Skip to content
PodBase
Η Παλαιά Διαθήκη χωρίς μύθους: Ιστορία, πολιτική, Γιαχβέ και Χριστός - Μιλτιάδης Κωνσταντίνου

Η Παλαιά Διαθήκη χωρίς μύθους: Ιστορία, πολιτική, Γιαχβέ και Χριστός - Μιλτιάδης Κωνσταντίνου

Βαριές κουβέντες / Varies Kouventes
Μάρτιος 02, 2026 01:56:01 Σεζόν 2 Επεισόδιο 7
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Στο σημερινό επεισόδιο του podcast «Βαριές Κουβέντες», ο Γιώργος Σταμάτης συνομιλεί με τον Ομότιμο Καθηγητή Θεολογίας κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου για την Παλαιά Διαθήκη ως ιστορική και θεολογική πραγματικότητα. Είναι πράγματι διαφορετικός ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης από τον Θεό της Καινής; Είναι ο Χριστιανισμός συνέχεια ή ρήξη με τον Ιουδαϊσμό; Τι σημαίνει πραγματικά «Διαθήκη» και πώς αλλοιώθηκε η κατανόησή της; Μιλάμε για: τον Μωυσή και τη γέννηση του Ισραήλ τους Φιλισταίους και τους λαούς ...

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Βαριές Κουβέντες Έχουμε φιλοξενούμενο τον νομότιμο καθηγητή θεολογίας κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου Ο οποίος ειδικεύεται στην Παλαιά Διαθήκη Ο οποίος είναι και ιδρυτής και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας Και θα μιλήσουμε για την Παλαιά Διαθήκη σε δύο τουλάχιστον επίπεδα Όσον αφορά στην αρχή θα ξεκινήσουμε με ένα ιστορικό πλαίσιο Και μετά θα μιλήσουμε σε ένα θεολογικό πλαίσιο προσπαθώντας να δούμε το Θεό της Παλαιάς Διεθήκης και της Καινής Διεθήκης ως μία συνέχεια, ως ένα Θεό.

Νομίζω ότι η κουβέντα μας είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και έχει πλήθος πληροφοριών οι οποίες ενδιαφέρουν πάρα πάρα πολύ αυτούς που τους ενδιαφέρει η ιστορία και γενικά οι ιστορίες και πιστεύω ότι θα το απολαύσετε όσο το απόλαυσα και εγώ. Κάντε κάντε follow, κάντε like, βάλτε αστεράκια, γράψτε σχόλια, στηρίξτε μας για να μπορούμε να κάνουμε περισσότερες τέτοιες εκπομπές και καλή απόλαυση που λένε και στα αστιατορία.

Λοιπόν κύριε καθηγητά Σκοπός μου σήμερα είναι να κάνουμε μια όσο το δυνατόν σε απλούς όρους κουβέντα Για την Παλαιά Διαθήκη Να μάθουμε κάποια πράγματα που ενδεχομένως δεν τα γνωρίζουμε Και να μιλήσουμε για τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης Ο οποίος σε πρώτη εικόνα θα έλεγε κανείς ότι είναι ένας Θεός Ο οποίος δεν μοιάζει πάρα πολύ με τον Θεό της Καινής Διαθήκης τον Χριστό, το χριστιανικό Θεό όπως αποκαλύπτεται εκεί και γενικά να μας ενημερώσετε λιγάκι, να μάθουμε και κάποια πράγματα, να καθαρίσουμε και κάποια άλλα.

Ήδη θέσατε με την εισαγωγή σας ένα σωρό θέματα. Όλα, ναι, εντάξει θα προσπαθήσουμε να τα πούμε. Το πρώτο θέμα είναι διαφορετικός ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης από τον Θεό της Καινής Διαθήκης. Το δεύτερο θέμα που νομίζω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό και γύρω από το οποίο υπάρχει μια πολύ μεγάλη παρεξήγηση σε μεγάλο ποσοστό χριστιανών είναι ότι ο χριστιανικός Θεός είναι κάτι άλλο από τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης.

Ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης δεν είναι και πολύ χριστιανικός. Και νομίζω ότι θα πρέπει κανείς από αυτό να ξεκινήσει, να διευκρινίσουμε δηλαδή κάποιους όρους. Υπάρχει μια πολύ διαδεδομένη αντίληψη η οποία οφείλεται κυρίως στην επίδραση που έχει η αμερικάνικη προτεσταντική σκέψη στον χώρο της θεολογίας της Εκκλησίας ακόμα και στην Ελλάδα ότι ο χριστιανισμός είναι μια μετεξέλιξη του Ιουδαϊσμού.

Δηλαδή υπάρχει ο Ιουδαϊσμός, υπάρχει η Παλαιά Διαθήκη και πάνω σε αυτό οικοδομείται ο Χριστιανισμός. Νομίζω ότι τα πράγματα είναι λίγο ανάποδα. Ανάποδα με την έννοια ότι ο Ιουδαϊσμός είναι μια νεότερη του Χριστιανισμού θρησκεία και όχι μια αρχαιότερη. Ο Ιουδαϊσμός διαμορφώθηκε μετά τον πρώτο μετά Χριστόν αιώνα κυρίως ως αντίδραση στον τρόπο με τον οποίο έβλεπε αυτό που ονομάζουμε Παλαιά Διαθήκη, η Χριστιανική Εκκλησία.

Έτσι στα τέλη του πρώτου μετά Χριστόν αιώνα διαμορφώνεται ένας κανόνας της Παλαιάς Διαθήκης, της βίβλου για τους Ιουδαίους. δεν υπάρχει καινή διαθήκη. Η Παλαιά Διαθήκη είναι ένας όρος τον οποίο χρησιμοποιεί πρώτη φορά ο Αποστόλος Παύλος για να το διακρίνει από το Ευαγγέλιο της Ιουδαϊκής Βίβλου η οποία προσπαθεί να περιχαρακώσει την Ιουδαϊκή πίστη έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται κυρίως ως αντίδραση στην διάδοση του χριστιανισμού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Νομίζω λοιπόν ότι είναι λάθος να πιστεύουμε Η Παλαιά Διαθήκη είναι ένα Ιουδαϊκό έργο. Η Παλαιά Διαθήκη γέννησε τον Ιουδαϊσμό, αλλά δεν γέννησε ο Ιουδαϊσμός στην Παλαιά Διαθήκη. Επομένως, η διάκριση αυτής, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, είναι καθαρά τεχνική, είναι χρονική διάκριση. Υπάρχει μια Παλαιά Διαθήκη και μια Καινούργια Διαθήκη.

Τώρα, ίσως πρέπει να πούμε δύο λόγια και για τον όρο Διαθήκη. γιατί υπάρχει μια σύγχυση τι σημαίνει η Διαθήκη. Στα ελληνικά Διαθήκη σημαίνει ότι δήλωσε της τελευταίας επιθυμίας κάποιου ο οποίος πρόκειται να πεθάνει και αφήνει μια Διαθήκη. Αυτό βεβαίως ισχύει για τα δικά μας ελληνικά, δεν ισχύει για τα ελληνικά που μιλούσαν οι Ιουδαίοι στην Αλεξάνδρεια τον τρίτο πρόχριστο αιώνα.

Ξέρετε ότι με την ίδρυση της Αλεξάνδρειας διαμορφώθηκε μια μεγάλη Ιουδαϊκή κοινότητα στο πλαίσιο της πόλης Όπως συμβαίνει βεβαίως με όλες τις μεγαλοπόλεις του κόσμου Κάθε μεγάλη πόλη του κόσμου συγκεντρώνει διάφορες πληθυσμιακές ομάδες Οι οποίες δημιουργούν και τα δικά τους περισσότερο ή λιγότερο κλειστά γκέτο Ήτονιες ας πούμε Στη Νέα Υόρκη για παράδειγμα, αν είναι στην Κινέζικη συνοικία μπορεί να δει την Ιρλανδική συνοικία κτλ.

Κάτι ανάλογο πρέπει να φανταστούμε ότι συμβαίνει και στην Αλεξάνδρεια. Στην Αλεξάνδρεια διαμορφώνεται λοιπόν μια ιδιαίτερα μεγάλη Ιουδαϊκή κοινότητα η οποία μιλάει ελληνικά. Ελληνικά όμως τα οποία δεν είναι τα ελληνικά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη δεν είναι η αιτική διάλεκτος είναι τα ελληνικά όπως τα μιλάνε λίγο πολύ και σήμερα οι άνθρωποι οι οποίοι έρχονται ως μετανάστες και εγκαθίστανται στην Ελλάδα έτσι με τον όρο διαθήκη στα ελληνικά των Ιουδαίων της Αλεξάνδρειας δηλώνεται το συμβόλαιο Άρα παλαιά διαθήκη και νη διαθήκη σημαίνει παλιό συμβόλαιο και καινούργιο συμβόλαιο.

Τώρα τι συμβόλαιο είναι αυτό. Η αντίληψη είναι ότι ο Θεός δημιουργεί με τους ανθρώπους μία σχέση η οποία βασίζεται πάνω σε συγκεκριμένους όρους. Και μάλιστα γραπτούς όρους και ακριβώς η τήρηση των όρων αυτών από την πλευρά τόσο του Θεού όσο και των ανθρώπων δημιουργεί μία καλή σχέση μεταξύ των ανθρώπων. Έτσι λοιπόν όταν ο Εβραίος στην Αλεξάνδρεια λέει διαθήκη εννοεί το συμβόλαιο που έχω με το Θεό και που έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις και για τον Θεό και για τον Εβραίο.

Βλέπετε είναι ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος σκέψης, διαφορετικός από τον δικό μας. Υπάρχουν πάρα πολλές τέτοιες λέξεις, ξέρετε, στο ελληνικό λεξιλόγιο των Εβραίων της Αλεξάνδρειας, τα οποία έχουν περάσει στην δική μας λειτουργική γλώσσα και πολλές φορές τις χρησιμοποιούμε, τις λέξεις αυτές. τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι βέβαια που πηγαίνουν στην εκκλησία δεν το πολύ σκέφτονται έχουν συνηθίσει σε αυτή την ορολογία αλλά εάν προσπαθείς κανείς να το εξηγήσεις σε έναν εκτός εκκλησίας άνθρωπο θα διαπιστώσει πόσο διαφορετική είναι η γλώσσα που μιλάμε λέμε σώσον Κύριε την κληρονομία σου ποιος πέθανε και άφησε κληρονομιά στο Θεό Ναι αλλά κληρονομία στα ελληνικά των Ιουδαίων της Αλεξάνδρειας σημαίνει περιουσία Αυτό που έχεις Επομένως να λέμε σώσε την κληρονομία σου Εννοούμε σώσε τον λαό που είναι δικό σου Βάλιστα Βλέπετε πόσο διαφορετική είναι η γλώσσα την οποία μιλούμε σήμερα Με τη γλώσσα που μιλούσαν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης Λοιπόν η Παλαιά Διαθήκη

Για να γυρίσουμε από εκεί που ξεκινήσαμε δεν είναι ένα Ιουδαϊκό έργο το οποίο το παρέλαβε ο Χριστιανισμός. Είναι βεβαίως μια φιλολογική παραγωγή των Εβραίων της Παλαιστίνης και αργότερα της Αλεξάνδρειας, αλλά είναι αυτή η οποία γέννησε το Χριστιανισμό και αργότερα γέννησε και τον Ιουδαϊσμό στη μορφή που τον ξέρουμε σήμερα.

Ιστορικά μιλώντας, η Αλεξάνδρεια ήταν κέντρο Ιουδαϊσμού ποτέ, έτσι όπως ας πούμε θα φανταζόμαστε αν την Ιουδαία ή κάτι τέτοιο. Η Αλεξάνδρεια ήταν η πολιτισμική πρωτεύουσα της αρχαιότητας. Όπως σήμερα είναι, όπως παλιότερα ήταν το Παρίσι, όπως σήμερα είναι η Νέα Υόρκη. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι είναι μόνον Ιουδαϊκή, μόνον Ελληνική, μόνον Αιγυπτιακή, μόνον δεν ανήκει σε κανένα, είναι μια παγκόσμια πρωτεύουσα.

οι Πτολεμαίοι οι οποίοι κυβέρνησαν την Αίγυπτο ως διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου προσέλαβαν στοιχεία από όλους τους πολιτισμούς λίγο πολύ και προσπάθησαν να κάνουν την Αλεξάνδρεια ένα πνευματικό κέντρο της εποχής εκεί υπήρχαν τα πανεπιστήμια, εκεί υπήρχε τεράστια βιβλιοθήκη εκεί γινόταν όλες οι συζητήσεις και βεβαίως δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι συζητήσεις μεταξύ Ιουδαίων και Ελλήνων και οι αντιπαραθέσεις φυσικά και καμιά φορά που φτάνανε μέχρι και σε βίες εκρήξεις όπως στην περίπτωση που έχουμε στην περίπτωση των τρίτων αιώνα Ήταν τότε την εποχή του Χάνοκα αυτό ας πούμε όχι τον τρίτο αιώνα μετά Χριστό λέτε εσείς ναι ναι στο τρίτο μετά Χριστόνιον όπου οι αντιπαραθέσεις χριστιανών και μη χριστιανών φτάνουν μέχρι σε βίες με την καταστροφή του ναού του Σεράπηδος και την δολοφονία της Ιπατίας είπα και για το Χάνουκα γιατί και αυτό είναι ουσιαστικά η επανάσταση των οι Εβραίοι γιορτάζουν το Χάνουκα ως την διορθώστε με κιόλας αν κάνω λάθος έτσι Αν δεν κάνω λάθος όμως είναι η επανάσταση των Μακαβαίων εναντίον των Ελλήνων,

αλλά αυτή είναι μια εξέγερση η οποία έγινε όχι στην Αίγυπτο αλλά στην Παλαιστίνη. Α, μάλιστα, άρα δεν είναι σε εκείνη την κοινότητα. Είναι τον πρώτο πρόχριστου αιώνα όταν ο βασιλιάς της αντιόχειας των Σελευκηδών, αντίοχος ο Τέταρτος ο Επιφανής, επιχειρεί έναν βίο εξελινισμό των Ελλήνων. Των Εβραίων. Των Εβραίων. Δηλαδή γίνεται μία προσπάθεια από την δεν ξέρω γιατί και τι ακριβώς προκάλεσε αυτή την πραγματικά νόητη πολιτική.

δηλαδή μια προσπάθεια να κάνουν τους Εβραίους Έλληνες. Απαγόρευσε τις θυσίες στον ναό της Ιερουσαλήμ, υποχρέωσε τους Ιουδαίους να προσφέρουν θυσίες στον Δία και ένα εντελώς βλακώδες μέτρο είχε βάλει φρουρές σε κάθε χωριό οι οποίοι έψηναν χοιρινό κρέας και τους υποχρέναν να φάνε χοιρινό που απαγορεύεται από τον Ιουδαϊκό νόμο.

Αυτός δημιούργησε μια τεράστια ένταση. Βεβαίως δεν ήταν τόσο βίος εξ Ελληνισμός δεδομένου ότι ο Ελληνισμός ήταν αλκετά ελκυστικός για πάρα πολλούς Ιουδαίους. Ήδη σε γυμναστήριο στην Ιερουσαλήμ. Το γυμναστήριο αυτό είχε ως συνέπεια να αλλάξουν πάρα πολλά έθιμα των Ιουδαίων. Το κυριότερο, ξέρετε ότι για τους Ιουδαίους το σημαντικότερο, η σημαντικότερη υποχρέωσή τους ήταν οι περιτομοί.

Για να πάνε όμως στο γυμναστήριο τα παιδιά των καλών οικογένειων που έπρεπε να, που ήθελαν να αθληταυτιστούν με τον ελληνικό τρόπο ζωής, εάν είχαν περιτομή αυτό φαινόταν, δεν φορούσαν σοτσάκια αντίδραση και τέτοιες τεχνίες γυμνάζουνε γυμνοί γι' αυτό και λέγεται γυμναστήριο επομένως φαινόταν οι περιτομοί με αποτέλεσμα πολλοί να αποφεύγουν να κάνουν στα παιδιά τους περιτομή για να μπορούν να ενταχθούν στην υψηλή κοινωνία της εποχής έτσι λοιπόν δηλαδή έγινε και τρόπον την οικιοθελώς αυτή η κίνηση προς τον ελληνισμό οι οποίοι ελκύονταν από τον ελληνικό τρόπο ζωής, περιγράφονται πάρα πολύ όμορφα στα βιβλία των Μακαβαίων, φορούσαν μακεδονικά καπέλα, κάποια πλατήγυρα καπέλα.

Ακόμα και οι ιερείς είχαν προσαρμόσει την ώρα της απογευματινής θυσίας με την ώρα που χτυπούσε το γκόγκ στο γυμναστήριο για να αρχίσουν οι αγώνες, ώστε να προλάβουν να πάνε και αυτοί να δούνε τους αγώνες. Έτσι λοιπόν αυτό δημιούργησε μια πολύ μεγάλη αντίδραση από την πλευρά ευσεβών Ιουδαϊκών κύκλων η οποία από τον ηγέτη της επανάστασης ο οποίος είχε το παρατσούκλι Μακαμπή Μακαμπή σημαίνει σφυρί Σφυρί Ναι Τώρα γιατί τον ονομάσαν σφυρί υπάρχουν διάφορες Δεν πρέπει να είναι πολύ καλός ο λόγος πάντως Ναι, από την άποψη ότι είχε ένα περίεργο πρόσωπο που μοιάζει με σφυρί, μέχρι την άποψη ότι σφυροκόπησε τους εχθρούς του και επομένως ονομάστηκε Μακαβαίος.

