Skip to content
PodBase
Η Σκοτεινή Ιστορία του Spotify | Κατέστρεψε ή Έσωσε τη μουσική ;

Η Σκοτεινή Ιστορία του Spotify | Κατέστρεψε ή Έσωσε τη μουσική ;

Άλλη μια μέρα στο γραφείο
Σεπτέμβριος 16, 2026 00:43:20
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

https://bit.ly/NikosPapoutsis-Loanch Διεκδίκησε έως και 3% επιστροφή χρημάτων με την εγγραφή σου! Κάνε την εγγραφή σου τώρα στη Loanch μέσα από το link μου, κατάθεσε νέα κεφάλαια (από 500€) και επένδυσε σε επιλέξιμα δάνεια για να λάβεις έως και 3% επιστροφή χρημάτων!Όσο πιο νωρίς επενδύσεις, τόσο μεγαλύτερο το cashback.https://bit.ly/NikosPapoutsis-LoanchΑνακάλυψε τη σκοτεινή και άγρια επιχειρηματική ιστορία πίσω από το Spotify, την εφαρμογή που άλλαξε για πάντα τη μουσική. Πώς μια ιδέα που γεννήθηκε από την πειρατεία κατέληξε να βγάζει δισεκατομμύρια και να χρηματοδοτεί πολεμικά drones;Σε αυτό το βίντεο σου αναλύω πώς ο Daniel Ek έχτισε την αυτοκρατορία του και ξεγέλασε τις δισκογραφικές εταιρείες. Εξετάζουμε γιατί μεγάλα ονόματα όπως η Taylor Swift αντιδρούν στις πληρωμές, πώς λειτουργούν οι απάτες με τα ψεύτικα streams και ποιος είναι ο ρόλος του Joe Rogan και των podcasts. Δες πώς οι playlists, οι ψεύτικοι καλλιτέχνες και η τεχνητή νοημοσύνη διαμορφώνουν πλέον το τι ακούς καθημερινά, αλλάζοντας ακόμα και τη διάρκεια των τραγουδιών.Δες ολόκληρη την ιστορία, γράψε μου την άποψή σου στα σχόλια και χρησιμοποίησε τα κεφάλαια για να πλοηγηθείς. Κάνε μια εγγραφή στο κανάλι για να μη χάνεις τα επόμενα βίντεο.CHAPTERS00:00 Η άνοδος του Spotify01:54 Ο Daniel Ek και η αρχή04:39 Η πειρατεία και το Napster07:09 Η ιδέα που άλλαξε τη μουσική10:41 Η μάχη με τις δισκογραφικές14:18 Το επίσημο λανσάρισμα15:49 Γιατί οι καλλιτέχνες αντιδρούν17:20 Ψεύτικα streams22:04 Η συμφωνία με το Facebook23:47 Ο πόλεμος με την Apple26:17 Η στρατηγική με τα podcasts27:38 Ο αλγόριθμος και η δύναμη των playlists29:21 Το σκάνδαλο με τους ψεύτικους καλλιτέχνες31:37 Η απειλή της τεχνητής νοημοσύνης33:41 Πώς το streaming άλλαξε τα τραγούδια40:10 Τα τεράστια κέρδη του Spotify42:07 Η επένδυση σε πολεμικά drones

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Πάνω από 100.000 τραγούδια ανεβαίνουν στο Spotify κάθε μέρα. Υπάρχει πια περισσότερη μουσική στο Spotify από όσοι θα προλάβαινε να ακούσει ένας άνθρωπος σε ολόκληρη τη ζωή του. Το Spotify γεννήθηκε κρυφά και χτίστηκε πάνω σε κλεμένη μουσική. Ο ιδρυτής της γύρισε τον κόσμο παρακαλώντας τις μεγαλύτερες δυσκογραφικές του πλανήτη και τον πέταξαν έξω με τις κλωτσιές. Τα λεφτά του τελείωναν. Η εταιρεία παραλίγο να χαιρετήσει πριν καν βγει στην αγορά και μετά κέρδισε. Τράβηξε μια ολόκληρη βιομηχανία από τον τάφο και κατάφερε να κάνει τους ίδιους τους καλλιτέχνες πιο θυμωμένους από ποτέ. Δύο απ τα μεγαλύτερα ονόματα της RAP, ο Drake και ο Kέν Lamar, κατηγόρησαν ο ένας τον άλλον για ψεύτικα νούμερα και φουσκωμένα μποτάκια. Ψεύτικες μπάντες φτιαγμένες από τεχνητή νοημοσύνη μάζευαν στη συνέχεια εκατομμύρια ακροάσεις και ο άνθρωπος που τα κατάφερε όλα αυτά παίρνει σήμερα την περιουσία του τα λεφτά που έβγαλε από τη μουσική και τα ρίχνει σε πολεμικά drone, ενώ οι

καλλιτέχνες ανά τον κόσμο που τον έκαναν πλούσιο αρχίζουν ο ένας μετά τον άλλο να κατεβάζουν τη μουσική τους απ την πλατφόρμα ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Άλλη μια μέρα στο γραφείο Νίκος Παπουτσής κάνε μια εγγραφή στο κανάλι Στό ζητοχάρη. Αρκετοί από εσάς που βλέπετε τα βίντεο δεν έχετε κάνει εγγραφή. Σήμερα θα μιλήσουμε για αυτή την εφαρμογή που έχουμε στα κινητά μας, που ακούμε τραγουδάκια και κρύβει μία από τις πιο άγριες επιχειρηματικές ιστορίες που έχουμε πει ποτέ εδώ στο κανάλι. Έχει πειρατεία, πόλεμο με γιγάντιες εταιρείες δισεκατομμυρίων, πάρα πολλά φράγκα και στο τέλος όλα αυτά τα λεφτά καταλήγουνε σε πολεμικά drone. Το 2006 ένας νεαρός σουηδός ονόματι Daniel E είχε ένα πρόβλημα το οποίο οι περισσότεροι από μας θα παρακαλούσαμε να έχουμε. Ήταν αρκετά πλούσιος. Δεν χρειαζόταν να δουλεύει, αλλά ο ίδιος ήταν εντελώς δυστυχισμένος. Ήτανε μόνο ετών. οδηγούσε μια κόκκινη Ferrari.

Πήγαινε σε μπαράκια και club στη Στοχm. Είχε φράγκα στην τράπεζα, αλλά δεν είχε κανένα λόγο για να ξυπνάει το πρωί. Είχε βαρεθεί τη ζωή του. Και μέσα σε λίγους μήνες από τότε που έπιασε την καλή και του μπήκαν τα φράγκα, συνειδητοποίησε ότι οι άνθρωποι γύρω του δεν ήτανε πραγματικοί φίλοι. Η ζωή που κυνηγούσε ήτανε μάλλον άδεια. Αργότερα ο ίδιος παραδέχτηκε ότι εκείνο το διάστημα είχε κατάθλιψη. Τι όμως τον έφερε σε εκείνο το σημείο. Πάμε να το δούμε. Ο Daniel E δούλευε από παιδί στα 13 του, απ το σπίτι των γονιών του, ξεκίνησε να φτιάχνει ιστοσελίδες για τοπικές επιχειρήσεις. Χρεώνε 100$ για την πρώτη ιστοσελίδα. Μετά ανέβασε την τιμή στα 200. Η ζήτηση ήταν τόσο μεγάλη που εκτοξεύτηκε πολύ γρήγορα και δεν μπορούσε να το διαχειριστεί από μόνος του όλο αυτό. Οπότε στρατολόγησε παιδιά κυριολεκτικά από το σχολείο του για να τον βοηθήσουν και τα πλήρωνε με βίντεο παιχνίδια. Πριν ακόμη καν τελειώσει την εφηβεία, έτρεχε μια μικρή ομάδα και έβγαζε σοβαρά λεφτά. Ήταν αρκετά

φιλόδοξος για να κάνει αίτηση να δουλέψει στην Google και φαγάκυρο. Δεν είχε πτυχείο πανεπιστημίου. Οπότε η αντίδρασή του ήταν να προσπαθήσει να φτιάξει τη δική του μηχανή αναζήτησης. μέχρι που κατάλαβε ότι το να το βάλεις στα ίσα με ένα κολοσώδη εκατομμυρίων όπως η Google ήταν τρέλα και όλο αυτό το παράτησε αθόρυβα. Ο ιδρυτής του Spotify δοκίμασε τη μία ιδέα μετά την άλλη. Οι περισσότερες απέτυχαν αλλά μία έπιασε.

