθούμε σε ένα κρίσιμο σημείο. Η ύπαρξη της βιντεοκασέτας δεν έχει επιβεβαιωθεί. Όπως και δεν έχει τεκμηριωθεί ότι ο Σίσμαν είχε πράγματι καταγράψει τη δολοφονία της Μόσκουιτς ή ότι σκοτώθηκε επειδή κατήχε τέτοιου υλικού. Η βεντοκασέτα αποτελεί μέρος της θεωρίας του Τέρι, όχι αποδεδειγμένο στοιχείο της υπόθεσης.

Όταν μια υπόθεση περιλαμβάνει τόσες πολλές αντιφατικές μαρτυρίες, ανθρώπους με σκοτεινό παρελθόν και στοιχεία που παραμένουν ανεξήγητα, είναι εύκολο να παρασυρθούμε στην προσπάθειά μας να ενώσουμε τις τελείες. Μερικές φορές οι τελείες ναι, πράγματι ενώνονται. Άλλες φορές όμως, η εικόνα που σχηματίζουμε δεν είναι τίποτα παρά το αποτέλεσμα της ανάγκης μας να δώσουμε μία εξήγηση σε κάτι που διαφορετικά μοιάζει αδιανόητα.

Στην υπόθεση Σίτσμαν-Πλάτσμαν, η θεωρία του Τέρι προσφέρει μία πιθανή ερμηνεία για ορισμένα από τα ερωτήματα που προέκυψαν μετά τη δολοφονία τους. Δεν αποτελεί όμως τη μοναδική εξήγηση. Και αυτό μας φέρνει στο επόμενο ερώτημα. Αν αφήσουμε για λίγο στην άκρη τη θεωρία περί σατανιστικής ομάδας και υποτιθέμενης βιντεοκασέτας, τι πραγματικά γνωρίζουμε για τη δολοφονία του Ρόναιτ και της Ελίζαπεθ.

Γιατί πριν αποφασίσουμε ποια ιστορία μας φαίνεται πιο πιστική, πρέπει να επιστρέψουμε στα ίδια τα στοιχεία. Τα στοιχεία ακριβώς αυτά που τροφοδότησαν τις υποψίες. Γιατί συνδέθηκε ο Σόνοφ Σαμ με αυτές τις δολοφονίες? Η απάντηση βρίσκεται σε μια σειρά πολυεπτομέρειες που όταν τοποθετούνται δίπλα-δίπλα δημιουργούν ένα ιδιαίτερα μυστηριώδες σύνολο.

Η πρώτη είναι η κατάσταση του διαμερίσματος. Ο χώρος ήταν αστατωμένος, φαινόταν ότι κάποιος είχε ψάξει για κάτι. Αυτό φυσικά μπορεί να ταιριάζει απόλυτα με μια ληστεία. Μπορεί να ταιριάζει με την αναζήτηση χρημάτων ή αντικειμένων. Μπορεί θεωρητικά να ταιριάζει και με την αναζήτηση ενός συγκεκριμένου βίντεο. Η δεύτερη λεπτομέρεια είναι οι ταυτότητες.

Γιατί αφαιρέθηκαν από το διαμέρισμα. Όσοι υποστηρίζουν τη θεωρία της σατανιστικής αίρεσης, θεωρούν ότι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, επικαλούμενοι ισχυρισμούς ότι προσωπικά αντικείμενα ταυτοποίησης είχαν αφαιρεθεί και σε άλλες υποθέσεις που συνδέονταν με την ίδια ομάδα. Ωστόσο, για να αποδειχθεί ότι δύο κλίματα συνδέονται, δεν αρκεί μία και μόνη ομοιότητα.

Χρειάζονται πολλοί συγκεκριμένα στοιχεία που να καταδεικνύουν κοινό δράστη, κοινή οργάνωση, κάποια άλλη πραγματική σύνδεση. Τέτοια επιβεβαίωση δεν έχει δημοσιοποιηθεί. Η τρίτη λεπτομέρεια είναι το όπλο. Το πεστόλι του Σίσμαν έλειπε. Ήταν μήπως το όπλο που χρησιμοποιήθηκε στις δολοφονίες? Δεν γνωρίζουμε και πιθανότητα δεν θα μάθουμε ποτέ. Η αποσία του όμως παραμένει ένα σημαντικό αναπάτητο ερώτημα.