Έτσι από αυτό το όνομα ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη στην περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ένας αθλητικός σύλλογος που ονομάστηκε Μακαμπή. Η γνωστή Μακάμπη που λέμε τώρα. Το Μακάμπι είναι αμερικάνικη προφορά. Στη Θεσσαλονίκη στα τέλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όταν πλέον η Αυτοκρατορία έπνεε τα λίστια ιδρύθηκαν δύο σημαντικοί σύλλογοι.

Ο σύλλογος των χριστιανών που ονομάστηκε Ηρακλής των Ελλήνων για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των Ελλήνων στην πόλη και ο σύλλογος των Εβραίων, οι Εβραίοι ήταν η πολυπληθέστερη ομάδα τότε στη Θεσσαλονίκη που ονομάστηκε Μακαμπή. Πολύ ενδιαφέρουσα, αρχιτική ιστορία γιατί είχαμε την Θεσσαλονίκη έτσι να το πούμε αυτό. Ναι έπαιζα και στη Μακαμπή.

Ναι το 1967 όταν έγινε ο πόλεμος των 7 ημερών του περίφημος πόλεμος στο Ισραήλ πάρα πολλοί νέοι και συμμαθητές μου επίσης έτσι Εβραίοι εντυπωσιασμένοι από όλη αυτή την αποποιία του Ισραήλ της εποχής εκείνης πήγανε στην Ιερουσαλήμ για να ενταχθούν στον Ισραηλινό στρατό και έτσι ιδρύθηκε η Maccabees στην Ιερουσσαλήμ. Βαου, φοβερή ιστορία.

Και για τον Ηρακλή επίσης δεν το ήξερα αυτό. Ο Ηρακλής ήταν το ελληνικό σωματείο και η Maccabees το εβραϊκό. Σωματεία τα οποία με την κάλυψη ότι ήταν αθλητικά σωματεία, μουσικοχορευτικά σωματεία και λοιπά, προωθούσαν τα συμφέροντά τους εν ώψη της πτώσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς δεν ήταν ξεκαθαρισμένο τι θα γινόταν με την Μακεδονία.

Διεκδικούνταν από τους Βούλγαρους, από τους Εβραίους, από τους Έλληνες, από τους πάντες. Βάλιστα. Λοιπόν, η μακαβαϊκή αυτή εξέγερση με την απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ, όταν κατάφεραν οι επαναστάτες να απελευθερώσουν την Ιερουσαλήμ, συνδέθηκε με κάποιους θρήλους. Ένας από τους θρήλους είναι ότι όταν κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ και θέλησαν να καθαρίσουν το ναό δεν υπήρχε αρκετή ιερή φωτιά για να μπορέσουν να κάνουν τις θυσίες εξαγνισμού του ναού.

Και με θαυματουργικό τρόπο η ελάχιστη φωτιά που είχαν διατηρήθηκε για 8 μέρες όσες ήταν απαραίτητες για τον εξαρμισμό του θησιαστήριου και γι' αυτό το λόγο θεσπίστηκε αυτή η γιορτή της Χανουκά η οποία βεβαίως ξεχάστηκε από τον Ιουδαϊσμό αλλά αναβίωσε τα τελευταία χρόνια πάλι από την Αμερική σαν να κατά κάποιο τρόπο αντιπερισπασμός τα Χριστούγεννα Χριστούγεννα. Βέφτει περίπου την ίδια περίοδο.

Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή φωτός και λοιπά και η Χανουκά είναι μια γιορτή φωτός και έτσι οι χριστιανοί γιορτάζουν τα Χριστούγεννα και οι Εβραίοι την Χανουκά. Τα Χριστούγεννα δηλαδή έσωσαν κατά κάποιο τρόπο και μια Ιουδαϊκή γιορτή η οποία δεν υπάρχει όμως στην Ιουδαϊκή γραφή στην Ιουδαϊκή βίβλου. Α, μάλιστα. Άρα είναι τρόπον την ιστορικό φολκλόρ.

Όταν άρχισε να διαμορφώνεται ο ιδαϊσμός στα τέλη του πρώτου μετά Χριστόν αιώνα, οι Ραβίνοι απέκλεισαν από τα ιερά τους βιβλία όλα τα βιβλία που κατά την άποψή τους γράφτηκαν μετά τον Άρταξέρξη. Μετά την βασιλεία του Άρταξέρξη. Βεβαίως ο λόγος είναι προφανής. Ήταν η προσπάθεια να μην υπάρχουν μεταγενέστερα βιβλία τα οποία ενδεχομένως θα χρησιμοποιούσαν οι χριστιανοί και θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη χριστιανική αντίληψη.

Ιστορικά θέλετε να μας πείτε λίγο γιατί αυτό κολλάει και με το ιστορικό πλαίσιο της Παλαιάς Διαθήκης Δηλαδή η πορεία ουσιαστικά του εβραϊκού λαού στη Βαβυλώνα, μετέπειτα στην Αίγυπτο Δηλαδή θέλετε λίγο να μας... γιατί μιλήσατε για το αναταξέρξη, άρα κάτι έγινε εκεί πέρα Ακριβώς στην περίοδη της Περσικής Αυτοκρατορίας εκεί θα μπορούσαμε να δούμε τις ρίζες αυτού που ονομάζουμε Ιουδαϊσμό ο οποίος όπως είπα διαμορφώνεται στην μορφή που τον έχουμε σήμερα στο τέλος του πρώτου μετά Χριστών αιώνα ως αντίδραση στον Χριστιανισμό.

Τι γίνεται εκεί στην... Οι Εβραίοι ήταν μια νομαδική φυλή η οποία ζούσε νότια, πολύ νότια της Παλαιστίνης, στην περιοχή εκεί πέρα του κόλπου της Άκαμπα. Ξεκινάνε από την Αίγυπτο όπου δούλευαν στα εργοτάξια του Ραμψί του Δευτέρου. Εκεί πρώτον εμφανίζονται στην ιστορία. ιστορικά εμφανίζονται εκεί για πρώτη φορά ως ένας από τους μια ασιατική πληθυσμιακή ομάδα η οποία χρησιμοποιείται για να κατασκευάσει πόλεις φρούρια στα όρια της Αιγύπτου με τη Χερσόνησο του Σινάη. Η Αίγυπτος είχε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα από τον 15ο 16ου π.Χ.

είχε απικίες στην περιοχή της Παλαιστίνης. Μέχρι τη Φινή και επάνω το σημερινό Λίβανο δηλαδή, η περιοχή εκείνη ανήκε στην Αίγυπτο η οποία κυβερνιόταν με βασιλιάδες τοποθετημένους από τους Φαραώ, τοπικούς δηλαδή ηγεμόνες οι οποίοι ήταν μαριονέτες, ήταν ουσιαστικά Εν είδη αυτοκρατορίας ας πούμε. Ναι, ήταν τοποθετημένοι από τους Φαράω ώστε να διοικούν την περιοχή και φυσικά να στέλνουν τους φόρους εκεί.

Καθώς παρακμάζει η Αιγυπτιακή κυριαρχία στην περιοχή αρχίζουν να διαμορφώνονται ανεξάρτητες πόλεις κράτη. Τοπικοί ηγεμόνες δηλαδή επαναστατούν και προσπαθούν να δημιουργήσουν μια δικιά τους κυριαρχία στην περιοχή, μια ιδιόμορφη κυριαρχία. είναι η εποχή κατά την οποία Φαραώ στην Αίγυπτο είναι ο Εχνατών Αμένοφης ο Τέταρτος, ο οποίος προσπαθεί να εφαρμόσει μια εντελώς διαφορετική πολιτική στην Αίγυπτο και θρησκευτική πολιτική, προσπαθώντας να κυριαρχήσει πάνω στην πολιτική δύναμη του Ιερατίου, καταργώντας την παλιά θρησκεία της Αίγυπτος και εφαρμόζοντας μια καινούργια θρησκεία που έχει ως κέντρο της τον Θεό Ήλιο.

Μάλιστα. Χρονικά αυτό που ανήκει στην κρίση. 15ος-14ος π.Χ. αιώνες. Μάλιστα. Ασφάλουμε 1400 εκεί πέρα. Η προσπάθεια να κυριαρχήσει ο Εχνατών στη δύναμη του Ιερατίου καταργεί την θρησκεία του Άμωνα και εισάγει μια μονοθεηστική θρησκεία η πρώτη μονοθειστική θρησκεία που ξέρουμε έχει έναν και μοναδικό θεό, τον θεό ήλιου στον οποίο δεν προσφέρονται θυσίες ζώων δεν υπάρχει ιερατείο προσφέρονται λουλούδια και τέτοια πράγματα μια πολύ περίεργη περίοδος η οποία όμως δεν κρατάει παρά όταν πεθαίνει ο εχνατό το ιερατείο καταφέρνει να ξαναβρεί τη δύναμή του ανεβάζει στον θρόνο τον περίφημο του Τανχαμόν που είναι ο πιο γνωστός ίσως από τους ηγεμόνες της Αίγυπτ ο οποίος επαναφέρει και ένα παιδάκι δηλαδή που επαναφέρει την θρησκεία του Άμμονα και τα πράγματα ξαναπαίρνουν την σωστή τους θέση.

Λοιπόν αυτή την περίοδο έχουμε μια εξασθένηση της Αιγυπτιακής κυριαρχίας διότι ο Ιωχνατών δεν έκανε και πολέμους ήταν φιλοιρηνιστής με αποτέλεσμα να η Αιγυπτιακή κυριαρχία να χαλαρώσει στην Παλαιστίνη και αρχίζουν να διαμορφώνονται πόλεις κράτη εκεί. Ένα μεγάλο πρόβλημα που αντιμετώπιζε η Αίγυπτο σε όλη την περίοδο της ιστορίας ήταν πάντοτε οι μεταναστευτικά ρεύματα από την περιοχή της Παλαιστίνης.

Η περιοχή της Παλαιστίνης ήταν μια ξηρή περιοχή, μια περιοχή που εξαρτώταν 100% σχεδόν από τις αναλλαγές του καιρού. Γι' αυτό και ο κυριότερος θεός της Παλαιστίνης ήταν ο θεός Βαάλ, ο θεός της βροχής. Αν ο Βαάλ έρθει έγκαιρα... Σωθήκαμε. Σωθήκαμε. Εάν δεν βρέξει για κάποιον λόγο υπάρχει μεγάλη πείνα. Γι' αυτό και από την περιοχή της Παλαιστίνης και του Λιβάνου έχουμε την ανάπτυξη της θαλασσοπορίας από τους φήνικες οι οποίοι γίνονται θαλασσοπόροι ακριβώς γιατί δεν έχουν εσωτερικό, δεν έχουν δυνατότητα δηλαδή ανάπτυξη στην περιοχή τους.

Έτσι λοιπόν την περίοδο αυτή εξασθενεί η Αιγυπτιακή κυριαρχία και κάθε φορά που πέφτει πείνα στην Παλαιστίνη έχουμε μεταναστευτικά ρεύματα προς την Αίγυπτο. Αυτό προσπαθεί να κόψει ο Ραμψής ο Β' σαν στους μεγαλύτερους βασιλιάδες της Φαραώτης Αιγύπτου αναγκάζοντας κατά κάποιο τρόπο όλους αυτούς τους μετανάστες τους συγκεντρώνει στην περιοχή ανατολικά δέλτα του Νείλου και τους βάζει να χτίσουν πόλεις φρούρια για κατά κάποιο τρόπο να ανακόψει τις μεταναστευτικές ροές προς την Αίγυπτο.

Εκεί βρίσκουμε τους Εβραίους ως να δουλεύουν στην κατασχεμία αυτών των πόλεων. Πιθόμ, Ραμεσή, Ηλίουπολης κλπ. οι οποίοι είναι μια γλωσσική ομάδα, είναι μια εθνότητα, είναι μια τάξη εργατών. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι είναι. Είναι Ασιάτες σκλάβοι. Μάλιστα. Κανείς δεν τους ξεχωρίζει εθνικά. Μάλιστα. Αυτή αναδεικνύεται ο Μωυσής ως ηγέτης, ο οποίος κατορθώνει να συνενώσει όλες αυτές τις ομάδες που δουλεύουν εκεί στα εργοστάσια κάτω από μια θρησκεία.

τη θρησκεία του Θεού Γιαχβέ ένας Θεός ο οποίος του αποκαλύπτεται στο όρος Σινά κατά κάποιο τρόπο καταφέρνει να συνενώσει όλους αυτούς τους σκλάβους και να τους πάρει να φύγουν από την Αίγυπτο και μετά από μια περιπλάνηση στην περιοχή του κόλπου της Άκαμπα 40 περίπου χρόνων αναφέρει παλιά δεν ξέρουμε πόσα χρόνια είναι ακριβώς γενικά ο ρυθμός 40 χρησιμοποιείται για να δηλώσει μια μεγάλη χρονική περίοδο.

40 μέρες, 40 χρόνια, πάντου συναντούμε. Και στην εκκλησιαστική ζωή. Ακριβώς, ναι. Το 40 αυτό δηλώνει μια μεγάλη χρονική περίοδο. 40 χρόνια λοιπόν περιπλανούνται στην έρημο και κάποια στιγμή από την περιοχή του Ιορδάνη, από τα δυτικά δηλαδή, από τα ανατολικά της Παλαιστίνης, εισβάλλουν μέσα στην περιοχή της Παλαιστίνης και εγκαθίστανται στην ορεινή Παλαιστίνη, άλλωστε ήταν νομάδες τσομπαναρέοι δηλαδή, οι οποίοι εγκαθίστανται εκεί.

Εκεί προσλαμβάνουν τη γλώσσα της περιοχής, την οποία αυτό που ονομάζουμε εβραϊκά είναι ουσιαστικά η γλώσσα της περιοχής και σιγά σιγά καταφέρνουν στην περίοδο γύρω στον 10ο με 10ο π.Χ. του αιώνα να ιδρύσουν ένα κράτος. Μάλιστα. Με όλα τα προβλήματα που έχει η ίδρυση ενός νέου κράτους. Να πούμε ότι σε όλη αυτή την περίοδο, 150 περίπου χρόνια, που ζουν στην Ορεινή Παλαιστίνη, δεν αποτελούν μια ενιαία ομάδα, είναι ξεχωριστές φυλές, οι οποίες συνασπίζονται κάτω από αυτό που τους ενώνει είναι η κοινή πίστη σε έναν Θεό.

και βεβαίως προσπαθούν να αντιμετωπίσουν στην εγκατάσταση τους αυτοί. Αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι να μπορέσουν να εδρεωθούν στην περιοχή, διότι η περιοχή διεκδικείται και από μια άλλη πληθυσμιακή ομάδα, αυτό που ονομάζουμε φιλιστέους, οι οποίοι είναι τα υπολείμματα μιας εκστρατείας, η οποία ξεκινάει από την περιοχή του Αιγαίου και της Κύπρου.

είναι η πρώτη αποβατική επιχείρηση που ξέρουμε στην ιστορία για να καταλάβει την Αίγυπτο. Ελληνικής, μάλλον προελληνική, προελληνικού υποστρώματος. Κανείς δεν ξέρει, οι Αιγυπτιακές πηγές τους αναφέρουν ως λαοί της θάλασσας. Α, είναι οι λεγόμενοι λαοί της θάλασσας. Λαοί της θάλασσας, οι οποίοι αναφέρονται με διάφορα ονόματα.

Τους έχουμε και εμείς, στη διά μας ιστορία, έτσι. Δηλαδή τις καταστροφές των... Κοιτάξτε είναι μια πολύ σκοτεινή περίοδος. Δεν ξέραμε τι είναι η γη αλλά... Ο 12ος π.Χ. είναι μια ιδιαίτερα σκοτεινή περίοδος για την οποία δεν ξέρουμε τίποτα. Στην ελληνική ιστορία ό,τι ξέρουμε για την περίοδο αυτή είναι ο Τρωικός πόλεμος.

Φαίνεται όμως ότι είναι κάτι πολύ ευρύτερο γιατί έχουμε ολόκληρα κράτη, ολόκληρους λαούς οι οποίοι εμφανίζονται από το πρόσωπο της ιστορίας. το βασίλειο των Χεταίων ένα από τα μεγαλύτερα βασίλεια της αρχαιότητας στην περιοχή γύρω από την Άγκυρα με κέντρο εκεί την Μικρά Ασία ξαφανίζεται, δεν ξαναπαίζουν κανένα ρόλο πλέον στην ιστορία αλλάζει η τεχνολογία δηλαδή περνάμε από την εποχή του Χαλκού στην εποχή του Σιδήρου και αυτό ήταν μια ανάγκη γιατί λόγω των μετακινήσεων των λαών των πολέμων που γίνονται στα παράλια καταστρέφεται το εμπόριο μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Μεσογείου.