Έφτιαξε μια μικρή εταιρεία διαδικτυακών διαφημίσεων που την έλεγαν Adverti και το Μάρτιο του 2006 την μπούλησε σε μία σουηδική εταιρεία marketing την Dray Doubler για περίπου 1 εκατομμύριο Δολ. ήταν 23 και πλέον ήταν εκατομμυριούχος και ελεύθερος να κάνει ό,τι γουστάρει. Και αυτή η ελευθερία ήταν ακριβώς αυτό που τον τσάκησε. Βλέπεις τα πάρτι τα βαρέθηκε. Τη Ferrari που πήρε τη βαρέθηκε κι αυτή. Πλέον μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε, όσο ήθελε, για όσο καιρό γουστάρει εκείνος, αλλά βαρέθηκε.

Και μία ερώτηση δεν μπορούσε να τη βγάλει απ το κεφάλι του. Και τώρα τι κάνουμε Ο ίδιος αποφάσισε ότι δεν ήθελε άλλα λεφτά. Ήθελε να έχει ένα νόημα στη ζωή του. ήθελε να χτίσει κάτι που είχε πραγματική σημασία, κάτι αρκετά μεγάλο, ώστε να αξίζει να αφιερώσει όλη του τη ζωή πάνω σε αυτό. Και η ιδέα στην οποία κατέληξε ήταν η μουσική. Εκείνη την εποχή ήταν τρομερά δημοφιλές στο Άμστε.

Το άπsterστερ κυκλοφόρησε το 1999. Η ιδέα ήταν απλή και για την εποχή επαναστατική. Τι έκανε τον συνέδειε τον υπολογιστή ενός ανθρώπου με άλλους απευθείας μεταξύ τους ώστε ο καθένας να μπορεί να μπει στη μουσική συλλογή ενός αγνώστου και να τραβήξει ένα τραγούδι κατευθείαν στο δικό του μηχάνημα. Και όλο αυτό δωρεάν χωρίς μαγαζί, χωρίς CD, χωρίς καμία πληρωμή. Μέχρι το 2001 είχε δεκάδες εκατομμύρια χρήστες και ο ιδρυτής του κατέληξε στο εξόφυλο του περιοδικού. Για τους φαν τώρα της μουσικής όλο αυτό έμοιαζε με μαγεία γιατί η μουσική βιομηχανία όμως ήτανε μία σφαίρα στο κεφάλι. Γιατί να πληρώσει κάποιος 15-20 για ένα CD όταν κάθε τραγούδι που ηχογραφήθηκε ποτέ ήταν ξαφνικά δωρεάν.

Οι δισκογραφικές έκαναν προφανώς αυτό που ξέρουν πάρα πολύ καλά να κάνουν. Έκαναν μηνήσεις και κέρδισαν. Τον Άστε θαφτηκε κάτω από δικαστικές αγωγές και τελικά έκλεισε. Αλλά δεν έχει σημασία αυτό γιατί το να θάψουν τον άπστερ δεν έθαψε και την ιδέα αλλά έκανε διάσημη και τη σκόρπισε παντού. Στη θέση του ξεφύτρωσαν άλλα. Lime Wire, Kaza, Soulsick, The Pyat Bay, για το οποίο θα κάνουμε και βίντεο σύντομα. Έκοβαν το ένα κεφάλι δισκογραφικές και φύτρωναν άλλα τρία. Μία μοντέρνα λερνά ύδρα. Η τεχνολογία ήταν πια ελεύθερη στον κόσμο βλέπεις και καμία μήνηση δεν μπορούσε να το θάψει όλο αυτό. Η ζημιά ήταν τεράστια και κράτησε για χρόνια. Μέσα στα επόμενα 15 χρόνια η βιομηχανία της μουσικής έχασε περίπου τα μισά της έσοδα. Σύμφωνα με ορισμένους υπολογισμούς, το 2012 η αμερικανική μουσική βιομηχανία έβγαλε λιγότερα χρήματα πόσα είχε βγάλει το 1982.

30 χρόνια ανάπτυξης σβήστηκαν. Η Apple προσπάθησε να προσφέρει μια νόμιμη απάντηση με το iTunes Store. Τραγούδια για περίπου 1$, άλμπουμ για περίπου 10$. Ήταν πιο καθαρό και πιο φθηνό απ τα CD και πήγε αρκετά καλά, αλλά δεν έλυσε ποτέ το πραγματικό πρόβλημα. Γιατί να συνεχίσει να ζητάει απ τον κόσμο να πληρώσει για κάθε τραγούδι ένα-ένα όταν το ίτερνετ είχε μάθει σε μια ολόκληρη γενιά ότι η μουσική πλέον έπρεπε να είναι δωρεάν και απεριόριστη και αυτή ακριβώς η επιφήτηση ήτανε που άλλαξε τη ζωή του Daniel E του ιδρυτή του Spotify.

Ξέρε πολύ καλά πώς δουλεύει όλος αυτός ο μηχανισμός γιατί αμέσως μόλις πούλησε την Art Vertigo είχε δουλέψει σε μία εταιρεία που λεγότανε M Torrent. Ένα εργάο που χρησιμοποιεί ο κόσμος για να μπορεί να κατεβάζει δωρεάν μουσική και ταινίες. Οπότε κατάλαβε πολύ γρήγορα κάτι που οι δυσκογραφικές δεν ήθελα να δεχτούν με τίποτα. Δεν μπορείς να νικήσεις το δωρεάν κάνοντας μηνήσεις στον κόσμο. Μπορείς να νικήσεις το δωρεάν μόνο αν φτιάξεις κάτι τόσο καλό, τόσο άμεσο και γρήγορο, τόσο πανεύκολο που το να πληρώσεις γίνεται σχετικά πιο εύκολο από το να μπεις στη διαδικασία να κλέψεις. Έπρεπε να φτιάξει κάτι καλύτερο από την πειρατεία. Κάτι το οποίο επιτέλους θα μπορούσε να πληρώνει και τους καλλιτέχνες. Αυτή ήτανε όλη η ιδέα γύρω από το Spotify και ο ΕΚ ήταν τόσο σίγουρος ότι όλοι έβγαιναν κερδισμένοι που θεώρησε πως η δισκογραφικές θα τον υποδέχονταν με ανοιχτές αγκάλες. Δεν μπορούσε να έχει πέσει πιο έξω. Για να χτίσει την ιδέα του ο ιδρυτής του Spotify χρειαζόταν δύο πράγματα που δεν

είχε. Ένα συνέτερο με λεφτά και προγραμματιστές που μπορούν να καταφέρουν κάτι που δεν είχε κάνει κανένας πιο πριν. Τώρα στο κομμάτι των χρημάτων συνεργάστηκε με έναν μεγαλύτερο πλούσιο σουηδό που τον έλεγαν Martin Lawringon, έναν από τους συνειδητές της Straight Doubler, της ίδιας εταιρείας που μόλις είχε αγοράσει την Advertico.

Μαζί στη Stockholm, την άνοιξη του 2006 ίδρυσαν το Spotify. για τον κώδικα τώρα ο ιδρυτής του Spotify έψαξε τους παλιούς του συνεργάτες και έκλεψε τον άνθρωπο που είχε φτιάξει στην πραγματικότητα το Mtorrent έναν πανέξυπνο προγραμματιστή τον Ludwig Strigus. Αυτός ανέλαβε να φτιάξει και το χτίσιμο της εφαρμογής. Μετά έπεσαν όμως πάνω σε ένα τοίχο που θα έπρεπε να το είχε τελειώσει όλο αυτό το παραμύθι πριν καν αυτό ξεκινήσει. Για να πείσει τώρα τις δισκογραφικές να του δώσουν τη μουσική τους, το Spotify έπρεπε να τους δείξει ένα έτοιμο προϊόν που δουλεύει. Αλλά για να χτίσουν ένα προϊόν που δουλεύει χρειάζονταν μουσική για να χουν μέσα. Δεν μπορούσαν να πάρουνε τη μουσική χωρίς το αιούσαν να φτιάξουνε Oo χωρίς τη μουσική. Καλά πήγε αυτό. Έτσι έκαναν κάτι αρκετά ειρωνικό για μία εταιρεία που όλους το αφήγημα ήταν εμείς θα σταματήσουμε την πειρατεία. Εκείνο το καλοκαίρι η ομάδα του Spotify γέμισε το πρωτότυπό της με εκατοντάδες χιλιάδες τραγούδια που κατέβασαν παράνομα.

