The First Cut: Τo Blood Simple των αδερφών Coen
Αρμυρίκια & ΤαράτσεςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
To 1984, δύο αδέρφια θα γυρίσουν ένα νεονουάρ με σκοπό να τους βάλει από την πίσω πόρτα στο Χόλιγουντ, αλλά εντελώς εκτός τους σχεδιασμού τους, η ταινία τους θα ενθουσιάσει τα φεστιβαλικά/σινεφίλ κοινά. Πως χωρίς καμία πραγματική εμπειρία κατάφεραν να δημιουργήσουν αυτό το αποτέλεσμα, του οποίου την αισθητική και τεχνική αρτιότητα δεν μπορούσε κανείς να καταλάβει πως στο καλό την πέτυχαν; Και τι είδους άνθρωποι μπορεί να τα τόλμησαν όλα αυτά, λίγο μετά τα 25 τους; Στο τέταρτο επεισόδιο ...
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
εντελώς εκτός του σχεδιασμού τους, θα εκταλήξει τα φεστιβάλ και εκεί θα αφήσει τόσο τους κριτικούς όσο και τους νεφίλ άφωνος. Ποιοι ήταν αυτοί οι δύο τύποι που έγραψαν, σκηνοθέτησαν και βρήκαν ένα παράξενο τρόπο να χρηματοδοτήσουν μια ταινία που αναμειγνύει το νεο νουάρ με το western και τον τρόμο με τη μαύρη κομμωδία.
Πώς κατάφεραν χωρίς καμία πραγματική εμπειρία να δημιουργήσουν αυτό το αποτέλεσμα του οποίου την αισθητική και τεχνική αρτιότητα δεν μπορούσε κανείς να καταλάβει πώς το καλό την πέτυχαν και τι είδους άνθρωποι μπορεί να τα τόλμησαν όλα αυτά λίγο μετά τα 25 τους. Αυτή είναι η ιστορία του Blood Symbol των αδερφών Κοέν. Είμαι ο Μανώλης και σε καλωσορίζω στο Αρμερία και τα Ράτσες, το αγαπημένο σου podcast που σου μιλάει για την τέχνη της αφής και της μυθοπλασίας, για τα δύο καλύτερα πράγματα που εφαίρεται ποτέ ο άνθρωπος δηλαδή, τα βιβλία και τις ταινίες.
Γι' αυτό, αν δεν έχεις κάνει ακόμα εγγραφή, κάνε τώρα σε όποια πλατφόρμα με ακούς και φυσικά ενεργοποιήσε τις ειδοποιήσεις για να μην χάνεις επεισόδιο. Και αν αυτό το έχεις κάνει ήδη, ήρθε η στιγμή να μου χαρίσεις μια πεντάστερη βαθμολογία που θα βοηθήσει τρομερά τις αόρατες δάμεις των αλγορίθμων να φέρουν και άλλους στην παρέα μας.
Περιμένω τα μόλις 5 δευτερόλεπτα που θα σου πάρουν να το κάνεις. Το έκανες? Εντάξει, ξεκινάμε. Σε αρχές της δεκαετίας του 1980, δύο αδέρφια, λίγο μετά τα 25 τους, συγκατοικούν σε ένα διαμέρισμα σε μία από τις λιγότερο γοητευτικές της Νέας Υόρκης ή αλλιώς σε ένα αχούρι κάπου στο Χάρλεμ. Ο Τζοελ που είναι τρία χρόνια μεγαλύτερος έχει ακολουθήσει εξ αρχής το πάθος που είχε ανακαλύψει από όταν ακόμα ήταν δέκα έντεκα χρονών και με μια Super 8 κάμερα που είχε αγοράσει με οικονομίες από το χαρτζιλίκι του γύριζε παρέα με τον αριφό του και τους φίλους τους εράστητεχνικά remake σκηνών από τις αγαπημένες του ταινίες.
Έτσι, αφότου σπούδας κινημογράφος στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης κάνει διάφορες δουλειές σε γυρίσματα διαφημιστικών, ντοκιμαντέρ και μουσικών βιντεοκλειπ παλεύοντας να βρει την πρώτη δουλειά σε μια και με οραφική ταινία. Από την άλλη, ο κατά τρία χρόνια νεότερος Ethan έχει ακολουθήσει ένα διαφορετικό δρόμο από εκείνων των παιδικών φαντασίωσεών τους κάνοντας high profile σπουδές σε ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστημία της χώρας καταλήγοντας να αποφοιτήσει με ένα πτυχίο στη φιλοσοφία από το Princeton και μια εξειδίκευση στις ιδιαίτερα χαλαρές ιδέες του Αυστριακού φιλοσόφου Λούτβιχ Βινγκενστάιν.
