Ego Death: Τι συμβαίνει όταν πεθαίνει το Εγώ; - Ζαχαρούλα Βαλαβάνη & Αντώνης Οικονομόπουλος
Βαριές κουβέντες / Varies KouventesΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο νέο επεισόδιο του podcast Βαριές Κουβέντες συζητάμε με τη Ζαχαρούλα Βαλαβάνη και τον Αντώνη Οικονομόπουλο για το «ego death» — την εμπειρία της προσωρινής απώλειας του εγώ — και για το πώς οι ψυχεδελικές εμπειρίες επηρεάζουν τη συνείδηση, την ψυχολογία και την αίσθηση ταυτότητας του ανθρώπου. Μιλάμε για τα ψυχεδελικά όπως το LSD και η ψιλοκυβίνη, τη θεραπευτική τους χρήση, τον φόβο της διάλυσης του εαυτού, τη σχέση αυτών των εμπειριών με τη μυστικιστική εμπειρία, αλλά και για το γιατί πολ...
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Βαριές Κουβέντες να δώσει το κοινό και να προωθήσει την εντός πλαισίων ασφαλείας θεραπευτική χρήση των ψυχιαδελικών ουσιών. Συγκεκριμένα του LSD, των μανιταριών και νομίζω αυτών. Η σημερινή κουβέντα αφορά το θέμα της απώλειας του εγώ. Το λεγόμενο ego death που είναι μια εμπειρία την οποία έχουν οι άνθρωποι που βρίσκονται υπό την επίρρεια αυτών των ψυχεδελικών ουσιών και η οποία είναι μέρος της θεραπευτικής πορείας που έχουν.
Η κουβέντα αυτή εντάσσεται επίσης σε ένα γενικό τροκύκλο για το θέμα της συνείδησης που έχω ανοίξει και στον οποίο θα κάνουμε και άλλα επεισόδια στην πορεία. Οφείλω να πω εξ αρχής ότι είναι μια κουβέντα η οποία είναι αρκετά αφαιρετική και ίσως σε σημεία πάμε και σε λίγο βαθιά θέματα εγώ την απόλαυσα ελπίζω ότι θα σας αρέσει και εσάς όπως και να έχει αυτό είναι το επεισόδιο κάντε like, κάντε βάλτε αστεράκια, βάλτε comments στηρίξτε μας για να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε σας ευχαριστώ πάρα πολύ και καλή θέαση, καλή ακρόαση καλησπέρα παιδιά γεια σας θα μπούμε κατευθείαν στο ζουμί σήμερα θα μιλήσουμε ένα πράγμα μάλλον που με απασχολεί τον τελευταίο καιρό είναι τις θέματα συνείδησης, εμπειρίας, βιώματος και αυτό θα την κατοπριστή και στις επόμενες εκκομπές γιατί έχω αρκετούς καλεσμένους που γυρνάμε γύρω-γύρω από τέτοια θέματα.
Με εσάς λοιπόν θα ήθελα να μιλήσουμε για ένα είδος εμπειρίας το οποίο πρωτίστως το ακούει κανείς στο πλαίσιο της συζήτησης για τα ψυχιαδελικά, τις ψυχιαδελικές ουσίες και φάρμακα, το οποίο το αναφέραμε και με την Ιωάννα Βαμβακοπούλου την προηγούμενη φορά που είχε έρθει εδώ και είναι και αυτή ανήκει στην ίδια ομάδα που έχετε τον Κικαιώνα.
Και μου είχε κάνει πολύ εντύπωση. Δεν είχαμε μπει, νομίζω, σε ιδιαίτερο βάθος με την Ιωάννα γιατί ήταν λίγο πιο τεχνική η κουβέντα μας, αλλά θα μιλήσουμε για την απώλεια του εγώ Μάλλον να μην πω εγώ τι είναι. Θέλετε να μας πείτε εσείς τι είναι. Αντώνη να σου δώσουμε τη σκητάλη στο θάνατο του εγώ τι είναι. Ο θάνατος του εγώ, ego death στα αγγλικά, απώλεια του εαυτού.
Στα αγγλικά έτσι υπάρχει και παρενφερής ορολογία ego dissolution, ego disintegration. Όπου όλα αυτά περιγράφουν αυτό που άρχισε να φαίνεται κυρίως με τα ψυχεδελικά, τουλάχιστον στη σύγχρονη κουλτούρα και συζήτηση ως απώλεια του εαυτού χάσιμο της αίσθησης του εγώ μια σύνδεση με όλο το σύμπαν όλα τα όντα, όλους τους ανθρώπους σκέφτηκα τώρα ότι μιλάμε για απώλεια του εγώ, ego death οπότε είναι δύο λεξούλες, τι είναι το ego και τι είναι το death αυτού το ego ξεκίνησε από το Freud, το ego το εγώ, το υπερεγώ, το εκείνο αλλά το έχουν χρησιμοποιήσει διάφοροι ψυχολόγοι, φιλόσοφοι με ανατολίτικες καταβολές πολύ συχνά.
Οπότε, όπως και στα ψυχιαδελφεία, έτσι και στην κουλτούρα του διαλογισμού, της πνευματικότητας, είναι πολύ σύνθες να προσπαθούμε να χάσουμε το εγώ, να χάσουμε αυτή την αίσθηση και να βρεθούμε σε αλλαγμένες καταστάσεις συνείδησης πέραν του εγώ. Αυτά, έτσι, σαν πρόχειρη εισαγωγή με καρφιθένιες και... Πολύ ωραία. Εγώ θέλω να το συνεχίσω λίγο τώρα. Το εγώ μου θέλει να το συνεχίσει.
Νομίζω ότι είναι σημαντικό λίγο να κάνουμε αυτή τη διάκριση και εννοώ να δώσουμε έναν ορισμό στο τι είναι το εγώ και στο τι είναι ο εαυτός. Είναι το ίδιο πράγμα αυτά τα δύο όταν μιλάμε για το αγαπώ τον εαυτό μου ή αγαπώ το εγώ μου. Ποια είναι η διαφορά τέλος πάντων, τι είναι το εγώ. Πριν πάμε εκεί, γιατί θα ήθελα να το πάμε βήμα-βήμα.
Αμήν. Θα ήθελα να ρωτήσω καταρχάς αν αυτή η εμπειρία είναι παρούσα στο σύνολο της εμπειρίας ενός ψυχεδελικού όπως η ψιλοκιβίνη, το LSD είναι ψιλοκιβίνη, συγγνώμη, είναι άλλο πράγμα. Και το LSD θεωρείται ψυχεδελικό και η ψιλοκιβίνη. Α, άλλα. Είναι τα μανιτάρια και το LSD. Λοιπόν, αυτός ο θάνατος του εγώ είναι κάτι το οποίο ξεκινάει αμέσως και μόλις τελειώσει τελειώνει και η εμπειρία.
Είναι δηλαδή κάτι το οποίο το συνοδεύει όλη την εμπειρία ή είναι μια αίσθηση που είναι στο πικ της εμπειρίας. Δηλαδή μπαίνεις, βγαίνεις, μπαίνεις εκεί και δεν ξαναβγαίνεις. Είναι η εμπειρία ή είναι κομμάτι της εμπειρίας. Χαρτογραφήστε μας λίγο αυτά τα άρχητα για μας Αχαρτογράφη τα νερά της εμπειρίας αυτής Θα πω ότι το ζητούμενο δεν είναι να πεθάνει το εγώ Γιατί το εγώ δεν δίνεται να πεθάνει Το εγώ είναι αυτό που μας δίνει μια αίσθηση ξεχωριστότητας Και μια αίσθηση προστασίας ουσιαστικά Θα λέγαμε ότι συνδέεται πάρα πολύ με το συνέστημα του φόβου Και την ανάγκη της ασφάλειας για τον άνθρωπο Οπότε το ζητούμενο δεν είναι να πεθάνει το εγώ Όμως οι ψυχεδελικές εμπειρίες και όχι μόνο Μπορεί κάποιος να βιώσει την αίσθηση του θανάτου του εγώ και με τον διαλογισμό Και με πολλά χρόνια πρακτικών ασκήσεων πνευματικών Και με πολλούς άλλους τρόπους για να μην το κάνουμε και πανάκια τα ψυχεδελικά Το ζητούμενο είναι να μπορούμε να διακρίνουμε πότε λειτουργούμε μέσα από το εγώ μας
και πότε λειτουργούμε μέσα από τον εαυτό μας. Αν θα δίναμε δηλαδή έναν ορισμό για το εγώ, θα έλεγα ότι είναι άμυνες. Οι άμυνες που έχουμε απέναντι στη ζωή και στους ανθρώπους για να νιώθουμε προστατευμένοι. Ο εαυτός από την άλλη, ενώ το εγώ δημιουργεί και είναι μέρος, θα λέγαμε ας πούμε ότι αν έχουμε ένα αυτοκίνητο, το εγώ είναι το τιμόνι κατά κάποιο τρόπο.
η προσωπικότητα, το προσωπείο, η περσόνα που έχουμε μάθει να φοράμε και να κινούμαστε μες στον κόσμο για να νιώθουμε προστατευμένοι. Ο εαυτός ωστόσο είναι κάτι που είναι διαρκώς μεταβαλλόμενο, εξελίσσεται, δεν είναι κάτι στατικό, παγιωμένο, σε αντίθεση με την προσωπικότητά μας. Τώρα, το ένα με το άλλο δεν είναι ξεχωριστά. Το ένα εμπερικλεί το άλλο.
Απλώς μας είναι δύσκολο συνήθως να διακρίνουμε πότε λειτουργούμε μέσα από το εγώ και από τον φόβο μας Και πότε πραγματικά νιώθουμε ασφαλείς και μπορούμε να είμαστε αυθεντικά ο εαυτός μας Γιατί για να είμαστε αυθεντικά ο εαυτός μας χρειάζεται να νιώθουμε ασφαλείς Οπότε το εγώ ουσιαστικά Εγώ έτσι όπως με το παράδειγμα με το αυτοκίνητο θα έλεγα ότι το εγώ είναι ουσιαστικά η λαμαρίνες γύρω από το αυτοκίνητο Δεν ξέρω εγώ έτσι Εκεί νομίζω ότι το πήγαινες, αλλά εσύ είπες ότι είναι το τιμόνι.
Με την έννοια πια ότι επειδή το συσχέτισες με τις άμυνες, φαντάστηκα ότι είναι ουσιαστικά το κουβούκλιο μέσα στο οποίο κλείνεται ο εαυτός μας, το εγώ. Τώρα, επειδή δεν θέλω να πάει η ζήτηση όμως τόσο αφαιρετικά και θεωρητικά, θα πρότεινα να μιλήσουμε λίγο πώς είναι σαν εμπειρία αυτό το πράγμα. Δηλαδή να το δούμε λίγο φαινομενολογικά, βιωματικά.
Να το βάλουμε λίγο κάτω ρε παιδί μου, πώς το λένε. Και σε αυτό πρότεισες και πιο πριν. Ότι συμβαίνει με όλα τα ψυχεδελικά. Συμβαίνει από την αρχή, πόσο κρατάει. Συμβαίνει με τα περισσότερα ψυχεδελικά, ίσως όχι με όλα. Και εξαρτάται φυσικά και από το μέγεθος της δόσης. Όσο μεγαλύτερη είναι η δόση, τόσο πιο πιθανό να φτάσουμε στο περίφημο ego death.
αν υποθέσουμε ότι είναι ένα σημείο και μετά όπου υπερβαίνουμε το εγώ, διαλύεται, ανοίγει ωστόσο και με μικρότερες δόσεις ή ακόμα και με κάναβιο που είναι μια σύπιας μορφής ψυχεδελικό μπορεί να έχουμε μια αίσθηση αποτάφτησης από το κρατάω σφιχτά το τιμόνι που λες και εσύ Ναι τώρα για το εγώ ένας τρόπος να το ορίσουμε και να το διαχωρίσουμε είναι ακριβώς και από εκεί μάλλον έρχεται και η λογική του ego death Γιατί για να θέλουμε να πεθάνει πάει να πει ότι είναι όχι κάτι τόσο ευγενές, όχι κάτι τόσο ωραίο είναι οι άμυνες μας, είναι ο αυτόματος είναι οι φόβοι, είναι οι ανασφάλειες αλλά είναι τόσο ποικιλόμορφες οι προσεγγίσεις και οι ορολογίες και το πως τη χρησιμοποιώ καθένας όπου για τη ζαχαρούλα μπορεί να είναι αυτό το εγώ, εσύ μπορεί να το έχεις χρησιμοποιήσει με άλλο τρόπο, εγώ με αυτά που διαβάζω με άλλο τρόπο. Άρα δηλαδή είναι μια εμπειρία η οποία δεν είναι πάντα καλή ή είναι πολλές φορές καλή ή είναι πολλές φορές κακή.
Δεν είναι πάντα καλή. Μπορεί να έχει άγχος, μπορεί να έχει φόβο. Στα αγγλικά υπάρχει ο όρος dread of ego dissolution, φόβος της απώλειας του εγώ. Και όσο πιο προετοιμασμένος ο Ρεξάτος με θετικά συναισθήματα είναι κάποιος σε σχέση με αυτή την εμπειρία, τόσο καλύτερα θα τον πάει και τόσο πιο εύκολο θα είναι να ενσωματωθείς μετά στο μέλλον.