Στην Ανατολική Μεσόγειο υπάρχουν πολλά κοιτάσματα χαλκού δεν υπάρχει όμως καθόλου κασίτερος. Ο κασίτερος εισάγει τον εισάγουν οι Φίνικες από την Ισπανία. Υδρύουν απικίες εκεί. Στην Ισπανία. Φέρνουν κασίτερο ο οποίος αναμειγνύεται με τον χαλκό και μπορούν να κατασκευάσουν εργαλεία, όπλα κλπ. Καθώς διακόπτεται το εμπόριο, δεν μπορούν πλέον να μεταφέρουν κασίτερο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Έτσι ο χαλκός είναι άχρηστος, δεν μπορεί να κάνει εργαλεία κανείς με χαλκό, είναι μαλακός. Οπότε αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν ένα άλλο μέταλλο, το σίδηρο. Περνάμε έτσι λοιπόν από την εποχή του χαλκού, τη μη κοιναϊκή εποχή στην Ελλάδα, στην εποχή του Σιδήρου, στην εποχή των Δωριέων. Μάλιστα. Έχουμε δηλαδή πολλές μετακινήσεις πληθυσμών.

Δεν ξέρουμε τι ακριβώς έχει γίνει. Μία από τις μετακινήσεις αυτές είναι και οι περίφημοι λαοί της θάλασσας. Δεν ξέρουμε ούτε τι καταγωγής είναι, ούτε από πού έρχονται. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες. Μια θεωρία λέει ότι είναι αυτοί που κατέστρεψαν τον μηνοϊκό πολιτισμό και οι οποίοι επιχειρούν μια απόβαση στην Αίγυπτο που αποτυγχάνει όμως.

Έτσι τα υπολείμματα αυτών των λαών της θάλασσας αρχίζουν να διαχέονται στις ακτές της Μεσογείου. Μια ομάδα με το όνομα Τζέκελ αποβιβάζεται στην περιοχή της Σικελίας και έτσι η περιοχή ονομάζεται τους Τζέκελ Σικελία. Μάλιστα. Μια άλλη περιοχή, οι Πελεσέτ, αποβιβάζονται στην περιοχή της Παλαιστίνης και έτσι η περιοχή ονομάζεται Παλαιστίνη.

Εξελινισμένος ο τύπος είναι οι Φιλιστέοι. Α, οι Πελεσέτ είναι οι Φιλιστέοι, οι Παλαιστίνοι. Ναι, είναι Πελεσέτ, Παλαιστίνοι, Φιλιστέοι. Το πει και το φύσα στις ανατολικές γλώσσες είναι το ίδιο γράμμα στην πραγματικότητα. Έτσι λοιπόν, οι Φιλιστέοι από τα δυτικά, από τη Μεσόγειο, προς το εσωτερικό της χώρας, προσπαθούν να κυριαρχήσουν στην περιοχή.

Οι Εβραίοι από τα ανατολικά, από την περιοχή του Ιορδάνη, επίσης προς τα δυτικά, προς το εσωτερικό της χώρας, προσπαθούν να κυριορχήσουν. Οι δύο ομάδες συγκρούονται. Υπάρχουν βέβαια και ειρηνικές περιούδητα, δηλαδή αυτά αρχαιολογικά, με ανταλλαγές προϊόντων. Οι Εβραίοι δίνουν αιμαλή, οι Φιλιστέοι δίνουν σιτηρά. και κάποια στιγμή οι Εβραίοι καταφέρνουν να κυριαρχήσουν στην περιοχή ιδρύοντας ένα βασίλειο.

Το βασίλειο των Εβραίων. Αυτό τώρα είναι ένα επίσης μεγάλο ερώτημα. Είπαμε ότι αυτοί ως νομάδες ήταν ουσιαστικά μεγάλες οικογένειες, μεγάλα σόγια, μεγάλες φυλές. Κάθε φυλή είχε την περιοχή της με τα βοσκοτόπια της κτλ. Όπως είναι όλες οι κτηνοτροφικές κοινωνίες. Οι Αλβανοί μέχρι σήμερα χωρίζονται σε ομάδες φάρες όπως και οι Αλβανίτες στην Ελλάδα.

Κάπως έτσι θα πρέπει να το φανταστούμε. Καθώς προσπαθούσαν να διεκδικήσουν όμως χώρο στην περιοχή της Παλαιστίνης ήταν υποχρεωμένοι να πολεμάνε με τους Φιλιστέους οι οποίοι οι Φιλιστέοι είχαν ένα μεγάλο πλέον έκτημα καθώς είχαν το μονοπόλιο του Σιδήρου. έτσι λοιπόν είχαν το υπερόπλο της εποχής εκείνης και το γεγονός ότι οι Εβραίοι ήταν διασκορπισμένοι μάλλον χωρισμένοι σε φυλές πάνω στα βουνά της Παλαιστίνης τους έδινε βέβαια ένα πλέον έκτιμο ότι μπορούσαν να πολεμήσουν από τα βουνά προς την Παιδιάδα αλλά είχαν και το μειονέκτιμο ότι ήταν διαιρεμένοι έτσι λοιπόν προσπαθούσαν κάθε φορά μέσα από συνελεύσεις κατά κάποιο τρόπο μαζεύονταν εκπρόσωποι των φιλών και συζητούσαν τι θα γίνει και πώς θα αντιμετωπίσουν τους φιλιστέους. Αυτό βεβαίως τις περισσότερες φορές δεν λειτουργούσε μπορεί εύκολα κανείς να καταλάβει όσοι μετήχαν ποτέ σε φοιτητικές συνελεύσεις ξέρουν τι γυρώτανε με τις διάφορες παρατάξεις.

Την άλλη φορά εμείς δώσαμε τόσα παλικάρια τώρα πρέπει να δώσετε εσείς πιο πολλά την άλλη φορά ο αρχηγός ήταν δικός σας, τώρα πρέπει να είναι δικός μας. Έτσι λοιπόν, φασαρίες αποφάσισαν κάποια στιγμή ότι πρέπει να κλέξουν κάποιον βασιλιά που θα οργανώσει το κράτος αυτό. Η αντιπαράθεση των Εβραίων που από τα ανατολικά οδεύουν προς τα δυτικά στην περιοχή της Παλαιστίνης και των Φιλιστέων, οι οποίοι από τα δυτικά, από την περιοχή της Μεσογείου, προσπαθούν να προωθηθούν στο εσωτερικό της περιοχής.

Η περιοχή παρεπιντώντος δεν λέγεται Παλαιστίνη εκείνη την περίοδο, λέγεται Χαναάν. Χαναάν, μάλιστα. Είναι η περιοχή της Χαναάν ένα όνομα που σημαίνει περιοχή από όπου βγαίνει το κόκκινο. Χαναάν στην γλώσσα της περιοχής, στα φοινικικά, σημαίνει βαθύ κόκκινο. Και γι' αυτό οι Έλληνες ονόμασαν την περιοχή Φινίκη. Επειδή το Φινικούν είναι το βαθύ κόκκινο.

Όχι από τους Φίνικες λοιπόν. Οι Φίνικες ονομάζονται οι κάτοικοι της Χανά, οι κάτοικοι της περιοχής που ονομάζεται Φινίκη, είναι οι Φίνικες. Εγώ λέω για τους Φίνικες τους άλλους. Αυτοί έρχονται μάλλον. Οι Φίνικες είναι ο λαός που κατοικεί στα παράλια του Λιβάνου και της Παλαιστίνης. Τα παράλια στην περιοχή της Παλαιστίνης είναι βραχώδη.

Εκεί υπάρχει ένα κοχύλι από το οποίο βγάζανε το κόκκινο χρώμα, την πορφύρα. Και επειδή ήταν πανάκριβο, δηλαδή ήταν κάτι σαν το πετρέλαιο το σημαί της εποχής εκείνης και είχαν το μονοπόλιο, γι' αυτό και κόκκινα ρούχα φορούσαν μόνο οι ηγεμόνες, μόνο οι βασιλιάδες. Δεν μπορούσε ο καθένας. ήταν από πάρα πολλά κοχύλια, έβγαιναν ελάχιστα γραμμάρια αυτής της ουσίας με την οποία μπορούσαν να βάψουν τα ρούχα κόκκινα.

Κάναμε όμως μια μεγάλη παρέγβαση τώρα. Ναι, ναι. Να γυρίσουμε. Η Χανάν διεκδικείται από δύο πληθυσμιακές ομάδες, τους Εβραίους που μπαίνουν από τα ανατολικά προς τα δυτικά και από τους φιλιστέους οι οποίοι από τα δυτικά προσπαθούν να προωθηθούν στα ανατολικά. Αυτή η αντιπαράθεση εναγκάζει τους Εβραίους να οργανωθούν πλέον από φατρίες, ομάδες, φυλές που ήταν να εκλέξουν βασιλιά, να αλλάξουν το πολίτευμά τους, να εκλέξουν έναν βασιλιά ο οποίος θα μπορέσει να ενοποιήσει κατά κάποιο τρόπο όλες αυτές τις φυλές, θα δημιουργήσει τακτικό στρατό για να αντιμετωπίσει τους φιλιστέους.

Ο πρώτος ο οποίος εκλέγεται ως βασιλιάς μεταξύ των φυλών είναι ο Σαούλ αλλά η εκλογή βασιλιά δεν σήμαινε και το τέλος των αντιπαραθέσεων μεταξύ των φυλών, του ανταγωνισμού μεταξύ των φυλών. οι νότιες φυλές βγάζουν δικό τους βασιλιά τον Δαβίδ και έτσι η αντιπαράθεση Σαούλ και Δαβίδ οδηγεί τελικά στην... ο Σαούλ σκοτώνεται στον πόλεμο εναντίον των Φιλιστέων έτσι ο Δαβίδ μένει μόνο κράτορας στην περιοχή και καταφέρνει να με τις διπλωματικές του ικανότητες να δημιουργήσει ένα ίσως το πιο ισχυρό για τα μέτρα της εποχής και της περιοχής βασίλειο το οποίο έφτανε από την Δαμασκό μέχρι κάτω στα όρια της Χερσονήσου του Σινά.

Και αυτός ο πόλεμος μεταξύ φιλιστέων και εβραίων αποτυπώνεται και στο γνωστό μύθο του Δαβίδου με το γολίδα. Έτσι ο Δαβίδ εμφανίζεται ως ο αδύναμος, ο μικρός, εκπρόσωπος μιας πάρα πολύ μικρής φυλής, της φυλής του Ιούδα. Και ο Γολιάδ βεβαίως, ο πανίσχυρος πολεμιστής, είχαμε πει προηγουμένως ότι οι Φιλιστέ είχαν το πλεονέκτημα του μονοπωλίου του Σιδήρου που ήταν το υπερόπλο για την εποχή εκείνη, που τους έδινε μια δυνατότητα υπερόχης.

Εν πάση περιπτώσει ο Δαβίδ καταφέρνει με πολύ έξυπνη πολιτική και ενσωματώνοντας εμπολής και τις συνήθειες του γηγενούς πληθυσμού των Χαναναίων μέσα στην Ιουδαϊκή πίστη, καταφέρνει τελικά να δημιουργήσει ένα ισχυρό βασίλειο το οποίο όμως ήταν και βραχίβιο. Δηλαδή, διάδοχος του Δαβίδ ήταν ο Σολομώντας, αυτό το βασίλειο διήρκησε όσο διαρκούσε η βασιλεία του Δαβίδ και του Σολομώντα.

Όταν πέθανε ο Σολομώντας, ο γιος του ακολούθησε μια εντελώς επιπόλαια πολιτική. Δεν έλαβε... Ποιος είναι ο γιος του Σολομώντας? Ροβουάν, λεγόταν. ο οποίος δεν έλαβε υπόψη του τις αντιπαραθέσεις μεταξύ των φυλών οι οποίες υπεύωσκαν. Κανένα παλιό καθεστώς δεν παραδίδεται εύκολα. Επομένως δεν έλαβε υπόψη του τις αντιπαραθέσεις των φυλών και αυτό οδήγησε σε μια επανάσταση των βορείων φυλών.

έτσι δημιουργούνται δύο βασίλεια εβραϊκά βασίλεια το βασίλειο του Ισραήλ και το βασίλειο του Ιούδα το βασίλειο του Ισραήλ έχει πρωτεύουσα την Σαμάρια είναι στη βόρεια Παλαιστίνη και το βασίλειο του Ιούδα έχει πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ και είναι στη νότια Παλαιστίνη αυτά τα δύο βασίλεια σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους είναι εχθρικά μεταξύ τους πολεμούν συνεχώς μεταξύ τους.

Είναι ο ίδιος λαός όπως έτσι. Είναι ο ίδιος λαός έχουν την ίδια θρησκεία αλλά έχουν διαφορετικές πολιτικές επιδιώξεις. Τα δύο βασίλεια πολεμούν συνεχώς μεταξύ τους μέχρι που καταστρέφονται και τα δύο. Μετά από 100 χρόνια καταστρέφεται το βόρειο βασίλειο το βασίλειο του Ισραήλ καταλαμβάνεται τους Ασσύριους οι Ασσύριοι ήταν ένας λαός της Μεσοποταμίας με κέντρο την Εινεβή που ήταν η πρωτεύουσά τους.

Επιχειρούν κάθε χρόνο εξτρατείες προς την περιοχή του Λιβάνου. Ο στόχος ήταν να κόψουν κέντρους. Οι κέντροι ήταν άλλο ένα πολύτιμο υλικό για την εποχή εκείνη γιατί έδινε τη δυνατότητα να μπορεί κανείς να χτίσει μεγάλα κτίρια. Το πρόβλημα σε ολόκληρη την σημερινή σημερινή Μέση Ανατολή που λέμε ήταν πώς μπορείς να χτίσεις ένα ανάκτορο.

Μπορούσες να χτίσεις ένα τεράστιο κτίριο αλλά πώς θα το στεγάσεις. Οι στέγες γινόταν συνήθως με καλαμιές τις οποίες τις αλήφανε με λάσπη και όταν ξεραινόταν αυτό γινόταν ένα στερεό πράγμα και σκέπαζε ένα σπίτι. Έτσι μπορείς να σκεπάεις ένα σπίτι ξέρω εγώ ένα δωμάτιο 3x3 αλλά δεν μπορείς να σκεπάσεις ένα παλάτι έπρεπε να βρεις μεγάλα δοκάρια αλλά στην περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν υπάρχουν δάση, τα δάση είναι στο Λίβανο έτσι λοιπόν εξτρατεύουν κάθε χρόνο, κόβουν δέντρα και τα μεταφέρουν για να μπορέσουν να στεγάσουν τα μεγάλα κτίρια να βάλουν τους κέντρους πάνω στους τείχους και εκεί πάνω να βάλουν αυτή την καλαμιά με τη λάσπη ώστε να μπορέσει να στεγαστεί ένα κτίριο.

Μας φαίνεται αστείο, μας φαίνεται υπερβολικό αλλά ήταν για τα δεδομένα της εποχής εκείνης αν σκεφτούμε βεβαίως ότι ο βασιλιάς για την εποχή εκείνη ήταν εκπρόσωπος του Θεού πάνω στη γη ήταν η απόλυτη εξουσία την οποία έπρεπε με κάθε τρόπο να τονίζει αυτή την εξουσία. Δεν ήταν αυτονόητο ότι κάποιος ενώ όλοι δουλεύουμε στα χωράφια, βόσκουμε τα γελάδια και λοιπά, κάποιος έχει ένα τεράστιο σπίτι, έχει χαρέμι, και του δίνουμε και φόρους για να ζει καλά και έχει φαΐ πρωί, μισή μέρη, βράδυ.

Αυτό για μας είναι λίγο αυτονόητο σήμερα, δεν ήταν την εποχή εκείνη. Έτσι λοιπόν, ο βασιλιάς χρειάζεται ένα επιβλητικό ανάκτορο για να δείξει ότι είναι βασιλιάς, ότι είναι κάτι διαφορετικό και χρειάζεται και ένα ιερατείο το οποίο θα βεβαιώνει κάθε τόσο ότι αυτός ο βασιλιάς είναι ό,τι καλύτερο μπορούσε να τους χαρίσει ο Θεός.

Το ιερατείο της εποχής εκείνης λειτουργεί βεβαίως ως υπουργός προπαγάνδας. Προπαγάνδας, κανονικότερο. Προεδρίας της κυβερνήσεως που λέμε σήμερα. Οι οποίοι κάθε τόσο διακηρύσουν ότι ένα βράδυ που η μάνα του βασιλιά κοιμότανε στην ταράτσα κατέβηκε ο Θεός τάδε έκανε έρωτα μαζί της και έτσι γεννήθηκε αυτός ο βασιλιάς και αυτός ο βασιλιάς πλέον μας κυβερνάει και γι' αυτό είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να έχουμε γιατί είναι από τον Θεό κάπως έτσι διαμορφώνεται η πολιτική ηγεσία της εποχής εκείνης και γι' αυτό οι ασύριοι ηγεμόνες φροντίζουν να το τονίζουν αυτό η ασυριακή ηγεμονία στη συνέχεια αντικαθίσταται από την Βαβυλωνιακή ανεβαίνει η Βαβυλώνα η οποία Βαβυλώνα καταφέρνει να κατακτήσει τα εδάφη της Ασυριακής Αυτοκρατορίας και επίσης βγαίνει προς τα δυτικά προς την περιοχή της Μεσογείου το βασίλειο του Ισραήλ Κατέκτησαν και το Ισραήλ και το βασίλειο των Ιουδαίων ή μόνο το Ισραήλ σε αυτή τη φάση το βασίλειο του Ισραήλ Και διεκτέκτησαν μόνο το βασίλειο του Ισραήλ καθώς οι Ιουδαίοι, το βασίλειο του Ιούδα, κατάφερναν να κάνει μια συμμαχία μαζί τους.