Παρ' όλα αυτά, αυτός έχει καταλήξει σε μια ιδιαίτερα μηχανιστική δουλειά διαχείρισης στατιστικών δεδομένων για μια μεγάλη αλυσίδα πολυκαταστημάτων που στους περισσότερους θα θύμιζε το job title του Τσάντλερα του Αθληαράκια. Από αυτές τις δουλειές, τα δύο αδερφιά που έχουν μεγαλώσει σε ένα μεσοαστικό σπίτι στα προάστια της Μινεσότα με γονείς ακαδημαϊκούς και με ένα πολυσυλλεκτικό συνοθήλευμα κινημαγραφικών αναφορών από τις ταινίες του Ιταλικού Σινεμά και ιδιαίτερα εκείνος του Φεντερικοφελήνη, στις ταινίες Ταρζάν αλλά και τις κομμωδίες του Τζέρι Λιούις και της Ντόρις Δέης, έχουν τρομερή δημιουργική ενέργεια, διαθέσιμη για εκτόνωση και έτσι πα Μια ταινία με τα συστατικά που τους γοήτευαν και ήθελαν οπωσδήποτε να τα χωρέσουν σε ένα σενάριο που κανείς άλλος, αποδεδειγμένα πλέον, δεν ήθελε να γυρίσει, πόσο μάλλον να τους υποστηρίξει να τη γυρίσουν εκείνοι.
Συστατικά, όπως την αγάπη τους για παλιά κοιμαωραφικά είδη όπως το φιλμ νοάρ την έμφυτη τάση τους στο σκοτεινό σαρδόνιο χιούμορ και παρέα με αυτά, κάτι επιφανειακά εντελώς ατέριαστο τις βαριές φιλοσοφικές ιδέες, η δηματιότητα της ύπαρξης την απληστία του ανθρώπου και την πανίσχυρη δύναμη της τυχαιότητας Και ναι, το να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο ήταν μια απόφαση Το πώς ακριβώς θα το κατάφερναν όμως αυτό ήταν κάτι που έπρεπε τώρα να ανακαλύψουν.
Έτσι, ανάμεσα από τις δουλειές που πλήρωναν τον Ίκη για τους λογαριασμούς στο μικρό τους διαμέρισμα, παύλα γραφείο συγγραφής στο 280 Riverside Drive του Άνω Μανχάταν θα ξεκινήσουν να δουλεύουν ένα σενάριο με σκοπό να γίνει η πρώτη τους ταινία. Και ενώ στο δωμάτιο βρίσκονται δύο νεαροί με καλλιτεχνικό όραμα και επιπλέον ο Ήθαν με ένα σκληρό υπόβαθρο στη φιλοσοφία, πριν ξεκινήσουν να γράφουν έστω και την πρώτη γραμμή διαλόγου, θα αναρωτηθούν τι ταινία μπορούν να γυρίσουν.
Τους είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι το μέγιστο ποσό που θα μπορούσαν να βρουν από χρηματοδότες για μια ταινία τους δεν θα μπορούσε με κανέναν τρόπο να ξεπερνάει το 1 εκατομμύριο δολάρια, το οποίο, αν σου ακούγονται πολλά λεφτά, ακόμα και για τις αρχές της δεκαετής του 1980, ήταν ψίχουλα για να γυρίσεις μια ταινία στις ΗΠΑ.
Οπότε, για την παραμικρή απόφαση που θα πάρουν για το σενάριο που θα γράψουν, βάζουν αυτό σαν απόλυτο δεδομένο. Αυτό που χρειάζονται είναι μια ιστορία με λίγους συντοπιούς, απειροελάχιστος κομπάρσους που μπορεί να γυριστεί σε περιορισμένους χώρους, όπως ένα άδειο μπαρ, ένα επαρχιακό σπίτι και μια έρημη επαρχιακή λεωφόρο.
Με αυτές τις αρχές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ένα νουάρ, σαν εκείνα στις δεκαετίες του 40 και του 50, θα ήταν ιδανικό και αναζητώντας στα παλιά pulp μυθιστορήματα, θα επέλεγαν με μεγάλο ενθουσιασμό μια επαναλαμβανόμενη φόρμα στα βιβλία ενός από τους ξεχασμένους γραφιάδες του είδους του James M. Cain. Σε αυτά τα pulp μυθιστορήματάκια του, ο Κάιν δεν εστίαζε σε ανθρώπους του υποκόσμου, σκληρούς ιδιωτικούς detective και μυστηριώδους fanfatal, όπως οι περισσότεροι διάσημοι συγγραφείς του είδους, αλλά σε αδέξιους τύπους που αν κάνεις τη μεσαία τάξη, οι οποίοι θα διαπράξουν ένα έγκλημα είτε από πάθος είτε από απληστία και μετά θα βρεθούν αντιμέτωποι με το τεράστιο ψυχολογικό βάρος αλλά και τα αμέτρητα προβλήματα του να μπορέσουν να συγκαλύψουν την πράξη τους.
Αυτό το μείγμα θα το ανακατέψουν με μια επιπλέον ιδέα. Μια ιδέα που πατάει ακριβώς στη ψυχολογία τέτοιων ανθρώπων, ανθρώπων που μπλέκουν με το έγκλημα χωρίς να έχουν την παραμικρή εμπειρία ή προετοιμασία για την πράξη τους. Αποφασίζουν λοιπόν ότι η συμπεριφορά των ηρώων τους θα βασίζεται στην παραπληροφόρηση. Την παραπληροφόρηση που προκύπτει από την απελπισία και την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους άλλους.