Μουσική αξίας εκατομμυρίων δολαρίων. Πειρατική απ τους ανθρώπους που ετοιμάζονταν να πουλήσουν τον εαυτό τους ως τους σωτήρες της μουσικής. Όμως αυτό που έχτισαν εκείνο το καλοκαίρι ήταν πραγματικά πανέξυπνο. Ήταν καθαρό, ήταν οργανωμένο. Είχε κανονικές σελίδες για καλλιτέχνες και άλμπουμ. Αληθινή αναζήτηση. είχε playlist και έκανε ένα πράγμα που το 2006 έμοιαζε αδύνατο. Τότε οι ταχύτητες του Νετ ήταν στις αρχές τους. Θέ θυμηθείτε αν ήθελες ένα τραγούδι περίμενες να κατέβει. Οι μηχανικοί του Spotify σχεδίασαν την εφαρμογή έτσι ώστε όταν πατούσες ένα κομμάτι, πατούσες play, άρχιζε να παίζει σχεδόν αμέσως. Το αρχείο φόρτωνε αθόρυβα σε μικρά κομματάκια ενώ εσύ ήδη άκουγες το τραγούδι. Δεν υπήρχε καθόλου αναμονή.

Δεν υπήρχε κανένα κατέβασμα. πατούσες play και άκουγες μουσική. Έστειλαν τις πρώτες προσκλήσεις σε δοκιμαστές και η αντίδραση ήταν η ίδια από όλους. Αυτό φίλε αλλάζει μάλλον τα πάντα. Ο ιδρυτής του Spotify θα έπρεπε να πετάει απ τη χαρά του. Αντί γι αυτό όμως ήτανε τρομοκρατημένος γιατί είχε φτιάξει ένα πανέμορφο προϊόν που δεν είχε ακόμη κανένα νομικό δικαίωμα να τρέξει. Οι άνθρωποι που μπορούσαν να του δώσουν αυτό το δικαίωμα ετοιμαζόντουσαν να του κάνουν τη ζωηκόλαση. Η μουσική βιομηχανία δεν ελέγχεται από μικρούς παίκτες. κυριαρχείται από τρεις τεράστιες εταιρείες γνωστές ως η Big 3.

Αυτές είναι η Sony, η Warner και η Universal. Μαζί κατέχουν τα δικαιώματα για την περισσότερη ηχογραφημένη μουσική που έχεις ακούσει ποτέ. Και για να είναι νόμιμο τώρα το Spotify, ο ιδρυτής του χρειαζόταν και τους τρεις να του πούνε ναι. Οπότε τι κάνει ξεπατώνεται στα ταξίδια απ τη μία πόλη στην άλλη ραντεβού στο ραντεβού. Πετάει σε όλους την ίδια ιδέα. Η μουσική θα είναι δωρεάν για τους χρήστες. Θα πληρώνεσαι από διαφημίσεις και οι δισκογραφικές θα παίρνουν ένα πολύ μεγάλο μερίδιο απ τις διαφημίσεις αυτές. Τώρα σε όλο αυτό υπάρχει μία λέξη που όταν την ακούν τα στελέχη όλων των εταιρειών στον κόσμο βγάζουνε σπυριά και δεν μπορούν με τίποτα να το χονέψουν. Η λέξη αυτή είναι το δωρεάν. Με το που το άκουγαν αυτό έχαναν κάθε ενδιαφέρον τους. είχαν περάσει μια δεκαετία βλέποντας αυτό το δωρεάν σχεδόν να τους έχει καταστρέψει και τώρα είχαν μπροστά τους ένα πιτσιρικά από τον κόσμο της πειρατείας να τους λέει ότι το δωρεάν είναι το μέλλον. Δεν ήθελαν ποσοστό από τις

διαφημίσεις. Δεν τους ενδιέφερε αυτό. Αυτό που ήθελαν είναι μια σταθερή πληρωμή. Κάθε μα κάθε φορά που έπαιζε ένα τραγούδι ήθελαν μία εγγύηση. και μία εγγύηση ήταν το μόνο πράγμα που δεν μπορούσε να τους δώσει ο ιδρυτής του Spotify. Γιατί δεν υπάρχει καμία υπόσχεση ότι τα έσοδα από τις διαφημίσεις θα μπορούν να καλύψουν όλο αυτό το κόστος. Στο μεταξύ τώρα τα λεφτά του Spotify τελείωναν. Ο ιδρυτής της εταιρείας θα περιέγραφε αργότερα το άγχος εκείνη της περιόδου. Είχε ταχυκαρδία. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Τα ξέρετε. Η ομάδα του είχε χτίσει κάτι που θα λάτρευε ο κόσμος και άρχιζε να φαίνεται πως η εταιρεία ήταν έτοιμη να χαιρετήσει. Πριν καν βγει στην αγορά, πριν καν τελειώσει το beta test. Την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή βρήκαν ένα συμβιβασμό, αλλά ήρθε με βαρύ τίμημα. Το Spotify συμφώνησε να προσθέσει μία πληρωμένη έκδοση με μία σταθερή μηνιαία συνδρομή ακριβώς δίπλα στη δωρεάν εκδοχή. και συμφώνησαν ότι οι δισκογραφικές και οι εκδότες μουσικής θα

έπαιρναν περίπου το 70% από όλα τα έσοδα που θα έβγαζε το Spotify. Και όχι μόνο αυτό, γιατί οι δισκογραφικές πήραν και στα χέρια τους ένα μεγάλο κομμάτι απ τις ίδιες τις συμμετοχές του Spotify. Μιλάμε για ιδιοκτησία εδώ. Ε, ένα μόνιμο κομμάτι της εταιρείας. Και τελικά τι τους έμεινε από όλο αυτό το Spotify κρατούσε περίπου 30 cent από κάθε δολιο και μέσα από αυτά τα 30 cent έπρεπε να πληρώνει για τα πάντα. Τους servers, το προσωπικό, την τεχνολογία, την έρευνα και την ανάπτυξη.

Κανείς εκείνο το δωμάτιο δεν μπορούσε να σου πει αν μια επιχείρηση μπορούσε πραγματικά να επιβιώσει με όλο αυτό. Αλλά ο ιδρυτής του Spotify δεν είχε καμία άλλη επιλογή. ή θα έκανε το deal και αυτή είναι η συμφωνία ή δεν θα μπορούσε να έχει καμία εταιρεία και τι έκανε υπέγραψε και μ αυτό το Spotify κέρδισε το δικαίωμα να χρησιμοποιεί μουσική στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούσε ακόμη. Έπρεπε να δώσει σκληρές μάχες για να φτάσει και εκεί. Αλλά τελικά τον Οκτώβριο του 2008 μετά από δύο χρόνια μυστικότητας και φτάνοντας μία ανάσα από την κατάρρευση και τη χρεοκοπία, το Spotify κυκλοφορεί σε επίσημα. Το πρώτο πράγμα που έκανε η ομάδα μετά το λανσάρισμα ήταν να διαγράψει αθώρυβα κάθε πειρατικό τραγούδι απ το serβερ της. Μία εσωτερική επιχείρηση που ονόμασαν το μεγάλο καθάρισμα. Έσβησαν το έγκλημα που είχε χτίσει την εταιρεία. Εκείνη τη στιγμή ο Daniel Εκ, ο ιδρυτής της εταιρείας πρέπει να πίστεψει ότι τα δύσκολα χρόνια

έφυγαν και είναι πίσω του. πόλεμος με τη μουσική βιομηχανία είχε επιτέλους τελειώσει κι όμως δεν είχε καν να αρχίσει. Το Spotify ήταν πλέον νόμιμο και ήταν στον αέρα. Έπαιζε κανονικά και σχεδόν αμέσως βρέθηκε παγιδευμένο ανάμεσα σε δύο ομάδες που δεν ήταν ποτέ χαρούμενες. Τις δυσκογραφικές απ τη μία και τους καλλιτέχνες απ την άλλη. Πάμε να τα πιάσουμε με τη σειρά. Ξεκινάμε με τις δισκογραφικές. Κατείχαν ένα κομμάτι του Spotify και έπαιρναν το 70% των χρημάτων, αλλά και πάλι δεν ήταν ικανοποιημένες. Όταν το Spotify σήκωσε νέα χρηματοδότηση, οι δισκογραφικές επέστρεψαν στο τραπέζι ζητώντας μεγαλύτερο μερίδιο και είχαν ένα όπλο απέναντι στο οποίο το Spotify δεν μπορούσε να μηνθεί, την απειλή να αποσύρουν τη μουσική τους. Αν μία δισκογραφική τώρα τραβούσε τον κατάλογό της, το Spotify γινόταν μέσα σε ένα βράδυ μια εφαρμογή μουσικής χωρίς μουσική. Οπότε όταν οι δισκογραφικές έλεγαν κάντε τη δωρεάν έκδοσή σας χειρότερη ώστε να αναγκάσουμε τον κόσμο να πληρώνει οι μηχανικοί του Spotify

έσφυγαν τα δόντια και το έκαναν σακατεύοντας επίτιδες το ίδιο τους το προϊόν και όλο αυτό επειδή δεν είχαν καμία επιλογή. Μετά έρχεται και σκάει η πλευρά των καλλιτεχνών και εδώ ο θυμός είναι μεγαλύτερος. Με τα χρόνια μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της μουσικής αρνήθηκαν να μπούνε στο παιχνίδι. Θρυλικοί καλλιτέχνες κράτησαν τους κατάλογούς τους. Δεν τους βάλαν ποτέ.