Βάλιστα. Συμμαχία τώρα. Μια υποτέλεια φαντάζομαι. Μια υποτέλεια. Πληρώνει υψηλότατο φόρο υποτέλειας με αποτέλεσμα να μπορέσει να διατηρήσει για λίγο καιρό ακόμα την ανεξαρτησία του. Όταν ανεβαίνουν οι Βαβυλόνοι στην περιοχή της Μεσοποταμίας, το θέμα ξεκινάει πάλι από την αρχή. Ιδρύονται δύο παρατάξεις στο βασίλειο του Ιούδα.

Η φιλοβαβυλωνιακή που λέει ότι να συνεχίσουμε την υποτέλεια όπως είχαμε στους Ασσύριους και στους Βαβυλόνιους για να περνάμε καλά. υπάρχει βεβαίως και το αντίθετο κόμμα το οποίο λέει να συμμαχήσουμε με τους Αιγύπτιους οι οποίοι θα έρθουν να μας απελευθερώσουν από την απειλή των Βαβυλωνίων. Δύο παρατάξεις αντιμαχώμενες.

Οι Αιγύπτιοι πράγματι εξτρατεύουν στην περιοχή της Παλαιστίνης προκειμένου να μπορέσουν να ανακτήσουν τις παλιές τους επαρχίες. οι Βαβυλόνοι φυσικά εξτρατεύουν και αυτοί προς την περιοχή. Αν δει κανείς τον χάρτη της περιοχής καταλαβαίνει γιατί η περιοχή της Παλαιστίνης είναι το πιο σημαντικό γεωστρατηγικό σημείο της εποχής εκείνης.

Υπάρχουν δύο μεγάλες αυτοκρατορίες, η Αίγυπτος από τη μία μεριά και η Μεσοποταμία από την άλλη. Ανάμεσά τους υπάρχει έρημος. Ο μόνος δρόμος περνάει μέσα από την Παλαιστίνη. Η μόνη έφορη περιοχή είναι η ζώνη ανάμεσα στην παραλία και στα βουνά της κεντρικής Παλαιστίνης, όπου όποιος ελέγχει αυτή την περιοχή ουσιαστικά μπορεί να μεταφέρει εύκολα στρατεύματα από τη μία μεγάλη δύναμη σε βάρος της άλλης, κάτι σαν Αμερική-Ρωσία στην περίοδο του ψυχρού πολέμου, και φυσικά είναι ο μόνος δρόμος που περνάνε όλα τα καραβάνια.

γι' αυτό ο πολιτισμός αναπτύσσεται ουσιαστικά εκεί εκεί εφευρίσκεται το αλφάβητο εκεί αναπτύσσεται όλος ο πολιτισμός της αρχαιότητας ακριβώς γιατί είναι ένα χωνευτήρι, ένα πέρασμα των εμπόρων οι εμπόροι μεταφέρουν πολιτισμό ένας μεθοριακός χώρος ακούγεται ακριβώς λοιπόν οι Αιγύπτιοι εξτρατεύουν στην περιφερεια της Παλαιστίνης νικώνται όμως από τους Βαμβυλώνιους και οι Βαβυλόνοι καταλαμβάνουν τελικά και το βασίλειο του Ιούδα και εφαρμόζουν ένα μέτρο το οποίο ήταν πολύ αποτελεσματικό για την εποχή εκείνη.

Παίρνουν όλες τις παραγωγικές τάξεις από την περιοχή της Παλαιστίνης και τις μεταφέρουν στη Μεσοποταμία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μπορούν καταρχήν να εξασφαλίζουν την ηρεμία γιατί παίρνοντας τους ανθρώπους από το χώρο και μεταφέροντας τους σε ένα άλλο χώρο αποφεύγονται οι επαναστάσεις να επαναστατήσουν αλλά να απελευθερώσουν τη Μεσοποταμία και να γυρίσουν και μετά δεν υπήρχε κανένας λόγος από την άλλη αυτό που ονομάζουμε βαβυλόναι εχμαλωσία μην φανταστούμε ότι τους πήγαιναν τους πήγαιναν σύντερον τέσμιους βέβαια αλλά ότι ήταν φυλακισμένοι οι άνθρωποι εχμάλωτοι και είχαν το δικαίωμα να αναπτύξουν τις οικογένειές τους, τις επιχειρήσεις τους κτλ.

Όταν έτσι λοιπόν για 50 περίπου χρόνια, μισόν αιώνα περίπου, έχουμε τους Εβραίους εγκατεστημένους στην περιοχή της Μεσοποταμίας. Τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος, τις πιο παραγωγικές τάξεις των Εβραίων, είναι εγκατεστημένες στην περιοχή της Μεσοποταμίας. Όταν στο χώρο αναπτύσσεται μια καινούρια δύναμη, οι Πέρσες, Καταλαμβάνουν τη Βαβυλώνα και ο κύριος Μέγας καταφέρνει να ιδρύσει την πρώτη μεγάλη αυτοκρατορία της εποχής και ήταν βεβαίως μεγάλες αυτοκρατορίες και οι προηγούμενες αλλά είχαν ένα εντελώς διαφορετικό σύστημα.

δηλαδή και οι Ασσύριοι και οι Βαβυλόνοι αυτό που κάνουν ήταν κάθε άνοιξη μαζεύανε στρατό και εξτρατεύαν προς τα δυτικά πέρναν τις οδιές, πέρνανε ό,τι πολύτιμο βρίσκανε και γύριζαν πάλι στις μπατές. Ο Κύρος καταφέρνει να ιδρύσει πραγματικά αυτοκρατορία με την έννοια ότι εφαρμόζει ένα πάρα πολύ έξυπνο σύστημα. Το σύστημα του Κύρου ήταν το εξής επιτρέπει σε όλους τους λαούς που καταλάμβανε να αυτοδιοικηθούν και να πάνε όπου θέλουν.

Έτσι δίνει το δικαίωμα και στους Εβραίους από τη Μεσοποταμία αν θέλουν να πάνε στην περιοχή της Παλαιστίνης. Μάλιστα, οπότε έτσι γίνεται η επιστροφή των Εβραίων και τόσο μακριά. Κάποιοι επιστρέφουν στην περιοχή της Παλαιστίνης, εγκαθίστανται εκεί, αλλά αυτοί οι οποίοι επιστρέφουν είναι στην πραγματικότητα αυτοί οι οποίοι δεν κάναν προκοπή στην Μεσοποταμία γιατί αυτοί που στη Μεσοποταμία ζούσανε καλά δεν είχαν κανένα λόγο να επιστρέψουν στην κατάξερη και καταστραμμένη περιοχή της Παλαιστίνης.

Και τους δίνει το δικαίωμα να έχουν όποιον θεοθέλουν να ασκούν όποια λατρεία θέλουν να διοικούνται με όποιους νόμους θέλουν υπό μία προϋπόθεση. Ότι θα πληρώνουν φόρο στο μεγάλο βασιλιά. Έτσι λοιπόν μια σημαντική ομάδα εβραίων επιστρέφει στην Παλαιστίνη, ξαναχτίζει το ναό και εκεί τίθεται για πρώτη φορά το θέμα ποιον Θεό λατρεύουμε και πώς τον λατρεύουμε.

Είχε ξεχαστεί ο Γιαχβέ στην περίοδο την ενδιάμεση. Δεν είχε ξεχαστεί ο Γιαχβέ αλλά είχε δημιουργηθεί ένα τεράστιο πρόβλημα. ένα θεολογικό πρόβλημα στους ανθρώπους της περιοχής εκείνης. Το θεολογικό πρόβλημα ήταν το εξής. Να ξαναπάμε πίσω. Στην νομαδική περίοδο δεν υπάρχει μια θεωρητική αντίληψη περί Θεού. Θεός είναι Αυτός ο οποίος εμφανίζεται στην ιστορία μας και μας δίνει τη δυνατότητα να επιβιώσουμε.

Θεός είναι αυτός ο οποίος θα μας δείξει που έχει καλά πηγάδια Μες στην έρημο να πάμε να σκίσουμε τα ζώα μας Θεός είναι αυτός ο οποίος όταν θα μας επιτεθεί Τα δεχτρική φυλή θα μας υπερασπιστεί και θα νικήσουμε Άρα είναι συμβόλαιο όπως λέμε καυνικό συμβόλαιο Βλέπουμε ας πούμε σε όλες τις αρχές Σε όλα τα αρχαία σύμβολα πίστεως Ο Θεός ημώνος υπέταξε υπό τους πόδας ημών ισχυρά και λαούς πολλούς και λοιπά όταν εγκαθίστανται οι Εβραίοι στην Παλαιστίνη και ρωτάνε ξέρω εγώ τον Μωυσή ποιος είναι ο Θεός μας τους λέει θα πείτε όταν σας ρωτάνε οι γηγενείς εκεί ποιος είναι ο Θεός σας θα λέτε είχαμε έναν παππού που ήταν ένας περιπλανόμενος αραμαίος έφυγε από την Μεσοποταμία ήρθε στην Παλαιστίνη και όταν πίνασε πήγε στην Αίγυπτο και μετά όταν οι Αιγύπτοι μας υποδούλωσαν ο Θεός αυτός μας απελευθέρωσε και μας έδωσε αυτή τη χώρα.

Αυτός είναι ο Θεός μας. Βλέπετε ότι αρχίζει η ιστορία να παίζει, ουσιαστικά να είναι κατά κάποιο τρόπο η θεολογία της εποχής. Θεός μας είναι αυτός ο οποίος μας βοηθάει. αυτή η λογική δεν είναι μόνο των Εβραίων είναι όλων των λαών της περιοχής όταν οι Εβραίοι έδρυσαν ένα βασίλειο είχαν μόνιμο πόλεμο με το βασίλειο της Δαμασκού με τη Συρία ακόμα έχουν λοιπόν σε κάποια εκστρατεία των Σύρων εναντίον των Εβραίων νικάν οι Εβραίοι και φυσικά ο βασιλιάς της Δαμασκού καλεί τους στρατηγούς σε απολογία γιατί χάσατε Και οι στρατηγοί απαντούν ότι δεν φταίμε εμείς, οι Εβραίοι έχουν έναν Θεό, ο οποίος είναι Θεός των βουνών.

Αφού λοιπόν αναγκαστήκαμε να πολεμήσουμε σε βουνά, είχαμε τον Θεό τους εναντίον. Και απαλλάχτηκαν από τις κατηγορίες, διαφορετικά έπρεπε να εκτελεστούν οι στρατηγοί που χάσανε τον πόλεμο. Βάλεις. Δηλαδή ήταν λίγο πολύ η λογική όλων των λαών της εποχής, ότι αυτός που νικάει στον πόλεμο έχει τον Θεό του μαζί του έχει τον Θεό του μαζί του άρα ο Θεός αυτός είναι και ο πιο ισχυρός έτσι βλέπουμε όταν ο Δαβίδ καταλαμβάνει την Ιερουσαλήμ μέχρι την εποχή του Δαβίδ για 150 χρόνια που είχαν εγκατασταθεί οι Εβραίοι στην Παλαιστίνη δεν είχαν καταφέρει να καταλάβουν την Ιερουσαλήμ γιατί η Ιερουσαλήμ ήταν σχεδόν μια απόρθητη πόλη ήταν χτισμένη πάνω σε ένα βράχο ο οποίος είχε χαράδρες από τις δύο μεριές.

Ο Δαβίδ κατάφερε να καταλάβει αυτή την πόλη από τους χανανέους, από τους κατοίκους της πόλης και έτσι ολόκληρη η πόλη μεταστράφηκε στην θρησκεία του Δαβίδ. Αφού κέρδισε με αυτή την έννοια έτσι. Ο αρχιερέας του θεού Ελ που ήταν ο θεός της Ιερουσαλήμ έγινε αρχιερέας του Γιαχβέ. Πάρα πολύ απλά. δηλαδή αφού είναι ο ανώτερος Θεός αυτό λειτουργούσε όσο οι Εβραίοι είχαν την δυνατότητα της κυριαρχίας στην περιοχή τους όταν νητήθηκαν από τους Βαβυλώνιους τέθηκε το μεγάλο πρόβλημα μπορούμε να λατρέψουμε τον Θεό σε χώρα έξω από τον τόπο της κυριαρχίας του γιατί κάθε Θεός είχε ένα συγκεκριμένο τόπο δεν μπορούσε να φύγει έξω από τον τόπο αυτό έχουμε μια πάρα πολύ όμορφη ιστορία ίσως μακρηγορούμε Αν δεν μακρηγορήσουμε εδώ που θα του μακρηγορήσουμε δεν μας πιέζει κανείς Υπάρχει μια πάρα πολύ όμορφη ιστορία ότι υπήρχε ένας στρατηγός στη Συρία ο όνομα Τιν Εμάν ο οποίος ήταν ένας πανίσχυρος άνδρας στη Δαμασκό αλλά προσευλήθηκε από λέπρα και αφού ξόδεψε όλη του την περιουσία στους γιατρούς

της περιοχής εκεί και δεν μπόρεσε κανείς να τον κάνει καλά είχε μια δούλη Εβραία η οποία του είπε δεν μπας παρακάτω στην περιοχή του Ισραήλ είναι και ένας άνθρωπος του Θεού που κάνει θαύματα μήπως κάτι γίνει. Στην απελπισία του ο Νεαμάν πραγματικά κατεβαίνει βρίσκει τον προφήτη Ελισέο η ιστορία περιγράφεται με πολύ όμορφη, πολύ γλαφύρη μέσα στην Παλαιά Διαθήκη του λέει ο Ελισέος να πάνε στον Ιορδάνη κάνε ένα μπάνιο και θα γίνεις καλά ο Νεαμάν τσατίζεται πάει να φύγει έχουμε τόσα γάρια αραποτάμια στη Δαμασκό και θα βουτήξω σε αυτά τα λασπόνερα πάει ο υπηρέτης στο από πίσω έλα τώρα ήρθα μπω σε εδώ βούτω δεν ξέρεις τι γίνεται πραγματικά πηγαίνει στον Ιορδάνη λούζεται και γίνεται καλά και αναγνωρίζει ότι ο θεός του Ελισέου είναι πιο ισχυρός από τους θεούς της Δαμασκού και λέει ότι κοίταξε να δεις εγώ θέλω να λατρεύω τον Ιαχβέ και τότε δημιουργείται το μεγάλο θεολογικό πρόβλημα πως μπορείς να λατρέψεις τον Ιαχβέ σε χώρα έξω από το Ισραήλ ποια λύση δόθηκε λέτε

φορτώσανε δύο μουλάρια χώμα από το Ισραήλ τα πήρε στη Δαμασκό έστρωσε το χώμα του Ισραήλ κάτω και έφτιαξε εκεί ένα θυσιαστήριο για να λατρεύει τον Ιαχβέ γιατί ο Ιαχβέ δεν μπορούσε να λατρευτεί έξω από τα όρια της κυριαρχίας του. Αυτή ήταν η αντίληψη που είχαν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης. Επομένως όταν πάνε στη Βαβυλώνα οι Εβραίοι έχουν ένα διπλό πρόβλημα.

Το πρώτο πρόβλημα είναι πώς θα λατρέψουμε τον Γιαχβέδο. Επί των ποταμών Βαβυλώνος εκεί καθίσαμε και κλάψαμε, κρεμάσαμε τα όργανα στις ητχές γιατί δεν μας χρησιμοίμαυαν βλέον. δεν μπορούσαμε να πούμε την οδή του Κυρίου σε ξένη χώρα. Και το δεύτερο θεολογικό πρόβλημα, αυτό που είχαν να αντιμετωπίσουν οι προφήτες, που πήγαν μαζί με τους Εβραίους, όπως ο Ιερεμίας ας πούμε, αργότερα ο Ιεζεκείλ, στην περιοχή της Μεσοποταμίας, ήταν ο Μαρδούκ, ο θεός των Βαβυλωνίων, είναι ισχυρότερος από τον Γιαχβέ, ο οποίος Γιαχβέ έχασε τον πόλεμο.

σκεφτείτε όμως τώρα και την εντύπωση δεν ξέρω αν έχετε πάει ποτέ στο μουσείο του Βερολίνου όπου έχουν μεταφέρει ολόκληρη την Πέργαμο εκτός από την Πέργαμο έχουν μεταφέρει και την πύλη της Ιστάρ η οποία ήταν η είσοδος στη Βαβυλώνα σκεφτείτε τώρα τον Εβραίο Τσομπάνο από τα βουνά του εκεί πάνω στην κατάξερη Παλαιστίνη να βλέπει τέτοια κτίρια και να μετέχει στις γιορτές της πρωτοχρονιάς.