Έτσι, αυτοί οι άνθρωποι θα βασίζονται διαρκώς στις δικές τους λαθασμένες υποθέσεις, ενώ παράλληλα θα κρύβουν από τους άλλους τις αλήθειες που ήδη γνωρίζουν. Αν το σκεφτείς από μια άλλη οπτική, αυτός ο μηχανισμός των παρεξηγήσεων και της ελληπούς πληροφόρησης είναι ακριβώς αυτός στον οποίο βασίζεται η κωμωδία στα sitcoms, μονάχα που αντί για έλλειψη συνεννόησης μεταξύ ζευγαριών συγκατοίκων για το ποιος χάλασε μια πολυθρόνα έχουμε πτώματα για τα οποία άλλοι κρύμουν την αλήθεια και οι υπόλοιποι κάνουν τις δικές τους αφθαίρετες υποθέσεις για το τι ακριβώς έχει συμβεί.
Και κάπως έτσι τα αφθόρμητα γέλια με αντρίπονται σε μια σαρδόνια φάρσα και πρωτόγονο τρόμο. Το γράψιμο του σενάριου δεν ολοκληρώνει και τις εργασίες στο μικροσκοπικό στρατηγείο του Τζόιλ και του Ιθαν Οι λέξεις δεν τους ήταν αρκετές για να νιώσουν ότι είναι έτοιμοι να κυνηγήσουν τη δημιουργία της ταινίας τους Θα δουλέψουν για πολλές εβδομάδες και μήνες ακόμα οπτικοποιώντας κάθε σκηνή του σενάριου τους δημιουργώντας αναλυτικά storyboards για κάθε ένα πλάνο δηλαδή σκίτσα που οπτικοποιούν το σενάριό τους Έτσι, βγαίνοντας από το διαμέρισμά τους στο Βόρειο Μανθάταν ένιωθαν ότι ήξεραν ακριβώς τι ταινία ήθελαν να γυρίσουν Τελειώντας με το σενάριο, τα αδέρφια Κοέν έχουν να υπερβούν το μεγαλύτερο πρόβλημα για να γυρίσουν ταινία τους Να βρουν τα λεφτά Ξέρουν πολύ καλά ότι η πιθανότητα να μπορέσουν να φτάσουν να επιλεγεί το σενάριό τους από ένα στούντιο του Hollywood ή και μια ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής είναι μηδαμινές.
Ένας 28χρονος που έχει δουλέψει μέχρι βοηθός μοντέρ σε ταινίες και ένας 25χρονος υπάλληλος γραφείου με πτυχίο φιλοσοφίας μοιάζουν ιδανική συνταγή ώστε ποτέ κανείς να μην διαβάσει ούτε καν την πρώτη σελέα του σενάριού τους. Ταυτόχρονα βρίσκονται σε μια εποχή που το Hollywood έχει στραφεί σε ιστορίες με θαραλέους σκληρούς ήρωες που αγωνίζονται για ξεκάθαρες ιδέες και ιδανικά με τις οποίες μπορούν να ταυτιστούν μεγάλα κοινά και στις οποίες πρωταγωνιστούν αποκλειστικά αστραφτεροί και συνήθως ματσοπρωταγωνιστές και εκείνοι έχουν γράψει ένα σενάριο για μια χούφτα αδέξιους τύπους της μεσαίας τάξης που οι πράξεις τους μονάχα μεγάλες αξίες να αντιπροσωπεύουν.
Ταυτόχρονα συνειδητοποιούν ότι ακόμα και στην εντελώς απίθανη περίπτωση του να καταφέρει το σενάριό τους να επιλεγεί από ένα στούντιο το αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά αυτό που θέλουν θα ήταν Αυτό που θα συνέβαινε θα ήταν ότι το στούντιο θα αγόραζε το σενάριό τους για μερικές το πολύ δεκάδες λιλιάς δολάρια και το πρώτο πράγμα που θα έκανε θα ήταν να ψάξει έναν ήδη επιτυχημένο σκηνοθέτη να αναλάβει να γυρίσει την ταινία τους Και όπως καταλαβαίνει κανείς εύκολα από το γεγονός ότι έχουν ήδη σχεδιάσει την οπτικοποίηση της παραμικρής σκηνής, αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θέλουν.
Οπότε, εδώ υπάρχει κάτι ξεκάθαρο για τον Τζοέλ και τον Ιθαν. Πρέπει να βρουν ένα δικό τους εναλλακτικό τρόπο να μαζέψουν τα λεφτά που χρειάζονται για να γυρίσουν την ταινία τους. Πρέπει να βρουν το δικό τους τρόπο για να τρυπήσουν το σύστημα. Εκείνη την περίοδο, ο Τζοέλ έχει καταφέρει να κάνει την πρώτη πραγματική του δουλειά σε μια κοιμογραφική ταινία Αυτή ήταν βέβαια η ταινία ενός 22χρονου πρώην φοιτητή του Michigan University ο οποίος είχε παθιαστεί με την ιδέα να γυρίσει μια super low budget ταινία τρόμ με ζόμπι Βέβαια, αυτή η ταινία έμελε να υποβληθεί στις σκάνες ο βασιλιάς του τρόμου Stephen King να γράψει για αυτή ενθουσιασμένος και λίγο αργότερα να γίνει μια αδιανόητη εμπορική επιτυχία και ένα ασύγκριτο cult classic για τους φανατικούς του χόρορ.