Και το 2014 η Taylor Swift έβγαλε κάθε της τραγούδι από την πλατφόρμα λέγοντας ξεκάθαρα ότι το Spotify υποτιμούσε τη μουσική και πλήρωνε τους καλλιτέχνες ψύχουλα. Έγινε πρωτοσέλιδο σε όλο τον πλανήτη και σε όλο αυτό κρύβεται μια μεγάλη άβολη αλήθεια. Το πόσα έβγαζε χρήματα ένας μεμονωμένος καλλιτέχνης δεν ήταν πραγματική απόφαση του Spotify.

Εξερτιόταν από τα ιδιωτικά συμβόλαια που είχε υπογράψει κάθε καλλιτέχνης με τη δυσκογραφική του. Όμως το συναίσθημα ήταν αληθινό και δίκαιο. Ε επειδή οι καλλιτέχνες έβλεπαν τα νούμερα. Οι δισκογραφικές τουλάχιστον είχαν και μετοχές στο Spotify. Οπότε όσο το Spotify μεγάλωνε οι δυσκογραφικές γίνονταν πλουσιότερες. Στους καλλιτέχνες τώρα δεν άνηκε τίποτα. Απλά έβλεπαν τα streams να στιβάζονται, να μεγαλώνουν τα νούμερα, αλλά λεφτά δεν έβλεπαν και τα νούμερα είναι σκληρά. Στο Spotify οι περισσότεροι καλλιτέχνες βγάζουν κάπου ανάμεσα σε τρία με 5$ και κάθε 1000 streams. Για να βγάλεις περίπου 5.000$ σε ένα μήνα, ένα αξιοπρεπές, αλλά σε καμία περίπτωση μεγάλο εισόδημα για ένα καλλιτέχνη, θα χρειαζόσουν χονδρικά 2 εκατομμύρια streams κάθε μαήνα. Και γιατί σου λέω ότι το πεντοχλιαρο είναι λίγο γιατί αυτά τα χρήματα θα τα πάρει ο καλλιτέχνης και πρέπει να πληρώσει το στούντιό του, τον εξοπλισμό του και ό,τι χρειάζεται για να φτιάξει τη μουσική του εξ αρχής. Δηλαδή και να ζήσει. Ε, τα

πράγματα έγιναν χειρότερα με τις απάτες. Ο κόσμος κατάλαβε ότι μπορούσε να χρησιμοποιήσει streaming farms, δηλαδή farmμες streaming, δεκάδες κινητά που βάζουν και υπολογιστές στη σειρά αυτά και παίζουνε ξανά και ξανά και ξανά τα ίδια κομμάτια για να φτιάξει τώρα ψεύτικα streams και να κλέψει λεφτά από το ταμείο. Κάθε ψεύτικο τώρα stream κλέβει χρήματα από έναν κανονικό καλλιτέχνη. Επειδή τώρα οι δεξαμενοί πληρωμών έχουν βάλει το Spotify κάποια χρήματα και σου λέει αυτά είναι, είναι συγκεκριμένα. Εκτιμήσεις τώρα λένε ότι ο κόσμος των ψεύτικων streams φτάνει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια το χρόνο. Το Spotify αποδείχτηηκε ότι είναι μια μηχανή που βγάζει περιουσίες από κλάσματα του sent. Ένα stream δεν αξίζει σχεδόν τίποτα. Όμως δισεκατομμύρια από όλα αυτά το ένα πάνω στο άλλο έχτισαν μια αυτοκρατορία. Το πρόβλημα για τον καλλιτέχνη δεν ήταν ποτέ το μεμονωμένο stream. Ήταν ότι όλα όσα έβγαζε εξαρτιόντουσαν από μία πλατφόρμα που τον πλήρωνε κιόλας ψύχουλα. Με κανόνες που

δεν ελέγχει ο ίδιος. Πού είναι και ακριβώς ο λόγος για τον οποίο το πιο έξυπνο πράγμα που μπορείς να κάνεις με τα λεφτά σου είναι το αντίθετο απ το πώς βγάζουν τα χρήματά τους οι καλλιτέχνες από το Spotify. Επειδή η παγίδα του καλλιτέχνη είναι ότι όλα βασίζονται σε ένα πράγμα, μία πλατφόρμα, μία πηγή εσόδων, ένα σύνολοκανόνων που δεν γράφει ο ίδιος, τα γράφει κάποιος άλλος. Και οι περισσότεροι από μας δυστυχώς ζούμε με τον ίδιο τρόπο. Έχουμε ένα μισθό, δηλαδή μία πηγή εισοδήματος. Όλα κρέμονται από κει. Αν κάτι στραβώσει τη δουλειά σου, σε διώξουν, κάτι γίνει, αρρωστήσεις.

Τέλος, τα λεφτά. Όλο αυτό που σου λέω δεν αφορά πραγματικά μόνο τη μουσική. Αφορά το να μην αφήνεις ολόκληρο το εισόδημά σου να εξαρτάται από ένα μόνο πράγμα που δεν μπορείς να ελέγξεις. Αντίθετα, τι μπορείς να κάνεις να το απλώσεις σε μικρά κομμάτια, σε πολλά μέρη, ώστε καμία μεμονωμένη αποτυχία να μην μπορεί να σε βουλιάξει. Αν πέρα από το μισθό σου βγάζεις στις αρχές του μήνα από μία πηγή λίγα χρήματα, λίγο μετά πέν μερούλες, 10 μερούλες άλλα λίγα χρήματα, μετά λίγα ακόμη λίγο από δω, λίγο από κει, έχεις κάνει διασπορά. Εγώ προσωπικά ψάχνω συνέχεια διαφορετικούς τρόπους για να επενδύω τα χρήματά μου. Και ένας από αυτούς που κοιτάζω τελευταία είναι ο χορηγός του σημερινού βίντεο, η Loan, η οποία σε βάζει σε μία θέση που παλιά την είχαν σχεδόν και μόνο οι τράπεζες. Τη θέση αυτού που δανίζει. βάζεις ένα ποσό, αυτό πάει σε πραγματικά καταναλωτικά δάνεια και ο τόκος από αυτά έρχεται πίσω σε σένα και δεν χρειάζεται να το ρίξεις προφανώς σε ένα δάνειο. Μπορείς να το

απλώσεις σε πολλά ώστε να μην κρέμεσαι από ένα μόνο άνθρωπο. Πάνω από 15.000 επενδυτές το χρησιμοποιούν ήδη με πάνω από 100 εκατομμύρια ε να χουν περάσει μέσα από την πλατφόρμα. Να πω τώρα εδώ όλο αυτό που σου λέω δεν είναι κατάθεση και δεν είναι εγγυημένο. δανίζεις λεφτά σε πραγματικό κόσμο και όπως σε κάθε δάνειο υπάρχει περίπτωση κάποιος να μην μπορεί να πληρώσει λέω αν σε έχει βάλει ένα μηχανισμό γιαι αυτό αν δάνειο καθυστερήσει πάνω από 30 μέρες αυτός που το έδωσε είναι υποχρεωμένος να το πάρει πίσω μαζί με τον τόκο. Δεν είναι όμως και αυτό απόλυτη σιγουριά. Με λίγα λόγια το ρίσκο μικραίνει αλλά δεν εξαφανίζεται. Μπορείς να βγάλεις χρήματα από τον τόκο. Μπορείς όμως και να χάσεις μέρος των χρημάτων σου. Οπότε πάντα θα πρέπει να θυμάσαι ότι δεν επενδύουμε λεφτά που δεν αντέχουμε να χάσουμε. Όλες οι επενδύσεις έχουνε ρίσκο. Αυτό που μόλις σου είπα δεν είναι κατάθεση και δεν καλύπτεται από κανένα σύστημα εγγυήσης καταθέσεων. Η παρελθοντικές αποδόσεις δεν εγγυούνται μελλοντικά