Κρατούσαν 11 μέρες οι γιορτές της πρωτοχρονιάς προς τιμήν του Μαρδούκ, ο οποίος νίκησε την Τιαμάτ και λοιπά και δημιούργησε τον κόσμο. Τι εντύπωση κάνανε όλες αυτές οι τέλετές. Έτσι δημιουργείται ένα τεράστιο ερώτημα. Ο Μαρδούκ είναι πιο ισχυρός από τον Γιαχβέ. η απάντηση βεβαίως των προφητών και εδώ γεννιέται ο μονοθεϊσμός δεν είναι ο Μαρδούκ πιο ισχυρός από τον Γιάχο δεν υπάρχει Μαρδούκ είναι η πρώτη φορά που διατυπώνεται ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχουν άλλοι θεοί υπάρχει μόνον ένας θεός μέχρι τότε ακόμα και στον δεκάλογο βλέπουμε να υπενήσετε την ύπαρξη άλλων θεών ουκ εσοντε σοι θεοί έτεροι πλήνε μου.

Για σένα δεν υπάρχουν άλλοι θεοί. Εσύ θα έχεις μόνον εμένα. Κάθε λαός όμως έχει τους δικούς του θεούς οι οποίοι αντιμάχονται μεταξύ τους κλπ. Στην Βαβυλώνα δημιουργείται για πρώτη φορά ο αυστηρός μόνο θεϊσμός. Δεν υπάρχουν άλλοι θεοί. Είναι ψεύτικοι. Ο μόνος θεός που υπάρχει είναι ο Γιαχβέ. Και ποιος το μαρτυρεί αυτό. η ίδια μας ιστορία.

Πώς εμφανίστηκε στον Μωυσή μας απελευθέρωσε από την Αίγυπτο, μας έδωσε τη χώρα και όταν παραβήκαμε τους όρους του συμβολέου τους όρους της Διαθήκης μας εγκατέλειψε. Άρα αν ηττηθήκαμε δεν οφείλεται στη δύναμη του Μαρδού καλά στο ότι μας εγκατέλειψε ο Γιαχβέ γιατί τον εγκαταλείψαμε. Τι πρέπει να κάνουμε? Πρέπει να τηρήσουμε το νόμο του να τηρήσουμε τους όρους του συμβολέου σε ό,τι μας αφορά για να μπορέσουμε να έχουμε ξανά χώρα και ξανά καινούργια ζωή.

Έτσι αρχίζει να τίθεται το θέμα που τον βρίσκουμε τον νόμο. είναι ένας ιερέας από την περιοχή της Μεσοποταμίας, ο Έστρας ο οποίος αναλαμβάνει μαζί με τον πολιτικό διοικητή τον οποίο τον ορίζουν οι Πέρσες στην περιοχή της Παλαιστίνης, ο Νεεμίας να αναδιοργανώσουν αυτή την κοινότητα η οποία διαμορφώνεται στην Ιερουσαλήμ και καταγράφουν όλες τις αρχαίες παραδόσεις αυτή η καταγραφή είναι αυτό το οποίο ονομάζουμε νόμος του Μωυσή, μουσαϊκός νόμος δεν είναι ο Μωυσής δηλαδή ο οποίος έγραψε τον νόμο αλλά όλες αυτές οι παραδόσεις γύρω από τον Μωυσή και λοιπά καταγράφονται τον 5ο π.Χ. του αιώνα από τον Έζρα στην περιοχή της Ιερουσαλήμ αυτή είναι από τους λοιπόν που επέστρεψαν επιστρέφουν κατακύματα επιστρέφουν στην εποχή του Κύρου μετά στην εποχή του Δαρείου έχουμε μια καινούρια μετακίνηση προς την περιοχή της Παλαιστίνης και τότε αρχίζει να μπαίνει το θέμα της αυστηρής εφαρμογής του νόμου ο οποίος πλέον είναι καταγεγραμμένος από τον Έσδρα και ο οποίος βεβαίως

είναι καταγεγραμμένος στην γλώσσα της Χαναάν η οποία στο μεταξύ είχε γίνει η γλώσσα των Εβραϊκών Βασιλείων. Ο Κύρος όμως έκανε και μία άλλη σημαντική αλλαγή γνωρίζοντας ότι τα περσικά είναι μια πολύ δύσκολη γλώσσα γνωρίζοντας ότι όλοι οι έμποροι της εποχής μιλούν αραμαϊκά εισάγει την αραμαϊκή γλώσσα ως γλώσσα της αυτοκρατορίας.

Έτσι λοιπόν η περσική αυτοκρατορία είναι δίγλωση. μιλάνε αραμαϊκά και βεβαίως περσικά οι νόμοι βγαίνουν και στις δύο γλώσσες έτσι ώστε να τους κατανοούν όλοι η λίγκου αφράγκα της εποχής εκείνης είναι η αραμαϊκή και ακριβώς εξαιτίας της αραμαϊκής γλώσσας οι Έλληνες τους ονόμαζαν βάρβαρους γιατί όλοι τα ονόματα αρχίζαν από το βαρ μπαρ σημαίνει γιος Α το μπαρ είναι αραμαϊκό Ναι είναι αραμαϊκή λέξη σημαίνει γιος του τάδε Σκεφτείτε πόσα ονόματα ξέρετε στα εβραϊκά που αρχίζουν όλα από βαρ, βαρθολομέος βαρήσους, βαριονάς έτσι ακούγοντας οι Έλληνες να μιλάνε μεταξύ τους οι Πέρσες βαρ και βαρ τους ονόμασαν βαρβαρούς Μάλιστα έτσι λοιπόν η γλώσσα πλέον δεν είναι η εβραϊκή είναι η αραμαϊκή η εβραϊκή δηλαδή γλώσσα στην πραγματικότητα έχει μια πολύ μικρή διάρκεια ζωής και πολύ μικρή λογοτεχνία άρα είναι περισσότερο ιστορικού παύλα εθνικής σημασίας η γλώσσα οι εβραίοι στην περίοδο της περσικής αυτοκρατίας μιλάνε αραμαϊκά και όταν βεβαίως η περιοχή κατακτάται από τους Έλληνες μιλάνε ελληνικά.

Η σύγχρονη εβραϊκή γλώσσα είναι όπως ήταν οι δικιά μας οι καθαρεύουσα κατά κάποιο τρόπο που επανακαλύψανε την ελληνική γλώσσα και προσπαθούσαν να την κάνουν προσωμιάσει με την αρχαία. Όπως έγινε και με την ίδρυση του Ισραήλ ή εμπάσχερτος στους τελευταίους αιώνες. Στην ίδρυση του Ισραήλ η Εβραϊκή Ακαδημία στην πραγματικότητα πήρε όλες τις ρίζες της αρχαίας εβραϊκής γλώσσας και τις...

Παρασύνθεσε σε μια νέα εβραϊκή γλώσσα. Σε μια νέα εβραϊκή γλώσσα, έτσι, η οποία έχει πλέον αγγλική γραμματική. Α, μάλιστα. Περίπου, έτσι. Μάλιστα. Τυρουμένων των αναλογιών. τα αρχαία εβραϊκά είναι εντελώς διαφορετικά έχουν άλλο τρόπο κλίσης του ρήματος ενώ τα νέα εβραϊκά στα νέα εβραϊκά η κλίση του ρήματος είναι όπως είναι στα αγγλικά η αντωνυμία με το απαρέμφατο μάλιστα, μάλιστα α, οκ αυτή τώρα τώρα μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο διαμορφώνεται μία καινούρια θεολογική τάση να τηρήσουμε τον νόμο του Θεού, να τηρήσουμε τη συμφωνία για να βρούμε, για να δούμε πώς ο Θεός θα αντιδράσει.

Μάλιστα. Βεβαίως αυτό δεν έρχεται ποτέ. Α, δεν έρχεται όμως τελικά ποτέ. Δηλαδή την Περσική Αυτοκρατορία διαλύεται, έρχονται οι Έλληνες και οι Έλληνες εφαρμόζουν, οι Σελευκίδες που κυριαρχούν στην Παλαιστίνη, εφαρμόζουν μια εντελώς αντι-ιουδαϊκή πολιτική, για την οποία μιλήσαμε νωρίτερα, που προκάλεσε την μακαβαϊκή εξέγερση.

Μακαβαϊκή εξέγερση είναι στην πραγματικότητα η εξέγερση κάποιων ευσεβών Ιουδαίων, οι οποίοι πιστεύουν ότι αν τηρηθεί ο νόμος θα έρθει η εποχή της κυριαρχίας μας, θα έρθει η εποχή του Μεσσία έτσι αρχίζει να αλλάζει και η εικόνα του Μεσσία και εκεί είναι το μεγάλο πρόβλημα δηλαδή ενώ βλέπουμε στις προφητείες του Ισαΐα τον αναμενόμενο λυτρωτή ως έναν ο οποίος θα φέρει σε όλους τους λαούς της γης την ειρήνη θα συναδελφώσει όλους τους ανθρώπους θυμηθείτε εκείνο το περίφημο όραμα του Ισαΐα που λέει συμβοσκηθήσετε Λύκος με τα αρνός ο Λύκος θα βοσκάει μαζί με το αρνί η Αρκούδα θα παίζει με τα μικρά της και ένα μικρό παιδί θα παίζει με τις κόμπρες μια παγκόσμια συναδέρφωση ολόκληρης της φύσης όπου σιγά σιγά αρχίζει και μετατρέπεται αυτός ο ειρηνικός μεσιαίος, ο παγκόσμιος βασιλιάς σε έναν επαναστάτη, σε έναν ηγέτη ο οποίος θα μας απαλλάξει από τις αλλεπάλλες κατοχές.

Πολιτικό ηγέτη, καθαρά λέω. Οι Μακαβέοι κατάφεραν να ιδρύσουν έναν εξάρτητο κράτος στο χώρο της κυριαρχίας των Σελευκηδών το οποίο όμως ήταν εθνησιγένες. κάθε φορά όποιος πλήρωνε πιο πολλά λεφτά στη Δαμασκό γινόταν αρχιερέας και κυβερνούσε την περιοχή της Ιερουσαλήμ δηλαδή μέχρι που εμφανίστηκε ο Πομπίος στην περιοχή και κάποιος σκέφτηκε ότι αν φωνάξουμε τους Ρωμαίους εναντίον των Σελευκηδών θα περνάμε καλύτερα. Φώναξαν τους Ρωμαίους φυσικά οι Ρωμαίοι κατέλησαν το βασίλειο των Σελευκηδών αλλά δεν πέρασαν καλύτερα. Έτσι τη περσική κατοχή, τη βαβυλωνιακή κατοχή, η περσική κατοχή, η ελληνική κατοχή, η ρωμαϊκή κατοχή, το πράγμα είχε φτάσει στο προχώρητο, στην εποχή του Χριστού δηλαδή.

Το πράγμα έχει φτάσει στο μη περαιτέρω, στη φορολογία, στην καταπίεση και ούτω καθεξής με αποτέλεσμα να υπάρχουν και πάρα πολλά επαναστατικά κινήματα τα οποία είχαν όλα λίγο πολύ αυτό το όραμα του Μεσσία. Ο Θεός θα στείλει κάποιον να μας απελευθερώσει και να κυριαρχήσουμε σε όλο του. Έτσι ο φιληρινικός βασιλιάς, ο Μεσσίας, κατά κάποιο τρόπο αρχίζει να μετατρέπεται σε απελευθερωτή.

Αυτό το βλέπουμε πάρα πολύ καθαρά στην αντίδραση των Ιουδαίων όταν υποδέχονται τον Ιησού. ακούγεται ότι κάποιος δάσκαλος από την Γαλιλαία έρχεται να φέρει αυτό το οποίο ποθούμε. Τι είναι αυτό το οποίο ποθούμε, η απελευθέρωση από τους Ρωμαίους. Έτσι βγαίνουν και τον υποδέχονται ως βασιλιά. Ο Ιησούς μπαίνει στην Ιερουσαλήμ ως βασιλιάς καθισμένος πάνω σε γαϊδούρι.

δεν από ταπεινότητα αυτό οι βασιλιάδες είπευαν γαϊδούρια δεν είπευαν άλογα όπως οι Άγγλοι οι πόντες ήταν και χοντροί δεν ήταν εύκολο να ανεβαίνουν πάνω στα αλόγα ούτε βεβαίως πηγαίνανε μπροστά στο στρατό το γαϊδούρι ήταν το καθημερινό όχημα των βασιλιάδων ήταν και εγωλικό παίρνει ένα γαϊδούρι μπαίνει μέσα στην Ιερουσαλήμ τον υποδέχονται με βάγια, με τα βάγια με τα λουλάβ εκεί που όπως υποδέχονται όπως ήταν ας πούμε κατά κάποιο τρόπο όχι έθιμο αλλά ήταν ένας τρόπος η μεγαλύτερη γιορτή των Εβραίων ήταν η σκηνοπηγία και αυτή την σκηνοπηγία παίρνανε έτσι κλαδιά φινικιάς και κάνανε το γύρο του ναού με αυτόν τον τρόπο υποδέχονται τον Χριστό και την άλλη μέρα φωνάζουν Άρον Άρον Σταύρος ον αυτόν γιατί ο Χριστός με το που μπαίνει μέσα στην Ιερουσαλήμ αυτό που κάνει πάει και διώχνει τους πάει το λαό, όχι το λαό αλλά τους έμπουρους ναι καταστρέφει την οικονομική βάση της επανάστασης είναι σαν να τους λέει κοιτάξτε δηλαδή ήταν ελπίζατε ότι εγώ θα ρίξω τους Ρωμαίους

δεν θα το κάνω επομένως δεν μας χρειάζεται Επομένως σταύρωσε τον Δεν έχουμε βασιλιά Βγαίνουν στον Πιλάτο και του λένε Εμείς έχουμε τον Κέσσαρα βασιλιά δεν θέλουμε άλλον Βλέπετε πόσο Την αντίθεση ανάμεσα Μέσα σε τρεις μέρες γίνονται όλα αυτά Την αντίθεση ανάμεσα στην υποδοχή Και στο μίσος του κόσμου Ενάντια σε αυτόν ο οποίος τους Κατά κάποιο τρόπο θεωρούν Ότι τους ξεγέλασε Ο Χριστός σταυρώνεται Αλλά βεβαίως τα επαναστατικά κινήματα συνεχίζονται. Έχουμε δύο επαναστάσεις από εκεί και πέρα οι οποίες με άλλους ηγέτες.

Αλλά πάλι με τα ίδια χαρακτηριστικά. Η τελευταία επανάσταση, η επανάσταση του Μπαρ Κοχβά. Μπαρ Κοχβά σημαίνει γιος του άστρου. Και αυτός Μπαρ. Και αυτός Μπαρ. Είναι ο γιος του άστρου ο οποίος παίρνει τον τίτλο αυτόν. Ονομάζει τον εαυτό του γιος του άστρου υπάρχει μια όταν ο Ιακώβ ευλογεί τα παιδιά του έξω από την Αίγυπτο λέει για τον Ιούδα εσύ είσαι γιος του άστρου κλπ και λέει να εγώ είμαι αυτός ο οποίος είχε προβλέψει ο προβάτατοράς μας ο Ιακώβ και εγώ θα σας απελευθερώσω εντάξει ένας γενναίος άνθρωπος ο οποίος στο τέλος φυσικά εκτελέστηκε Αυτοκτόνησε καθώς μέχρι την τελευταία στιγμή περίμενε την επέμβαση του Θεού Αποκλείστηκαν στο φρούριο της Μασάντα, είναι εθνικό μνημείο για το Ισραήλ σήμερα Στο φρούριο της Μασάντα και εκεί περιμένοντας την επέμβαση του Θεού η οποία φυσικά δεν ήρθε Χώρισε όλους όσους ήταν αποκλεισμένοι εκεί σε δύο ομάδες οι μισοί σκότωσαν τους μισούς μετά αυτοί που απέμειναν ξανά σε δύο ομάδες οι μισοί σκότωσαν τους άλλους μισούς

μέχρι που έμεινε αυτός τελευταίος και αυτοκτόνησε και όταν οι Ρωμαίοι μπήκανε στο φρούρι της Μασάντα τους βρήκαν όλους νεκρούς και εκεί τελείωσε η επανάσταση αλλά τα μέτρα τα οποία λήφθηκαν ήταν ιδιαίτερα σκληρά δηλαδή οι Ρωμαίοι δώσαν την τελική λύση γιατί απαγόρεψαν στους Εβραίους εγκατάσταση στην περιοχή. Αλλάξαν τα ονόματα της περιοχής.

Η Ιερουσαλήμ ονομάστηκε Έλια Καπιτολίνα, η Σαμάρια ονομάστηκε Νεάπολης, μέχρι σήμερα έτσι ονομάζεται Ναμπλούς. Ναμπλούς είναι η Σαμάρια Νεάπολης. Είναι η Σαμάρια Νεάπολης, αραβική παραφθορά Ναμπλούς. Είναι το κέντρο της Δυτικής Όχθης. Αλλάξαν όλα τα ονόματα της περιοχής Η περιοχή από Χανάν ονομάστηκε Παλαιστίνη Από τότε ονομάζεται πλέον Παλαιστίνη Και απαγορεύεται και αρχίζει η Ιουδαϊκή Διασπορά στην Ευρώπη Και καταστρέφουν και το ναό του Σολωμώτα το δεύτερο έτσι Ναι ο ναός του Σολωμώτα καταστρέφεται ολοσχερός πλέον Δεν υπάρχει δεν έχει μείνει τίποτε από τον ναό όταν αργότερα επικρατεί ο χριστιανισμός στην περιοχή.