Όχι, ήταν οι ίδιοι. Είναι ζωοί, πραγματικά. Και ταυτόχρονα θα συνειδητοποιήσει ότι ο Σαμ Ρέιμι είχε ανακαλύψει έναν τρόπο να κάνει το όραμα, το πραγματικότητα και με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή ακολουθώντας ακριβώς τις δικές του ιδέες, να κάνει μια τεράστια επιτυχία. Και προφανώς να τον ρωτήσει πώς στο καλό το είχε καταφέρει.
Αυτό που είχε κάνει στα 20 του μόλις ο Ρέιμι ήταν με 1.000-1.500 δολάρια να γυρίσει ένα αεραστεχνικό φιλμ περίπου 30 λεπτών, να δώσει μερικά ακόμα χρήματα για ένα φτηνό κουστούμι και να ξεκινήσει να πιτσάρει την ιδέα του για μια μεγάλο μήκους ταινία με βάση αυτό το φιλμ σε γιατρούς, ιδιοκτήτες τοπικών επιχειρήσεων και άλλους εύπορους κατοίκους της πόλης του, του Detroit και κάπως έτσι να μαζέψει 300.000-500.000 δολάρια για να γυρίσει την ταινία του.
Οι Cohen αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν ακριβώς αυτό το σχέδιο φέροντας το στα μέτρα τους και προσθέτοντας ένα ακόμα κρίσιμο συστατικό στο δικό τους πιτσάρισμα. Επιλέγοντας έναν ηθοποιό από την ταινία του Ρέιμι, ο οποίος δεν έμελε κιόλας να παίξει τελικά στη δική του ταινία, θα γυρίσουν ένα τρέιλερ δύο λεπτών, παθώντας να αποτυπώσουν το κλίμα και την αισθητική της ταινίας που θέλουν να γυρίσουν και κουβαλώντας ένα φορητό προβολικό μηχάνημα θα περάσουν έναν περίπου χρόνο, παρουσιάζοντας σε κάθε φοροάτομο στη Μινεσότα και τη Νέα Υόρκη που θα δεχτεί να τους μιλήσει προτείνοντάς τους μια πολύ συμφέρουσα και εντελώς άσχετη με την ταινία τους οικονομική ευκαιρία.
Μια συνεργασία περιορισμένης ευθύνης που με τους τότε νόμους της πολιτείας στη Μινεσότα επέτρεπε μεγάλες φοροελαφρύνσεις για επενδύσεις 5, 10 ή 20.000 δολαρίων σε μικρές επιχειρήσεις. Έτσι, οι Κόεν θα πετύχουν δύο πράγματα. Πρώτον, να μαζέψουν 750.000 δολάρια για να γυρίσουν την ταινία τους από περίπου 70 μικροεπενδυτές, αλλά επιπλέον να τα πάρουν από ανθρώπους που κανένα ενδιαφέρον δεν είχαν για να συμμετέχουν με οποιονδήποτε τρόπο στην ταινία τους.
Ή κάπως έτσι ήταν πλέον έτοιμοι να τη γυρίσουν. Το αμέσως επόμενο που έπρεπε να κάνουν ήταν να διαλέξουν τους μόλις τέσσερις ηθοποιούς της ταινίας τους με πρώτη την πρωταγωνιστριά τους Εκείνοι που θέλουν είναι μια νεαρή άγνωστη ηθοποιό που έχουν δει σε μια θεατρική παράσταση στη Νέα Υόρκη και τους έχει εντυπωσιάσει με το όνομα Holy Hunter και ενώ εκείνοι θέλει τρομερά το ρόλο λόγω μερικών ήδη κανονισμένων παραστάσεων δεν θα έχει την ευκαιρία να τον πάρει.
Αντί όμως να ακυρώσει απλά το ραντεβού για το κάστινγκ θα προτείνει στη συγκάτικό της να πάει να δοκιμάσει εκείνη. Μια άλλη νεαρή και με μηδενική εμπειρία από γύρισματα ηθοποιώ. Η Φράντσις Μακντόρμαντ θα φτάσει στο δοκιμαστικό γεμάτη άγχος και μάλλον η διαρκής νευρικότητα αλλά και η θεατρικότητά της μαζί με την εμφάνισή της που θύμιζε ξεκάθαρα ένα κορίτσι της μεσαίας τάξης θα κάνει τον Τζόελ και τον Ήθαν να την επιλέξουν.
Ο μόνος αναγνωρίσιμος ηθοποιός που ήθελαν για την ταινία τους ήταν ένας γνωστός character actor, μεταξύ άλλων και από τον Blade Runner, ο Emmett Walsh, για να παίξει ένα γλυώδι και διαρκώς ιδρωμένο detective, ο οποίος εξηγώντας πολλά χρόνια αργότερα γιατί είχε δεχτεί να παίξει την ταινία δύο άγνωστων 20χρονων για ελάχιστα λεφτά, είχε πει ότι από τη μία το σενάριο του είχε φάνει καλό αλλά και ότι επιπλέον δεν του είχαν προτείνει και τίποτα καλύτερο εκείνη τη συγκεκριμένη εβδομάδα.