κέρδη. Δεν είναι επενδυτική συμβουλή. Απλά μοιράζομαι μαζί σου την προσωπική μου αναζήτηση. Πριν επενδύσεις έστω και 1€ πρέπει να κάνεις τη δική σου έρευνα. Τώρα αφού στα είπα όλα αυτά αν θες να το δοκιμάσεις και εσύ σήμερα τρέχει και μια προσφορά για νέους χρήστες. πατάς το link στην περιγραφή, ανοίγεις λογαριασμό, κάνεις την ταυτοποίηση και αν καταθέσεις τουλάχιστον 500€ σε νέα κεφάλαια και τα επενδύσεις σε δάνεια από 60 μέρες και επάνω, μπορείς να λάβεις επιστροφή χρημάτων έως και 3%. Για να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό στην πράξη, αν για παράδειγμα επενδύσεις 1.000€ κατά την πρώτη σου περίοδο, παίρνεις 30€ CAS pack επιστροφή χρημάτων. Και το πιο σημαντικό αυτό είναι ένα επιπλέον συμπληρωματικό όφελος που πιστώνεται στο λογαριασμό σου. Εντελώς ανεξάρτητο απ τις τακτικές αποδόσεις και τους στόκους.

Θα λάβεις έτσι κι αλλιώς απ τα ίδια τα δάνεια. Μην τα αφήνεις λοιπόν για αργότερα. Βάλε τώρα τα χρήματά σου να δουλεύουνε για σένα. Πάτα το link στην περιγραφή. Τα γράφω όλα αναλυτικά και μπορείς να εξασφαλίσεις την επιστροφή χρημάτων πριν λήξει η προσφορά. Επιστρέφουμε στο θέμα μας. Οι καλλιτέχνες βλέπει σε αυτή την ιστορία δεν έχασαν χρήματα επειδή έκαναν κακή μουσική. Μια χαρά ήταν η μουσική. έχασαν επειδή όλα όσα είχαν στηρίζονταν σε μία πλατφόρμα που κρατούσε όλη τη δύναμη και στη συνέχεια της ιστορίας θα δούμε πώς η δύναμη ετοιμαζόταν να αρπάξει το Spotify. Παρόλο το θυμό το Spotify συνέχιζε να μεγαλώνει ταχύτατα και μεγάλο μέρος από αυτό οφειλόταν σε μερικές πολύ έξυπνες κινήσεις. Η μεγαλύτερη ήτανε η συμφωνία με το Facebook. Το Spotify συνδέθηκε απευθείας στο μεγαλύτερο κοινωνικό δίκτυο του κόσμου ώστε οι φίλοι σου να μπορούν να δουν τι ακούς. και η μουσική εξαπλώθηκε από άνθρωπο σε άνθρωπο σαν υιός. Μετά το Spotify υπέγραψε συμφωνόνιες με παρόχους

interντ για να ενσωματώσουν δωρεάν δοκιμές στις συνδρομές του κόσμου. Όπου κι αν κοιτούσες το Spotify ήταν εκεί. Μετέτρεψαν ακόμα και τη σπανιότητα σε όπλο marketing. Όταν το Spotify έμπαινε σε μία νέα χώρα, μία νέα αγορά, συχνά σε έβαζε να ζητήσεις πρόσκληση για να μπεις. Λες και ήταν ένα αποκλειστικό club με περιορισμένες θέσεις. Στην πραγματικότητα υπήρχαν θέσεις για όλους, αλλά το κόλπο δούλεψε. Δημιούργησερο, έκανε τον κόσμο να θέλει να μπει και μέχρι το 2011 το Spotify είχε ξεπεράσει το 1 εκατομμύριο υδρομητές που πλήρωναν.

Κι όμως πίσω από αυτή την ανάπτυξη καθόταν μια τεράστια άβολη πραγματικότητα. Το Spotify ακόμα δεν έβγαζε κέρδος, ούτε καν πλησίαζε. Πλήρωνε στις δισκογραφικές περίπου 70 από κάθε δολάρο και κρατούσε τα υπόλοιπα για να καλύψει τα έξοδα μιας ολόκληρης εταιρείας. Πολλοί άνθρωποι κοιτούσαν το Spotify, έβλεπαν εκατομμύρια χαρούμενους χρήστες και ρωτούσαν το προφανές. Ναι, είναι δημοφιλές, το γουστάρει ο κόσμος, αλλά είναι τώρα αυτό πραγματικά μια επιχείρηση ή είναι ένας πανάκριβος τρόπος να χαρίζεις μουσική Για να επιβιώσει το Spotify έπρεπε να γίνει κάτι παραπάνω από ένα απλό μέρος που έπαιζε τη μουσική των άλλων. Χρειαζόταν δική του δύναμη και τα επόμενα χρόνια θα ήταν ένας αγώνας για να αποκτήσει αυτή τη δύναμη. Το Spotify είχε αποδείξει ότι το streaming δουλεύει, πράγμα που σημαίνει αναπόφεκτα ότι κι άλλοι μεγάλοι θα ήθελαν να μπουν στο παιχνίδι. Ο πιο επικίνδυνος ήταν η Apple. Το 2015 η Apple κυκλοφόρησε το Apple Music και η Apple είχε ένα είδος μοχλού πίεσης που

το Spotify όταν το άκουγε έτρεμε. Η εφαρμογή του Spotify ζούσε μέσα στο App Store της Apple, η οποία μπορούσε να καθυστερήσει την έγκριση των ενημερώσεων του Spotify, κρατώντας την εφαρμογή πιο αργή και πιο δύσχριστη από όσο ήταν κανονικά. Το χειρότερο, η Apple έπαιρνε ένα 30% από κάθε αγορά που γινότανε μέσα στην εφαρμογή. Οπότε κάθε φορά που κάποιος αναβάθμιζε σε premium μέσα από ένα iPhone, εκείνη έβαζε στην τσέπη της ένα τεράστιο κομμάτι των χρημάτων αυτών.

Δες πώς είναι να πληρώνεις στον αντίπαλό σου ένα φόρο πάνω στους δικούς σου πελάτες. Και η Apple δεν ήταν μόνη της. Υπήρχε το TiL που είχε δεσμούς με μουσικούς και δελιάζε μεγάλα ονόματα να ανεβάζουν τραγούδια αποκλειστικά στη δική τους πλατφόρμα. Υπήρχε η Amazon που έχωνε τη μουσική μέσα στην τεράστια μηχανή του Prime. Ακόμα και το YouTube έβγαλε το YouTube Music. Όλοι είχαν πάνω-κάτω τώρα τα ίδια τραγούδια επειδή όλοι νίκαζαν τα δικαιώματα απ τους ίδιους. τρεις δισκογραφικούς γίγαντες.

Πώς επιβιώνει λοιπόν το Spotify όταν οι αντίπαλοί του λίγο πολύ προσφέρουν την ίδια μουσική με αυτούς Το μυστικό όπλο του Spotify ήταν αυτό που συχαίνονταν περισσότερο δισκογραφικές. Το δωρεάν πακέτο με τις διαφημίσεις. Το Spotify στην πραγματικότητα έχανε λεφτά από τους δωρεάν χρήστες. Περίπου το 90% των εσόδων τους ερχόταν απ τους συνδρομητές που πλήρωναν. Αλλά το δωρεάν πακέτο ήταν η τέλεια παγίδα. τραβούσε τον κόσμο μέσα με μηδενικό κόστος και τους έκανε να κολλήσουν και μετά αθόρυβα τους μετέτρεπε σε πελάτες που πληρώνουν.

Δηλαδή το πράγμα που οι δυσκογραφικές ήθελαν να κλείσουν το δωρεάν πακέτο ήταν ακριβώς αυτό που κρατούσε το Spotify μπροστά απ τον ανταγωνισμό. Αλλά το να είσαι μπροστά με την ίδια μουσική που έχουν και όλοι οι άλλοι δεν είναι μακροπρόθεσμο πλάνο. Spotify χρειαζόταν κάτι που κανένας αντίπαλος δεν μπορούσε να αντιγράψει και ο Daniel E, ο ιδρετής του Spotify, είχε δύο ιδέες για να τα αποκτήσει και οι δύο θα δούλευαν. Όμως αυτές οι δύο ιδέες θα έσρωνναν το Spotify σε διαμάχες απ τις οποίες δεν έχει ξεφύγει μέχρι και σήμερα. Το πρώτο στοίχημα ήταν τα podcast. Ξεκινώντας περίπου το 2019 το Spotify είχε αρχίσει να ξοδεύει σαν τρελό πάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια αγοράζοντας την είσοδό του στα podcast. Υπέγραψε τεράστιες αποκλειστικές συμφωνίες. Μία από τις πιο γνωστές ήταν αυτή με το Joe Rogan, ίσως το μεγαλύτερο podcaster στον πλανήτη. Με μία συμφωνία παναφέρθηκε ότι άξιζε γύρω στα 100 εκατομμύρια δολ.