Η περιοχή εγκαταλείπεται εντελώς και γίνεται κατά κάποιο τρόπο ένας χώρος όπου χτίζονταν αυθαίρετα και λοιπά από ανθρώπους που δεν είχαν υψηλή κοινωνική ή οικονομική θέση και που χτίζανε εκεί πέρα τα χαμόσπιτά τους. Διότι κατά κάποιο τρόπο το κέντρο της πόλης μεταφέρθηκε από το ναό στο ναό της Αναστάσεως. Ο ναός της Αναστάσεως, ο οποίος στην Ρωμαϊκή περίοδο ήταν έξω από την πόλη, η περιοχή που είναι ο ναός της Αναστάσεως, τελικά έγινε το κέντρο της πόλης.

Η πόλη αναπτύσσεται γύρω από το ναό της Αναστάσεως και εκείνος ο χώρος είναι άχρηστος. Και γίνεται μετά το... Όταν αργότερα οι Άραβες πολιορκήσαν την Ιερουσαλήμ, ο Πατριάρχης στέλνει γράμμα στην πόλη και ζητάει βοήθεια. Ο Βυζαντινός αυτό καθαρά του λέει δεν υπάρχει στρατός, δεν υπάρχουν λεφτά, βρέστε τι θα κάνετε. Οπότε καλεί τον Χαλήφη Ομάρ που πολιορκούσε την πόλη και του λέει θα σου παραδώσω την πόλη, δεν έρχεται βοήθεια από τους Ρωμαίους, Ζαντινούς δηλαδή Αλλά θέλω να μου δώσεις την άδεια να κρατάω τα προσκυνήματά μου Και θα σου δώσω χώρο για να κάνεις το δικό σου ναό Αυτή ήταν η συμφωνία του Χαλήφιου Μαλου με τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Πράγματι άνοιξαν τις πύλες, μπήκανε οι Άραβες μέσα κάλεσε ο Πατριάρχης τον Χαλήφη να προσκυνήσουν στο Ναό της Αναστάσεως ο Μάρη ήταν ένας πολύ εντύμως άνθρωπος του είπε κοίταξε να δεις εγώ είμαι Άγιος άνθρωπος είμαι διάδοχος του προφήτη Μωάμετ εάν μπω μέσα στο Ναό θα σου τον πάρουν οι διάδοχοι μου και προσευχήθηκε στα σκαλοπάτια του Ναού της Αναστάσεως

δεν μπήκε μέσα για να μην τον πάρουν και του έδωσε ο Πατριάρχης το χώρο που ήταν άχρηστος Το Αλλάξα Το Αλλάξα που ήταν Ναός της Παναγίας Το οποίο βρίσκεται Εκεί που παλιά ήταν Ο δέχτρος Ναός Σολομώντα Εκεί που ήταν ο Ναός Σολομώντα είναι το τέμενο στο Ομάρ Ένα κυκλικό κτίριο Εκεί λοιπόν έκτισε ο Ομάρ Τα δικά του μνημεία Και Αποδίθηκε και προφήτης ο Ομάρ Διότι οι διάδοχοι του Πήραν τα σκαλοπάτια του ναού Του ναού της Αναστάσεως Και είναι τζαμί Αν προσέξετε Αν προσέξετε όσοι έχουν πάει στα Ιεροσόλυμα Το ξέρουν στο Ναό της Αναστάσεις δεν μπαίνεις Από την κεντρική είσοδο μπαίνεις από ένα παραπόρτι Κεντρική είσοδος Είναι τζαμί Πω πω Βάλεις Φοβερή ιστορία Η κεντρική είσοδος του ναού Μπαίνεις από μια πλάγια πόρτα Και φτάνεις τελικά Στο Ναό της Αναστάσεις Βάλεις Αυτή είναι λίγο πολύ όλη η ιστορία όπως διαμορφώνεται στην περιοχή εκείνη Και η οποία αποτυπώνεται και στην Παλαιά Διαθήκη Αυτό που αποτυπώνεται στην Παλαιά Διαθήκη Τελικά μόνο για Παλαιά Διαθήκη δεν μιλήσαμε

Αυτό που αποτυπώνεται στην Παλαιά Διαθήκη είναι οι αρχαίες παραδόσεις των Ιουδαίων οι οποίες συνδέονται με το πρόσωπο του Μωυσή και στη συνέχεια με τους προφήτες οι οποίοι προσπαθούν να, καθώς εγκαθίστανται στην Παλαιστίνη οι Εβραίοι προσπαθούν να επαναφέρουν τον λαό κατά κάποιο τρόπο του υπενθυμίζουν τους όρους της Διαθήκης.

Άρα επί της ουσίας είναι μια βιβλιογραφία η οποία αφορά την επιστροφή των Εβραίων από τη Μεσοποταμία στην Παλαιστίνη. Όχι. Είναι μια ιστορία η οποία περιγράφει το πώς βιώνουν οι Εβραίοι την Αποκάλυψη του Θεού στο Σινά και στη συνέχεια στην πορεία τους μέσα στην έρημο μέχρι την εγκατάστασή τους στην Παλαιστίνη. Μάλιστα.

Έτσι. Σ' αυτήν την ιστορία περιέχονται όλες οι νομικές διατάξεις, όλοι οι όροι της Διαθήκης, οι όροι του Συμβολέου. δεν πρέπει να έχετε δούλους είναι όλοι όροι αιτιολογημένοι δεν διαβάζουμε συνήθως το Μωσάϊκο νόμο αλλά αν θα το προσέξει κανείς είναι όλοι όροι αιτιολογημένοι δεν πρέπει να έχετε δούλους γιατί ήσασταν δούλοι στην Αίγυπτο και εγώ ο Θεός σας απελευθέρωσα δεν πρέπει να δανείζετε με τόκο διότι οι συνάνθρωποι σας οι συμπατριώτες σας έχουν την ίδια ανάγκη δεν μπορείτε να έχετε μόνιμη ιδιοκτησία γης διότι η γη δεν είναι δική σας εγώ σας την έδωσα με τη δική μου βοήθεια την πήρατε κτλ.

Αυτή είναι η όρη της Διαθήκης η οποία είναι καταγεγραμμένη στα πέντε πρώτα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης αυτό που ονομάζουμε Μωσαϊκός Νόμος. Αυτόν τον νόμο οι προφήτες προσπαθούν συνεχώς να υπενθυμίσουν στους Εβραίους οι οποίοι βεβαίως όταν εγκαθίστανται στη χώρα και χωράφια έχουν και με τόκο δανείζουν και δούλους φαντάζομαι κι εσείς κι εσείς κι εσείς κι εσείς κι εσείς Προσπαθείτε να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κανάλι μας για να κινηθείτε στο κα ήταν προφήτες.

Μάλιστα. Ο όρος προφήτης σημαίνει αυτός που προλέγει κάτι. Στην πραγματικότητα δεν προλέγαν τίποτα οι άνθρωποι. Απλώς λέγαν ότι εφόσον παραβαίνετε τους όρους της Διαθήκης ο Θεός θα σας καταστρέψει. Όταν επιβεβαιώνεται η καταστροφή οι προφήτες αρχίζουν να αποκτούν κατά κάποιο τρόπο μια αυθεντία επιπλέον και αρχίζουν να ξαναδιαβάζουν τους προφήτες προσπαθώντας να βρούνε πότε θα απελευθερωθούμε. Έτσι και ακριβώς εκεί γεννιέται και η μεσιανική ιδέα. Οι προφήτες είπαν ότι ο Θεός δεν θα καταστρέψει την δυναστία του Δαβίδ μέχρις ότου έρθει αυτός τον οποίο περιμένουν όλα τα έθνη και ούτω καθεξής. Και πραγματικά μέχρι την εποχή του Ιησού υπάρχει πάντοτε ηγεμόνας από τη δυναστία του Δαβίδ.

Και μετά όντως εκλείπει. Ναι μετά γίνεται ο Ηρώδης. Οι Ρωμαίοι εγκαθιστούν τον Ηρώδη βασιλιά της παιδιάς ο οποίος ήταν Άραβας δεν ήταν Εβραίος έτσι λοιπόν ο Ηρώδης ο Μέγας ο Ιώσ ο Αγριπώ ο Ηρώδης ο Μέγας την εποχή του οποίου γεννήθηκε ο Χριστός μάλιστα μόλις εκλείπει ο απόγορος του Δαβίδ γεννιέται ο κατά κάποιο τρόπο μπορούμε να πούμε ότι όντως επαναλαμβάνονται λοιπόν επαληθεύονται μάλλον οι προφητείες ναι έτσι απλώς επαληθεύονται με έναν εντελώς άλλο τρόπο.

Ο παγκόσμιος ηγέτης, ο βασιλιάς της ειρήνης, αυτός που θα φέρει τη βασίλεια του Θεού, γίνεται ένας Ιουδαίος επαναστάτης. Αυτός είναι και ο λόγος που υπάρχει πάρα πολύ μεγάλη, πως το λένε, αμφισβήτηση προς το πρόσωπο του Ιησού. είναι πράγματι αυτός ο απόγονος του Δαβίδ τον οποίο περιμένουμε. Και αυτό το βλέπουμε, την αμφισβήτηση αυτή ας πούμε, τη βλέπουμε στην εισαγωγή του καταματθαίων Ευαγγελίου.

Το καταματθαίων Ευαγγελίου διαβάζεται στην παραμονή των Χριστουγέννων, είναι το πιο βαρετό Ευαγγέλιο. Επιδείχνει γερολογία. Το βαριούνται και οι παπάδες ακόμα. Αβράμε γέννησε Άξα, γέννησε Ιακώβη, ακόμα γεννήσεων γενναιές 14. Μάλιστα έχει μείνει και έκφραση των πέρασαν γενναιές 14. Κι όμως, αν μετρήσει κανείς τις γενιές από τον Αβραάμ μέχρι τον Ιωστό, δεν είναι τρεις δεκατετράδες γυναικών, αλλά το φτιάχνει έτσι ο Ματθαίος, παραλείποντας κάποιους ανάμεσα, ώστε να βγάλει τρεις δεκατετράδες γυναικών.

Για τα μέτρα της εποχής εκείνης, όπου η αριθμολογία έπαιζε πάρα πολύ σημαντικό λόγο. Ο αριθμός 14 είναι ο αριθμός του Δαβίδ. Τα γράμματα του ονόματος Δαβίδ στα εβραϊκά, όπως και τα ελληνικά γράμματα έχουν αριθμητική αξία, έχουν και τα εβραϊκά. Τα γράμματα του ονόματος Δαβίδ βγάζουν το άθασμα 14. Επί τον επιβεβαιωτικό αριθμό 3, τρεις φορές το 14, άρα ο Ιησούς είναι γνήσιος απόγονος του Δάρυ.

Αυτό δεν το καταλαβαίνουμε εμείς σήμερα βεβαίως διότι δεν... Είναι εκτός της κουλτούρας μας. Δεν μετράμε έτσι ούτε έχουν οι αριθμοί αυτή τη σημασία αλλά για τους Εβραίους της εποχής εκείνης των καταμαθαίων Ευαγγέλων Ευαγγέλου που απευθύνεται σε Εβραίους οι οποίοι γίναν χριστιανοί έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο. Κατ' είχε ιδιαίτερη σημασία.

δεν το κάνουν οι άλλοι ευαγγελιστές ο Λουκάς ας πούμε που δεν απευθύνεται σε εβραίους έχει άλλη γενεολογία και εκεί βλέπουμε ακριβώς το πως οι πολιτισμικές προϋποθέσεις ενός λαού παίζουν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο και στη διαμόρφωση ακόμα και της θεολογίας Τώρα, αν και μιλήσαμε πάρα πολύ για το ιστορικό κομμάτι το οποίο ήταν εξαιρετικά για μένα τουλάχιστον πάρα πολύ ενδιαφέρον και πολύ αποκαλυπτικό θέλω να γυρίσουμε στο αρχικό ερώτημα και να δούμε γιατί ο Θεός θεολογικά πλέον μιλώντας ενδεχομένως γιατί ο Θεός της παλαιάς διαθήκης μας φαίνεται τόσο αυστηρός τώρα μη φτάσω να το πω κακό αλλά εν πάση περιπτώσει σκληρός ένας σκληρός Θεός και μετά έχουμε τον Χριστό ο οποίος είναι ο Θεός της αγάπης του του ανοίγματος λοιπόν πώς μπορούμε να τα συνδυάσουμε αυτά δύο πώς αυτά είναι το ίδιο συνεχές ίσως το είπαμε και νωρίτερα ότι είναι ένα πάρα πολύ εύκολο κλισέ κυρίως το οποίο δημιουργήθηκε με την πολεμική του Αποστόλου Παύλου εναντίον του νόμου ο Απόστολος Παύλος για να αντιμετωπίσει

η τεχνική του Αποστόλου Παύλου για να κηρύξει το Χριστό ήταν να πηγαίνει στις συναγωγές των Εβραίων να διαβάζει την Παλαιά Διαθήκη, τους προφήτες και λοιπά και να λέει κοιτάξτε να δείτε όλα αυτά τα οποία λένε οι προφήτες πραγματοποιούνται στο πρόσωπο του Χριστού εμπνώνος δεν χρειαζόμαστε πλέον τον νόμο, ο νόμος μας κρατούσε μέχρι τώρα ως παιδαγωγός που μας οδηγεί στον Χριστό έχουμε πλέον τον Χριστό άρα ο νόμος πάει στην άκρη αυτό δημιούργησε ένα εύκολο κλισέ σε πάρα πολλούς ιεροκήρυκες είναι ο νόμος, ο κακός Θεός, ο Θεός που έχει όλο διατάξεις δύσκολες και από την άλλη μεριά είναι ο Θεός της αγάπης, ο Θεός της χάριτος κλπ.

Δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα. Και δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα, το βλέπουμε αυτό αρκεί να διαβάσουμε λίγο την Καινή Διαθήκη. Αν από την Καινή Διαθήκη αφαιρέσετε τα κομμάτια εκείνα τα οποία προέρχονται από την παλαιά. Αυτό μπορεί να το κάνει κανείς πάρα πολύ εύκολα. Σε όλες τις εκδόσεις της Καινής Διαθήκης, αν ξεφυλίσει κανείς μια καλή εκδόση της Καινής Διαθήκης, όχι μια μετάφραση πρόκειρη, θα δει ότι τα κομμάτια που προέρχονται από την Παλαιά Διαθήκη είναι γραμμένα με διαφορετικά γράμματα.

Είτε με bold στοιχεία, είτε με italics. Επομένως, μπορεί πολύ εύκολα να τα βγάλει. Εννοείται ως αυτούσια μεταφορά δηλαδή. Ναι, όσα κομμάτια, όσες φράσεις προέρχονται από την Παλαιά Διαθήκη στις εκδόσεις της Καινής Διαθήκης γράφονται με διαφορετικά γράμματα. Έτσι ώστε μπορεί κανείς πολύ εύκολα να τα αφαιρέσει. Αν τα αφαιρέσετε θα δείτε ότι παραμένει επίσης μια πολύ ωραία ιστορία ενός περιπλανόμενου θαυματοποιού, κάνει θαύματα, απαντάει ξυπναδίστικα σε όσους τον ρωτάνε οτιδήποτε όταν δεν μπορεί να απαντήσει λέει εσύ τον λες δεν το λέω εγώ έτσι ένας περιπλανόμενος θαυματοποιός φιλόσοφος και λοιπά αλλά αυτός δεν είναι ο Ιησούς αυτό που εμείς ξέρουμε ως Χριστό είναι αυτός ο οποίος μαρτυρείται από την Παλαιά Διαθήκη δηλαδή είναι παρόν ο Ιησούς ο Χριστός στην Παλαιά Διαθήκη όταν να παίρνει μια πάρα πολύ όμορφη ιστορία στο καταλουκάν Ευαγγέλιο Ανασταίνεται ο Χριστός δεν το μαθαίνουν όλοι βεβαίως ταυτόχρονα οι μαθητές κάποιοι απογοητευμένοι που σταυρώθηκε

και θάφθηκε και πάει το όνειρο φεύγουν να πάνε στο χωριό τους στους ΕΜΑΟΥΣ και προχωρούν να πάνε στους ΕΜΑΟΥΣ ο Αναστημένος Χριστός εμφανίζεται και προσεπεί το ποροτέρο πορεύεστε λέει έτσι κάποιος ο οποίος συνοδοιπόρος που πάτε ρε παιδιά στους εμάς έρχομαι και εγώ μαζί σας γιατί είστε έτσι ε λέει μόνος εσύ κατοικείς στην Ιερουσαλήμ και δεν τα μάθες είχαμε έναν δάσκαλο ο οποίος μας είπε ωραία πράγματα αλλά τον πιάσανε οι αρχιερείς μας τον σταυρώσανε και τώρα πάει το όνειρο ο Χριστός δεν τους λέει κοιτάξτε ρε παιδιά εγώ είμαι δεν τους λέει μα δεν θυμάστε τότε που ανέστησα τον Τάδε που έκανα καλά τον Τάδε που πιάσαμε ψάρια και λοιπά δεν τους θυμίζει τίποτα από τη ζωή του αλλά και αρξάμενος από Μωυσέως και πάντων των προφητών τους εξηγούσε λέει όλα όσα λέγανε οι γραφές για αυτόν αρχίζει δηλαδή μια καινούρια ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης προς τους μαθητές και μόνο τον αναγνωρίζουν μόνο τότε όταν πλέον και μάλιστα τους μαλώνει τους λέει είστε ανόητοι δεν πιστεύετε στους προφήτες

για να δείτε πόσα γράφουν για μένα πάρα πολλά χώρια μέσα στην Καινή Διαθήκη έχουμε όπου ο Χριστός πάντοτε παραπέμπει στην Παλιά Διαθήκη όταν κάποιος τον πλησίασε και τον ρώτησε τι να κάνω για να κερδίσω την αιώνια ζωή λέει, τις εντολές τις ξέρεις Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου και τα λοιπά. Δηλαδή παραπέμπει συνεχώς στο νόμο της Παλαιάς Διαθήκης λέγοντάς τους ότι οι γραφές μιλούν για μένα.

Και με τους φαρισαίους όταν γίνεται η αντιπαράθεση στο ναό του Σολομώντα τους λένε ότι διαβάζετε από το πρωί μέχρι το βράδυ τις γραφές και νομίζετε ότι θα βρείτε εκεί πέρα την αιώνια ζωή ενώ δεν τις καταλαβαίνετε γιατί αυτές οι γραφές μιλούν για μένα. Υπάρχει δηλαδή μια, μπορούμε να φανταστείτε λίγο την εκκλησία που δημιουργείται τον πρώτο μετά Χριστόν αιώνα.

Δεν υπάρχει καινή διαθήκη. Το πρώτο βιβλίο γράφεται το 50 μετά Χριστόν περίπου, πρώτη προς Θεσσαλονικής επιστολή από τον Απόστολο Παύλο, τα Ευαγγέλια δεν υπάρχουν ακόμα, γράφονται αργότερα. Έναν ολόκληρο αιώνα η εκκλησία Όχι μόνο ζει αλλά διαδίδεται σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία Με την Παλαιά Διαθήκη Και μόνο στο τέλος του 1ου Μετά Χριστουναίου Οι Εβραίοι ανακαλύπτουν ότι αυτοί βασίζονται στις δικές μας γραφές Και προσπαθούν να φτιάξουν έναν κανόνα Καινούριο της Παλαιάς Διαθήκης Όπου αναδιατάσσουν και τα βιβλία Για να προκαλυφθεί μια εντελώς διαφορετική γραφή την οποία φυσικά έχουν μέχρι σήμερα και γι' αυτό λέω ότι ο Ιουδαϊσμός είναι μεταγενέστερη του χριστιανισμού.

Τώρα δεν ξέρω αν ολοκληρώσατε τη σκέψη για να κάνω μια ερώτηση. Άρα εμείς φαντάζομαι ότι θα ξεκίνησα προσπαθώντας να φέρω την εικόνα της Παλαιάς Διαθήκης στα πλαίσια της Καινής Διαθήκης αλλά τώρα εσείς με πάτε να φέρω τη Καινή Διαθήκη στα πλαίσια της Παλαιάς Διαθήκης. Δηλαδή είναι όντως ο Θεός λοιπόν ένας Θεός αγάπης που παρουσιάζεται μέσα από αυτό το κόρπους.

Είχαμε πει νωρίτερα ότι ο Θεός εμφανίζεται μέσα στην Παλαιά Διαθήκη ως δημιουργός του κόσμου και αυτός ο οποίος φροντίζει με διάφορους τρόπους να ξαναφέρει την ανθρωπότητα η οποία απομακρύνθηκε από κοντά του, να την ξαναφέρει μέχρι την εποχή που έρχεται ο Χριστός. Δεν είναι ένας διαφορετικός Θεός. Απλώς η Παλαιά Διαθήκη είναι προϊόν ενός εντελώς διαφορετικού πολιτισμικού περιβάλλοντος από ό,τι το δικό μας.

Είναι γραμμένη σε μια γλώσσα εντελώς διαφορετική από τη δική μας και με έναν τρόπο έκφρασης... Εννοείται τα εβραϊκά ή τα... Τα εβραϊκά. Τα εβραϊκά. και με έναν τρόπο έκφρασης εντελώς διαφορετικό από τον δικό μας. Τι σημαίνει αυτό. Για παράδειγμα τα εβραϊκά δεν έχουν αφηρημένες έννοιες. Κάθε φορά που ο Εβραίος θέλει να μιλήσει για δύναμη μιλάει είτε για κέρατα του τάβρου είτε για βραχείο να λυτρώσουμε ημάς εμβραχείον ή ισχυρό.

Αυτός ο τρόπος με τον οποίο εμείς θεολογούμε ο τρόπος συστηματικής θεολογίας είναι ένας ελληνικός τρόπος σκέψης όπου στην πραγματικότητα περιγράφουμε ιδιότητες του Θεού. Ο Εβραίος όταν θέλει να μιλήσει για το Θεό μιλάει για γεγονότου μιλάει με ιστορίες έτσι λοιπόν για να προσεγγίσει κανείς στην Παλαιά Δεύτερη και να καταλάβει το τι λέει θα πρέπει να λάβει υπόψη του αυτό το εντελώς διαφορετικό πολιτισμικό περιβάλλον Θα πρέπει να κάνει αφαίρεση μιλάει πάρα πολύ με ιστορίες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ιστορία η οποία υπάρχει μέσα στην Παλαιά Διαθήκη είναι και ένα ιστορικό γεγονός. Πολύ περισσότερο δεν είναι ένα ιστορικό γεγονός η ιστορία έτσι όπως περιγράφεται της δημιουργίας του κόσμου. Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά την ιστορία της δημιουργίας του κόσμου θα διαπιστώσει ότι ολόκληρη αυτή η ιστορία είναι βέβαια μια αφήγηση είναι ένα αφήγημα, θα μπορούσε να εκλειθεί ως ιστορία, αλλά θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει κορύφωση, δεν υπάρχει μια ιστορία έχει αρχή, μέση, κορύφωση και τέλος.

Εδώ δεν έχουμε κάτι τέτοιο. Ολόκληρο το πρώτο κεφάλαιο της γενέσης δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια απάντηση στους βαβυλωνιακούς μύθους περί δημιουργίας του κόσμου. Ο κόσμος σύμφωνα με το Ενουέλη, στο βαβυλωνιακό έπος της δημιουργίας, δημιουργείται σε 7 μέρες ύστερα από πάλι του θεού Μαρδούκ με την θεά Τιαμάτ την σκίζει, από τα μάτια της τρυπάει τα μάτια της και βγαίνει ο τίγρης και ο εφράτης από τα στίχη της δημιουργούνται τα βουνά και ούτω καθεξής έτσι όλα αυτά δημιουργούνται μέσα σε μια αντιπαράθεση στον κόσμο των θεών δείτε πως αρχίζει η δημιουργία στην εβραϊκή αφήγηση Εν αρχή επίσης ο Θεός το φως Και το φως διαχώρισε το φως από το σκοτάδι Γένετο εσπέρα, γένετο πρωί, ημέρα μία Το πρώτο πράγμα που δημιουργεί ο Θεός Είναι το φως το οποίο το διαχωρίζει από το σκοτάδι Και αρχίζει να μετράει ημερονίκτυο Ναι αλλά ο ήλιος δημιουργείται την τέταρτη ημέρα Σωστό Πώς μετράει ημερονίκτυο από την πρώτη ημέρα κάτι άλλο ακόμα πιο σημαντικό τα φυτά δημιουργούνται την τρίτη μέρα

ενώ ο ήλιος την τέταρτη πώς αναπτύσσονται τα φυτά χωρίς ήλιο γιατί το κάνει αυτό ο βιβλικός συγγραφέας γιατί ξέρει ότι ο ήλιος, η σελήνη είναι θεότητες στο βαβυλωνιακό πάνθεο πολύ υψηλές έτσι τις υποβαθμίζει βάζοντάς τη δεύτερη μέρα την τέταρτη μέρα στη μέση δηλαδή της δημιουργίας ούτε την πρώτη ούτε την τελευταία που θα ήταν μια κορύφωση δηλαδή την τέταρτη μέρα και προσέξτε περιγράφει ακριβώς το τι κάνουν επίσης ο Θεός τον ήλιο επίσης τη σελήνη και μετά ξανά επίσης ο Θεός τον ήλιο επίσης τη σελήνη το τονίζει δύο φορές και καθορίζει και το σκοπό τους να μετράνε τις εποχές, να ξεχωρίζουμε πότε είναι μέρα, πότε είναι νύχτα, να ξεχωρίζουμε τις γιορτές, να ξεχωρίζουμε πότε σπέρνουμε, πότε θερίζουμε κλπ.

Ενώ για όλα τα άλλα είπε και γένετου. Εδώ τα κατασκευάζει δύο φορές και καθορίζει και τον σκοπό τους, θέλοντας να πει ότι κανένα από αυτά δεν είναι Θεός, αλλά ούτε μπορείτε να δείτε το μέλλον σας όλα αυτά τα αστέρια, είναι τα έβαλε ο Θεός για να έχουν ένα σκοπό και τον καθόρισε ο Θεός. Τι είναι αυτό που δημιουργείται πρώτο.

Ο χρόνος. Έγινε το εσπέρα, έγινε το πρωί, ημέρα μια. Από τη στιγμή που αρχίζει και μετράει ο χρόνος, ό,τι άλλο δημιουργείται δεν μπορεί να είναι Θεός. Γιατί δεν μπορεί να είναι Θεός, γιατί δημιουργείται μέσα στον χρόνο, άρα έχει αρχή. Αφού έχει αρχή θα έχει και τέλος. Ο μόνος άναρχος, ο μόνος έξω από τον χρόνο, είναι ο Θεός.

βλέπετε λοιπόν μέσα από μια απλή αφήγηση το πως ο Εβραίος αναφέρεται σε ένα σωρό θέματα τα οποία ένας Έλληνας θα έλεγε ο Θεός είναι άναρχος αιώνιος έτσι πατροκράτορ θα έβαζε επίθετα τα οποία δεν τα έχει ο Εβραίος και επειδή δεν τα έχει στη γλώσσα του αφηγείται μια ιστορία αυτό δηλαδή ήταν κατανοητό στον Εβραίο της εποχής που μας λέτε ήταν κατανοητό στον Εβραίο της εποχής Αφηγείται μια ιστορία και όταν τελειώνει αυτή η ιστορία Επειδή θέλει να αναφερθεί σε μια άλλη ιδιότητα του Θεού Αναφέρει μια δεύτερη ιστορία χωρίς να τον πειράζει Αν προσέξετε η πρώτη αφήγηση της Γενέσεως Δεν έχει καμία σχέση με τη δεύτερη αφήγηση Καμία σχέση όντως Και μάλιστα και περίεργη η δεύτερη αφήγηση Εντελώς διαφορετική Άρα δεν έχουμε να κάνουμε με ιστορικές περιγραφές για το πώς έγινε ο κόσμος Αλλά με περιγραφές της σχέσης του Θεού με τον κόσμο Αυτό προσπαθεί να πει με τις δύο αφηγήσεις του Όταν ξέρω εγώ ο Αδάμ τρώει από το γκαρπό της γνώσης του καλού και του κακού Ήκουσαν λέει τις φωνείς Κυρίου του Θεού περιπατούντος εν το παραδείσου των δειλινών

Αν το πάρουμε αυτός ένα ιστορικό αφήγημα σημαίνει ότι ο Θεός είναι ένας παππούς που κάθε βράδυ βγαίνει με βαριά βήματα και κάνει τον βραδινό του περίφατο στον κήπο. Αυτό δεν είναι όμως. Αυτό που θέλει να πει ο συγγραφέας είναι ότι αλλάζει η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. πλέον ο Θεός δεν είναι αυτός με τον οποίο συνομιλεί και του λέει φάτε από όλα κάντε όλα δικά σας σας έδωσα τα πάντα όσα χρειάζεστε για να ζήσετε αλλά είναι αυτός ο οποίος η παρουσία του οποίου προκαλεί φόβο πώς να περιγράψει ότι η παρουσία του Θεού προκαλεί φόβο άκουσα να περπατάει με βαριά βήματα το βράδυ στον παράδεισο και κρύφτηκαν Και συνεχίζει αυτή η αφηγήση. Προσέξτε λίγο, όλα τα 11 πρώτα κεφάλαια της γενέσεως είναι η μία ιστορία μετά την άλλη αφηγήσεις ξεκομμένες μεταξύ τους που όμως όλες δείχνουν μία τάση του ανθρώπου να απομακρύνεται από το Θεό.

με τρία βασικά πράγματα. Το πρώτο, γνώση του καλού και του κακού. Ηθική αυτονομία. Εγώ αποφασίζω για τον εαυτό μου τι είναι καλό και τι είναι κακό. Δεν θα μου πεις εσύ τι είναι καλό και τι είναι κακό. Προσέξτε λίγο, είναι η ίδια σχέση που υπάρχει ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά. Τα παιδιά κάποια στιγμή κάνουν την επανάστασή τους και λένε όχι εγώ θέλω να κάνω αυτό που θέλω.

Δική μου είναι η ζωή, εγώ θα αποφασίζω για μένα. ο γονιός εμφανίζεται πάντοτε απειλητικός, εμφανίζεται πάντοτε κακός, λέει μη βάλεις το χέρι σου στη λάμπα γιατί θα καείς το παιδί όμως θα πιάσει τη λάμπα και θα καεί, έτσι και τότε θα καταλάβει ότι ο μπαμπάς του είχε δίκιο όταν του έλεγε μην πιάνεις τη λάμπα το δεύτερο γενετική βελτίωση του είδους, είδον η του Θεού, της θυγατέρες των ανθρώπων, ότι καλέ εσύ και έλαβον εξ αυτών γυναίκες, αυτός είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο σε ολόκληρη την περιοχή της Ανατολικής Λακάνης της Μεσογείου μύθος.

Ότι θεοί παντρεύονται εθνητές γυναίκες, κάνουν έρωτα με εθνητές γυναίκες και γεννιούνται οι μύθαιοι, οι ήρωες, γίγαντες στην Παλαιά Διαθήκη. Τον παίρνει ο συγγραφέας και τον χρησιμοποιεί αυτόν τον μύθο. Ήταν πολύ γνωστός, όπως είναι σε ένα παιδάκι το παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας. το ξέρουν όλοι τον χρησιμοποιεί αυτόν τον μύθο για να δείξει ότι η γενετική βελτίωση του είδους ένας θεός να ενωθεί με μια θνητή γυναίκα και να γεννηθεί ένας γίγαντας ένας ημίθιος κτλ ουσιαστικά δεν πάει τον άνθρωπο μπροστά τον πάει πιο πίσω έτσι λοιπόν χρησιμοποιεί αυτόν τον μύθο για να δείξει ότι η δεύτερη επιδίωξη του ανθρώπου να δυναμώσει το σώμα του, να βελτιώσει το είδος του ώστε να ζει περισσότερα χρόνια δεν βοηθάει.

Παρεμβαίνει λέει ο Θεός και τα χρόνια του θα είναι πλέον 120 στη συνέχεια της αφής και γίνεται ο κατακλυσμός και καταστρέφεται. Τρίτη προσπάθεια τεχνολογία. έγινε το αυτούς καταφέρναν να κάνουν πλέον πληθιά ψημένα στη φωτιά και έτσι έγιναν τα τούβλα έγιναν σαν πέτρες γιατί μέχρι τότε τα ξέραναν στον ήλιο και αυτά θρηματίζονταν μετά από λίγο καιρό και βρήκαν και συνδετικό υλικό την άσφαλτο και έτσι αποφάσισαν να φτιάξουν έναν πύργο τόσο ψηλό ώστε να φτάσουν στο Θεό και βάζει εκεί μια πολύ λεπτή ηρωνία ο βιβλικός συγγραφέας και κατέβει κυρίως η δύναμη την πόλη και των πύργων ον οικοδομούς ή των ανθρώπων.

Δηλαδή οι άνθρωποι φτιάξανε τόσο ψηλό πύργο που νόμισαν ότι θα σας τον ρωτήσουν αλλά ο Θεός ήταν τόσο ψηλά που χρειάστηκε να κατέβει για να δει τι κάνουν αυτοί εκεί κάτω. Ηθική αυτονομία, γενετική βελτίωση του είδους, τεχνολογία είναι τα τρία βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν κάθε προσπάθεια του ανθρώπου να απομακρυνθεί από το Θεό και να πάρει την τύχη στα χέρια του.