Τη τετράδα θα τη συμπλήρωναν άλλοι δύο ηθοποιοί με καρχιέρες κύριως σε δεύτερους ρόλους τηλεοπτικών σειρών για τους ρόλους του Εραστή και του Άντρετς Μακδόρμαντ και αυτοί μαζί με μερικούς επιπλέον κομπάρσους θα ήταν κυριολεκτικά όλοι οι ηθοποιοί της ταινίας. Οι Κοέν είχαν διαλέξει η ταινία τους να διαδραματίζεται κάτω από τον καυτό ήλιο του Τέξας, πολύ μακριά από την πόλη κατοικίας τους στη Νέα Υόρκη και ακόμα πιο μακριά από την πόλη καταγωγής τους στη Μινεσότα.
Έμπνευση γι' αυτό είχαν αποτελέσει οι λίγοι μήνες που είχε περάσει ο Τζόιλ στην πολιτεία του ενός αστεριού των πετρελαϊκών εταιριών και του παρανοϊκού συντηρητισμού μερικά χρόνια νωρίτερα, σαν φοιτητής στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα της σχολής και μαγειράφου του Πανεπιστημίου του Τέξας, ακολουθώντας τη σύζυγό του από τον νεανικό του γάμο και από το οποίο τα παράτησε και γύρισε στην Νέα Υόρκη, όταν ο γάμος του οδηγήθηκε στην Αβάγγειο.
Έτσι, δυόμισι περίπου χρόνια αφότου είχαν αρχίσει να γράφουν το σενάριό τους, το φθηνόπωρο του 1982, οι Κοέν μαζί με το cast και το μικρό συνεργείο τους θα βρεθούν για 8 εβδομάδες στο Τέξας έτοιμοι να γυρίσουν ταινία τους. Έχουν ένα εντελώς άπειρο διευθυντή φωτογραφίας ο οποίος στο βιογραφικό του έχει μονάχα μερικά ντοκιμαντέρ και κάποιες ταινίες εν υλίκων αλλά τα υπόλοιπα μέλη του συνεργείου είναι εξαιρετικά πιο έμπειρα.
Και ενώ δεν υπάρχουν καθόλου χρήματα για ακριβό εξοπλισμό μέρα με τη μέρα οι έμπειροι τεχνικοί εξαιτίας της εξατλητικά ακριβούς προετοιμασίας των δύο αδερφών. Επιπλέον, για να μην υπάρχει καμία σπατάλη χρόνου και πανάκριβου κοινογραφικού φιλμ, στους ηθοποιούς δεν θα επιτραπεί σχεδόν κανένας αυτοσχεδιασμός. Όμως, στις ερμηνείες τους θα παίξει ρόλο ένας άλλος κομβικός παράγοντας.
Επειδή το 70% της ταινίας λαμβάνει χώρα τη νύχτα σε υποφωτισμένα μπάρκες σκοτεινούς δρόμους, για το μεγαλύτερο διάστημα αυτών των δύο μηνών, το ωράριο των γυρισμάτων θα είναι έξω το απόγευμα μέχρι το πρωί. Αυτό, προφανώς, θα οδηγούσε τους πάντες μέρα με τη μέρα, ή μάλλον νύχτα με τη νύχτα, σε όλο και μεγαλύτερη εξάδελση, η οποία θα καταγραφόνταν σταδιακά όλο και περισσότερο στα πρόσωπα των εθοποιών, πράγμα που ταιριάζει απόλυτα με την παράνοια, στην οποία σταδιακά βυθίζονται οι χαρακτήρες τους.
Ο τρομερός σχεδιασμός, αλλά και η ευρηματικότητα των Κοέν να υποκαθιστούν ακριβό εξοπλισμό με πρακτικές λύσεις γυρίζοντας μερικά από τα πιο φιλόδοξα πλάνα με κάμερα που την κουνάνε με γυμνά χέρια δημιουργώντας ένα εφέ που μοιάζει λες και χρησιμοποιούν γερανό θα κρατήσει το κόστος της ταινίας μέσα στο μπάτζε τους και μονάχα ένα απρόοπτο θα συμβεί στα γυρίσματα.
Ένας έρωτας μεταξύ του Τζόελ και της πρωταγωνίστριας της ταινίας, της Φράνση Μακτόρμαντ, ο οποίος θα οδηγήσει μέσα στον επόμενο ένα χρόνο σε ένα γάμο, ναι, γενικά ο Τζόελ δεν μπορούσε να τον καθυστερήσει στο γάμο όταν ορειτεύονταν, που όμως, ίσως σε αυτή την περίπτωση, να κρατούσε στον χρόνο. Με την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, οι Coen θα ξεκινήσουν ένα μαραθώνιο μοντάζ που θα κρατήσει περίπου ένα χρόνο.
Ένα χρόνο με τον πιο βασικό εξοπλισμό editing σε ένα μικρό δωμάτιο, οι δυο τους μαζί με ένα τεχνικό. Και εκεί είναι που θα συνειδητοποιήσουν ένα μικρό πρόβλημα. Ότι μια ταινία που έχει γραφτεί από τους ίδιους έχει σκηνοθετηθεί και έχει γίνει παραγωγή από τους ίδιους και εν τέλει έχει γίνει και edit από τους ίδιους δεν θα έμοιαζε σαν μια σοβαρή παραγωγή παρά σαν ένα εραστεχνικό φιλμ, τουλάχιστον πριν κάποιος πάει να τη δει.