έκλεισε εκπομπές δεμένες με τον Barck Obama και τη Melichel Obama καθώς και με την DC Comics. Αγόρασε μια πλατφόρμα δημιουργίας podcast που λεγόταν Ancor για περίπου 100 εκατομμύρια Δολ. Επιφανειακά έμοιαζε σαν το Spotify να ήθελε απλά περισσότερο υλικό στην εφαρμογή, αλλά η πραγματική λογική ήταν πιο ψυχρή και πιο έξυπνη. Όταν ακούς μουσική, το Spotify έπρεπε να πληρώνει τις δυσκογραφικές και τους καλλιτέχνες.

Όταν ακούς όμως ένα podcast που ανήκει στο Spotify, δεν πληρώνεις σχεδόν κανέναν. Κάθε ώρα που ένας χρήστης περνάει σε ένα podcast ιδιοκτησίας του Spotify, αντί για μουσική, είναι μία ώρα που το Spotify κρατάει τα λεφτά στην τσέπη του. Ήταν το πρώτο βήμα σε μία πολύ μεγαλύτερη αλλαγή. Το Spotify περνούσε από μία εταιρεία που σου νοικιάζει τη δουλειά των άλλων σε μία εταιρεία που κατέχει το ίδιο της στο περιεχόμενο. Και το δεύτερο στοίχημα ήταν αυτό που έσπρωξε την εταιρεία. Λίγο πιο μακριά. Στην αρχή η δουλειά του Spotify ήταν απλή. Να σε βοηθήσει να βρεις την μουσική που ήξερες ήδη ότι ήθελες. Έμπαινες μέσα, πληκτρολογούσες ποιο τραγούδι ήθελες, τα άκουγες, όλα καλά. Αλλά κάπου στην πορεία η αποστολή αντιστράφηκε. Το Spotify σταμάτησε να είναι ένα κουτί αναζήτησης και έγινε ένας οδηγός αποφασίζοντας τι έπρεπε να ακούσεις στη συνέχεια. Και αυτό είναι το σημείο που άλλαξαν όλα. το 2015, όταν το Spotify έριξε λεφτά σε αλγόριθμους που μαθαίνουν τα γούστα σου και έβγαλε το

Discover Weekly. Μία playlist που ανανεωνόταν κάθε Δευτέρα με τραγούδια διαλεγμένα ειδικά για σένα. Ο κόσμος το λάτρεψε. Έμοιαζε σαν να σε ήξερε πραγματικά η εφαρμογή. Το Spotify ακολούθησε με το release Raider και μια ολόκληρη οικογένεια από playlist κόμενες κεραμμένες στα δικά σου γούστα. Αλλά κοίτα λίγο τι έδωσε αυτό στο Spotify. Αν το 1/3 από αυτά που ακούς επιλέγεται από τις συστάσεις του ίδιου του Spotify, τότε ελέγχει ποιοι καλλιτέχνες ανεβαίνουν και ποιοι εξαφανίζονται. Βάλε ένα τραγούδι στη σωστή playlist και μπορείς να το κάνεις διάσημο. Και ας είναι και από έναν άγνωστο καλλιτέχνη και όλο αυτό μπορεί να γίνει σε ένα βράδυ. Ε, άφησε ένα τραγούδι απ έξω απ τις λίστες και μπορείς να το θάψεις. Και όταν κρατάς εννοείται στα χέρια σου μία τέτοια δύναμη, εμφανίζεται και μία πολύ δελαιαστική ιδέα. Τι θα γινόταν αν κατευθύνεις αθόρυβα τους ακροατές έστω και λίγο προς τη μουσική που σου κοστίζει λιγότερο. Προς τραγούδια όπου το Spotify κρατάει ένα μεγαλύτερο

μερίδιο των χρημάτων. Αυτός τώρα ο πειρασμός δεν ήταν υποθετικός γιατί το Spotify ετοιμαζόταν να πιαστεί στα πράσα να κάνει κάτι που έκανε το σκάνδαλο με τα ψεύτικα streams να μοιάζει μικρό και ξεκίνησε με 50 καλλιτέχνες που δεν υπήρχαν ποτέ. Το 2017 ένα μουσικό μέσω ενημέρωσης άρχισε να ψάχνει κάποια περίεργα ονόματα που σκαρφάλωναν στις μεγαλύτερες playlist του Spotify και βρήκε κάτι που δεν έβγαζε κανένα νόημα.

Υπήρχαν περίπου 50 καλλιτέχνες των οποίων τα τραγούδια μάζευαν τεράστια νούμερα. Εκατοντάδες εκατομμύρια stream συνολικά. Τώρα αυτά τα τραγούδια ήτανε σε playlist που ήτανε πασίγνωστες μέσα στην εφαρμογή. Αλλά όταν έψαχνε στους καλλιτέχνες δεν υπήρχε τίποτα. Ούτε φωτογραφίες, ούτε συνεντεύξεις, ούτε social media, ούτε συναυλίες. Δεν υπήρχε κανένα ίχνος ανθρώπου πουθενά. Μόνο τραγούδια και streams και μετά σιωπή.

Τίποτα. Η εξήγηση όταν όλο αυτό βγήκε στο φως τα έλεγε όλα. Μεγάλο μέρος αυτής της μουσικής φαινόταν να προέρχεται από μία εταιρεία πουλάει φθηνή μουσική για fόντο background music. Χωρίς δικαιώματα. Ε ξέρεις τώρα τα τραγουδάκια αυτά που ακούς και παίζουνε σε βίντεο στο YouTube όταν μαγειρεύει π.χ. ο άλλος και βάζει ένα βαρετό τραγούδι από κάτω έτσι ένα αδιάφορο. Αυτό το Spotify έβαζε αυτά τα κομμάτια σε μεγάλες playlist προωθώντας τα μπροστά σε εκατομμύρια αυτιά. Κάθε φορά που έπαιζε ένα από αυτά τα ανώνυμα κομμάτια, αντί να παίξει το τραγούδι ενός αληθινού καλλιτέχνη, το Spotify πλήρωνε λιγότερα λεφτά. Και όλο αυτό γίνεται λίγο χειρότερο, επειδή ένας από τους πρώτους επενδυτές του ίδιου του Spotify φαίνεται να συνδέεται με εκείνη τη μουσική εταιρεία που έφτιαχν αυτά τα τραγούδια. Μετά υπήρχεται το Discovery Mode, το Spotify. Πρόσφερε στους καλλιτέχνες μία συμφωνία που ακούγεται λογική και είναι στην πραγματικότητα κάτι εντελώς διαφορετικό. Δεχτείτε να

πάρετε, σου λέει, λιγότερα ποσοστά απ τα τραγούδια και σε αντάλλαγμα ο αλγόριθμος του Spotify θα σε σπρώξει και θα ανεβάσει τα τραγούδια σου στις λίστες, ώστε να τα ακούσει περισσότερος κόσμος. Πληρώνεις δηλαδή για να προωθήσεις μόνο που δεν πληρώνεις με μετρίτα. Πληρώνεις με ένα κομμάτι απ τα ίδια σου τα κέρδη, τα οποία ήδη ήταν κουτσουρεμένα, ε, οπότε θα κουτσουρεύουν λίγο ακόμη. Και λες τώρα εσύ κι άμα το κάνουνε κι άλλοι καλλιτέχνες ποιος πραγματικά θα ξεχωρίσει. Ο μόνος σίγουρος νικητής από όλο αυτό είναι το Spotify που αθώρυβα ξαφρίζει λίγο παραπάνω από τα έσοδα εκατομμυρίων καλλιτεχνών. Όμως όλα αυτά οι ψεύτικοι καλλιτέχνες, η φθηνή μουσική του background ήταν μόνο η αρχή. Γιατί όλο αυτό ετοιμαζόταν να συγκρουστεί με μία τεχνολογία που μπορούσε να το φτάσει σε μία κλίμακα που κανείς δεν είχε φανταστεί. Και αυτή είναι η τεχνητή νοημοσύνη. Το καλοκαίρι του 2025 μία μπάντα με το όνομα The Velvet Sundown εμφανίστηκε στο Spotify. Φοβερά τραγούδια καλογαλισμένα πλήρες τώρα

παρασκήνιο. Προσεγμένη εμφάνιση, τα πάντα όλα. Μέσα σε λίγες εβδομάδες είχαν πάνω από 1 εκατομμύριο μηνιαίους ακροατές και ο ίδιος ο αλγόριθμος του Spotify τους έσπρωχνε στις playlist του κόσμου. Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα. Η μπάντα δεν ήταν αληθινή. Ούτε η μουσική, ούτε οι φωνές, ούτε οι φωτογραφίες. Το όλο πράγμα είχε δημιουργηθεί αποτεχνητή νοημοσύνη. Φτιαγμένο με ένα εργαλείο AI σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, δηλαδή σε χρόνο που ένας άνθρωπος δεν μπορεί να πιάσει. Τρία άλμπουμ μέσα σε λίγες εβδομάδες και αυτός είναι ο εφιάλτης του προβλήματος των ψεύτικων καλλιτεχνών.

Μία μηχανή δεν κοιμάται ποτέ. Δεν κάνει ποτέ πρόβες, δεν ζητάει ποτέ να πληρωθεί. Μπορεί να πλημμυρίσει την πλατφόρμα με ατελείωτα κομμάτια και κάθε από αυτά αραιώνει τη μικροσκοπική δεξαμενή χρημάτων για την οποία παλεύουν η αληθινή μουσική. Θυμίσου ένας καλλιτέχνης βγάζει κλάσματα του sent ανά stream. Τώρα δες πώς είναι να ανταγωνίζεται ένα μποτάκι που μπορεί να φτιάξει 10.000 τραγούδια τη μέρα. Οι αντιδράσεις ήταν τόσο έντονες που το Σεπτέμβριο του 2025 το Spotify ανακοίνωσε νέους κανόνες. θα πετούσε η μουσική που φτιάχνεται με AI να φέρει σχετική σήμανση. Θα απαγόρευε την κλονοποίηση της φωνής ενός αληθινού τραγουδιστή χωρίς άδεια και δήλωσε ότι έχει ήδη αφαιρέσει περισσότερα από 75 εκατομμύρια κομμάτια μέσα σε ένα χρόνο.

75 εκατομμύρια. Στο λέω για να καταλάβεις το μέγεθος του κατακλεισμού. Εδώ είναι το κομμάτι της ιστορίας που πάει λίγο πιο βαθιά απ τα χρήματα του Spotify δεν άλλαξε μόνο το πώς αγοράζουμε μουσική. άλλαξε και το πώς γράφεται η μουσική. Πάμε να ταξίδι στο χρόνο. Στην εποχή του Βιλίου. Ένας δίσκος μπορούσε να χωρέσει περίπου 40 και κάτι λεπτά μουσικής. Οπότε αυτό γινόταν ένα άλμπουμ. 10-12 ίσως 15 τραγούδια πλασμένα ως ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης. Το αγόραζες μία φορά οπότε ο καλλιτέχνης ήθελε κάθε κομμάτι να αξίζει τα χρήματά του. Το streaming τώρα αναποδογήύρισε όλη αυτή τη λογική. Τώρα ο καλλιτέχνης δεν πληρώνεται ανά π απώληση δίσκου. Πληρώνεται ανά αναπαραγωγή. Και στο Spotify ένα τραγούδι μετράει ως αναπαραγωγή και πληρώνει μόνο αφού κάποιος το έχει ακούσει για τουλάχιστον 30δερόλεπτα.

Ξαφνικά όλο το κίνητρο του καλλιτέχνη γυρνάει τούμπα. Πρόσεξε τι προκαλεί όλο αυτό. Αν πληρώνεσαι ανά μεγαλύτερο άλμπουμ με περισσότερα κομμάτια σημαίνει και περισσότερες αναπαραγωγές που σημαίνει περισσότερα χρήματα. Έτσι τα άλμπουμ άρχισαν να φουσκώνουν. Γεμισμένα τώρα με 20-30 τραγούδια έχουμε δει και με 40. Πολλά απ αυτά τώρα δεν τα θυμάται κανένας. Κανένας δεν τα ξέρει.

Ταυτόχρονα, τα μεμονωμένα τραγούδια έγιναν όλο και πιο μικρά. Γιατί κάθε επανάληψη είναι κι άλλη πληρωμή. Οπότε γιατί να δώσεις σε κάποιο νέο τραγούδι 5 και 10 λεπτών αντί να του δώσεις περισσότερα των 2 λεπτών τα οποία κονομάνε και περισσότερο χρήμα. Τώρα τα intro και οι εισαγωγές πήγανε περίπατο. Εξαφανίστηκαν. Τα πιο πολλά τραγούδια αν έχεις παρατηρήσει ξεκινάνε με το refrend για να σαρπάξουνε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Πριν προλάβεις τώρα εσύ να πατήσεις skip και να φύγεις, γιατί οι έρευνες δείχνουν ότι οι περισσότεροι ακροατές κάνουνε skip τα πρώτα πέντε δευτερόλεπτα και κάθε skip είναι ένας λεκές για το τραγούδι σου, τον οποίο τον διαβάζει ο αλγόριθμος και υπάρχει και ένα ακόμα κόστος πιο κρυφό. Ο αλγόριθμος ευνοεί τη μουσική που παίζει από πίσω χωρίς να τραβάει την προσοχή σου.

Κομμάτι δηλαδή που ακούγονται σαν όλα τα άλλα. Ήδη αυτά δουλεύουν. Ένα τραγούδι που σου ξεχωρίζει πολύ και σε ξαφνιάζει σε κάνει να πατήσεις skip και το skip είναι κακό σημάδι όπως είπαμε για τον αλγόριθμο. Οπότε αυτό που ανταμείβεται δεν είναι τολμηρό κομμάτι. Είναι ένα ασφαλές τραγούδι. Αυτό που δεν ενοχλεί κανέναν που περνάει απαρατήρητο. Αν πάρεις ένα ρίσκο και ακουστείς πολύ διαφορετικός ο αλγόριθμος σε θάβει. Έτσι η μουσική έχει γίνει λίγο πολύ το ίδιο ασφαλές μονότονο πράγμα. Κάποιοι έχουνε δώσει ακόμη και ένα όνομα σε όλο αυτό.

Ένα είδος γκρίζας μάζας. Μιας ατελείωτης, σχεδόν ευχάριστης, ξεχασιάρικης ροής, όπου όλα λίγο πολύ ακούγονται το ίδιο. Τώρα δεν είναι όλα μαύρα. Το ίδιο σύστημα γκρέμισε αυτούς που κρατούσαν κλειστές τις πόρτες της μουσικής βιομηχανίας. Ένας έφηβος πλέον μπορεί να ηχογραφήσει ένα τραγούδι απ το κινητό του, να τα ανεβάσει σχεδόν τσάμπα και να φτάσει σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Και κάποιοι το έκαναν πηγαίνοντας απ το υπνοδωμάτιό τους στην κορυφή το charρ χωρίς δισκογραφική, χωρίς στούντιο, χωρίς καμία άδεια. Η μουσική δεν ήταν ποτέ πιο ανοιχτή και προσβάσιμη για όλους, αλλά ταυτόχρονα δεν ήταν και ποτέ πιο αναλώσιμη. Και τα δύο αυτά πράγματα ισχύουν ταυτόχρονα. Και σε όλο αυτό ένας παίκτης στέκεται από πάνω. Το Spotify, το οποίο σταμάτησε να είναι το outsider που παρακαλούσε τις δισκογραφικές για μία ευκαιρία και έγινε αυτός που έχει την πραγματική δύναμη και τον έλεγχο. Ο Daniel E, ο ιδρυτής του Spotify, σταμάτησε να περιγράφει την εταιρεία ως μια υπηρεσία μουσικής. άρχισε να το αποκαλεί σαν μία πλατφόρμα που βρίσκεται ανάμεσα στους Φαν και τους καλλιτέχνες παίρνοντας λεφτά και απ τους δύο. Οι ακροατές πληρώνουν για να ακούνε μουσική και πλέον οι καλλιτέχνες πληρώνουν και αυτοί για να φαίνονται και να εμφανίζονται ψηλά στις λίστες. Οι δισκογραφικές πληρώνουν το Spotify για να τοποθετήσει τα τραγούδια του σε playlist και πληρώνουν περισσότερα για

υψηλότερες θέσεις. Η μουσική πληρώνουν για να προωθήσουν τα προϊόντα τους και τα εισιτήριά τους μέσα στην εφαρμογή. Η εταιρεία που κάποτε δεν είχε τίποτα να προσφέρει στη βιομηχανία, τώρα βρίσκεται στη μέση εισπράτοντας διώδια από κάθε κατεύθυνση. Το 2017 το Bilboard ονόμασε τον Daniel E, τον ιδρυτή του Spotify, τον πιο ισχυρό άνθρωπο σε ολόκληρη τη μουσική βιομηχανία. Και μαζί με αυτή τη δύναμη ήρθε και μία μόνιμη καχιποψία.