Η τέταρτη λεπτομέρεια βρίσκεται στην απουσία εμφανών σημαδιών παραβίασης. Αν κάποιος μπήκε στο διαμέρισμα χωρίς να παραβιάσει την πόρτα, ίσως είχε πρόσβαση στο χώρο, ίσως ο σύσμαν να τον γνώριζε, ίσως να χρησιμοποίησε κάποια άλλη μέθοδο για να εισέλθει. Και πάλι, δεν έχουμε αρκετές πληροφορίες για να επιλέξουμε καμία από αυτές τις εξηγήσεις.

Τέλος, υπάρχει η φερόμενη προαναγγελία. Ο πληροφοριοδότης υποστήριξε ότι ο Μπέρικοβιτς είχε περιγράψει το επικείμενο έγκλημα πολύ πριν συμβεί. Αν αυτό μπορούσε να επιβεβαιωθεί με στοιχεία θα ήταν πολύ σημαντικό. Αλλά το ότι ένας πληροφοριοδότης ισχυρίστηκε πως άκουσε μια πρόβλεψη δεν αποδεικνύει ότι αυτή έγινε πραγματικά.

Ούτε ότι ο άνθρωπος που φαίρεται να την έκανε συμμετείχε με κάποιον τρόπο στο έγκλημα. Είναι πιθανό να υπήρχε πληροφορία που δεν είχε δημοσιοποιηθεί Είναι πιθανό να υπήρχε κάποιο συνδετικός κρίκος που δεν εντοπίστηκε ποτέ Είναι επίσης πιθανό οι πληροφορίες να ήταν εναντασμένες Είναι ερμηνεύτηκαν εκ των υστέρων με τρόπο που τέργεζε στην θεωρία Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε Και αυτό είναι το κεντρικό πρόβλημα αυτής της υπόθεσης Τα χρόνια πέρασαν.

Οι άνθρωποι που γνώριζαν τον Ρόναλτ Σίσμαν και την Ελίζαμπεφ Πλάτσμαν συνέχισαν τη ζωή τους, κουβαλώντας τις δικές τους αναμνήσεις και τα δικά τους αναπάντητα ερωτήματα. Η αστυνομική έρευνα δεν οδήγησε ποτέ σε καταδίκη. Και όσο η πόδεση παρέμενε ανοιχτή, η ιστορία των δύο θυμάτων συνέχιζε να επιστρέφει στον δημόσιο διάλογο.

Το 2025 το κτίδο της West 22nd Street βρέθηκε ξανά στις ειδήσεις Όταν το ακίνητο διατέθηκε προς πόληση για το διόλωθ καταφρόνητο ποσό των 6,5 εκατομμυρίων Στις περιγραφές του ακίνητου η έμφαση δινόταν στα χαρακτηριστικά του χώρου, στα υπνοδωμάτια, στα μπάνια και στην εξαιρετική τοποθεσία του Η ιστορία του διπλού φωνικού όμως παρέμενε ένα σκοτεινό κομμάτι του παρελθόντος του Ένα σπίτι μπορεί να ανακινηστεί, οι τείχοι μπορούν να βαφτούν, τα έπιπλα μπορούν να αντικατασταθούν.

Οι επόμενοι έννοι μπορεί να μην γνωρίζουν τίποτα για όσα συνέβησαν εκεί δεκαετίες νωρίτερα. Αλλά για μια ανεξιχνίαστη υπόθεση, ο χρόνος δεν λειτουργεί πάντα ως λύτρωση. Μερικές φορές το μόνο που κάνει είναι να απομακρύνει τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να δώσουν μια απάντηση. «Μάρτυρες γερνάνε και πεθαίνουν, μνήμες εξασθενούν, έγγραφα χάνονται και στοιχεία που θα μπορούσαν να έχουν οδηγήσει σε μία σύλληψη ίσως να μην είναι πια διαθέσιμα».

Ωστόσο, η τεχνολογία της εγκληματολογικής έρευνας έχει εξελιχθεί σημαντικά από το 1981. Ένας πρώην αξιωματικός της Μονάδας Ανεξιχνίας των Υποθέσεων του NYPD είχε επισημάνει ότι η επανεξέταση του αρχικού φακέλου των φωτογραφιών και τυχών διατηρημένων ευρημάτων ήταν εφικτή. Αν εξακολουθούν υπάρχουν κατάλληλα δείγματα, θα μπορούσαν θεωρητικά κάποιες σύγχρονες εξετάσεις να προσφέρουν νέα στοιχεία.