Άμα είναι κάτι που προκαλεί φόβο, ανησυχία, πώς το έπαθα αυτό, θυμίζει αυτό που η παραδοσιακή ψυχιατρική τριγράφει ως ψύχωση και μοιάζει και με σοβαρές διαταραχές όπως η σχιζοφρένεια, η μανία ή και στο μετατραυματικό στρες μπορούμε να έχουμε αποπροσωποποίηση και αποσύνδεση. Οπότε δεν είναι πάντα ευχάριστο. Οπότε αυτό σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να προετοιμάζεται για αυτό το... καλό θα ήταν Φυσικά.
Θα ήταν εξαιρετικό να παιδεύει. Θα πρέπει να το ξέρει δηλαδή. Ναι. Και μπορώ να σας μιλήσω για την εμπειρία που δεν ήμουν προετοιμασμένη και γιατί είναι τόσο σημαντικό να προετοιμάζεσαι. Γιατί πράγματι όλα αυτά που αναφέρει ο Αντώνης, το ότι μπορεί να βιώσεις μέσα σε αυτή τη διαδικασία και ψυχοσυχικά επεισόδια και να αισθανθείς ότι τρελαίνεσαι, ότι χάνεις το μυαλό σου, ότι χρειάζεσαι ψυχιατρική αγωγή αν δεν έχεις ιδέα από όλο αυτό το τι ακριβώς είναι το τι συμβαίνει μέσα σου και δεν έχεις έναν άνθρωπο που μπορεί να σε στηρίξει να σε κατανοήσει και να αντιληφθεί με κάποιο τρόπο το βίωμά σου μπορεί να γίνει και πολύ επικίνδυνο βέβαια η διαφορά αν το πούμε πνευματικής αφύπνισης που ενδέχεται να βιώσει ένας άνθρωπος με την σχιζοφρένεια γιατί καμιά φορά συγχέονται και αυτά και νιώθω ότι είναι καλό να αναφερθεί είναι ότι η σχιζοφρένη είναι κάτι εκφυλιστικό για τον εγκέφαλο ενώ στη πνευματική εφήπνηση βλέπεις με μια σωστή κατεύθυνση ότι υπάρχει πολύ μεγάλη ανάπτυξη και ολοκλήρωση
Συγγνώμη όταν είπες ότι μοιάζει με ψύχος ή μοιάζει με σχιζοφρένη μιλάμε για τη στιγμή που θα το βιώσεις όχι ως κάτι που θα σου μείνει αργότερα ενδεχομένως δηλαδή δεν μπορείς να γίνεις χιζοφρενής από αυτή την εμπειρία ή είσαι χιζοφρενής και ενδεχομένως έρχεται στην επιφάνεια ή εκείνη τη στιγμή παρουσιάζεις έναν φαινότυπο, έναν άνθρωπο που δεν είναι καλά και είναι χιζοφρενής ουσιαστικά δεν είναι ασαρμονία με αυτό το οποίο συμβαίνει και μοιάζει να είσαι χιζοφρενής, σωστά το λέω σωστά ή το κατάλαβα τελείως λάθος Όχι τελείως λάθος σίγουρα, απλά να συμπληρώσω.
Λίγο λάθος ή λίγο. Η σχιζοφρένεια έχει πολύ αρνητικό φορτίο σαν είναι, είναι πιο βαριά διαταραχή που ξέρουν οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι. Και ουσιαστικά βασικό στοιχείο της σχιζοφρένειας είναι η ψυχωτική εμπειρία. Όπου η ψυχωτική εμπειρία είναι είτε ότι σκέφτομαι πράγματα που δεν ισχύουν, είτε βλέπω, ακούω, αντιλαμβάνομαι πράγματα που δεν ισχύουν.
Για μένα δεν είναι τόσο διαφορετικά Στην πραγματικότητα και μέσα από τα ψυχευελικά Είναι σαν να μπαίνει κάποιος σε μια Υθελημένη ψυχωτική κατάσταση Που μπορεί να την αντέξει και να την πλαισιώσει Μπορεί και να την γουστάρει Μιλάω με οντότητες, ακούω, βλέπω Και η ποιοτική της διαφορά Με την ψύχωση του σχιζοφρενικού Είναι ότι ο σχιζοφρενικός Ή αυτός που έχει διαγνωστεί με σχιζοφρένεια Ή έχει μια προδιάθεση δεν το θέλησε, δεν έχει έλεγχο σε αυτό, του συμβαίνει ακούσια και δημιουργεί πάρα πολύ ανασφάλεια και στίγμα το να μπορέσεις να μιλήσεις για αυτό.
Δηλαδή ποιος θα σε καταλάβει, ποιος θα σε στηρίξει. Στο άλλο που ρώτησες έχω ή δεν έχω, υπάρχει κόσμος ο οποίος μπορεί να έχει γενετική προδιάθεση και ευαισθησία, οπότε ή τι κάνατε που είπαμε είναι το πιο απλό είτε τα ισχυρότερα ψυχεδελικά όντως να κάνουν οι trigger να ενεργοποιήσουν το πρώτο ψυχωτικό επεισόδιο για κάποιον και να είναι δύσκολα μετά.
Να δεν υπάρχει προετοιμασία και ενσωμάτωση. Και κάτι πολύ ενδιαφέρον σε αυτό το κομμάτι όσον αφορά τη συστημική θεώρηση και τη σχιζοφρένεια είναι το ότι έχουν γίνει έρευνες το ότι όταν υπάρξουν, στην αρχή ήταν 7 γενιές, τώρα έγινε 10, ότι όταν υπάρξουν δέκα γενιές που η οικογένεια από γενιά σε γενιά είναι άκαμπτη συναισθηματικά δεν εκφράζουν συναισθήματα δεν λειτουργούν ο καθένας ως και ατομικός εαυτός αλλά υπάρχει μια συγχώνευση μετά από δέκα γενιές κάποιος θα εκτελώσει σχιζοφρέμια Περίοδο μου φαίνεται αυτό Δεν είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον να το δούμε Αν όντως, αν ας πούμε πραγματικά οι έρευνες δείχνουν μια τέτοια στη σχέτιση χρόνου με συναισθηματική υγεία, ότι οδηγεί ουσιαστικά σε ένα ψυχικό πρόβλημα, ψυχιακής φύσης πρόβλημα, έχει ενδιαφέρον.
Οπότε θα μπορούσε να ταιριάζει το ότι ένας άνθρωπος που μπορεί να βρίσκεται σε αυτή τη δεκάτη γενιά και χρησιμοποιήσει κάποια ψυχεδελικά, να ενεργοποιήσει κάτι και να εκδηλωθεί κάποια πάθηση, θα μπορούσε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα ψυχεδελικά προκαλούν την σχιζοφρένη εντάξει, νομίζω ότι γενικότερα αυτό που έχω ακούσει να λέγεται για αυτό το ίδιο στα φάρμακά είναι ότι εάν έχεις κάποιο είδους ιστορικό, καλύτερα μην πάρεις με την έννοια ότι προφανώς θα το φέρει πιο εύκολα δεν θα σου δημιουργήσει σχιζοφρένεια μπορεί να ενεργοποιήσει κάτι Ναι, θα στην ενεργοποιήσει ενδεχομένως.
Αυτή ήταν μια μεγάλη παρένθεση που δεν έπρεπε να έχω κάνει γιατί ήθελα να πάμε κατευθείαν στην απτή εμπειρία του οίκοντες. Θέλεις να μας πεις, προσφέρθηκες να μας πεις μια εμπειρία σου. Είπα να την πω και είναι η πρώτη φορά που θα την πω ανοιχτά και έχουν περάσει πολλά χρόνια άλλωστε από τότε και θα ήθελα έτσι και την οπτική του Αντώνη πάνω σε αυτό γιατί όλα αυτά που συζητάμε με κάποιο τρόπο τα έχω βιώσει και όλα όχι της χειροφρένη ευτυχώς αλλά ναι έχω βιώσει μια εμπειρία από ψυχεδελικά η οποία συνέβη το 2014 δεν είχα καμία σχέση με τον κόσμο των ψυχεδελικών τα θεωρούσα όπως οι περισσότεροι από εμάς κάτι κακό, κάτι απαγορευμένο κάτι που θα σε κάψει όλη αυτή η νοοτροπία που είχα μεγαλώσει ας πούμε ότι είναι ναρκωτικά οπότε ήταν πάρα πολύ μακριά από μένα όλο αυτό και σε κάποια περίοδο της ζωής μου όταν βρισκόμουν στο Λος Άντζελες στην Αμερική και σε πιο μεγάλη ηλικία ήμουν στα 27 μου τότε είπα για πρώτη φορά να δοκιμάσω LSD, μου προσφέρθηκε συγκεκριμένα ήταν στην Disneyland
Ναι, ήτανε στην Disneyland αυτό, είχα σκεφτεί να το κάνω και σενάριο για ταινία κάποια στιγμή Και λέω εντάξει, είναι πρωί, είμαι με αγαπημένους ανθρώπους, τι μπορεί να πάει στραβά Ας το ζήσω, ήθελα να βιώνω εμπειρίες που δεν έχω ξαναβιώσει, ήμουν αρκετά περίεργη Οπότε λέω ok Οπότε ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα LSD Ήταν εντάξει μια συγκλονιστική εμπειρία αισθάνθηκα από κάποια φάση και μετά σαν να είχα γίνει ένα πεντάχρονο που μπορεί να συνδεθεί με όλο το περιβάλλον και με τα χρώματα και μια μεγάλη αγαλίαση και γαλήνη εσωτερική και ήταν μια μαγική στιγμή.
Βέβαια δεν ήταν τόσο η εμπειρία που βίωσα τότε αλλά το τι έγινε μετά που θα πούμε γιατί μέσα σε αυτόν τον ενάμιση μήνα που βρισκόμουν στην Αμερική με δοκίμασα αρχικά το LSD μετά από λίγο καιρό σε ένα φεστιβάλ βρέθηκε μπροστά μου μία ανθρωπολόγος η οποία μας έκανε δώρο ψιλοκιβίνη που είναι τα μανιτάρια πήρα λοιπόν και ένα μανιτάρι μετά από κάποιο διάστημα και μετά πάλι από κάποιο διάστημα δοκίμασα κάτι που λέγεται DMT εκεί Όλα αυτά τα έχουμε καλύψει και στο προηγούμενο επισκέπτη με την Ιωάννα έχουμε μιλήσει για αυτά Απλά το λέω Πολύ ωραία. Δεν θα πω αναλυτικά το τι είναι το κάθε τι.
Όχι το τι είναι, όμως ξέρεις τι θα ήθελα, αν γίνεται και μπορώ να το ζητήσω, θα ήθελα να μας παρουσιάσεις την εμπειρία σου ομή. Θέλω να μιλήσουμε για το πώς, αν θυμάσαι κιόλας, γιατί φαντάζομαι ότι μετά από τόσο καιρό περισσότερο θα θυμάσαι τα συμπεράσματα που εξηγείς παρά την εμπειρία αυτή καθ' αυτή σαν χειροπιαστή εμπειρία.
αλλά θα ήθελα όμως έτσι ένα παράθυρο μέσα στην εμπειρία χωρίς να τη βάλουμε σε ένα πλαίσιο επεξήγησης ακόμα τουλάχιστον. Θα ήθελα να πούσω το πρωτογενές υλικό. Ωραία, σου τα λέω πάρα πολύ ομά γιατί όπως είπα και πριν δεν είχα ιδέα τι είναι το κάθε τι οπότε ούτε υπήρχε μέσα μου η διάθεση να καταλάβω και να δω τι μου γίνεται απλά φέθηκα σε όλο αυτό.
τη στιγμή που πήρα το DMT που δοκίμασα DMT Μας ξηρεινάς από το DMT Θες να πάμε στο μανιτάρι Δεν ξέρω αν είναι όλες οι εμπειρίες ή προτιμώ να μου πεις αυτή που είναι πιο σημαντική Η πιο σημαντική εμπειρία ήταν αυτό που έγινε μετά από τα ψυχεδελικά και όχι αυτό που βίωσα κατά τη διάρκεια των ψυχεδελικών Αυτό που βίωσα κατά τη διάρκεια των ψυχεδελικών ήταν συγκλονιστικό με τη λογική του ότι αισθάνθηκα πάρα πολύ ενωμένη με τη φύση και με εμένα, όμως μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν μπορώ να σου πω ότι ήταν η εμπειρία που άλλαξε όλη μου τη ζωή.
Γύρισα πίσω στην Αθήνα, πέρασε περίπου ένα μισή μήνας, πέρασε ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και η εμπειρία μου ξεκίνησε μετά. Οκ. Αυτό εξηγείται κάπως, είναι... Τι να σου πω αν εξηγείται. Θα σου πω ότι αυτό που συνέβη είναι αυτό που με οδήγησε στο να αναζητήσω αν αυτό που βίωσα μετά από 1,5 μήνα είχε να κάνει με τα ψυχεδελικά.
Και από ό,τι φαίνεται είχε πάρα πολύ να κάνει. Και τι ήταν αυτό λοιπόν? Θα το πω όσο πιο ανώδυνα γίνεται, γιατί ξέρω ότι άλλα λέμε, άλλα καταλαβαίνουν οι άνθρωποι. θα πω ότι ήμουν στο σαλόνι μου και ξαφνικά αισθάνθηκα ότι άρχισαν να έρχονται αναμνήσεις στο μυαλό μου από την παιδική μου ηλικία τεσσάρων ετών, πέντε ετών αναμνήσεις δύσκολες και κοπητικές θα πω και όλες που είχα διαγράψει από το μυαλό μου και δεν ήξερα καν ότι έχουν συμβεί και άρχισα να κλαίω και ήταν σαν να γίνεται μία λύτρωση εκείνη τη στιγμή ένιωσα πάρα πολύ ελαφριά σε ένα σημείο που ένιωθα ότι άρχισα να αιωρούμαι δηλαδή σαν να ένιωθα ότι βγαίνω από το σώμα μου Το ένιωθες σε σημείο που το πίστεψες ας πούμε μια μεταφορά Όχι ήταν βίωμα κύριε Ολυπτικό ένιωθα ότι φεύγω από το σώμα μου Μάλιστα Με φάλελες τώρα, 1,5 μήνα μετά στο σπίτι σου Με φάλελες 1,5 μήνα μετά και έχει σημασία να το πούμε αυτό νομίζω γιατί εκείνη τη στιγμή δεν είχα πάρει κανένα ψυχεδελικό.