Έτσι, αποφάσισαν πως το όνομα του Τζόελ θα έμπαινε ως σκηνοθέτη και το όνομα του Ήθαν ως παραγωγού, το οποίο τους βόλευε και για νομικούς λόγους, αλλά για τη θέση του Διευθυντή Μοντάζ, επειδή δεν είχαν άλλη λύση, όπως ας πούμε έναν ακόμα αδερφό, έπρεπε να βρουν κάτι διαφορετικό. Κάπως έτσι θα εμφανιστεί ο Ρόντερικ Τζέινς, ο υπερταλαντούχος Βρετανός μοντέρ, που ήταν ο πέμπτος φανταστικός χαρακτήρας που εμφανίζεται στην ταινία τους, ο συγκεκριμένος αποκλειστικά στους τίτλους της.
Το τελευταίο σημαντικό στοιχείο που είχαν να λύσουν ήταν το soundtrack. Φυσικά θα έπρεπε να βρουν μια εξίσουφνη λύση, οπότε θα έπρεπε να διαλέξουν από άγνωστους δημιουργούς. αλλά και κατ' επέκταση μηδενικές προσδοκίες πως αυτή είναι μια δυντική καριέρα για εκείνον είχε ήδη φύγει για την Αγγλία για να ηχογραφήσει ένα δίσκο με την punk new wave μπάντα του τους Thick Pigeon Ναι, οντροπερίστερο Θα τους έπαιρνε εβδομάδες να το εντοπίσουν και θα τους στείλουν το μήνυμα ότι ήθελαν οπωσδήποτε να γράψει μουσική για την ταινία τους Ρε, ας έρθουμε από εδώ.
Τι θέλεις να κάνεις? Τι θέλεις να κάνεις? Ο ιδιοκτήτης ενός επαρχιακού μπαρ μιας μικρής πόλης του Τέξας ανακαλύψει μέσω ενός detective ότι η γυναίκα του έχει σχέση με έναν από τους υπαλλήλους του. Οι σπασμωδικές αντιδράσεις του θα κάνουν τη γυναίκα του να τον αφήσει βιαστικά παίρνοντας μαζί της μονάχα λίγα ρούχα και ένα 38' περίστροφο που εκείνος της είχε κάνει δώρο.
Μονάχα που η οργή του άντρα δεν λέει να σβήσει με αποτέλεσμα πολύ σύντομα να κυριαρχήσει η βία και μαζί της οι παρανοήσεις, τα ψέματα και σταδιακά το απόλυτο χάος. Οι Cohen θα ολοκληρώσουν τον Blood Simple στα τέλη του 1983 και ο ατζέντης τους θα ξεκινήσει να το στέλνει σε κάθε μεγάλο στούντιο και εταιρεία διανομής στο Λος Άντζελες.
Και δεν θα ενδιαφερθεί κυριολεκτικά κανένας. Σε όλους θα φανεί εξαιρετικά αργό, ξέχυλο από κοινικότητα και με τρομερά αντιπαθητικούς χαρακτήρες. Και για τα κοινογραφικά στελέχη του 1984, αυτό σήμαινε το μείγμα μιας βέβαιης αποτυχίας. Εντελώς απογοητευμένοι, οι Κόεν θα στραφούν σε μικρούς ανεξάρτητους διανομής, αλλά ούτε εκεί θα έχουν την παραμικρή τύχη.
Ένας από αυτούς μάλιστα θα τους προτείνει, χωρίς ιδέτη σκέψη, να πάνε πίσω στο Τέξας και να γυρίσουν μερικές σκηνές γυμνού και σεξ, έτσι ώστε να έχει να πουλήσει κάτι ο άνθρωπος. Και κάπου εκεί, τα δύο αδέρφια θα αποφασίσουν πως θα πρέπει ξανά να ακολουθήσουν μια εναλλακτική διαδρομή. Έτσι, παρόλο που ο αρχικός τους στόχος ήταν να ακολουθήσουν μια καθαρά εμπορική προσέγγιση, μετά από όλες αυτές τις απορρίψεις, θα αρχίσουν να στέλνουν την ταινία τους σε φεστιβάλ.
Και όταν εκείνη θα κάνει η πρεμιέρα στο Τόροντο, τόσο οι θεατές όσο και οι κριτικοί θα μείνουν άφωνοι με αυτό το εντελώς ασυνήθιστο νέο νουάρ. Από την αρχή του, το Blood Simple σε κάνει να ρωτηθείς τι ακριβώς είναι αυτό που βλέπω Ανοίγει με πλάνα σε τοπία και ορίζοντες της άγριας αφιλόξενης υπεθρού του Τέξας και αμέσως μετά βυθίζεται στο σκοτάδι.
Πρώτα μέσα σε ένα αμάξι και ένα δωμάτιο ξενοδοχείου με ένα παράνομο ζευγάρι και λίγο αργότερα σε ένα μπαρ γεμάτο ανεκδίγητους ρέντνεξ τεξανούς στο πίσω μέρος του οποίου ο απατημένος σύζυγος παίρνει τις επίμαχες φωτογραφίες από έναν detective που εμφανισιακά τουλάχιστον θυμίζει περισσότερο γελαδάρι δηλαδή αυτό που λέμε cowboy.