Βλέπετε λοιπόν ότι έχουμε 11 κεφάλαια τα οποία περιγράφουν μια συνεχώς πτωτική πορεία του ανθρώπου. Αν δείτε το πώς ζουν οι άνθρωποι αυτοί, πάλι η Παλαιά Διεύθυνση χρησιμοποιεί έτσι μια συμβολική γλώσσα, οι πρώτοι ζουν χίλια χρόνια. Μετά τα χρόνια μειώνται στα 700, μετά στα 200 και φτάνουμε στον Ευραμ στα 100 χρόνια πλέον στο όριο της ζωής του ανθρώπου όσο απομακρύνεται ο άνθρωπος από την πηγή της ζωής τόσο μειώνεται η ζωή του όσο απομακρύνεται ο άνθρωπος από την ομαλή σχέση με το Θεό τόσο διαταράσσονται οι σχέσεις του με την κοινωνία, με τους ανθρώπους το πρώτο πράγμα που κάνει ο Αδάμ και η Εύα μόλις απομακρύνονται από το Θεό είναι να ντυθούν, να περιχαρακωθούν ο καθένας για τον εαυτό του απαντάνε στο Θεό όταν το ρωτάει τι κάνατε ρε παιδιά, τι έγινε ο Αδάν τι λέει, δεν φταίω εγώ η γυναίκα που μου δώσες αυτή με παρέσυρες μην έκανες γυναίκα να μην παρασυρώ μου, ρωτάει την Εύα τι έγινε, γιατί το έκανες αυτό α δεν φταίω εγώ, το φίδι με παρέσυρε έτσι ο φίδις

με υπάτησες, μην έφτιαχνες φίδια βλέπετε ο καθένας είναι ο ένας το βάρος των άλλων στην αμέσως επόμενη σκηνή ο άντρας υποτάσσει τη γυναίκα έτσι ενώ στην αρχή δεν μπορεί να της δώσει όνομα όταν την είδε λέει ο Δάμ είπε του τον είναι ως του εκ των ως του όνομα την περιγράφει είναι το ίδιο πράγμα με εμένα δηλαδή δεν μπορεί να της δώσει όνομα μετά την απομάκνηση από το Θεό της δίνει όνομα δίνω όνομα στα εβραϊκά σημαίνει υποτάσσω κάποιον έτσι γι' αυτό και έχουμε τις αλλαγές ονομάτων σε ολόκληρη την Ιουδαϊκή ιστορία έτσι ο Ιακώβ ονομάζεται Ισραήλ και ούτω καθεξής και αυτή η παράδοση φτάνει μέχρι σε εμάς σήμερα όταν κάποιος γίνεται μοναχός υποτάσσεται δηλαδή στο Θεό αλλάζει το όνομα στην αμέσως επόμενη σκηνή έχουμε τη διάσπαση των σχέσεων μετά τη διάσπαση των σχέσεων στο ζευγάρι διάσπαση των σχέσεων στα αδέρφια, ο Κάνης σκοτώνει τον Άβελ αμέσως μετά στην επόμενη σκηνή στον κατακλυσμό ο Νόε καταργείται τον Χαμ διάσπαση στις σχέσεις πατέρα-γιού στην τελευταία σκηνή

δεν μπορούν να συνεργαστούν μεταξύ τους, ο ένας δεν γνώριζε τη γλώσσα του άλλου έτσι μπέρδεψε λέει ο Θεός τις γλώσσες τους δεν αυτό μια ιστορική πληροφορία για το πως γεννήθηκαν τα ελληνικά, τα τουρκικά και τα βλάχικα αλλά το πως το ότι αυτό που το λέμε και εμείς σήμερα πολλές φορές όταν διαφωνούμε λέμε δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα ουσιαστικά πλήρης διάσπαση της κοινωνίας και ξαναρχίζει η ιστορία από την αρχή εμφανίζεται ο Θεός στον Αβραάμ και κάνει μια καινούργια προσπάθεια να πλησιάσει τους ανθρώπους.

Ο Αβραάμ κάνει αυτό που δεν έκανε ο Αδάμ, υπακούει πλήρως το Θεό, πήγαινε στη χώρα που θα σου δώσω κτλ. Τον δοκιμάζει κατ' επανάληψη, με τελευταία και πιο κέρια δοκιμή την θυσία του γιού του, όπου πλέον εδρεώνεται η σχέση και του λέει εσένα θα σε κάνω έναν λαό, από σένα θα κάνω έναν λαό, ο οποίος θα γίνει φορέας αυτής της συνεργασίας Θεού και ανθρώπου.

Έτσι δημιουργείται από τους απογόνους του Αβραάμ ένας λαός ο οποίος μεταφέρει ακριβώς αυτό το μήνυμα ότι η συνεργασία του Θεού με τον άνθρωπο είναι αυτή που μετράει και που προωθεί την ιστορία. Προσέξτε λίγο, τα άτομα τα οποία δεν είναι μια ιστορία αγγέλων δεν είναι μια ιστορία που γράφεται στον ουρανό Κάποτε θυμάμαι έκανα μια διάλεξη για την Παλαιά Διαθήκη και κάποιος μου είπε μα τι τι θέλουμε την Παλαιά Διαθήκη έχει όλο ανηθικότητες και όλο παλιανθρώπους κλπ.

Και του είπα ναι δεν έχω καμία αντίρρηση αλλά έτσι είναι η πραγματική ιστορία. Εσείς οι άνθρωποι. Αν θέλετε μια σιδερωμένη ιστορία, μια πολύ ωραία ιστορία μπορείτε να γίνετε μουσουλμάνος. Το Κοράνι γράφει μια τέλεια ιστορία, ο Θεός δεν έχει κανένα σφάλμα, κάθεται στο ψηλό του θρόνο και ελέγχει τους ανθρώπους, δεν ανακατεύεται με την ανθρώπινη ιστορία.

Από τη στιγμή όμως που δεχόμαστε ότι ο Θεός θέλει τη συνεργασία των ανθρώπων, σημαίνει ότι συνεργάζεται με τους ανθρώπους. Συνεργάζονται με τους ανθρώπους, δεν σημαίνει ότι παρεμβαίνουν, τους δείχνουν ένα κεραυνό από πάνω και αλλάζουν. Σημαίνει ότι προσπαθώ να συνεργαστώ μαζί τους ακόμα κι αν αυτοί δεν είναι και τα πλέον ηθικά άτομα.

Ο Αβραάμ κάποια στιγμή πουλάει τη γυναίκα του για να γλιτώσει αυτός. Ο Ιακώβ πούλησε τα πάντα. Πούλησε τον αδερφό του, του κλέψε τα πρωτοτόκια. Στο τέλος ο αδερφός τον κυνηγούσε για να τον σκοτώσει και έφυγε στη Μεσοποταμία για να γλιτώσει. ο Δαβίδ που είναι ο αγαπημένος του Θεού έχει καταπατήσει και τις δέκα εντόλες όντως και οι Ιεπωνές γυναίκες τα πάντα δεν υπάρχει εντόλη που δεν έχει παραβεί και όμως παραμένει ο αγαπημένος του Θεού ακριβώς γιατί παραμένει πάντοτε σε αυτή την προσπάθεια συνεργασίας με το Θεό άσχετο και αν αποτυγχάνει στην πετάρια που θα λέγαμε συγγνώμη στην πετάρια Όχι μόνο στη μετάνοια. Το θέμα δεν είναι έκανα κάτι μετανιώνω άντε όλα καλά.

Στο ότι είναι μόνιμα στην προσπάθειά του να συνεργαστεί με το Θεό, έστω κι αν τα πάθη του, οι συνθήκες και τα λοιπά τον οδηγούν σε διαφορετικές εκτιμήσεις ή σε διαφορετικές ενέργειες. Αυτό δεν αλλάζει το σχέδιο του Θεού, δεν αλλάζει από την κακία των ανθρώπων. στο μέτρο και στο δοθμό που οι άνθρωποι συνεργάζονται μαζί του ο Θεός δέχεται να συνεργαστεί δέχεται απολύτως δηλαδή την ελευθερία του ανθρώπου και όταν έρχεται ο καιρός της ενανθρώπισης και πάλι ο Θεός ζητάει τη συγκατάθεση του ανθρώπου όταν ο άγγελος εμφανίζεται στην Παναγία εμφανίζεται στη Μαρία και της λέει ότι θα γεννήσεις τον Υιό του Θεού η Μαρία μπορούσε κάλλιστα να πει όχι δεν μπορώ φοβάμαι τον άντρα μου τι θα πει ο κόσμος έτσι λέει η δούλη κυρίου υποτάσσεται στο θέλημα του Θεού και γεννιέται ο Χριστός και πως γεννιέται ο Χριστός γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα με πολύ λαμπρό τρόπο έτσι φάτνες όμορφες ρεβελιών δενδράκια παντού στολισμένα τώρα στολίζουν και τις εκκλησίες πια με φωτάκια και λαμπιόνια

και με τα πάντα δημιουργείται μια ατμόσφαιρα αρκουδίτσες, προβατάκια μια ατμόσφαιρα σαν να λες που σου έρχεται να πεις τι καλά να ήμουν κι εγώ εκεί σκεφτείτε όμως ότι ο Χριστός γεννιέται σε ένα από τα πιο χαμηλά σημεία της γης η Βεθλέμινε κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας γεωλογικά κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας μέσα σε ένα στάβλο αν πας σήμερα σε στάβλο κρατάς τη μύτη σου Φανταστείτε πως βρωμούσε ένα στάβλος της εποχής εκείνης. Ο Χριστός δηλαδή γεννιέται στο χειρότερο σημείο που μπορεί να γεννηθεί άνθρωπος υπό τις χειρότερες συνθήκες.

Βλέπουμε λοιπόν ότι αυτό που πολύ όμορφο λέει ο Γρηγόρης ο θεολόγος, έφτασε στο κατώ, το λέει και ο Απόστολος Παύλος, εκένωσε εαυτόν, έτσι άδειασε τον εαυτό του, το λέμε και σήμερα την έκφραση, τον άδειασε λέμε, άδειασε τον εαυτό του κυριολεκτικά για να φτάσει στο κατώτατο σημείο για να μπορέσει να μας ανεβάσει εμάς και να μας κάνει, να μας χαρίσει τη δυνατότητα να γίνουμε εμείς θεοί.

να αποκαταστήσει δηλαδή τη σχέση του Θεού με τον άνθρωπο, η οποία σχέση κλονίστηκε από αυτά τα τρία βασικά στοιχεία, τα οποία τα βλέπουμε σε κάθε πολιτισμό. Το βλέπουμε και στο σημερινό πολιτισμό. Σε κάθαρα, για αυτό που κάνετε τύποση, γιατί περιγράφει εμάς ουσιαστικά. Η προσπάθειά μας για ηθική αυτονομία, η προσπάθειά μας για γενετική βελτίωση του είδους, ζούμε πιο πολλά χρόνια τώρα, το καταφέραμε, έτσι, και η προσπάθεια μας για και η τεχνολογική εξέλιξη είναι αυτό που σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι ελπίζουν στις σχέσεις με το Θεό και όπως λέει η Παλαιά Διαθήκη ότι η Δεβάτεο επομένως αυτό που το να λέμε ότι είναι ένας σκληρός Θεός ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης δεν είναι σωστό εμφανίζεται ενδεχομένως σκληρός στις αφηγήσεις οι οποίες διαμορφώνονται στην συνέχεια αλλά αυτή η σκληρότητα είναι πάλι μια θεολογική ιδέα είπαμε νωρίτερα ότι οι αντιλήψεις των ανθρώπων της εποχής εκείνης για τον Θεό δεν είναι ίδιες με τη δικιά μας δεν είναι αν θέλετε ούτε ίδιες

με τις αντιλήψεις που υπήρχαν πριν από 100 χρόνια πριν από 50 χρόνια Εγώ θυμάμαι ότι κάθε φορά που έκανα μία ταξία ως παιδί η μάνα μου έλεγε θα σε κάψει ο Θεός Θυμάμαι πόσο συχνά έβγαινα από το σπίτι και κοιτούσα μήπως πέσει κάνας κεραυνός από πάνω Και θα πέσει φωτιά να με κάψει Δεν υπάρχει μάνα σήμερα που λέει ότι θα σε κάψει ο Θεός Καμία μάνα δεν λέει στο παιδί της Σίγουρα όχι Θα σε τιμωρήσει ο Θεός Ίσα ίσα παρουσιάζει το Θεό γλυκούλη, καλούλη για τα δεδομένα της εποχής εκείνης ο Θεός είναι σκληρός ακριβώς γιατί είναι Θεός γιατί αν δεν είναι σκληρός τότε δεν είναι Θεός έχουμε δηλαδή όλες αυτές οι περιγραφές που υπάρχουν στο βιβλίο του Ιησού του Ναβίου που διατάζει ο Θεός μπείτε μέσα κάψτε ρημάξτε σφάξτε όλα τα παιδιά σφάξτε τους πάντες αυτά δεν είναι ιστορικά γεγονότα Αυτά είναι ένας τρόπος να πει ότι ο Θεός μας είναι τόσο ισχυρός Όσο κατέστρεψε έσφαξε τους πάντες στην Ιεριχώ Έσφαξε τους πάντες Είναι απόλυτος ας πούμε με όλες τις δύναμες Είναι η απόλυτη δύναμη

Είναι αυτό το οποίο πιστοποιούσε κάποιον ότι είναι Θεός Αλλά αυτός είναι ένας τρόπος να μιλήσει κανείς για τις ιδιότητες του Θεού τη χρησιμοποιούν και σήμερα την έκφραση αυτή κύριος Σαββαότ κύριος Σαββαότ σημαίνει ο κύριος των στρατευμάτων αυτός που εξαπολύει στρατεύματα και τα κάνει όλα λίμπα από εκεί είναι το Άγιος Άγιος Άγιος κύριος Σαββαότ που λέμε δεν είναι έτσι ο Θεός και το ξέρουμε ότι δεν είναι έτσι μας το λέει ο Χριστός βεβαίως ο οποίος μιλάει σε μια άλλη εποχή πλέον και ο οποίος ακριβώς έρχεται να διορθώσει όλη αυτή την αντίληψη περί Θεού που έχουμε και να εμφανίσει μία εικόνα του Θεού σε μια άλλη εποχή όμως, έτσι.

Σε μια εντελώς διαφορετική εποχή. Και σε αυτό βοηθάει πάρα πολύ και η συνάντηση με τον Ελληνισμό που γίνεται στην Αλεξάνδρεια. Σκεφτείτε ότι στην Χριστιανική Παλαιά Διαθήκη, έτσι, υπάρχουν και κείμενα τα οποία γράφτηκαν από Ιουδαίους της Αλεξάνδρειας και τα οποία χρησιμοποίησε στη συνέχεια ο Απόστολος Παύλος προκειμένου να περιγράψει τον Θεό ως σοφία, να περιγράψει τον Χριστό ως σοφία του Θεού, ως αγάπη του Θεού, ως ειρήνη του Θεού.

Όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος ουσιαστικά κατά κάποιο τρόπο επιβάλλει τον χριστιανισμό ή αναγνωρίζει τον χριστιανισμό η εκκλησίς που χτίζει είναι όλες εκκλησίες του Χριστού με τα επίθετα τα οποία παίρνει από την Παλαιά Διαθήκη ο Απόστολος Παύλος και τα μεταφέρει στον Χριστό η Σοφία του Θεού η Αγία Σοφία η Αγία Ειρήνη δεν είναι κάποια Αγία που τη λέγανε Ειρήνη είναι ο Χριστός που είναι η Ειρήνη του Θεού η Αγία Σοφία η Αγία Δύναμης στην πόλη υπάρχουν και οι τρεις εκκλησίες η Αγία Σοφιά η Αγία Ειρήνη δηλαδή αυτή είναι η ειρήνη του Θεού είναι η ειρήνη του Θεού και η Αγία Δύναμης η Αγία Δύναμης καταστράφηκε έγινε τζαμί και καταστράφηκε μετά αλλά υπάρχουν τα ερήπια της ήταν οι τρεις εκκλησίες που έκτισε ο Μεγας Κωνσταντίνος μου αρέσει γιατί καταλήξαμε πάλι στην Αλεξάνδρεια μιλώντας για το έτσι Πραγματικά μακάρι να είχα ακόμα δύο ώρες και ένα τέταρτο Φύξαμε βέβαια πάρα πολλά θέματα υπερβολικά πολλά θέματα Εγώ σας ευχαριστώ πάρα πάρα πάρα πολύ για τον εμπονέτη μου αυτόν τον χρόνο

Ευχαριστώ προκαταβολικά και όσους θα καθίσουν να το δουν όλοι Και εγώ και νομίζω ότι θα βρουν πολλά ενδιαφέροντα θέματα Είτε συμφωνούν είτε δεν συμφωνούν είτε τους αρέσει είτε δεν τους αρέσει Θα βρουν πράγματα για κουβέντα και για σκέψη Κάποια πράγματα Μπορεί να τα λέω και λάθος Εγώ κάνουμε το καλύτερο Αλλά είμαι σίγουρος ότι Αυτά που μας λέτε Ούτως ή άλλως Έχουν το δικό τους βάρος Σας ευχαριστώ πάρα πολύ και πάλι Να είστε καλά, καλή χρονιά Με υγεία Σας ευχαριστώ πολύ και εσάς που κάθισατε και παρακολουθήσατε Και στο επαναλήλειο

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00