Σαν να γινόταν μια εσωτερική κάθαρση λοιπόν από το αναμνήσεις, από το ασυνείδητο και παράλληλα να νιώθω ότι βγαίνω από το σώμα μου. Συνδυαστικά αισθανόμουν ότι είχα και άλλα συμπτώματα όπως για παράδειγμα αποστροφή για το κρέας. Έβλεπα κρέας μπροστά μου και ένιωθα αηδία. Όλη μου η ζωή μέχρι τότε Στάθηκα ότι ήταν σαν ένα όνειρο, σαν κατευθείαν να αισθανόμουν ότι ζω σε ένα περιβάλλον που δεν ανήκω.
Αλλά ήταν βιωματικό και όχι σκέψη, όχι νόηση. Ένιωσες αυτό το πράγμα. Μου έδωσε μία περιόριστη έμπνευση, ενέργεια. Άρχισα να γράφω πάρα πολύ. Δεν είχα και πολλή διάθεση για ύπνο μέσα σε όλο αυτό. ένιωθα ότι δεν μπορεί να με καταλάβει κάποιος γιατί το περιβάλλον μου δεν είχε καμία σχέση με όλο αυτό που βίωνα οπότε άρχισα να αναζητώ κάποιον που μπορεί να έχει σχέση με αυτό που συνέβη στην Αμερική για να καταλάβω τι έχει γίνει μέσα μου βρήκα ανθρώπους ευτυχώς μου μίλησαν για κάτι που λεγόταν πνευματική αφύπνιση τότε δεν ήξερα τι είναι αυτό ούτε με ένοιαζε να μου δώσω έναν τίτλο αλλά προσπαθούσα να καταλάβω και παράλληλα τι είναι αυτό το μαγικό που βιώνω.
Γιατί συνέβαιναν πάρα πολλά, τα οποία δεν θα τα αναφέρω όλα τότε. Ήταν στα όρια του, θα λέγει κάποιου υπερφυσικού ας πούμε. Λίγο Truman Show. Συγχρονικότητες, συγχρονικοί. Συγχρονικότητες, μπράβο Αντώνη, ακριβώς. Ό,τι σκεφτόμουν να γινόταν. Σχεδόν τηλεπάθεια. Να, αυτά. Ήτανε πολύ... Εσύ τα ξέρεις αυτά ή δεν το ρωτάκους και απλά τα...
Τυχαίνει και επιβεβαιώνει η εμπειρία και το βίωμα της Ζαχαρούλας Αυτά που εμφανίζονται στη σχετική βιβλιογραφία Νεόσους έχουν παρόμοιες εμπειρίες Ήτανε μαγικό γιατί το να αντιλαμβάνεσαι το ότι ό,τι σκεφτείς μπορεί να συμβεί Να βλέπεις την πραγματικότητά σου να διαμορφώνεται κατευθείαν Αυτό το manifestation που λέμε δηλαδή Εγώ το έβλεπα τότε να γίνεται πάρα πολύ γρήγορα Σε σημεία όμως που παράλληλα φοβόμουνα, μπήκε ο φόβος ξανά φυσικά μετά από λίγο, δεν θα σου πω ότι παρέμεινα εκεί.
Η αίσθηση που είχα στην αρχή ήταν καθόλου φόβος, μία αίσθηση ενότητας με τα πάντα, σαν να μπορώ να εμπερικλείω και να εμπερικλείομαι μέσα στον κόσμο και σαν να υπήρξε πάλι μία γνώση, αυτό που συζητάγαμε και πριν, μία γνώση που δεν ήξερα από πού προέρχεται, χωρίς να την έχω διαβάσει από κάπου. Απλά γνώριζα κάποια πράγματα σημαντικά που μέχρι και τότε ίσως δεν μπορούσα να τα καταλάβω αν μου τα εξηγούσαν.
Να σε ρωτήσω πάνω σε αυτό. Γνώριζες όχι κάποια γεγονότα αλλά κάποια μοτίβα της πραγματικότητας ας πούμε. Δηλαδή καταλάβαινες κάποια σχέση βαθύτερη στα πράγματα ή τι από τα δύο. Όταν λέμε γνωρίζεις τι γνωρίζεις. Θα γίνει λίγο βαρύ τώρα αυτό που θα πω. Ότι. Να το ξέρω ότι θα πάει προς τα εκεί. Θα πω ότι έχουμε δει όλη την ταινία Matrix ας πούμε, έτσι.
Πριν μου βιώσω αυτή την εμπειρία, έβλεπα το Matrix σαν μια περιπέτεια. Αφού βίωσα αυτή την εμπειρία, έβλεπα το Matrix και κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε αυτή η ταινία. Σαν να είχε ανοίξει μια διαφορετική πύλη αντίληψης και πράγματα που πριν δεν μου ήταν κατανοητά και αντιληπτά, είχαν γίνει πια επίγνωση μέσα μου. Άρχισα να διαβάζω πάρα πολύ τότε και φιλοσοφία.
Με τράβηξε πολύ φιλοσοφία, με τράβηξε πολύ ψυχολογία. Θυμάμαι μια φράση που έλεγε ο Σοκράτης ότι η γνώση είναι μνήμη, ότι η γνώση δεν είναι κάτι που μαθαίνουμε αλλά κάτι που θυμόμαστε. Οπότε δεν θα μπορούσα να δώσει καλύτερη εξήγηση για αυτό που συνέβαινε. σαν να θυμόμουν την ένωση, σαν να θυμόμουν την αγάπη, σαν να θυμόμουν την ενότητα και σαν να θυμόμουν τι είμαστε οι άνθρωποι με κάποιο τρόπο.
Τις διδασκαλίες ανθρώπων που πέρασαν από αυτόν τον κόσμο και μας έχουν μοιραστεί αυτό το μήνυμα, ένιωθα ότι πια μπορώ να τις νιώσω και να τις βιώσω. Ενώ μέχρι πριν μπορεί να ήταν ένα παραμυθάκι και τίποτα άλλο. Κατάλαβα. Σαν να δήλωνα άθεη πριν από αυτό και μετά με κάποιο τρόπο ένιωθα ότι μπορούσα να βιώσω τι πάει να πει αυτή η σύνδεση και αυτή η ένωση.
Ξέρεις τι δεν υπήρχε, αν σου έλεγα, στην προηγούμενη φάση της ζωής μου υπήρχε πάρα πολύ έντονο το κομμάτι της σύγκρισης, του ανταγωνισμού, της ζήλιας, του φθόνου. Υπήρχαν τέτοιες ποιότητες μέσα μου, κάποια υποψία. Σαν να λύθηκε όλο αυτό το πράγμα. σαν να χάθηκε η ανάγκη να αποδείξω την αξία μου και να συγκριθώ ήταν τόσο μεγάλη η συμπόνια και ο χώρος που είχε ανοιχτεί εσωτερικά και αυτό με έκανε ίσως να βιώσω για πρώτη φορά το ότι πάει να πει αγάπη δεν μπορώ να σου πω ότι κράτησε μέχρι σήμερα κατά κάποιο τρόπο προσπαθώ να επιστρέψω εκεί πέρα αλλά ξαναμπήκε ο φόβος ακριβώς επειδή δεν είχα κάνει ούτε ψυχοθεραπεία μέχρι τότε ούτε είχα κάποια σχέση μες σε όλα αυτά ο φόβος έγινε και πάρα πολύ έντονος το ότι μου συμβαίνει κάτι πάει πολύ λάθος απ' την άλλη επειδή υπήρχε και αυτή η μνήμη δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είναι λάθος όλο αυτό και φυσικά μπορώ να πω ότι σίγουρα δεν ήταν λάθος μετά από τόσα χρόνια γιατί αν κοιτάξω την πορεία της ζωής μου από τότε μέχρι τώρα
μόνο καλό μου έκανε όλη αυτή η εμπειρία. Ενώ μπήκα σε μια διαδικασία να αποκοπώ από κάποιους ανθρώπους που πλέον δεν είχα κάτι κοινό μαζί τους. Αυτό που μας ένωνε είχε πια διαλυθεί μέσα μου. Χώρισα μετά από πολλά χρόνια σχέσεις. Ξεκίνησα να σπουδάζω ξανά. Άρχισα να εμπαθύνω περισσότερο σε πιο ουσιαστικά πράγματα που μέχρι τότε δεν είχαν καμία σημασία για μένα.
Και όλο αυτό, αν το γυρίσω στο σήμερα, θα πω ότι με έχει οδηγήσει σε ένα μονοπάτι που οι σχέσεις μου είναι πιο αληθινές και αυθαντικές από ποτέ. Εγώ είμαι πιο χαρούμενη και ευτυχισμένη από ποτέ, στη φάση αυτή της ζωής μου. Αλλά δεν ήταν εύκολο. Δεν σημαίνει ότι αυτή η εμπειρία με οδήγησε εδώ. Αυτή η εμπειρία με οδήγησε και στον φόβο και μετά έπρεπε να δουλέψω και με το εγώ που λέμε και με την προσωπικότητα και να ασχοληθώ και με την ψυχοθεραπεία προς τον εαυτό μου και να δω τι γίνεται.
Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι μια από αυτές που λέμε μυστικές εμπειρίες ή που λέγαμε πριν ότι ο Μάνσλο της λέει peak experiences, δηλαδή μια πολύ έντονη βιωματική στιγμή. Αλλά από ό,τι καταλάβαινα δεν πρόκειται για μια στιγμή. Αυτό πρόκειται για μια... ξεκίνησε σε μια στιγμή ενδεχομένως. Δηλαδή μπορείς να πεις ότι ξεκίνησε στις 6 και 5 τρίτη απόγευμα ξέρω εγώ Στην Disneyland Όχι στην Disneyland όμως μετά στον καναπέ Αλλά από ό,τι καταλάβα κράτησε Κράτησε όμως θα σου πω ποια είναι η παγίδα Γιατί καλά τα λέμε αλλά δεν είναι ένα άλμα που φτάσαμε εδώ στο σήμερα Υπάρχει μια πολύ μεγάλη παγίδα Γι' αυτό και εγώ είμαι πάρα πολύ υπέρ του να υπάρχει ένα πλαίσιο σε σχέση με τα ψυχεδελικά γιατί το εγώ επιστρέφει και μάλιστα επιστρέφει δρυμύτερο ας το πούμε και έτσι εννοώ ότι είναι πολύ μεγάλη παγίδα αν δεν έχεις δουλέψει με την προσωπικότητά σου αν δεν έχεις δουλέψει με τις προκαταλήψεις σου τις πεπιθήσεις σου τις άμυνές σου να βιώσεις κάτι που λέγεται spiritual bypass
πνευματικό bypass να κάνεις δηλαδή μια παράκαμψη στο όνομα της πνευματικότητας ότι εφόσον έχω με κάποιο τρόπο μια θέαση πιο ανοιχτή, ας το πούμε έτσι, ένα άνοιγμα μεγάλο καρδιάς, ότι με κάποιο τρόπο σαν το εγώ να παίρνει εξουσία από αυτό, να νιώθει ανώτερο, να νιώθει καλύτερο, ότι βίωσα κάτι και αυτό με κάνει ξεχωριστό.
Και αυτή είναι και η δουλειά του εγώ. Οπότε εκεί αρχίζει πραγματικά η εργασία. Τώρα αντιλαμβάνομαι ότι εσύ το εγώ, αν έχω καταλάβει καλά το ταυτίζεις λίγο με τον εγωισμό γενικά, δηλαδή το εγώ για σένα είναι το εγωιστικό μας κομμάτι ίσως αυτό που μας ξεχωρίζει από τους άλλους με σχέσεις ας πούμε ανισότητας, εξουσίας, αποκλεισμού των άλλων ό,τι πάνω κάτω είναι το εγώ το να σχετιζόμαστε εμείς οι δύο θα σου πω ότι το εγώ έχει να κάνει με την ανισοτιμία με το να νιώθω εγώ καλύτερη ή χειρότερη η σύγκριση, ο ανταγωνισμός, ο φθόνος είναι όλες ποιότητες του εγώ δεν τις σκρινώ ως κακές ούτε ότι είναι λάθος ίσως κάποια στιγμή σε κάτι μας προστατεύουν και όλας αλλά ως επιτοπλίστων αυτό μας κάνει το εγώ μας δίνει μια αίσθηση ξεχωριστότητας ενώ η εμπειρία αν του πούμε της αγάπης, της ένωσης μας δίνει την αίσθηση της ένωσης ότι δεν είμαστε ξεχωριστοί.
Το ότι είμαστε ίσοι. Όχι ίδιοι, αλλά ίσοι. Και αυτό το θεωρείς εσύ, προφανώς για να σου έχει κάνει τόσο καλό, αν κατάλαβα καλά, ήταν μια εμπειρία η οποία σου δείξε σε καλά πράγματα. Ήταν, ας πούμε, κάτι το οποίο θεωρείς σημαντικό στη ζωή σου. Κόμβος. Κόμβος. Άρα το θεωρήσαμε μια πραγματική εμπειρία. Δηλαδή, όχι μια... ένα... πώς το λέμε...