Αυτό όμως εξαρτάται από το τι διατηρήθηκε, τι εξετάστηκε τότε και τι μπορεί τελικά να επανεξεταστεί σήμερα. Μερικές φορές η απάντηση δεν βρίσκεται σε μία νέα θεωρία, αλλά σε μία λεπτομέρεια που κάποιος κάποτε πιθανόν προσπέασε, σε μία κατάθεση που δεν αξιολογήθηκε σωστά, σε ένα στοιχείο που δεν μπόρεσε να αναλυθεί με τις μεθόδους της εποχής.

Είσαι έναν άνθρωπο που μετά από τόσα χρόνια αποφασίζει τελικά να μιλήσει Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στις ανεξιχνίαστες υποθέσεις Δεν είναι μόνο ότι δεν γνωρίζουμε ποιος διέπραξε ένα έγκλημα Αλλά ότι με το πέρισμα του χρόνου η αποσία απάντησης δημιουργεί χώρο για πολλές διαφορετικές ιστορίες Κάποιες βασίζονται σε πραγματικά στοιχεία κάποιες ξεκινούν από μία μαρτυρία που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ και κάποιες γίνονται τόσο γνωστές, ώστε αρχίζουμε να δεστημόμαστε σαν έχουν ήδη αποδειχθεί.

Η υπόθεση του σύσμαν και της πλάτσμαν βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το σημείο. Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει ένα πρόσωπο το οποίο σκέφτομαι συχνά. Η Ελίζαπεθ ή όπως την αποκαλούσαν οι φίλοι της Λίζ. γιατί όσο διάβαζα για αυτή την υπόθεση τόσο σκεφτόμουν ότι η Λύση κινδυνεύει να χαθεί μέσα στις ιστορίες που δημιουργήθηκαν γύρω από το θάνατό της.

Να γίνει απλώς ένα ακόμη όνομα σε μια σκοτεινή αφήγηση που περιστρέφεται γύρω από τον Ρόναλτ, Σίσμαν, τον Ντέιβιν Μπέρικοβιτς και όλες αυτές τις θεωρίες που εμφανίστηκαν χρόνια αργότερα. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η Λίζη είχε οποιαδήποτε μπλοκή με όσα αργότερα συνδέθηκαν με το όνομα του Σίσμαν Και όμως η ζωή της τελείωσε με τον ίδιο βίαιο τρόπο, την ίδια νύχτα, στο ίδιο διαμέρισμα Η Λίζη ήταν μόλις 20 ετών, είχε όλη τη ζωή μπροστά της, τους ανθρώπους της και ένα μέλλον που δεν πρόλεβε να ζήσει και θα ήθελα, έστω για λίγο, να αφήσουμε στην άκρη όλες τις θεωρίες και να τη θυμηθούμε ως αυτό που ήταν.

Ένας άνθρωπος με όνειρα, όχι απλώς το δεύτερο όνομα σε μία διπλή δολοφονία. Γιατί πίσω από κάθε υπόθεση υπάρχουν άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να συνεχίσουν τη ζωή τους και οικογένειες που έμειναν με ρετματικά χωρίς ποτέ να πάρουν τις απαντήσεις που χρειάζονταν. Και ίσως αυτό είναι που με δυσκολεύει πολύ σε αυτή την υπόθεση Ότι όσο προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συνέβη εκείνη τη νύχτα Υπάρχει μια νεαρή γυναίκα που δεν θα μάθουμε ποτέ τι άλλο θα μπορούσε να είχε γίνει η ζωή της Μέχρι να βρεθούν νέα στοιχεία Το διπλό φωνικό της West 22nd Street παραμένει ανεξιχνίαστο Και η νύχτα του Χάλλουι του 1971 παραμένει μια νύχτα για την οποία γνωρίζουν πολλά, εκτός από το σημαντικότερο.

Ποιος σκότωσε τον Ρόναλτ Σίσμαν και την Ελίζα Δερκλάντσμαν? Και κάπου εδώ τελειώνει αυτή η ιστορία. Και αυτό που θέλω να θυμάστε είναι ότι σε κάθε υπόθεση, όσο που να αποδειχθείτε συνέβη, τίποτα δεν είναι αληθινό. Και όλα είναι. Γι' αυτό μέχρι την επόμενη φορά κρατήστε όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00