Οπότε μια ιστορία που μοιάζει να σε προετοιμάζει για ένα επερχόμενο έγκλημα πάθους Διαδραματίζεται σε ένα τοπίο και έχει μερικούς χαρακτήρες που θυμίζουν western Και καθώς η ιστορία προχωράει το πράγμα μπλέκεται ακόμα περισσότερο Γιατί η βία και το έγκλημα δεν έρχονται σαν ένα απλό γεγονός που πυροδοτεί την πλοκή Αλλά κυκλώνει τους ήρωες σαν απειλή όπως σε μια ταινία τρόμου δηλαδή Και την ίδια στιγμή, αυτό που διαρκώς παρεμβάλλεται εκεί που δεν το περιμένεις, είναι ένα ασυνήθιστο, επιθετικό, αλλά και γεμάτο ηρωνία χιούμορ.
Ειλικρινά, φαντάζομαι τους ανθρώπους στα στούντιο και τις εταιρείες διανομής του Hollywood να ακούνε από τον Ατζέντο Γκοέν να τους μιλάει για ένα εμπορικό νέο νουάρ και με το που το βάζουν να το δουν, να ρωτάνε τον τεχνικό προβολής αν τους έχουν βάλει λάθος μπομπίνα. Και ναι, εντάξει, είναι ξεκάθαρα πάνω από όλα ένα θεοσκότεινο νεονουάρ Στο επικεντρών δεν έχει ήρωες, αλλά ανθρώπους που τους κινούν αποκλειστικά και μόνο τα κατώτερά τους ένστικτα και οι πράξεις τους αντικατοπτηρίζουν μονάχα προδοσία, απληστία και οργισμένη εκδίκηση Μονάχα που δεν πρόκειται για κουστούμαρισμένους γοητευτικούς τύπους, ισχυρούς ανθρώπους του υποκόσμου σκληροτράχυλους μπάτσους που επιδιώκουν με αμφισβητήσιμα ηθικά μέσα παρόλα αυτά μια δικαιοσύνη και σαγηνευτικές θανατηφόρα μοιραίες φαφατάλ.
Αυτή η ιστορία έχει στο επικεντρώτης εξαιρετικά συνηθισμένους ανθρώπους. Ανθρώπους που ζουν σε συνηθισμένα σπίτια μιας επαρχιακής πόλης κάνουν συνηθισμένες δουλειές και μπορούν να αρχίσουν να αλληλοσκοτώνονται χωρίς να το πάρει κανένας απολύτως χαμπάρι. Ο τύγλος της ταινίας προέρχεται από ένα μυθιστόρημα του Ντάσιλ Χάμετ από το μακρινό 1929, που με το Blood Simplet περιγράφει την κατάσταση σοκ και παράνοιας, την οποία εγκλωβίζεται το μυαλό τέτοιων συνθισμένων ανθρώπων όταν έρθουν σε επαφή με την ακραία βία.
Μια κατάσταση στην οποία δεν μπορούν να πάρουν λογικές αποφάσεις και κινούνται μονάχα από τα ένστικτά τους. Πριν καν όμως ξεκινήσει η δεία αυτοί οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται ήδη κανέναν Ο απατημένος άντρας δεν μπορεί να εμπιστευτεί στον detective που προσλαμβάνει γιατί ξέρει ότι έχει προσλάβει ένα καθήκη και αυτό είναι αμοιβαίο κιόλας και το παράνομο ζευγάρι δεν είναι καν σίγουρο ότι πρέπει να αφαιθεί στην επιθυμία του αφού δεν νιώθει καμία σιγουριά για το ποιόν του δυνητικού εραστίτου Όταν όμως ένα πτώμα θα βρεθεί στο επίκεντρο όλων αυτών, από μια καραμπόλα της οργής με την απληστία, τότε δύο δυνάμεις ξεκινούν να κινούν τα πάντα. Από τη μία η κορύφωση αυτής της έλλειψης εμπιστοσύνης και από την άλλη, μάλλον η ισχυρότερη δύναμη του κόσμου για τους Κοέν.
Η τύχη. Γιατί οι χαρακτήρες τους διαρκώς υποθέτουν λάθος για το τι έχει συμβεί, πρώτα απ' όλα γιατί δεν εμπιστεύονται κανέναν και επιπλέον γιατί δεν είναι και πολύ έξυπνοι, αλλά ταυτόχρονα τη μοίρα τους την κινεί μια γεμάτη ηρωνία, ραψοδία λεπτομεριών που εμφανίζονται για να γελαιοποιήσουν κάθε έναν από αυτούς τους ανθρώπους ξανά και ξανά.
Λεπτομέρειες όπως ένα απογοητευτικό δώρο επαιτίου ή μια φετιχιστική προσέγγιση στο κάπνισμα. Κι έτσι η ιστορία τους μετατρέπεται σε μια last man or woman standing μάχη, μονάχα που οι προσπάθειες του καθενός τους στρέφονται εναντίον του και όποιος κερδίσει ούτε θα ξέρει ποιον κέρδισε ούτε καν τι στο καλό ακριβώς συνέβη.