μια χαλουσυλή... μια ψευδέστηση, μια ψευδέστηση, κάτι το οποίο... Άρα για σένα είναι αληθινό, πιο αληθινό και από το αληθινό που λέει ο λόγος. Πολύ αληθινό. Όμως μπήκα σε παγίδες, έτσι, εννοώ ότι αν δεν, πραγματικά αν δεν έχεις καθοδήγηση και αν δεν έχεις κάπως δουλέψει με τον εαυτό σου αυτοκνοσιακά, υπάρχει αυτός ο κίνδυνος και συμβαίνει, το βλέπουμε παντού το spiritual bypass και θα ήθελα να μιλήσεις και εσύ, Αντώνη, για αυτό.
Την πνευματική παράκαμψη που λέμε. Οπότε θέλει προσοχή. Οκ. Θέλει προσοχή. Αντώνη. Ουσιαστικά εσύ είχες μια αφύπνιση, ένα έντονο βίωμα και στα τρία ταξίδια που έγιναν στην Αμερική και κυρίως μετά όταν γύρισες και από τη μια παρέμεινα αυτή αίσθηση ότι διώσα κάτι πολύ αληθινό, μια σύνδεση, ένα άνοιγμα σαν ανάμνηση, σαν βίωμα αλλά αν δεν έκανες όλη τη δουλίτσα που έκανες μετά ταυτόχρονα ψυχοθεραπεία, διάβασμα, ξεκόβω με αρνητικούς, ανοίγω θετικούς πλαισιώνω τον εαυτό μου όσο καλύτερα γίνεται κάπως κατάφερες να είσαι τυχερή και να προστατέψεις και να πλαισιώσεις τον εαυτό σου κατάλληλα εγώ σκεφτόμουν τώρα που λέμε από τη μία για spiritual bypass όπου κάποιος νομίζει ότι τα ξέρω όλα, έγινα Θεός πώς θα το πούμε αυτός σε ελληνικά, απλά για να το...
Πνευματική παράκαμψη. Πνευματική παράκαμψη. Ότι παρακάμπτουμε τι δηλαδή. Ποιος παρακάμπτει. Την αυτογνωσία των συναισθημάτων, του νοητικού, της αίσθησης του εαυτού, της προσωπικότητας που κουβαλάμε. Και ξαφνικά από εκεί που ήμουν ο Αντώνης, όπου κάνω αυτά που κάνω, την καθημερινότητά μου, τις φιλοδοξίες μου, τους φόβους μου, μπρέθηκα στην κορυφή του βουνού, πανταχού παρών, πανταχού πληρών όταν τα ξέρω όλα χωρίς να έχω αντιληφθεί ποιος είμαι πραγματικά και τι κάνω Ωκ, άρα παρακάντως ουσιαστικά το δώρο αυτό της αυτογνωσίας και πας κάπου αλλού που δεν πρέπει να πας που είναι στο να ψωνιστείς Ένας πνευματικός ναρκισισμός Μπράβο, τέλεια Πάρα πολύ ωραία Ότι εγώ ξέρω, έχω βρεθεί σε τέτοιες καταστάσεις τι να μου πείτε τώρα εσείς δεν το έχετε βιώσει, δεν το έχετε ζει και αυτό είναι κακό για το ίδιο εννοώ είναι κακό γιατί γιατί ουσιαστικά είναι μια είναι κάτι που ακυρώνει ή δεν στέκεται στο ύψος της εμπειρίας που σου δόθηκε τρόπον την να γι' αυτό είναι κακό
η εμπειρία σε ταπεινώνει δεν σου φουσκώνει το εγώ οπότε το ότι ξαναφούσκωσε το εγώ μετά από αυτή την εμπειρία είναι σημάδι γιατί όπως είπε η Ζαχαρούλα επιστρέφει δρυμύτερο, ανανεωμένο, πιο αυτάρεσκο, πιο αυτοαναφορικό. Ενώ η εμπειρία της απώλειας του εγώ και της σύνδεσης με τους άλλους σου δίνει μια ταπεινότητα. Μια ισότητα όπως είπες.
Είμαστε διαφορετικοί αλλά είμαστε ίσοι. Άρα εσύ όντως έχασες λοιπόν εκεί κάτι από το εγώ. Εκείνη την περίοδο παντελώς θα πω. Δηλαδή το βίωσα. Σχεδόν τα πάντα. Έχασα το φόβο και έχασα και την ψευδαίσθηση αν το θες της σημαντικότητάς μου. Και ποια ήταν η Ζαχαρούλα εκείνη την περίοδο χωρίς να είναι όλα αυτά. Η Ζαχαρούλα εκείνη την περίοδο ήταν ένα κορίτσι που...
Εννοώ όχι σε τι φάση σε βρήκε αλλά η αντίληψή σου για σένα χωρίς όλα αυτά ποια ήταν εκείνη τη στιγμή. Ποια πίστευες εσύ ότι είναι η Ζαχαρούλα εκείνη τη στιγμή. Κοίταξε. Του σου άρεσε να βλέπεις και να νιώθεις και να αισθάνεσαι. Και αυτό το τόσο θετικό. Η Ζαχαρούλα μέχρι εκείνη τη στιγμή, αν το πάμε έτσι, ένιωθα ότι δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, ότι δεν έχω βρει κάποιο νόημα στη ζωή μου συγκεκριμένο.
Είχα έτσι αρκετές φιλοδοξίες, πολύ παράπονο, πολύ θυμό και προσπαθούσα να καταλάβω τι γίνεται. Επειδή από πολύ μικρή είχα ένα επαναστατικό πνεύμα θα το πω και μπήκα στη διαδικασία της του να εξερευνήσω και να μην περιεργήσω σχέση με τον κόσμο. Όλα αυτά υπήρχαν εκεί. Όμως δεν ήμουν ήρεμη μέσα μου σίγουρα και δεν ήξερα γιατί είμαι εδώ.
Και μετά από αυτά ποια ήσουν. Και μόνο μετά από αυτά, με ρωτάς τώρα ποιο είμαι. Όχι τώρα ποιο είσαι. Δεν ξέρω να σου απαντήσω ακόμα. Θέλω να μου πεις Αυτό που προσπαθώ να πω ουσιαστικά είναι Την ώρα που πέθανε το εγώ σου Που έζησες αυτή την εμπειρία Άφησες κάποια πράγματα στην άκρη Και κάτι έμεινε Τι είναι αυτό που έμεινε Έμεινε Απ' τη ζαχαρούλα όμως Σαν πρώτο πρόσωπο Πώς το βίωσες Έμεινε μια πιο υγιή εκδοχή μου Που ήταν πιο στοχοθετημένη στο τι θέλει πραγματικά.
Έμεινα κάποια θέλω, κάποιες σχέσεις, κάποιες συνδέσεις, έμεινε μια αίσθηση σύνδεσης με τον κόσμο. Θα σου πω ότι έφυγε η προσπάθεια να ανήκω και άρχισα να ανήκω χωρίς να προσπαθώ αυτό. Τέλεια το είπες. Άρα μια αίσθηση ότι ανήκεις. Μια αίσθηση ότι ανήκω. Ενώ πριν ήταν και το περιβάλλον που είχα να νιώθω ότι είναι σχέσεις που πρέπει να κάνω τα πάντα για να τις διατηρώ ακόμα και αν δεν με εκφράζουν.
Θα σου φέρω δηλαδή ένα παράδειγμα το ότι μπορεί να βρισκόμουν να είμαι παρέας και εγώ να ήθελα να διαβάσω ποιήση και να με κορόιδευαν που διάβαζα ποιήση οι παρέες που ήμουν. Προφανώς ήμουν να είμαι λάθος παρέα. Δεν ήταν πρόβλημα το ότι διάβαζα ποιήση. αλλά εγώ δεν θα έφευγα από αυτές τις παρέες γιατί αυτή ήταν η παρέα μου γιατί εκεί ένιωθα πώς πρέπει να είμαι εφόσον αυτοί είναι οι άνθρωποι στη ζωή μου μετά μου έδωσε μια αίσθηση σταθερότητας και σιγουριάς του ότι να σταματήσω να προσπαθώ να χωράω εκεί που δεν είμαι κυρίως και αυτό έφερε πολύ μοναχικότητα στην αρχή μέχρι να αρχίσουν σαν να αναρχόνται νέοι άνθρωποι στη ζωή μου και να αισθάνομαι ότι ωραία αυτά που αγαπώ, αυτά που με ενδιαφέρουν αυτά που με ενθουσιάζουν έχουν αντίκρισμα ενδιαφέρον αυτό κάτι που το βιώνουμε καθημερινά οι άνθρωποι το να είμαστε σε περιβάλλοντα που νιώθουμε ότι δεν ανήκουμε το ότι δεν ανήκουμε όχι ότι ανήκουμε νομίζω ότι θέλω να σταθώ λίγο σε αυτό που έγινε πριν που της είπες εσύ τη συγχρονικότητα
που τα έξερες εσύ αυτά και η συγχρονικότητα και τι ας πούμε Τα αρχέτυπα. Ναι. Θέλεις να μας μιλήσεις λίγο για αυτά. Πώς το ήξερες καταρχάς ότι μιλάει για αυτό η ζαχαρολόγητη. Φαντάζομαι δεν ήξερες την εμπειρία της από πριν. Το ξέρω, το είπαμε κιόλας και τώρα. Είπε τη λέξη κλειδί, μου συμβαίνουν κάποια πράγματα μαγικά. Οκ.
Ή μαγικό μπορεί να τη συνέβη και συνήθως η παραδοσιακή ψυχιατρική τα παθολογικοποιεί, τα θεωρεί προβληματικά, τους δίνει φάρμακα. οπότε έχουμε τέτοιες εμπειρίες είτε συγχρονικότητας όπου λες δεν γίνεται αυτή η σύμπτωση να συμβαίνει τώρα και δεν εξηγείται με τη λογική άρα είτε απλά είναι πιθανότητες και τελειώσαμε, έτυχε ένα τύχη είτε υπάρχει κάτι που συνθέει όλα τα πράγματα, τους ανθρώπους το σύμπαν, τις οντότητες τα πνεύματα που μπορεί να πιστεύει ο καθένας υπάρχουν πάρα πολλές αναφορές βιογραφικές και πλέον έχουν αρχίσει και συστηματοποιούνται τα τελευταία χρόνια ότι εκτός από την απώλεια του εγώ μπορεί να έχουμε διάφορες εμπειρίες οι οποίες μοιάζουν με αυτά που υπάρχουν και στην ψυχώση που λέγαμε πριν δηλαδή ακούω, βλέπω πράγματα που δεν υπάρχουν και τώρα το τι μπορεί να δει και να βιώσει ο καθένας ένα βασικό ζήτημα είναι σίγουρα προηγούμενες εμπειρίες δικές μας Οπότε έχουμε μια διαδικασία παλινδρόμησης ψυχαναλυτικά μιλώντας, επιστρέφοντας σε πιο πρωτόγονα πρώιμα στάδια του εγώ και της ανάπτυξης.
Παιδάκι πέντε χρονών είπες, όπου ήταν όλα όπως ήταν. Κάποιοι μπορεί να πάνε ακόμα πιο πίσω. Παιδάκι δύο χρονών. Παιδάκι που γεννιέται από τη Μήτρα. Παιδάκι που γεννιέται στην Ήναιρα. Ακριβώς, γίνεται ένταση καθώς βγαίνω από τη Μήτρα, έμματα. μια πολύ έντονη διαδικασία. Έχει μιλήσει για όλα αυτά ο Στάνις Λαμπγρόφ, ο οποίος βασική του συνεισφορά ήταν ότι μίλησε προσθέτοντας στο μοντέλο του Φρόιντ την περιγενετική περιοχή, το τραύμα της γέννησης καθώς και την ενδομήτρια ζωή και αυτά τα οποία περιγράφει ως υπερπροσωπικές καταστάσεις στις οποίες υπερπροσωπικές καταστάσεις έχουμε αυτά που ο Ιούγκ ονομάζει αρχαίτηπα η καλή μητέρα, ο καλός πατέρας, ο ιερέας, η σικιά, κάποια γνωστά αρχαία τύπα, η Παναγία, οι αρχαίοι φέοι που έχουμε εδώ.
Το συνεργητό συνείδητο που περιέγραφε είναι πολύ μαγικό και μυστήριο. Τι μπορεί να ισχύει με όλα αυτά, τα έχουμε μέσα μας, υπάρχουν έξω στην ατμόσφαιρα και ενεργοποιείται η πρόσβασή μας σε αυτά. Εσύ αυτά στην κλινική σου εμπειρία τα αναφέρουν και άλλοι ασθενείς τα έχεις ακούσει από ασθενείς, τα έχεις ακούσει από κόσμο και βλέπεις ας πούμε κάποια κάποια κοινά σημεία με αυτό που ακούσαμε μέχρι τώρα ναι καλά, συγχρονικότητες και συμπτώσεις βιώνω και εγώ χωρίς να πάρω πισκοσμικά και με ενδιαφέρει το ζήτημα ακόμα ενδιαφέρον το debate που αγγίζει τα όρια της επιστημονικής γνώσης. Όντως είναι δύσκολο να απαντήσεις ότι είναι σίγουρα πιθανότητες ξεκόλλα μην τρελαίνεσαι ή κάτι γίνεται εδώ, το σύμπαν συνδέεται.
Τυχαίνει και έχω λίγους θεραπευόμενους οι οποίοι είχαν εμπειρίες με ψυχεδελικά Οκ, μπορεί να μην μιλήσανε για τηλεπάθεια αυτή καθ' αυτή και σύνδεση με όλα τα όντα αλλά και έναν θεραπευόμενο είχα ο οποίος είχε βιώσει απόλυα του εγώ πρόσφατα και ήρθε με αυτό το άγχος. Είναι εντάξει, είναι ωραίο, είναι cool, είναι πρόβλημα.
Γιατί ακούγεται και cool να μπορείς να πεις ότι εγώ πέθανε το εγώ μου, τώρα είμαι ανανεωμένος. Είναι ο αρκετισμός που λέγαμε. Αλλά ταυτόχρονα είναι και πολύ άγχος. Είμαι καλά, τρελαίνομαι, τα χρειαστώ φάρμακα, να το πω στους γονείς μου, να το πω στους φίλους μου, πώς θα με αντιμετωπίσουν. οπότε μου είχε έρθει θεραπευόμενος αρκετά αγχωμένος για το να είχα μια απώλεια του εγώ άκουσα ότι έτσι λέγεται αυτό που βίωσα και μου ταιριάζει αυτό που βίωσα έλεγε ο θεραπευόμενος και δουλέψαμε για κάποιες συνεδρίες ότι ναι συμβαίνουν αυτά είναι ok δεν τρελάθηκες επιτρέποντας Συγγνώμη θα βάλω μια έξιτα ερώτηση για να το να ανοίξω λίγο και το συγκεκριμένο πάνω που είπες όταν λέμε, δηλαδή θα μπορούσα να σου πω ότι ξέρεις κάτι εγώ νιώθω είναι το ίδιο πράγμα με τον Άρθιχ να σου πει εγώ νιώθω ότι κουράστηκα να μισώ τους ανθρώπους και να είμαι τόσο εγωιστής θέλω να είμαι πιο καλός άνθρωπος αυτό είναι ή είναι κάτι το οποίο είναι ή μιλάμε για κάτι άλλο τώρα που είναι άλλη κατηγορία εμπειρίας
γιατί Γιατί εγώ από ό,τι κατάλαβα από την εμπειρία της δικής σου Ήσαν να σου έκανε μια εμπειρία η οποία σε διαπέρασε Σαν λόγχη ρε παιδί μου Αλλά δυσκολεύομαι να καταλάβω πως αυτή η εμπειρία που είναι στιγμιαία Και σε διαπερνά μετά σου αφήνει τόσο πολύ καιρό αυτή την αίσθηση Δηλαδή συνήθως να φέρω ένα χαζό παράδειγμα Πάμε πίνουμε το βράδυ, είμαστε όλοι φίλοι, αγκαλιαζόμαστε Ξέρω εγώ, γελάμε χαχαχα χοχούς κοιμόμαστε την άλλη μέρα σκονόμαστε με χαγκόβερ την επόμενη μέρα είμαστε όπως ήμασταν πριν δεν μας προσθέτει κάτι όλο αυτό αλλά νιώθω ότι δεν συζητάμε κάτι τέτοιο εδώ τώρα νομίζω ότι μου είπες κάτι πιο Κοίταξε θα σου το πω όπως το αισθάνομαι πλέον από το ψυχοθεραπευτικό κομμάτι έτσι για μένα ήταν σαν να μου έγινε μια πολύ έντονη ψυχοθεραπεία και αυτό με βοήθησε να γυρίσω λιγάκι στις εργοσιασιακές μου ρυθμίσεις να σου το πω και έτσι.
Δηλαδή το να μην έχω ανάγκη από το να πιω αλκοόλ, το να μου βγαίνει πολύ αβίαστα, το να συνδέομαι χωρίς να φοβάμαι, το να μην προσπαθώ και να νιώθω ασφαλής. Όλα αυτά είναι πράγματα τα οποία μπορείς να τα κατακτήσεις κατά κάποιο τρόπο με χρόνια ψυχοθεραπεία. Είναι σαν να μου έγινε μια έντονη θεραπεία εσωτερικά που μετά με κάποιο τρόπο διαμορφούσε και τον τρόπο που ζούσα και έβλεπα τα πράγματα.
Δηλαδή δεν μπορώ να σου πω ότι τα ψυχεδελικά με βοήθησαν στο να καθαρίσουν κάποια πράγματα και να φύγουν και κάποιοι εφισμοί από τη ζωή μου έτσι. Ναι. Δηλαδή το αλκοόλ. Το πιο πιο σε γίνεται από ό,τι κατάλαβα μαγικά. Μαγικά. Δεν το θέλησες εσύ και είπες θα βάλω εγώ. Όχι, όχι. Θα γίνω καλύτερη βίγκαν τώρα. Όχι, δεν ήταν ιδεολογικό, ήταν αποστροφή για το κρέας Τώρα αυτή τη στιγμή τρώω κρέας, έτσι μου μιλάμε Ούτε είναι να στηρίξω κάτι και να πω ότι έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα Σαφώς όμως αυτό ήταν το δικό μου βίωμα τότε Και για κάποιο λόγο χρειαζόταν ο οργανισμός μου μια αποχή από το κρέας για να καθαρίσει κάτι Σίγουρα ό,τι γνώση και να έχουμε είναι πάντα μερικός πάνω σε αυτό Και το ζητούμενο δεν είναι να το κατανοήσουμε αλλά το τι αποτύπωμα αφήνει στη ζωή μας, στο περιβάλλον μας και στην κοινωνία εν τέλει.
Γιατί είμαστε μέρος της. Όμως τέλει προσοχή. Θα μπορούσε πολύ εύκολα να με έχει γυρίσει σε μια διαφορετική κατεύθυνση όλο αυτό. Και γι' αυτό και στον Κικαίο να πούμε κάτι που προσπαθούμε να περάσουμε είναι το ότι ναι μεν τα ψυχεδελικά μπορούν. Δεν σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι θα βιώσουν μια αντίστοιχη εμπειρία. μπορεί το ψυχεδελικό σε συνδυασμό με αλκοόλ και σε μια κακή ψυχολογική κατάσταση να δημιουργήσει πολύ σοβαρά προβλήματα.
Δεν πάμε να τα διαφημίσουμε. Σίγουρα όμως έχουν την ικανότητα να κάνουν κάτι μέσα στον άνθρωπο, να βοηθούν τον άνθρωπο να θεραπεύσει κάποια κομμάτια του αν γίνει σε ενός σωστό πλαίσιο. Πηγαίνοντας πίσω τώρα σε αυτό που λέγαμε πριν Συμφωνούμε λέει με το ίδιο πράγμα Αυτό που λέει η Ζαχαρούλα σίγουρα συμφωνώ Το άλλο που ρώτησες εσύ Ότι είναι κάτι απλό Ότι αποφάσισα ότι θέλω να είμαι καλός Ναι θέλω να πω σαν αίσθηση Πώς διαφέρει βασικά Καταλαβαίνω ότι διαφέρει Απλά το λέω έτσι ώστε να το κάνουμε Λίγο πιο νιανιά Εγώ θα σε ρωτήσω ποιος θέλει να αυτός που λέει θέλω να είμαι καλός, ποιος το λέει?
Καλή ερώτηση. Όταν εσύ λες θέλω να είμαι καλός. Κάποιος που θα πληγωθεί δεχομένως. Κάποιος που θα σχαθεί με τον εαυτό του. Δεν ξέρω. Το λες εσύ. Θέλω να είμαι καλός. Η ερώτηση είναι ποιος το λέει. Εγώ. Εγώ θέλω να είμαι καλός. Εγώ θέλω να είμαι καλός. Η καλοσύνη δεν είναι κάτι που λες θέλω να είμαι καλός. Η καλοσύνη είναι μια εσωτερική κατάσταση.
άσταση ουσιαστικά και όχι το να προσπαθείς να δείχνεις ότι είσαι καλός. Γιατί αυτό είναι πάλι ένα προσωπείο και μια άμυνα και πάλι είναι συμπεριφορά του εγώ. Ή να προσπαθείς να ανήκεις στις ταυτότητες και τις ταμπέλες του εγώ που έχεις διαμορφώσει και σου δίνανε αξία. Οπότε είναι μια εγωιστική ας πούμε έχετε από ένα εγωιστικό μέρος αυτό το το θέλω να είμαι καλός.
Εγώ δεν το είπα βέβαια έτσι θέλω να είμαι ο καλύτερος. Εννοούσα ότι δεν είμαι καλός άνθρωπος Έχω κάνει πολλές βλακές στη ζωή μου Έχω πληγώσει κόσμο Δεν θέλω πια, θέλω να είμαι καλός Αυτό είναι λίγο διαφορετικό Γι' αυτό και είναι αυτό που είπε η Ζαχαρούλα Είναι σαν να κάνεις εντατική ψυχοθεραπεία Σαν να κάνεις πέντε χρόνια ψυχοθεραπείας Μέσα σε λίγες ώρες Και μπορεί να μην τα μεταβολίζεις Και τα ενσωματώνεις όλα μαζί Και γι' αυτό χρειάζεται μετά Αλλά να διόνται Ανάλαγα με το πού είσαι και πόσο είσαι έτοιμος.
Σαν να υπάρχει ένα εσωτερικό ραντάρ, όπου θα αποφασίσει από μόνο του μέχρι πού μπορώ να φτάσω. Στον ψυχισμό μου, στα παλαιότερα βιώματα, στο ασυνείδητο. Χωρίς να θέλω να ακουστώ ότι γνωρίζω και να με συγχωρέσουν και οι τηλεθεατές, οπότε βάλτε ένα ερωτηματικό εδώ. Αλλά αυτό μου ακούγεται πάρα πολύ, τώρα συγγνώμη θα το πάω εκεί, αλλά μου θυμίζει το πώς παρουσιάζεται η Αγία Τριάδα στη θεολογία.
Η Αγία Τριάδα είναι ουσιαστικά ο πατέρας, ο Υιός και η μεταξύ τους αγάπη που είναι το Άγιο Πνεύμα. Και γι' αυτό και ο Θεός είναι αγάπη γιατί ο Θεός είναι αυτά τα τρία πρόσωπα που είναι μη ουσία. Οπότε ο Θεός είναι αγάπη εκ των πραγμάτων γιατί υπάρχουν δύο πατέρας ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα που είναι η αγάπη μεταξύ των δύο. Συγγνώμη.
Το που λες είναι μαγικό γιατί μόλις είπες ποιος είναι, ποια είναι η πηγή πραγματικά της ψυχοθεραπείας, το πώς γίνεται, που είναι η ίδια η σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στους ανθρώπους όταν δεν υπάρχουν τα εγώ και μπορεί ο καθένας να νιώθει ασφαλής να είναι αυτός που είναι. Εκεί θα έλεγα ότι είναι το Άγιο Πνεύμα όπως το αποκαλείς εσύ.
Εγώ θα πω η ασφάλεια και το άφημα και το πώς η αλληλεπίδραση μπορεί να θεραπεύσει Όταν δεν υπάρχει επίκριση, εγώ, άμυνες, φόβους Οπότε, να συγχνώ, θες να προσθέσεις κάτι γιατί εγώ θα κάνω μια ερώτηση τώρα Μιλώντας για θρησκείες επειδή ανέφερες το βασικό χριστιανικό μοτήβο της Αγίας Τριάδας Υπάρχει και μια υπόθεση ότι οι περισσότερες, αν όχι όλες οι θρησκείες ξεκινήσαν από ψυχεδελικές και μυστικιστικές εμπειρίες.
Υπάρχει το βιβλίλιο του Μουραρέσκου, The Immortality Key, το κλειδί της Αθανασίας, όπου εξερευνά αυτή την υπόθεση. Ο οποίος είναι ο Μουραρέσκου ψυχολόγος. Πρέπει να είναι ψυχολόγος, δεν θυμάμαι τώρα. Μάλιστα, μάλιστα. Ακριβώς ερευνητής είναι, αλλά είναι αρκετά legit, που λέμε αρκετά σοβαρός στην ερευνά του. Και υποστηρίζει αυτή την υπόθεση, ότι οι περισσότερες αν όχι όλες οι θρησκείες ξεκινήσουν από ψυχεδελικές ή μυστικιστικές εμπειρίες.
Σίγουρα η αίσθηση της θρησκείας δεν είναι κάτι το οποίο βγαίνει από το λογικό. Δεν μπορείς να το βγάλεις νομίζω με το μυαλό. Αλλιώς θα ήταν μια πολιτική. Σίγουρα και γι' αυτό υπάρχει και αυτή η αίσθηση του υπερβατικού. Είναι κάτι το οποίο δεν χωράει σε λόγια. Είναι μια εμπειρία. είναι άρρητο, σωστά άρρητο με την έννοια ότι δεν χωράει σε λόγια και οι δικοί μας οι φιλόσοφοι έτσι τα ελευσίνια μυστήρια τα καβύρια μυστήρια πάλι εκεί υπήρχαν ψυχεδελικά ουσιαστικά που χρησιμοποιούσαν οι φιλόσοφοι για να διευρύνουν το πνεύμα τους και την υγεία τους πολύ σωστά η ερώτηση που ήθελα να κάνω είναι το εξής άρα γυρνώντας λοιπόν σε όλη την κουβέντα και από την αρχή για το εγώ για το θάνατο του εγώ, για το εγώ ως τιμόνι που είπα εγώ ως κέλυφος.
Το εγώ είναι κάτι κακό λοιπόν. Είναι κάτι το οποίο δεν το θέλουμε. Μια χαρά είναι το εγώ. Και να μην ήταν κακό και να μην το θέλαμε δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτό οριστικά. Και το εγώ εντάξει δεν είπαμε στην αρχή ότι το εγώ είναι συνήθως ο κατώτερος εαυτός, οι άμυνες κτλ. Το εγώ, ο εαυτός, η προσωπικότητα είναι μια σύνθεση λειτουργιών, δεν είναι μια λειτουργία συνδεκτημένη και προσαρμόζεται στο περιβάλλον όσο καλύτερα μπορεί.
Εκτιμά τις συνέπειες της συμπεριφοράς, άμα το κάνω αυτό δεν θα αρέσει στο περιβάλλον μου, άμα κάνω αυτό θα αρέσει. είναι λίγο ωραιοποιημένη η ιδέα ότι η απόλυα του εγώ θα φέρει έναν εαυτό ο οποίος είναι χωρίς εγώ υπεράνω, φωτισμένος Ναι Εκείνο είναι το πνευματικό εναρχισμός για το εγώ όχι καθόλου αυτό το πράγμα με το καλό και το κακό κάπου χρειάζεται λίγο να σταματήσει πια νιώθω καλό, κακόσοστο και λάθος οτιδήποτε έχουμε ως εργαλείο από τον οργανισμό μας είναι ωφέλιμο και το χρειαζόμαστε Το θέμα είναι κατά πόσο το εγώ, αυτό που λέμε άμυνες και ο φόβος μας, μας ελέγχει και δεν το ελέγχουμε κατά κάποιο τρόπο.
Δηλαδή να αναγνωρίζεις πότε λειτουργείς μέσα από το εγώ σου. Γιατί καλός ή κακός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των σχέσεων. Δεν μπορώ να πω, δηλαδή δεν νιώθω καθόλου ότι είναι κάτι κακό ή καλό. Είναι αυτό που είναι. Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές ο άνθρωπος γίνεται ένα με το εγώ του και δεν αφήνει τις άμυνές του ώστε να γίνει ευάλωτος ας πούμε.
Το να παρδεχτεί τις αδυναμίες του, να πει στον άνθρωπό του εσύ φοβάμαι, έχω ανασφάλειες, νιώθω ότι θα σε χάσω όταν συμβαίνει αυτό. Ξέρεις θύμωσα και στεναχωρήθηκα γιατί έγινε εκείνο και στάνθηκα έτσι. Όταν αποφεύγουμε να φέρουμε το αδύναμο κομμάτι μας Εντός εισαγωγικών αδύναμου Το ευάλωτο κομμάτι μας Και την ανασφάλεια Και το φόβο μας στην επιφάνεια Καταστρέφουμε τις σχέσεις μας Ουσιαστικά Γιατί ξέρουμε πια ότι η σύνδεση έρχεται μέσα Από την ευαλωτότητά μας Και τα ωριά μας παράλληλα Ωστόσο Άρα δεν είναι καλό κακό Με το καλό κακό ήθελα να πιαστώ Για πες Σκέφτηκα ότι η τυχένικη είναι ένας πρωτόγωνος και βασικός μηχανισμός άμυνας Το splitting, η διάσχιση, το να βλέπουμε τα πράγματα είτε μόνο καλά είτε μόνο κακά Οπότε δεν είναι το εγώ ούτε μόνο καλό ούτε μόνο κακό Μπορεί να είναι και τα δύο Άρα ο θάνατός του, του εγώ Θα έχει ως αποτέλεσμα και μια ανάσταση του εγώ Με έναν καλύτερο τρόπο, ένα καλύτερο εγώ ένα σχεσιακό εγώ που ενώνεται για την πρόσκληση συγγνώμη
ήθελα να σας το πω και πριν ότι μιλάγαμε για την Ανάσταση πριν και είπατε ότι χρησιμοποίησατε χρησιμοποίησατε, δεν θυμάμαι αν το είπες εσύ μια φράση ότι ξανά έρθε πίσω ουσιαστικά η Ανάσταση είναι το ότι το να ξανά έρχεσαι πίσω αλλά τουλάχιστον στην ιστορία του του Χριστού ο Χριστός δεν ξανά ήρθε απλά πίσω δεν ξέρω αυτό ίσως, εγώ δεν το ήξερα το έμαθα μεγάλος ότι η Ανάσταση του Χριστού είναι μια μετουσίωση του Χριστού σε κάτι καινούριο, αυτό είναι η Ανάσταση δεν είναι ότι ένα ζόμπι που ξανάρθε στη ζωή είναι κάτι άλλο είναι ο τέλειος οπότε απλά θα να το πω έτσι με παρενθέσεις γιατί το συζητούσαμε και πριν και μου φαίνεται ότι σαν να του ψηλό είπαμε και εδώ δεν ξέρω, δεν βάζω λόγια στο στόμα σας εγώ τώρα τα βλέπω ως χριστιανός από τη δικιά μου την πλευρά οπότε δεν χρειάζεται να συμφωνήσετε με την άποψή μου αλλά τουλάχιστον ένα σχήμα περιγράψτε ένα σχήμα το οποίο μου φαίνεται ότι είναι κοντινό σε αυτό που είπατε τώρα είναι η ικανότητά μας να αναγεννόμαστε
να μπορούμε να αναγεννηθούμε είναι η ικανότητά μας να αποταυτιζόμαστε ουσιαστικά από τις ταυτότητες που έχουμε δημιουργήσει και εκεί πέρα μπαίνει η βεβαιότητα και βεβαιότητα που λέγαμε πριν. Οι άνθρωποι έχουμε πάρα πολύ ανάγκη να φτιάξουμε μια θεωρία μέσα στο μυαλό μας γιατί μας δίνει μια αίσθηση βεβαιότητας, σταθερότητας και εινικείο.
Και έχουμε συχνά μεγάλη ακαμψία θα το πω στο να ανοίξουμε τους οριζοντές μας, να χωρέσουμε και άλλες θεωρίες που μπορεί να είναι πιο λειτουργικές τελικά για τη ζωή μας. Οπότε θα λέγαμε ότι κατά κάποιο τρόπο αυτός ο θάνατος που περιγράφεις είναι και η ικανότητά μας να καταρρύπτουμε τα όσα μέχρι τώρα γνωρίζουμε και να μπορούμε να κάνουμε ένα restart ταπεινά, έχοντας πάντα την επίγνωση ότι όση γνώση και να αποκτήσουμε θα είναι πάντα μερικός.
Και αν δεν καταφέρουμε να φτάσουμε στο ότι η γνώση είναι πάντα μερικός, που μπορούμε να έχουμε, τότε θα αποκοπούμε από τη σοφία μας. Γιατί έτσι έχουμε την ικανότητα να γινόμαστε πιο σοφοί άνθρωποι και να αναπτυσσόμαστε και να εξελισσόμαστε. Με το να μην μένουμε σταθεροί στις βεβαιότητες και στις θεωρίες μας και πόσο δένα μην προσπαθούμε αυτές τις βεβαιότητες και τις θεωρίες να τις κάνουμε πανανθρώπινες και να τις χωρέσουμε μέσα σε όλους.
αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχουμε ως άνθρωποι ο καθένας προσπαθεί να επιβάλλει τη θέση του γιατί θεωρεί ότι αυτή είναι η σωστή και εκεί μπαίνει το πρόβλημα με το εγώ λοιπόν γιατί εκεί στη βεβαιότητα έχει αναλάβει το εγώ στην ικανότητά μας να αφηνόμαστε να αλλάζουμε και να εμπιστευόμαστε και στην πίστη θα σου βάλω ας πιστεύει ο καθένας όπου θέλει πολύ σημαντικό κομμάτι εκεί μπορούμε να πούμε ότι το εγώ θα έχει πάρει τη θέση που του αναλογεί.
Οκ. Θυμίζει αυτό που λέμε ότι όσο περισσότερα ξέρω συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω. Μόνο άμα ψάξεις θα καταλάβεις ότι δεν ξέρεις. Αλλιώς μπορεί με μια περιορισμένη μερική γνώση να νομίζεις ότι το έχεις βρει. Λοιπόν, θα το βαρύνω λίγο και να με συγχωρήσουν και οι θεατές και ακροατές. Δεν θα πω κάτι, θα το βαρύνω εννοώ θα πάμε λίγο σε κάτι πιο αφαιρετικό ακόμα.
μια ερώτηση που είχα κάνει σε αυτή τη φίλη μου τη Βάλια την Καράγιοργα ήταν για το εγώ πως βιολογικά από που ξεκινάει από μέσα μας και τι εννοώ με αυτό είπες πολύ ωραία πριν ποιος το λέει αυτό ποιος λέει ότι εγώ ή εσύ το είπες ποιος λέει ότι θέλω να γίνω καλύτερος εγώ Αυτό μου συνειδητικά με πήγε στην εξής ερώτηση που είχα πάντα Ποιος είμαι εγώ Πολλές φορές λέω στον αστυνομία Άρα Γιώργο τι κάνεις εδώ Το λέω εγώ σε εμένα Αλλά άλλο κομμάτι μου το λέει Αυτό το πράγμα Άλλο κομμάτι μου έκανε ενδεχομένως αυτό το πράγμα που με ψέγει ο εαυτός μου Πάντα λοιπόν έχω την απορία Αν υπάρχει μια τελεία μέσα μας η οποία είμαστε εμείς και η οποία γύρω γύρω περιτριγυρίζεται από άλλα εμείς, άλλα εμείς και κάποια στιγμή φτάνει σε ένα περιθώριο και από εκεί και πέρα ξεκινάει το άλλο το σώμα μου ας πούμε είμαι εγώ με την έννοια ότι είμαι εγώ αλλά στην πραγματικότητα δεν το νιώθω μέρος του εγώ μου το σώμα μου είμαι μέσα στο σώμα μου δεν ξέρω αν καταλάβετε το χέρι μου είναι ένα εργαλείο που το κουνάω εμένα
αλλά είναι το χέρι μου έλεγε ο Σαμ Χάρης ένας που γράφει διάφορα βιβλία και meditation έχει κάνει και να με διαλογισμό αν όταν κλείνεις τα μάτια σου και όταν βρίσκεσαι σε διαλογισμό πιστεύεις ότι βρίσκεσαι ακριβώς πίσω από τα μάτια σου ή αισθάνεσαι ότι είσαι και κάπου αλλού στο σώμα σου, είσαι πάντα πίσω από τα μάτια σου εκεί που είναι ο εγκέφαλος που εδράζει το εγώ σαν αίσθηση πως το νιώθεις θέλω να το σχολιάσουμε λιγάκι αυτό και από την εμπειρία που μπορείτε να πάρεις και εσύ και μέσα από τις εμπειρίες σου αυτές που έχεις επεκταθεί να το πω έτσι αλλά και εσύ Αντώνη από την ψυχαναλυτική ενδεχομένως πλευρά ή ό,τι εμπάσχε πιπτώσεις που κομίζεις εδώ στην κουβέντα θέλετε να κάνουμε ένα σχόλιο Πάντα είναι μια ερώτηση που θα ήθελα να την κάνω σε όλους τους καλεσμένους μας που ασχολούνται με αυτά τα θέματα οπότε μου δίνετε ευκαιρία τώρα να την κάνω Έχει πολλή ζουμή και πολλές προσεγγίσεις έτσι όπως το περιέγραψες και το χρησιμοποιούν πολλοί ψυχολόγοι, θεραπευτές
αν και είναι λίγο στο πιο εναλλακτικό κομμάτι, στο πιο ληστικό ότι τώρα είμαι στο κέντρο μου ότι σαν να υπάρχει ένα κέντρο, ας πούμε τα κεντρικά σημεία του εαυτού και γύρω από αυτό υπάρχουν διάφορα κέλυφη, διάφορα λέες, διάφορα επίπεδα όπου σε κάποιο επίπεδο από αυτά σταματάει να είναι το εγώ και αρχίζει το εμείς ας πούμε όπως σχετίζεσαι.
Σίγουρα πάντως αυτή η λέξη κέντρο που χρησιμοποιείς είναι μια έκφραση που δεν χρειάζεται να κάνεις διαλογισμό. Ναι, τι καταλάβεις, λες χωρίς εγώ, πατάω στη γη. Είναι σχεδόν η ίδια αίσθηση ότι στέκεσαι στα πόδια σου, ότι είσαι εσύ, υπάρχεις, σε νιώθεις. Ναι, είσαι παρόν στο μέσα σου. Όταν λέω πατάω στα πόδια μου δεν εννοώ ότι είμαι σίγουρος, καταλαβαίνεις πώς το εννοώ.
Σαν αίσθηση πάλι λέω. Πατάω στη γη, νιώθω γεωμένος. Και αυτό στο κέντρο μου που λέει ο Αντώνης, θα το έλεγα και ασφάλεια και παρουσία. Δηλαδή τη στιγμή που πάβεις να σκέφτεσαι τι θα πεις, τι θα κάνεις, τι θα γίνει Και απλά αφήνεις να σε παρασύρει η ροή σε αυτό που συμβαίνει στην παρούσα στιγμή Αυτή η αίσθηση της ασφάλειας Και όταν κάποιος νιώθει ασφάλεια, είναι στο κέντρο του Πάλι δεν είναι απομονωμένος, είναι ένας τρόπος να σχετίζεσαι εν τέλει Και να νιώθεις ασφάλεια με τον τρόπο που σχετίζεσαι σε αντίθεση με το να ένιωθες ανασφάλεια, χωριστότητα, εμποισμούς.
Άρα θα λέγαμε, Αντώνη, ότι τη στιγμή που αισθανόμαστε ασφάλεια, πάβη, ο εαυτός δεν είναι κάτι που ορίζει το άτομο, αλλά είναι κάτι καθαρά σχεσιακό. Ναι, είναι μια στιγμή όπου μπορούμε να εμπεριεχόμαστε, είτε στη μεταξύ μας σχέση, είτε στην παρέα, στη γειτονιά, στον κόσμο. αλλά ανήκεις και περιέχεσαι δεν είσαι απομονωμένος και ξεχωριστός στους μονολόγους και την αυταρέσκεια του εγώ Συγγνώμη, να πιέσω λίγο σε αυτό πώς το αισθάνεται κανείς αυτό, τι αισθάνεται ένας άνθρωπος που είναι σε αυτή την κατάσταση τη σχεσιακή που λες εσύ Πώς είναι για έναν άνθρωπο να νιώθει στο κέντρο του να σχετίζεται να μην είναι ταυτισμένος με το εγώ του στους περισσότερους από εμάς θα φαινόταν σαν ο τρελός του χωριού ή σαν κάποιος ο οποίος είναι στην ξύπνια του ζωής σαν να ονειρεύεται ή σαν να είναι παιδάκι.
Όπως είναι ένα παιδάκι. Πώς είναι ένα παιδάκι. Με επιτρέπετε να ξαναπώ ένα παράδειγμα από την Ορθόδοξη Παράδοση. Υπάρχουν κάποιο ένα είδος αγίων κυρίως στη Ρωσία το συναντάνε αυτό το φαινόμενο η οποία λέγεται Εχριστός Αλή ή όπως τα λέγαμε εμείς τρελή αυτοί λοιπόν είναι άνθρωποι οι οποίοι ουσιαστικά φέρονται πάρα πάρα πολύ αντισυμβατικά είναι πολλές φορές αντιμέλητοι μπορεί να ζουν κάτω από ένα δεν ξέρω κάτω από μια πέτρα για όλη τη ζωή να πηγαίνεις να τους μιλάς και να σου πουν κάτι το οποίο θα ακούστη πάρα πολύ προσβλητικό αλλά ουσιαστικά σε δεύτερη και τρίτη ανάγνωση δεν είναι, σου λένε κάτι άλλο ναι βέβαια ο Διογένης ήταν και λίγο εξυπνάκιας, με ποια έννοια το λέω ουσιαστικά ήταν και λίγο εντάξει εγώ είμαι και ποιος είμαι εγώ, ο σκύλος ας πούμε, το τίποτα ενδεχομένως ναι να θυμίζει αυτό το πράγμα αλλά χωρίς να είναι μηδενιστικό όπως ενδεχομένως ήταν του Διογένη που είναι σε φάση ότι δεν ξέρω αν ο Διογένης ήταν μηδενιστής και αν υπήρχε αυτή η έννοια τότε
αλλά εν πάση περιπτώσει ο κοινικός είναι και λίγο υπάρχει μια ομότητα οι διαχριστών σαλή είναι αισθάνονται τη δική τους το δικό τους τίποτα σε σχέση με το τα πάντα του Θεού Δηλαδή πάντα ουσιαστικά να γνωρίζουν κάτι το οποίο είναι ανώτερο Απλά δεν είναι ο Θεός, δεν είναι ένας άνθρωπος, δεν είναι ο κόσμος, δεν είναι μέσα τους Κατάλαβες, υπάρχει μια αναφορά δηλαδή σε κάτι άλλο Γιατί μπορείς να το κάνεις και σαν μηδενιστής, να είσαι ένας μηδενιστής Ένας άνθρωπος ο οποίος δεν δίνει αξία σε τίποτα Ούτε καν στον εαυτό του, ούτε καν στη ζωή την ίδια ρε παιδί μου Συγγνώμη, απλά ήθελα να το φέρω σαν παραλληλισμό έτσι για να βάλω και κάτι άλλο στην κουβέντα έτσι. Και το Χριστό σαν σαλό τον αντιμετωπίσανε Ναι, πολύ σίγουρα σαν κάτι το οποίο ήταν αντισυμβατικό πολύ και πολύ έξω γι' αυτό και τα Ευαγγέλια μέσα βλέπεις πράγματα τα οποία σου έννοιται πολύ περίεργα και δεν μπορείς να τα πολύ καταλάβεις και δεν μπορείς να τα να καταλάβεις γιατί γιατί ο Χριστός κάνει αυτό το πράγμα και γιατί λέει αυτό το πράγμα
και τι περίεργο πράγμα είναι αυτό εδώ με δυσκολεύει δεν μου αρέσει δεν είναι ο Χριστός που είχα στο νου μου αυτός εδώ είναι κάτι άλλο λειτουργεί σίγουρα με μυστήριους τρόπους αλλά ας μην μιλήσουμε για αυτό γιατί δεν θέλω να πάμε την κουβέντα εκεί γιατί δεν ξέρω και εγώ να απαντήσω είναι λόγω της δικής μου ανεπάρχειας αλλά γινόντας πίσω λοιπόν στο εγώ υπάρχει αυτό το σημείο, αυτή η τελεία μέσα μας η οποία είναι η συνείδηση η πλήρη συνείδηση μας Εγώ σαν Αντώνης δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει ένα κεντρικό σημείο του εαυτού μου που είναι ο Αντώνης οπότε αφού δεν το έχω βιώσει δεν μπορώ να το πω βιωματικά τώρα θεωρητικά υπάρχουν πολλές προσεγγίσεις είτε πνευματικές πνευματικές, εσωτεριστικές, αποκριθισμός, οι οποίες θα σου πούνε έχεις έναν ανώτερο εαυτό, μια ψυχή, όπου είναι ο παρατηρητής, και έχεις έναν κατώτερο εαυτό, που είναι η προσωπικότητα.
Και ίσως όταν αποταυτίζεσαι από την μηχανιστική προσωπικότητα και μπαίνεις στη θέση του παρατηρητή, είσαι η ψυχή σου, η οποία εκπορεύεται από όλο το πνεύμα που είναι το όλον και πάλι πάμε σε θεσκευτικές πνευματικές. άμα πάμε σε πιο σύγχρονα μοντέλα ψυχαναλυτικά, φιλοσοφικά διαχωρίζουν οι φιλόσοφοι ανάμεσα στον ελάχιστο minimal και στον αφηγηματικό narrative εαυτό όπου ελάχιστος ο minimal είναι η αίσθηση του σώματος που είπες πατάω στα πόρια μου αναπνέω, φουσκώνει το στομάχι μου ενώ αφηγηματικός εαυτός είναι όλες οι εμπειρίες που έχουμε αθροίσει, συλλέξει και αυτοαναφερόμαστε σε αυτές ώστε να έχω την αίσθηση ότι εγώ είμαι ο Αντώνης, είμαι ψυχολόγος.
Έχει να κάνει με αυτό που λέμε το μυαλό του πίθηκου μέσα μας και το μυαλό το ανώτερο, το ανθρώπινο ας πούμε. Ο στρόπος ο οποίος είναι πάρα πολύ παρόμοιο με αυτό που είπα είναι το πρωτόγωνο ερπετοειδές μυαλό και το πιο ανεπτυγμένο, το πιο εγκεφαλικό, το πιο ανθρώπινο. Και το γονίδιο μετά και η κεταρική μνήμη έτσι δηλαδή που αν το θέλει σε μια συστημική θεώρηση ας πούμε θα πούμε ότι είμαστε η βιβλιοθήκη των προγόνων μας.
Το πώς το γονίδιό μας κρατάει τις επιθυμίες, τους φόβους, τις ικανότητες, τις ανασφάλειες, τις δεξιότητες των προγόνων μέχρι και 7 γενιές πίσω. Δηλαδή, αν πούμε το τι είναι το αυτογνωσιακό κομμάτι, είναι η ικανότητά μας να συστηθούμε με τους προγόνους μας από αυτή τη θέση και να αναγνωρίσουμε όλες αυτές τις ποιότητες που με κάποιο τρόπο υπάρχουν και στα δικά μας κύτταρα.
Ίσως αυτό ορίζει και κάπως την μοναδικότητα του καθενός Το τι φέρει από τα γονίδια του Αλλά το να είσαι ο εαυτός σου εν τέλει Είναι το να επιτρέπεις Το να χωράς Και να Πώς να το πω Να μην μένεις προσκολλημένο σε μία αφήγηση για το τι είσαι Να αντιλαμβάνεις ότι ο κάθε άνθρωπος που έχεις απέναντί σου είναι και ένα δικό σου κομμάτι κατά κάποιο τρόπο.
Όπως και εσύ είσαι ένα δικό του κομμάτι. Και όσο πιο πολύ το αντιλαμβανόμαστε αυτό ότι ίσως τελικά να μην υπάρχει κανένα... Αυτό τώρα που λες ότι δεν υπάρχει κανένα αυτός είναι ένα άλλο ζήτημα το οποίο έχει ενδιαφέρον. Γιατί σε διάφορες... Όσες, σε μπάση περιπτώσει, έχουν μπορέσει να γίνουν μελέτες σχετικά με τις near death experiences είναι ο όρος που χρησιμοποιούσαν μέχρι τώρα τώρα από ό,τι καταλαβαίνω αλλάζει αυτός ο όρος και γίνεται κάπως άλλος δεν θυμάμαι ακριβώς πως είναι αλλά θα λέγαμε τις επιθανάτιες εμπειρίες να το πούμε στα ελληνικά όπου κάποιοι άνθρωποι σταματάει να λειτουργεί το σώμα τους πεθαίνουν έχουν έναν καρδιακό και ένα εγκεφαλικό θάνατο προσωρινό έστω γιατί ευτυχώς πλέον μπορούμε να ανανύψουμε αυτούς τους ανθρώπους ενώ μέχρι πριν 60 χρόνια δεν μπορούσαμε οπότε δεν επέστρεφε κανείς έτσι εύκολα από εκείνο το σημείο και πολλοί από αυτούς αναφέρουν εμπειρίες οι οποίες έχουν χαρακτηριστικά κοινά και ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά είναι ας πούμε αυτή η σύνδεση
η αίσθηση της σύνδεσης με τα υπόλοιπα πράγματα που βρίσκονται τριγύρω τους σε αυτό το μέρος το οποίο βρίσκονται, το οποίο δεν είναι η γη, είναι ένα άλλο φαντασιακό μέρος, αλλά παρόλα αυτά, ενώ περιγράφουν όλοι ότι ξέρεις, όλοι είμαστε το ίδιο, ο ένας χύνεται μέσα στον άλλον, όλοι είμαστε στο μεγάλο αυτό το ποτάμι της συνείδησης που κυλάει, παρόλα αυτά, όλοι μπορούν να το πούνε από το perspective τους, ότι υπάρχει και το δικό τους το perspective μέσα.
Άρα υπάρχει μια εξάλληψη του εαυτού, άρα υπάρχει και μια οπτική από τον εαυτό, το οποίο είναι πολύ ενδιαφέρον, γιατί είναι σαν να λέμε ότι είσαι και δεν είσαι. Ταυτόχρονα. Ο εαυτός σαν δοχείο, σαν φορέας της ψυχικής ποιότητας και της ζήστασης. Γι' αυτό και, συγγνώμη να το ολοκληρώσω, ότι κάτι τέτοιο θα μας έφερνε στο μυαλό το Atman, το Brahman τις συνδουιστικές θεωρήσεις όπου το Brahman είναι το όλον και όλοι έχουμε ένα κομμάτι του Brahman μέσα μας που λέγεται Atman τα θέναμε στο Λίκιο αυτά να θυμάστε Ναι, ναι, ναι Πού είχατε Λίκιο κύριε Γιώργο, εμείς δεν κάναμε τέτοια Ωραία θα ήταν να είχαμε κάνει Νομίζω έχουμε και μια διαφορά ηλικίας γι' αυτό ήταν ίσως η δικιά μας ηλίγω και λίγο πιο μεγάλος και έχει ενδιαφέρον γιατί όλοι ουσιαστικά και οι χριστιανικές εμπειρίες παρεμπτώντος αναφέρουν κάτι σχετικό, αλλά παρόλα αυτά στην ορθόδοξη πίστη υπάρχει και στη χριστιανική γενικότερα πίστη, υπάρχει έννοια του προσώπου. Είσαι πρόσωπο.
Είσαι μοναδικός με κάποιο τρόπο. Δεν είσαι μοναδικός με την έννοια ότι είσαι καλύτερος, αλλά είσαι μοναδικός. Είσαι εσύ. δεν υπάρχει κάποιος άλλος σαν εσένα άλλος τόσο η μοναδικότητα και άλλο η εξεχωριστότητα σίγουρα ναι ναι αυτό έχει να κάνει με μια συγκριτική ο Δανέζης έλεγε κάτι πολύ ωραίο για αυτό ότι είμαστε ένας κοχλάζων ωκεανός ενέργειας ουσιαστικά και είμαστε διαφορετικές εκδηλώσεις αυτής της ενέργειας τις οποίες διαφορετικές εκδηλώσεις αφορά το περιβάλλον το οποίο μεγαλώσαμε τους φροντιστές τους οποίους είχαμε τους προγόνους τους οποίους είχαμε Όλα αυτά ορίζουν με κάποιο τρόπο τη μοναδικότητα. Αλλά εκεί μου έρχεται και κάτι που είχαμε πει για την αλήθεια. Δηλαδή, ναι, μπορεί να είμαστε διαφορετικές εκφάνσεις αυτής της ενέργειας, αλλά μιας κοινής ενέργειας.
και είναι λίγο σαν το δωμάτιο με τα παραθυράκια και τον ελέφαντα που δεν θυμάμαι ποιος το είχε γράψει και αφορούσε την αλήθεια και έλεγε ότι η αλήθεια είναι σαν ένας μεγάλος ελέφαντας μέσα σε ένα σπιτάκι που έχει πολλά παραθυράκια και ο καθένας βάζει το χέρι του και πιάνει κάτι κάποιος μπορεί να πιάσει το αυτί, κάποιος μπορεί να πιάσει την ουρά κάποιος μπορεί να πιάσει το σώμα και ο καθένας θα πει κάτι διαφορετικό στο τι είναι η αλήθεια Θα πει όχι η αλήθεια είναι ο Ιουρά, όχι η αλήθεια είναι το αυτή, η αλήθεια είναι το κεφάλι.
Στην πραγματικότητα όμως το ζητούμενο είναι να μπορέσουμε συλλογικά να αγκαλιάσουμε διαφορετικές αλήθειες και να φτιάξουμε μια συλλογική εικόνα που θα εκφράζει καλύτερα το συλλογικό μας πλαίσιο και την κοινωνία. Μια νέα φαντασιακή τάξη ας πούμε την είχε πει ο Χαράρη, πώς χρειαζόμαστε. Οκ. Εμένα για να πω προσωπικά αυτό μου φαίνεται σαν εκκοσμήκευση του υπερβατικού και δεν μ' αρέσει πριν να σας το πω.
Οκ. Πώς... Για ανοίξε το, για ανοίξε το. Ότι ουσιαστικά παίρνουμε μια ιδέα η οποία ανήκει σαν έναν άλλο χώρο και την προσγειώνουμε στην κοινωνία μας. Και προσπαθούμε ουσιαστικά να εκκοσμικεύσουμε κάτι το οποίο δεν είναι για... Δεν είναι για εκκοσμικεύευση. Ναι. Εκκοσμικεύεται. Ναι, ότι ουσιαστικά δεν είναι όλα. Η κοινωνία μας δεν είναι μια...
Εγώ τι πιστεύω, δεν είναι. Η κοινωνία μας δεν είναι μια... Ένθεη κοινωνία. Όχι μια ένθεη κοινωνία. Δεν είναι ουσιαστικά μια μεταφορά του... Μιαν συμβολισμός της θείας τάξης. Δεν... Δεν είναι καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση. Τώρα εγώ σε ζω. Ναι, τώρα αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. αλλά θέλω να πω ότι εγώ γι' αυτό έχω και με την ίσως πρέπει να καλέσω και το Διονύση το σκλήρι που είχαμε κάνει άλλη μια εκπομπή εδώ πέρα ο οποίος κάνει πολιτική θεολογία εγώ δεν την καταλαβαίνω πάρα πολύ την πολιτική θεολογία καταλαβαίνω ότι πρέπει σαν άτομα να είμαστε να έχουμε μια τάση προς το θείο ας το πούμε έτσι γενικά για να μην βγάλουμε κανέναν έξω αλλά δεν θεωρώ ότι η κοινωνία μας είναι το θείο Και έτσι όπως το είπες μου θύμισε αυτό λίγο ότι ανεβάζουμε την κοινωνία σε ένα ιδανικό πράγμα που δεν είναι γιατί είμαστε άνθρωποι Μιλάς για ιδανικά, μιλώ για αλήθεια Την τραγουδή Πού βάζουμε το διαχωρισμό Δεν ξέρω Πού τελειώνει η αμαρτωλή κοσμικότητα Όχι δεν είναι θέμα αμαρτωλή κοσμικότητα
νομίζω απλά ότι με το να θέλεις να καθαρίσεις τον άνθρωπο τόσο τόσο τόσο πολύ και να του πεις ότι σταμάτα να κάνεις αυτό που κάνεις υπάρχει αυτό που θα σε κάνει καλύτερο Εάν μας σκοτώνεις, κλέβεις και τους αφήνεις να πεινάνε μπορείς να κάνεις κάτι καλύτερο Σίγουρα, σίγουρα, δεν το συζητάμε Αυτό αλλά θέλω να πω ότι ο άνθρωπος από τη φύση του νομίζω εγώ βιολογικά ότι έχει πάθει είναι μέσα του γραμμένα μπορεί να προσπαθεί να τα ξεπερνάει αλλά και ο αγώνας μετράει δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα του αγώνα Ίσως εκεί είναι μια βασική μας διαφορά. Εγώ δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να καθαρίσεις κάποιον γιατί δεν πιστεύω ότι είμαστε βρώμικοι για να καθαριστούμε. Θα άλλαγα περισσότερο ότι είναι μια επιστροφή. Δηλαδή ασπάζομαι πολύ αυτό το οδησιακόν κακός, ότι κανείς δεν είναι κακός με τη θέλησή του και ότι η κακία δεν είναι κάτι πηγαίο, ότι κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται κακοί.
Ναι μπορεί κάποιοι άνθρωποι να γεννιούνται με κάποιες προδιαθέσεις ας πούμε λόγω κάποιων γενετικών Ανομαλιών ας το πούμε που έχουν ακολουθήσει Αλλά ότι η φύση μας είναι ως επιτοπλής των ενάρετη Οπότε δεν είναι το θέμα να καθαρίσουμε τη βρωμιά Αλλά να επιστρέψουμε στην καθαρότητα που είναι η ανθρώπινη φύση Δηλαδή αυτό το καθικόνα και καθομείωση το ασπάζουμε πάρα πολύ. Το ότι όντως οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι από καθαρότητα και έχουμε την ικανότητα να αναπτύξουμε φυσικά και να εκδηλώσουμε συμπεριφορές κακίας και παθών.
αλλά όλα αυτά στην ψυχοθεραπεία αν μη τι άλλο και στον ουμανισμό το βλέπουμε ώστε ότι είναι απόρρια των τραυμάτων μας. Το αν είναι καθαρός, καλός, άγιος ο κόσμος ή βρώμικος, αμαρτωλός, δύσκολος ίσως έχει να κάνει και με το πώς βιώσαμε την αρχική ενδομήτρια εμπειρία, έλεγε ο Στάνις Λαυγκρόφ. Δηλαδή το πρώτο στάδιο της ενδομήτριας ανάπτυξης έχουμε το έμβριο μέσα στη μήτρα και τρέφεται, είναι συνδεδεμένο σε πλήρη συμβίωση με τη μητέρα του αλλά ωστόσο μπορεί να μην είναι καλά τα θρεπτικά συστατικά.
Μπορεί στο επόμενο στάδιο, που είναι το δεύτερο, να νιώσει τελείως εγκλωβισμένο μέσα σε αυτό το σκοτεινό κόσμο και ότι δεν υπάρχει διαφυγή. Μπορεί στο τρίτο στάδιο, που είναι η αρχή προς την έξοδο, να βιώσει σύγκρουση, μανία, πάρα πολύ έντονα συναισθήματα και μπορεί στο τέταρτο στάδιο που επιτέλους φτούξει ελευθερία να βιώσει μια αναγέννηση.
Επίσης, μιλάμε για την ανάπτυξη και την εξέλιξη του ανθρώπου από ενδομήτριο πλασματάκι μέσα στην κοιλιά μέχρι που ζει, μεγαλώνει, βιώνει, εξελίσσεται και πεθαίνει. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε με αντίστοιχο τρόπο για την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Μ' αρέσει να σκέφτομαι συχνά ότι κακό είναι το παλιό. ή όπου λέει και ο Απόστολος Παύλος, αν δεν κάνω λάθος, ότι όταν ήμουν ανήπιο έκανα σαν τονήπιο.
Όταν μεγάλωσα εγκατέλειψα τα του νηπίου. Η ανθρωπότητα φαίνεται να μην εγκαταλείψει τα του νηπίου. Επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια. Και μπορεί να είμαστε είτε βιολογικά, είτε παραμηνικά, είτε όπως θες πες το καταδικασμένοι να κάνουμε τα ίδια λάθη σίγουρα. αλλά έχουμε μεμονωμένες περιπτώσεις θεανθρώπων φωτισμένων τρελών, σαλών όπου ενσωματώνουν και έχουν κάνει βίωμα αυτά τα θεωρητικά και ιδεολογικά και ηθικά που συμφωνούμε στην πράξη ότι είναι καλά η αγάπη η αλληλεγγύη Σε αυτό συμφωνώ Σε αυτό δεν διαφωνούμε Απλώς εγώ είμαι λίγο διστακτικός στο να πω ότι εν τέλει μπορούμε όλοι να το φτάσουμε αυτό αν αρκεί να προσπαθήσουμε λίγο περισσότερο.
Είμαι λίγο διστακτικός αυτό. Είναι πάρα πολύ πιο μπερδεμένο και συνεχώς. Άμα αρχούσε λίγη προσπάθεια και ασχεδελικά θα το είχαμε λίγο. Ναι, πράγματι. Μάλιστα. Λοιπόν, μιας και είπαμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο να μιλήσω και εγώ για τον ελέφαντα στο δωμάτιο για να πω ότι έχουμε κάνει ήδη πολύ μεγάλη την εκπομπή. οπότε θα σας θα ήθελα όμως να μην κλείσουμε αυτό θα ήθελα να πω αν θέλετε να συμπληρώσετε κάτι που δεν είπαμε και το οποίο θα θέλατε να πείτε να σας δώσω και όλα για να μην πέστε ένας πάνω στον άλλον ποιος είναι πιο έτοιμος εγώ θα μπορούσα ίσως να προσθέσω μιλήσαμε σήμερα για την απώλεια του εγώ η οποία είναι προσωρινή συνδυάζεται συνυπάρχει με αυτή την αίσθηση της σύνδεσης και της ενότητας, οπότε χάνω την αίσθηση του εγώ, αλλά ταυτόχρονα βρίσκω μια αίσθηση σύνδεσης, σχετίζεσθε, ένωσης, η οποία παραμένει, τυχαίνει και αυτές οι δύο τάσεις, είτε της απώλειας του εγώ, είτε της σύνδεσης, να μοιάζουν και με δύο βασικά μοτίβα και πρότυπα ψυχαναλυτικά,
όπου το ένα είναι το εντοβλητικό, η εντοβολή, ότι σκέφτομαι άσχημα για τον εαυτό μου, ενδοβάλλω κακές σκέψεις, είμαι αμαρτωλός, είμαι κακός. Ενοχές. Ενοχές. Και με μία άλλη τάση, η οποία είναι η ανακλητικότητα, όπου χρειάζομαι κάποιον να ανακλείσω πάνω του, να ακουμπήσω, να στηριχτώ. Και οι περισσότεροι από εμάς, χωρίς να έχουμε κάποια βαριά ψυχοπαθολογία ή κάποια διάγνωση, ίσως έχουμε μία από αυτές τις δύο τάσεις πιο κυριαρχές.
είτε τις εντοβολίες της αυτοκριτικής είτε τις ανάγκες του να ακουμπήσουμε κάπου αλλού και φαίνεται ωραία σύμπτωση πως καταφέρνουν τα ψυχαδελικά να κάνουν μια αρκετά ριζική αναδόμηση σε σχέση με το πως σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και μια εφόρου ζωής ανανεωμένη σε σχέση με το όλων με τους άλλους Πολύ ωραία, αυτό είναι πολύ σημαντικό που είπες νομίζω ότι συνοψίζει πολύ ωραία αυτά τα πράγματα που λέμε τόση ώρα Είναι εξαιρετικό Αντώνη Είναι ουσιαστικά οι ψυχολογικές Μπαθύτερες ανθρώπινες ανάγκες Οι ανάγκες μας αρχικά να μας δουν Για αυτό που είμαστε και να μπορούμε να εκφραζόμαστε Ελεύθερα και αυθεντικά όπως το λέμε Και παράλληλα η ανάγκη να ανήκουμε Αυτά τα δύο Είναι τα Οι μεγαλύτερες μας ψυχολογικές ανάγκες Μάλιστα Τις αναβερθήκαμε πριν σε αυτό Αλλά επειδή κάνουμε τώρα κάτι σαν Περιλήψη, highlights σύνος, τα βασικά σημεία.
Είναι λέξη κλειδί και παλινδρόμηση για μένα. Το πώς βρισκόμαστε σε προηγούμενα στάδια του εαυτού μας. Όσο προηγούμενα είπαμε μπορούμε να φτάσουμε καθένας. Και το είχε πει ο Μπαλίντ νομίζω. Regression in the series of progression. Μια παλινδρόμηση η οποία εξυπηρετεί την εξέλιωση εν τέλει για την πρόοδο. Πρέπει να πάμε πίσω για να ξαναπάμε μπροστά.
Εμπρός πίσω που έλεγε και ένας πολιτικός. ενσυναίσθησή μας, έτσι, το να πηγαίνουμε πίσω και οι πληγές μας είναι αυτές που τελικά και όλες μας βοηθούν να συνδεθούμε και να αποκτάμε και περισσότερη ενσυναίσθηση ως άνθρωποι. Πληγές, πόνος, δύσκολες καταστάσεις έχουν φέρει αντίστοιχο άνοιγμα και γλυκύτητα και σύνδεση και σοφία σε πολλοί κόσμο σε αντίθεση με τις εύκολες εμπειρίες μας. Μάλιστα.
Μακά να είχα χρόνο και να συζητήσουμε κι άλλα ωραία πατήματα, σας πω και εγώ για την ορθοδοξία. Αλλά θα γίνει κάποια άλλη στιγμή. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που ήρθατε. Να είστε καλά. Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Ελπίζω να σας άρεσε η κουβέντα όσο άρεσε και σε μένα και θα τα ξαναπούμε σύντομα.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