Πάρε για παράδειγμα μία από τις πιο θορυβώδης ιστορίες των τελευταίων ετών. Δύο απ τους μεγαλύτερους για κάποιους ράπερ στη Γη, ο Drake και ο Kένικ Lαμρar, είχαν εγκλωβιστεί σε μία δημόσια διαμάχη και ο ένας κατηγόρησε τον άλλον ότι ήταν τα τραγούδια του και τα νούμερά του τεχνητά φουσκωμένα με μποτάκια και κόλπα πληρωμής για να φαίνεται όλο το εγχείρημά του πολύ μεγαλύτερο από αυτό που πραγματικά είναι. Σε όλο αυτό εμφανίστηκαν ανώνυμοι πληροφοριοδότες.

Έγιναν μηνήσεις εναντίον της δισκογραφικής και εναντίον και του ίδιου του Spotify. Κυκλοφόρησαν screenshot με αναλύσεις δεδομένων και ισχυρισμούς εκ των έσων. Οι φήμες οργίασαν. Και πώς τελείωσε όλο αυτό, κάθε μία από αυτές τις αγωγές απορρίφθηκε. Δεν αποδείχτηκε ποτέ τίποτα. Κανένα δικαστήριο δεν βρήκε ότι κάποιος είχε σκηνοθετήσει κάτι. Αλλά θέλω να παρατηρήσεις τι μένει πίσω όταν οι κατηγορίες καταρρέουν. Αν τα μεγαλύτερα τραγούδια στον πλανήτη μπορούν να έχουν τόση αμφιβολία, ανεκατομμύρια άνθρωποι αναρωτιούνται ειλικρινά αν τα νούμερα είναι αληθινά, τότε πόσο μπορείς πραγματικά να εμπιστευτείς την πλατφόρμα κ αυτό που σου λένε. Και ενώ όλοι μάλλωναν για τα streams και τα νούμερα, το Spotify έκανε την πιο αθόρυβη και πιο έξυπνη κίνησή του μέχρι τώρα. Το 2024 πρόσθεσε μια παρτίδα Audiobooks στη συνδρομή του Premium και το ονόμασε όλο αυτό πακέτο.

Όλο αυτό το πακετάκι ακούγεται ακίνδυνο. Δεν ήταν όμως γιατί βάση των κανονισμών ένα πακέτο επιτρέπεται να πληρώνει τους δημιουργούς χαμηλότερο ποσό από ότι ήταν καθαρά η υπηρεσία της μουσικής. Οπότε απλά και μόνο επειδή μετοόμασε το ίδιο το προϊόν, το Spotify κατάφερε να πληρώσει τους συνθέτες και τους εκδότες δραματικά λιγότερο. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, περίπου 150 εκατομμύρια δολ λιγότερο σε ένα και μόνο χρόνο. Η Ένωση των εκδοτών το αποκάλεσε κοινικό κόλπο και έκαναν μήνηση. Και στις αρχές του 2025 το δικαστήριο πήρε το μέρος του Spotify. Το κόλπο ήταν νόμιμο και έπιασε. Πράγμα που μας φέρνει στην ερώτηση που κρύβεται πίσω από όλη αυτή την ιστορία. Άξιζε τελικά τίποτα από όλα αυτά η αυτοκρατορία, η δύναμη, τα κόλπα πέτυχε όλο αυτό για χρόνια το Spotify το κατηγορούσαν πως δεν ήταν καν αληθινή επιχείρηση. Δημοφιλές. Ναι. Okay. Αλλά έχανε χοντρά λεφτά. κρατούσε απ το κάθε δολάριο που έπαιρνε μόνο 30 λεπτά. Ήταν πάντα ένα κακό τρίμηνο μακριά απ την

κατάρρευση. Αυτή η ερώτηση πλέον έχει απαντηθεί. Το 2024, για πρώτη φορά σε ολόκληρη την ιστορία του, το Spotify έβγαλε κέρδος για ολόκληρο το έτητος και δεν σταμάτησε εκεί. Μέχρι τα μέσα του 2026 το Spotify έγινε η πρώτη υπηρεσία ήχου στην ιστορία που ξεπέρασε τα 300 εκατομμύρια συνδρομητές επιπληρωμή με πάνω από 770 εκατομμύρια ανθρώπους να το χρησιμοποιούν κάθε μήνα μαζεύοντας σχεδόν 5 δισεκατομμύρια ευρώ σε ένα μόνο τρίμηνο και καταγράφοντας κέρδη ρεκόρ. Η εταιρεία που παραλίγο να χρεοκοπήσει πριν καν βγει στην αγορά είναι τώρα μία από τις πιο κυρίαρχες μηχανές στην ιστορία, της ψυχαγωγίας και όχι μόνο. Το streaming, όχι μόνο το επιβεβαίωσε, έγινε η μεγαλύτερη πηγή χρημάτων που είχε ποτέ η μουσική βιομηχανία. Άρα ο Daniel E, ο ιδρυτής του Spotify, κέρδισε. Στις αρχές του 2026 έκανε στην άκρη από επικεφαλής παραδίδοντας τον καθημερινό έλεγχο σε δύο υπαρχηγούς του και ανεβαίνοντας ο ίδιος στη θέση του executive chirman, του εκτελεστικού προέδρου δηλαδή του ιδρυτή που κρατάει

ακόμη τα έννοια ο οποίος είναι και ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Ευρώπη. Ορισμένες εκτιμήσεις τοποθετούν την περιουσία του πάνω από 10 δισεκατομμύρια δολάρια. Σύμφωνα με αναφορές περισσότερα από τον JZ, τον Paul McCartney και την Tor Swift μαζί ένας άνθρωπος που αξίζει περισσότερα από τους γίγαντες της ίδιας της μουσικής πάνω στην οποία χτίστηκε η πλατφόρμα του. Και να τι έκανε ένα κομμάτι από αυτή την περιουσία. Το 2025 ο ΕΚ έκανε μία επένδυση 600 εκατομμυρίων ε σε μία εταιρεία που λέγεται Helsing. Μια ευρωπαϊκή αμυντική εταιρεία που φτιάχνει τεχνητή νοημοσύνη για το πεδίο της μάχης. Μέσα στην ίδια εταιρεία φτιάχνουνε και αυτόνομα drone cruises και ο ΕΚΡος. Ο άνθρωπος που πέρασε 20 χρόνια αποφασίζοντας ποια τραγούδια φτάνουν στα αυτιά μας, τώρα βοηθάει στο να κατευθύνει μια εταιρεία που φτιάχνει μηχανές πολέμου. Και οι καλλιτέχνες το πρόσεξαν αυτό. Ξεκινώντας το καλοκαίρι του 25 άρχισαν να διαγράφουν ολόκληρους τους καταλόγους τους απ το Spotify ως

ένδειξη διαμαρτυρίας. Η Bandhuφ έκανε την αρχή με την ατάκα. Δεν θέλουμε η μουσική μας να στερεί τη ζωή από ανθρώπους. Άλλοι ακολούθησαν, μικρά σχήματα και με τα μεγαλύτερα ονόματα τράβηξαν τη δουλειά μιας ολόκληρης ζωής που είχαν χτίσει και υπήρχε διαθέσιμη στην πλατφόρμα του Spotify. Γιατί δεν ήθελαν οι cόβ της ζωής τους να χρηματοδοτούν όλο αυτό το κομμάτι του πολέμου. Οπότε τώρα που τα άκουσες όλα αυτά θέλω να μου γράψεις στα σχόλια ποια είναι η άποψή σου για το Spotify. Είμαι ο Νίκος Παπουτσής. Αν σου άρεσε το βίντεο, πάτα εδώ. Σου χω κι άλλα. Και να ρωτήσω και κάτι. Ποιος είναι καλύτερος από σένα. Κανένας.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00