Κάπως έτσι οι Κοέν θα δημιουργήσουν κάτι που ενώ στο μικρό τους διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη έμοιαζε με μια καλά μετρημένη ταινία για τα μεγάλα κοινά η οποία θα μπορούσε να τους βάλει από την πίσω πόρτα στο Χόλιγουντ κάτι εντελώς διαφορετικό. Κάτι που σε εκείνους έμοιαζε φυσικό αφού κουβαλούσε πράγματα που ανέπτυσαν παρέα σε όλη τους τη ζωή Πράγματα όπως την οπτική τους για τη ματαιότητα της ύπαρξης και την παντοκρατορία της τύχης Ένα σαρδόνιο και τρομερά επιθετικό χιούμορ για μια κοινογραφική αισθητική Με στοιχεία τόσο από το σινεμά των μεγάλων Ευρωπαίων δημιουργών Αλλά εξίσου και από τις blockbuster επιτυχίες του Hollywood Ένα σινεμά που ήταν αδύνατο να περάσει από το μυαλό οποιοδήποτε στελέχους να πάρει το ρίσκο να το αναλάβει, αλλά που η καρδιά των συνεφίλ φεστιβαλικών κοινών ήταν αναπόφευκτο να το ερωτευτεί.
Η ιστορία του Blood Symbol δεν έχει τελειώσει ακόμα, όμως πριν σου διηγηθώ το τελευταίο της κεφάλαιο, θέλω να σου πω να μην ξεχάσεις να μου γράψεις τα σχόλια αν σου άρεσε το επεισόδιο, αλλά και αν θα ήθελες να δούμε κάποια από όλες αυτές τις ταινίες παρέα αν βρεθεί ο τρόπος. Φυσικά μην ξεχάσεις να το στείλεις σε τουλάχιστον δύο δικούς σου ανθρώπους που πιστεύεις ότι θα αρέσεις και σε εκείνους γράφοντάς τους ότι θα κάνει τη μέρα τους πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
Αν δεν έχεις κάνει η γραφή ακόμα, μην το καθίσεις άλλο και πάνω απ' όλα πάτα καμπανάκι γιατί αλλιώς η πιθανότητα να χάνεις κάθε καινούργιο επεισόδιο μετατρέπεται σε σκοτεινή απειλή. Ε, και αν τα έχεις κάνει ήδη όλα αυτά και θέλεις να στηρίξεις περισσότερο το αγαπημένο σου podcast, στην περιγραφή του επεισοδίου θα βρεις ένα link με το οποίο μπορείς να κεράσεις και μερικούς καφέδες το πιο απαραίτητο στατικό για τη δημιουργία κάθε επεισοδίου, αρμυρίκια και ταράτσες.
Η αντιδράση στο Toronto αλλά και εκείνες στο Φεστιβάλ της Νέας Υόρκης έκανε επιτέλους μια ανεξάρτητη dance πρώτα. Και τι σημασία έχει αυτό? Ότι η Sharkly Leasing ήταν μια μικρή εταιρεία που δεν ήταν διατεθειμένη να πληρώσει προκαταβολή στους κοέν, αλλά αυτό θα συνέβαινε μονάχα πολύ μετά την επίσημη κυκλοφορία της ταινίας τους.
Έτσι, ο Τζόελ και ο Ιθαν θα αποφασίζουν να αφήσουν το ακριβό για τα τότε οικονομικά τους διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη και μαζί με την φρεσκοπαντρεμένη με τον Τζόελ, αλλά και τον επίσης άφραγκο Σαμ Ρέιμι που πως κατέληξε μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα άφραγκος μετά την τεράστια εμπορική επιτυχία του The Evil Dead είναι μια άλλη ιστορία θα αποφασίσουν να μετακομίσουν σε ένα φτηνό κοινό βίο στο Λος Άντζελες.
Τον Ιανουάριο όταν η ταινία θα πηχτεί στο Sundance όχι μονάχα θα ενθουσιάσει αλλά θα κερδίσει και το μεγάλο βραβείο της επιτροπής και όταν μερικές μέρες αργότερα θα κυκλοφορείς τελικά στις Αμερικάνικες αίθουσες, θα κάνει μια σημαντική επιτυχία για μια ανεξάρτητη art house ταινία διόπαντελώς άγνωστον δημιουργών. Μονάχα που επειδή με τον τρόπο που διενεμήθηκε η ταινία, τα χρήματα από τα κέρδη των εισιτητηρίων θα έκαναν ακόμα περισσότερο καιρό να φτάσουν στους ΚΟΕΝ για να μπορέσουν να πάρουν επιτέλους μια ανάσα, θα έπρεπε πρώτα να βρουν χρηματοδότηση για το επόμενο σενάριο που είχαν ήδη αρχίσει να γράφουν, το οποίο είχε τίτλο Raising Arizona.
Όμως, αυτή είναι μια άλλη ιστορία. Αυτό ήταν το τέταρτο επεισόδιο της σειράς First Cut για τις πρώτες ταινίες μεγάλων δημιουργών, αφιερωμένος στο Blood Simple των αδερφών Κοέν. Ήμουν ο Μανώλης και κάπου εδώ ήρθε η ώρα να σε αφήσω. Και μέχρι την επόμενη φορά, εις το επανακούει.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα