White Collar or Blue Collar: Are Desk Jobs or Hands-On Careers Winning the Future?
Delphi ΤΟΛΚΣΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
How Should We Really Guide Our Children? Spyros Theodoropoulos, Chairman of the Board of the Hellenic Federation of Enterprises (SEV), Eleni Vrettou (CEO of CrediaBank) and George Doukidis (Professor of Management Science & Technology at the Athens University of Economics & Business) discuss with Byron Nicolaides, Founder and CEO of PeopleCert, one of the most pressing questions for future generations, amidst the shifting landscapes of work and education.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
σε πάνω από 200 χώρες και με πάνω από 2.500 πιστοποιήσεις. Φιλοξενεί εδώ τρεις εξαιρετικά διακεκριμένους και προβεβλημένους στην ελληνική κοινωνία. Την κυρία Βρετού, η οποία πήρε μια τράπεζα από το μηδέν και την απογείωσε. Τον κύριο Θεοδωρόπουλο, ο οποίος είναι γνωστός επιχειρηματίας, τώρα είναι πρόεδρος του ΣΕΒ, από τους μεγαλύτερους βιομηχάνους αυτοδημιούργητος και τον καθηγητή τον κύριο Δουκίδη, ο οποίος έχει στήσει το e-Eπιχειρήν από τα γνωστότερα think tanks της Ελλάδος.
Το θέμα μας λοιπόν είναι το μέλλον των παιδιών μας. Σήμερα παγκοσμίως υπάρχουν δύο τάσεις οι οποίες κινούνται παράλληλα θα έλεγα. Η πρώτη τάση είναι αυτή την οποία όλοι μας γνωρίζουμε, τεχνητή νοημοσύνη, AI. Όλοι μιλάμε για το AI και μάλιστα πέρσι είχαμε από τους πρώτους ένα πάνελ για το AI ως thought leader. Δεν ξέρουμε πού ακριβώς θα κάτσει η μπίλια, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι θα χαθούν θέσεις εργασίας λευκού κολάρου.
Ήδη χάνονται, παγκοσμίως, και η Ελλάδα ακολουθεί. Η δεύτερη τάση είναι το λεγόμενο reshoring της παραγωγικής βάσης της Δύσης. Η Δύση, δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ινωμένο Βασίλειο, η Ευρώπη, τα τελευταία 40 χρόνια δεν παράγουνε. Και όλη η παραγωγική βάση έχει μεταφερθεί στην Ανατολή, πρωτευόντως στην Κίνα και στις υπόλοιπες χώρες της Ασίας.
Και τώρα θέλει να επανέλθει. Αλλά δεν υπάρχουν άνθρωποι. Δεν υπάρχουν άνθρωποι με τις σωστές δεξιότητες. Και από τη μια πλευρά έχουμε ανθρώπους απόφετους πανεπιστημίου, από πάρα πολλούς πτυχιούχους και στην Ελλάδα αλλά και στη Δύση, οι οποίοι πλέον δυσκολεύονται να βρουν δουλειά, οι οποίοι κάνουν τις δουλειές τους, των οποίων οι αμοιβές μειώνονται, και από την άλλη πλευρά τεχνικά επαγγέλματα, όπως υδραυλικός, μαραγκός, ηλεκτρολόγος, δεν βρίσκουμε ανθρώπους.
Πρέπει να περιμένουμε ένα μήνα για να κλείσουμε να ανεβούμε έναν ιδρυτατικό. Και τα λεφτά τα οποία κερδίζουν σήμερα τεχνικά επαγγέλματα είναι πολύ περισσότερα και με εγγυημένο μέλλον σε σχέση με την τεχνική νοημοσύνη. Άρα το ερώτημα είναι, τα επόμενα χρόνια, τι θα συμβουλεύαμε στα παιδιά μας να σπουδάσουν. Σε ποιον θα δίναμε την κόρη μας ή τον γιο μας για να παντρευτεί, για να το πω λίγο πιο απλά.
Λοιπόν, πριν ξεκινήσω από τον κύριο Δουκίδη έχουμε ετοιμάσει και μία ψηφοφορία να πάρουμε την άποψη όμως, βλέπετε η αίθουσα είναι κατάμυστη και με όρθιους κλπ το θέμα δείχνει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον υπάρχει ένα καρτελάκι στη καθίσματά σας και επίσης μπορείτε να φωτογραφίσετε αυτή την εικόνα και να ψηφίσετε εάν θα επιλέγατε για τα παιδιά σας ένα τεχνικό επάγγελμα ή ένα ακαδημαϊκό.
Και μετά τα εκατέρωθαν επιχειρήματα που θα ακουστούν, στο τέλος του session θα έχουμε ξανά την ίδια ψηφοφορία να δούμε εάν έχει μεταβληθεί η άποψη. Όσοι δεν έχουν παιδιά δεν ψηφίζουν. Όσοι δεν έχουν παιδιά ψηφίζουν για τα νύφια τους. Για τα γόνια τους. Λοιπόν, κλείνοντας, δύο παραδείγματα. Από τη μία πλευρά έχουμε τη Ford, τον CEO της Ford, τον Jim Farley, παγκοσμίως.
Στην Αμερική λέει έχω σήμερα 5.000 θέσεις εργασίας τεχνικών, αλλά πληρώνω πάνω από 120.000 ευρώ και δεν βρίσκω. Και ο κορυφαίος τραπεζίτης του κόμπου, ο J.B. Diamond, λέει ότι το πρόβλημα σήμερα δεν είναι τα πνευματικά πτυχία, είναι οι δεξιότητες οι οποίες δεν υπάρχουν. Και βεβαίως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από τη μία πλευρά είναι τα λεφτά, αλλά από την άλλη τα πλευρά είναι το κοινωνικό στάτους.
Το κοινωνικό στάτους ενός αποφίτου πανεπιστήμιου δεν συγκρίνεται με το κοινωνικό στάτους ενός τεχνικού. Μοναδική χώρα εξέδεσης στην Ευρώπη θα έλεγα είναι η Γερμανία όπου ένας εργαζόμενος η Deutsche Bank σε κοινωνικό στάτους δεν υπολείπεται σε τίποτα σε σχέση με έναν εργαζόμενο που δουλεύει μηχανικός στη Μερσέντας ή στην Πένδεκ.
Χωρίς πολλές περιστροφές λοιπόν να ξεκινήσουμε με πρώτη ερώτηση από τον κύριο Δουκίδη που η ερώτηση είναι κύριε καθηγητά πιστεύετε ότι το πανεπιστήμιο σήμερα εξακολουθεί να είναι ο βασικός δρόμος κοινωνικής ή επαγγελματικής επιτυχίας ή αυτή η αντίληψη αρχίζει σιγά να αλλάζει. Παρακαλέσω για πατήσεις όλων μας θα είναι περίπου 2-3 λεπτά για να υπάρξει και debate.
Καλησπέρα και από μένα. Λοιπόν, ισχύει στην Ελλάδα νομίζω όλοι το ξέρουμε το 90% των αποφύτων ηλικίου θέλει να πάει στο πανεπιστήμιο από αυτούς περίπου 1,80 με 82% το καταφέρνει που είναι το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη τώρα αυτό φέρνει επιτυχία υπάρχει ένα ερωτηματικό το 30% των αποφύτων ελληνικών πανεπιστήμιων όταν εργάζονται είναι overqualified αυτό είναι το top αρνητικό ποσοστό της Ευρώπης και επίσης το 24% είναι άνεργοι Επίσης το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη Άρα ναι μεν πάμε στο πανεπιστήμιο Αλλά αυτό δεν σημαίνει επιτυχία Παράλληλα πριν λίγα χρόνια Καταστρέψαμε συσσαγωγικά το πιο βασικό πυλώνα Της τεχνικής εκπαίδευσης της χώρας Όλα τα τεΐ τα κάνουμε πανεπιστήμια Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε τεχνολόγους τροφίμου Για να υποστηρίξουμε αυτή τη στιγμή την πιο σημαντική ελληνική εξαγωγική κλάδο βιομηχανία που έχουμε στη χώρα μας.
Στη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες αυτό το πράγμα δεν ισχύει. Τώρα για να βοηθήσουμε την Ελληνίδα στην πεθαίρα, τι κάνουν τα ελληνικά πανεπιστήμια. Ο άλλων υπάρχουν τρεις τάσεις στα πανεπιστήμια. Πρώτον είναι τα λεγόμενα Applied Science Universities, τα οποία επικεντρώνονται σε αυτό ακριβώς τα επαγγέλματα. Τα βρίσκουμε στη Γερμανία, στην Ολλανδία.
κάποια από τα ιδιωτικά καινούργια ελληνικά πανεπιστήμια έχουν αυτή την τάση. Δεύτερον, υπάρχει το λεγόμενο micro-credentials. Ένας τυπικός ηλεκτρολόγος τώρα, αυτή τη στιγμή, παίρνει τουλάχιστον 10 με 15 πιστοποιήσεις επαγγελματικές σε όλη την επαγγελματική ζωή. Υπάρχουν πανεπιστήμια τα οποία μπορεί να αξιοποιηθεί αυτής η πιστοποιήσεις επαγγελματικές από γνωστούς φορείς και να φτιάξεις ένα πτυχίο, παράλληλα δουλεύοντας.
Και υπάρχουν και τα λεγόμενα stackable degrees, είναι αυτό που λέμε οι όνειροι φοιτητές, όπου στην ουσία κάνεις ένα έτος, δουλεύεις πέντε χρόνια, ξανακάνεις ένα εξάμηνο και ούτω καθεξής. Άρα το πανεπιστήμιο πλέον, για να βοηθήσει πιθανώς αυτό το συνδυασμό, προσφέρει αυτές τις εναλλακτικές, δηλαδή blue collar, με κάποια πανεπιστήμιακή εκπαίδευση.
Άρα υπάρχει μια αντιστοιχεία μεταξύ των φοιτητών οι οποίοι μπαίνουν των φοιτητών οι οποίοι βγαίνουν και αυτό που χρειάζεται η αγορά Πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, συμβαίνει παντού αλλά στην Ελλάδα από ό,τι αντιλαμβάνουμε είναι χειρότερα Περάσουμε λοιπόν στην κυρία Βρετού, τη ευθύνουσα σύμβουλος τραπέζης Κάποτε για να μπει στην τράπεζα ήταν ουρές, δεχόντουσαν 10.000 αιτήσεις για 100 θέσεις δεν υπερβολεί πραγματικό αυτό δεκαετία του 80 μιλάμε.
Σήμερα λοιπόν είναι το ίδιο πράγμα σε μια τράπεζα. Εγγυάται ακόμη αυτό που παλαιότερο θεωρούσαμε ασφάλεια, δηλαδή σταθερή καριέρα και προορική εξέλιξης ή αυτή η βεβαιότητα και λόγω τεχνολογίας έχει αντιστραφεί. Καταρχάς πιστεύω, ευχαριστώ για την πρόσκληση σήμερα. Νομίζω ότι με προσκαλέσατε και ως το πρότυπο της ελληνίδας μάνας που κυνηγάει το γιό της για τη ζακέτα και το πω τι θέλει να κάνει, όχι μόνος τραπεζίτισσα.
Πω το εξής. Αυτό που έχουμε δει τουλάχιστον στο τραπεζικό χώρο είναι ότι ο λόγος που δεν γίνονται πλέον οι ουρές για να έρθουν οι άνθρωποι να δουλέψουν σε μια τράπεζα δεν είναι γιατί έχουν το φόβο της επαγγελματικής ανασφάλειας. Είναι γιατί έχει γίνει πλέον ένα επάγγελμα αρκετά αντιπαθές κοινωνικά. ενώ κάποτε στη μικρή κοινωνία, στο χωριό, στην πόλη, ο τραπεζίτης, ο γιατρός, ο δάσκαλος, ο παπάς ήταν οι τέσσερις φιγούρες που είχαν το κοινωνικό στάτους πλέον ο τραπεζίτης είναι μάλλον ο πιο αντιπαθής από όλους αυτούς.
Επομένως αυτό το οποίο βλέπουμε εμείς ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να συσχετιστούν με ένα κλάδο ο οποίος έχει γίνει, έχει αρνητικές προεκτάσεις. Τώρα, αν δούμε το κομμάτι της τεχνολογίας, είναι σαφές ότι πάρα πολλές θέσεις σε αυτόν τον κλάδο, όπως και σε άλλους παραδοσιακούς κλάδους, θα αντικατασταθούν. Είναι το κομμάτι το οποίο έχει τις επαναλαμβανόμενες λειτουργίες, την προβλεψιμότητα, όλα αυτά.
Όμως, σε όλους αυτούς τους κλάδους, οι οποίοι θεωρούνται παραδοσιακοί και λίγο βαρετοί, υπάρχει ένα κομμάτι το οποίο είναι βαθιά πεποίθηση δική μου ότι δεν μπορεί ποτέ να αντικατασταθεί ή να αποκατασταθεί από μηχανή το οποίο είναι σε μια τράπεζα το συμβουλευτικό κομμάτι ενδεχομένως ο γιατρός όσο και να προχωρήσει η τεχνολογία δεν νομίζω ότι εύκολα θα πηγαίνετε σε ένα μηχάνημα να σας κάνει μια χειρουργική επέμβαση επομένως θεωρώ ότι αυτό το οποίο πρέπει να κάνουμε και να συμβουλεύσουμε και τα παιδιά μας είναι ότι η τεχνολογία έρχεται να εμποκαταστήσει πάρα πολλά πράγματα.
Σίγουρα στα 10 επαγγέλματα του μέλλοντος, τα 7 από τα 10 θα είναι τεχνολογικά, αλλά αυτό το οποίο είναι μεγάλη πρόκληση για εμάς είναι να βρούμε τρόπο συνεχώς να εξελισσόμαστε σε αυτό το οποίο επιλέγουμε να κάνουμε, το οποίο μας αρέσει. Και νομίζω ότι και εσάς μητέρα αυτό το οποίο θέλω να πω στα παιδιά μου είναι ότι μην κάνεις κάτι μόνο και μόνο γιατί θα σου εξασφαλίσει πολλά χρήματα ή κοινωνικό στάτους, κάνε κάτι το οποίο θα σου αρέσει και θα φροντίσεις να είσαι ο καλύτερος σε αυτό το κομμάτι και συνεχώς να εξελίσσεσαι.
Άρα, τεχνολογία, χωρίς να αποκαταστήσουμε την ανθρώπινη λειτουργία, το κομμάτι το συμβουλευτικό και πώς μπορούμε το δικό μας το ρόλο να το κάνουμε ακόμη περισσότερο ουσιαστικό σε αυτό το οποίο επιλέγουμε να κάνουμε. Εμείς προσλαμβάνουμε ακόμη πάντως, έτσι, ότι όποτε αν έχουμε κάποιο καλός τέλοχος Είμαστε εδώ πέρα να δεχτούμε και βιογραφικά στην έξοδο.
Με τσιγκλίσατε λιγάκι με αυτό που είπατε για τους γιατρούς. Προφανώς για τους χειρούργους δεν σαν την κατασταθή. Το συνηθίζω κύριε Μικολαίνη. Αλλά αυτό που μπορώ να πω και μου το έχει πει ένας από τους πλέον υπεύθυνους ανθρώπους ότι το ποσοστό σωστής διάγνωσης μιας ασθένειας γενικώς από τους γιατρούς σήμερα είναι στο 85%.
το ποσοστό σωστής διάγνωσης από τεχνητή νοημοσύνη είναι 92 και ανεζένει. Το 85 είναι σταθερό. Αλλά όπως και να το κάνουμε, σήμερα πέρα από την αντιπάθεια κλπ, όταν συζητάμε κοινωνικά, το να λέει κάποιος ότι είμαι τραπεζικός τέλεχος είναι κάτι το οποίο στέκει σωστά. Θα ρωτήσω λοιπόν τον κύριο Θεοδωρόπουλο, ότι τελικά η επιτυχία είναι θέμα τεχνικής ή ακαδημιακής εκπαίδευσης ή μήπως είναι θέμα νοοτροπίας Καλησπέρα και από μένα Ευχαριστώ για την πρόσκληση κ. Νικολαίδη Κοιτάξτε η επιτυχία νομίζω ότι είναι κάτι έξω από όλα αυτά Η επιτυχία είναι πάνω από όλα θέμα προσωπικότητας, χαρακτήρους και ενσυναίσθησης Αλλά δεν είναι αυτό το αντικείμενο της σημερινής μας κουβέντας Εγώ θα έλεγα για να δώσουμε μια συμβουλή σε ένα νέο παιδί, είτε είναι κόρη μας, γιος μας, είτε οποιοδήποτε άλλο παιδί μας στη στιγμή μας, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τρεις παράγοντες.
Το πρώτο είναι δεν μπορούμε να δώσουμε μια συμβουλή αν δεν δούμε την προσωπικότητα του ίδιου του παιδιού. γιατί βλέπουμε παιδιά τα οποία έχουν έμφυτες τάσεις προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις και δεν μπορούμε ποτέ αυτό να το αγνωρίσουμε και να του δώσουμε μια συμβουλή χωρίς να το λάβουμε υπόψη μας. Το δεύτερο είναι σίγουρα αυτό που εμείς πιστεύουμε ότι θα είναι καλά επαγγέλματα στο μέλλον.
Να του δώσουμε μια κατεύθυνση προς τα εκεί που νομίζουμε ότι πρέπει να πάει. Και ο τρίτος παράγον που θα καθορίσει τη συμβουλή που θα του δώσουμε είναι, που δεν μπορούμε και εμείς να βγούμε έξω από αυτόν, είναι τα στερεότυπα της κοινωνίας μέσα στα οποία έχουμε μάθει να ζούμε και τα οποία, χαγά τα ψώματα, ακόμη και εμάς θα επηρεάσουν.
Τα στερεότυπα της κοινωνίας είναι κάτι το οποίο δεν αλλάζουν από μια μέρα στην άλλη και είμαι σίγουρος ότι αν καταφέρουμε να γυρίσουμε έστω και μισό τα εκατό στο τέλος αυτό που ψηφίστηκε στην αρχή ή στο τέλος, θα είναι μεγάλη επιτυχία. Αλλά, αν αυτό λοιπόν είναι κάτι το οποίο είναι έξω από εμάς, Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε όσοι άνθρωποι συμμετέχουμε στο δημόσιο διάλογο και νομίζω ότι αυτό κάνετε και εσείς τελικά σήμερα, είναι ακριβώς να δείξουμε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος εκτός από τον πανεπιστημιακό μεταπτυχία.
Αν δούμε λοιπόν λιγάκι το πως θα εξελιχθεί η κατάσταση στο μέλλον και με δεδομένο ότι μετά από αρκετά χρόνια που η Ευρώπη ουσιαστικά μονομερός ασχολείται με την πράσινη μετάβαση με αποτέλεσμα να έχουμε αποβιομηχανοποιηθεί σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό χάρη και στον πόλεμο στην Ουκρανία, χάρη και στον κύριο Τραμπ ο οποίος μας βοήθησε να ξυπνήσουμε και πρέπει να το αναγνωρίσουμε Έχουμε αρχίσει σαν Ευρώπη πια να ξανασκεφτόμαστε ότι πρέπει να παράξουμε περισσότερο.
Πρέπει να παράξουμε περισσότερο στον πρωτογενή τομέα, στον δευτερογενή τομέα και στις υπηρεσίες μας, στον τριτογενή τομέα, είμαστε πάντα καλοί. Αν πάρουμε λοιπόν το γεγονός ότι πρέπει να ξαναπαράξουμε χρειαζόμαστε παραγωγή, χρειαζόμαστε εργοστάσια, χρειαζόμαστε ανθρώπους οι οποίοι να μπορέσουν να τα λειτουργήσουν να μπορέσουν να τα δημιουργήσουν, να μπορέσουν να τα σχεδιάσουν και να τα υλοποιήσουν.
Σε αυτό λοιπόν το τομέα είναι δεδομένο ότι αυτή τη στιγμή σε όλη την Ευρώπη και στην Ελλάδα έχουμε έλλειψη τεχνικών δεξιοτήκων. Για μένα λοιπόν σίγουρα στο μέλλον οι μισθοί των ανθρώπων του τεχνικού τομέα θα εξελιχθούν θετικά και οι μισθοί των ανθρώπων που έχουν περισσότερο θεωρητικές πανεπιστημιακές γνώσεις και μόνο γιατί και μέσα από τα περιπιστήμια βγαίνουν τεχνικοί, να μην το ξεχνάμε, δεν μπορούμε και αυτούς να τους εξαιρούμε.
Και από αυτούς έχουμε έλλειψη. Λείπουν ηλεκτρολόγοι, μηχανολόγοι αυτή τη στιγμή στην αγορά, λείπουν ηλεκτρολόγοι παραγωγής, κίνησης, υπάρχουνε. Βλέπονται λοιπόν αυτές τις τάσεις, σαφώς στο μέλλον είναι υπέρ των τεχνικών επαγγελμάτων. αυτό δεν σημαίνει βέβαια σε καμία περίπτωση ότι δεν πρέπει να μηδενίσουμε δεν πρέπει να υποβαθμίσουμε όλα τα άλλα απλώς η τάση είναι αυτή και έτσι όταν δίνουμε μια συμβουλή νομίζω ότι πρέπει να παίρνουμε όλους αυτούς τους τρεις παράγοντες υπόψη μας και ανάλογα και με την προσωπικότητα ενός ανθρώπου, ενός παιδιού να του δίνουμε μια συμβουλή όταν μας τη ζητάει και πολύ σπανία θα μας ακούσει βέβαια ευχαριστούμε Τα αποτελέσματα βγήκαν στο μάναξι της πιστοφορίας.
Τι πιστεύετε ότι είναι το ποσοστό. Πόσο ακαδημαϊκή, πόσο τεχνική. Ορίστε, 80-20. 90-10. Όχι. 70-30. 70% ψηφίσατε για ακαδημαϊκό και 30% για τεχνικά. Ήταν ενδιαφέρον. λοιπόν προχωρήσω με συζήτηση πηγαίνοντας πάλι στον κύριο Δουκίδη οι τεχνολογικές συζητήσεις κύριε καθηγητά αλλάζουν συγγνώμη τεχνολογικές εξελίξεις αλλάζουν ριζικά εργασία όλοι μας συμφωνούμε γι'αυτό και βέβαια υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ white collar και blue collar έτσι όπως τα βλέπετε εσείς τα πράγματα το χάσμα μεγαλώνει ή μικραίνει Εγώ θα σας πείσω ότι μικραίνει.
διαχείριση και ανάλυση δεδομένων. Άρα, μειώνονται οι θέσεις, αλλά παράλληλα έχουμε αύξηση δεξιοτήτων. Πάμε τώρα στα blue columns. Εκεί υπάρχουν τέσσερις τάσεις. Πρώτον, νομίζω υπόθηκε, υπάρχει γύρεση εργαζομένων, άρα έλλειψη. Δεύτερον, υπάρχουν κλάδοι που έχουν μεγάλη ανάπτυξη, υποδομές, βιομηχανία, logistics και λοιπά, τα οποία θέλουν αυτές τις συνδικότητες.
Τρίτον, Το AI είναι δύσκολο να αντικαταστήσει κάτι το οποίο είναι χειροναπτικό, το είπαμε. Και τέταρτο, όλη η τεχνολογία αναβαθμίζει τις δεξιότητες που χρειάζονται αυτά τα επαγγέλματα. Ο ηλεκτρολόγος τώρα θέλει περίπου, είχε πει κάποιος, 150% περισσότερες δεξιότητες από ό,τι πριν 6 χρόνια. Όλη αυτή η τεχνολογία IoT που είναι μέσα στο σπίτι, σημαίνει ότι ένας ηλεκτρολόγος όταν έρχεται στο σπίτι, πρέπει πραγματικά να ξέρει πάρα πάρα πολλά τεχνικά θέματα.
Άρα τι σημαίνει και εδώ πιέζονται αυτοί να έχουν περισσότερες δεξιότητες. Άρα τι γίνεται, η λέξη κλητή είναι δεξιότητες. Δεξιότητες ο ένας, δεξιότητες ο άλλος. Γι' αυτό αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας όρος που λέγεται skilled based economy. Δηλαδή ξεφεύγουμε από το διαχωρισμό και πάμε σε κάτι το οποίο λέμε ότι είναι η οικονομία της εργασίας βασισμένη στις δεξιότητες.
Βέβαια, από ό,τι φαίνεται, αλλάζει και ο κόσμος, αλλάζουν και τα πτυχία. Δηλαδή, μετά από δύο-τρία χρόνια, τα πτυχία δεν θα είναι το ίδιο όπως είναι σήμερα. Διάβαζα την περασμένη εβδομάδα ότι στις ΗΠΑ από ένα πανεπιστήμιο το οποίο είναι fully accredited, αντί να κάνει κάποιους τέσσερα χρόνια, το τελείωσε σε τέσσερις μήνες, γιατί δεν υπάρχει περιορισμός.
Σε τέσσερις μήνες πήρε κανονικό πανεμισμιακό τίτλο και μάλιστα έχει φτιάξει και ένα γκρουπ για να δείχνει και στους υπόλοιπους πώς να το κάνουν. Πλήρως αναγνωρισμένο παγκοσμίως. Οπότε αυτό που υπονοεί ο κύριος καθηγητής ότι μπορεί να δούμε τα επόμενα χρόνια υδραυλικούς με μάστερ, ηλεκτρολόγους με δοκτορά κλπ. Μας έκπληξε. Αλλάζουν όλα τα πράγματα ριζικά.
Κυρία Βρετού λοιπόν σε ένα περιβάλλον το οποίο αλλάζει τόσο γρήγορα τελικά για σας τι έχει μεγαλύτερη αξία ένας ισχυρός βαρύς ακαδημαϊκός τίτλος ή τεχνικές δεξιότητες και εσείς προσωπικά που θα επενδύατε σαν παιδιά σας, σαν ύψος σας τι θα τα συμβουλεύατε Καταρχάς το ένα δεν είναι ρήτο, άλλο απαραίτητα δηλαδή θέλουμε άνθρωπο ο οποίος έχει τον ακαδημαϊκό τίτλο και παράλληλα αυτό συνοδεύεται από αντίστοιχα καλές δεξιότητες.
Όμως νομίζω ότι όπως είναι και στην θεωρία της εξέλιξης το όντο που επιβιώνει δεν είναι αυτό το οποίο είναι το πιο ισχυρό και πιο δυνατό, ανεξαρτήτως περιοχής. Είναι αυτό το οποίο έχει τη μεγαλύτερη δυνατότητα να εξελίσσεται μέσα σε ένα περιβάλλον μεταβαλλόμενο. Άρα νομίζω ότι είτε συζητάμε για τον ηλεκτρολόγο, τον υδραυλικό, τον μηχανολόγο, τον οικονομολόγο, τον τραπεζίτη είναι αυτός ο οποίος έχει τη δυνατότητα να έχει αυτό που λέμε τη συνεχή μάθηση, όχι μάθηση απαραίτητα με ακαδημαϊκό τίτλο, αλλά τη μάθηση του να συνεχίσει να γίνεται καλύτερο στο επάγγελμα το οποίο έχει εξέλιξει, το οποίο έχει πλέξει.
Άρα ο ηλεκτρολόγος να μάθει τα IoT, να μάθει πόσο ακριβώς πρέπει να γίνεται το smart home και όχι απλά είναι ο ηλεκτρολόγος που ήταν παλιά που σου άλλαζε τη λάμπα και λίγο το θερμοσύμφωνα και τέλος. έτσι γιατί πρέπει να δούμε αυτό. Τώρα, επειδή με ρωτήσετε εγώ τι θα επέλεγα και πού θα επένδυα προφανώς και να πω στο παράδειγμα το δικό σας με το Πανεπιστήμιο των Τεσσάρων Μηνών αν πάρω δύο απολύτως συγκρίσμα διογραφικά και το ένα είναι από ένα πανεπιστήμιο το οποίο μου λέει έχει κάνει τέσσερις μήνες fast track και έχει πάρει bachelor και από ένα άλλο πανεπιστήμιο το οποίο γνωρίζω από παλιά και είναι και τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις που έχουμε αλλά έτσι έχουμε μεγαλώσει και έχει παγιωθεί.
Προφανώς θα έλεγα, δεν παίρνω αυτό το οποίο γνωρίζω και το όνομα, ξέρω ότι έχει κατήσει και τέσσερα χρόνια και άρα είμαι λίγο πιο ασφαλής με το να πάω σε κάτι το οποίο είναι εκτός του κουτιού και της νόρμας. Και θα έλεγα το εξής για το Πανεπιστήμιο. Νομίζω ότι εκεί πρέπει λίγο να κοιτάξουμε το θέμα της παιδείας από νωρίς εσείς με τις δεξιότητες και πώς προετοιμάζουμε τα παιδιά για το μέλλον.
Γιατί ένας λόγος που βγαίνεις στο πανεπιστήμιο δεν είναι απλά για να πάρεις ένα πτυχίο στο τέλος της ημέρας, είναι και για τις γενικές γνώσεις που θα σου προσφέρει, προκειμένου και κοινωνικά να μπορείς να σταθείς σε μια συζήτηση, η οποία δεν είναι απλά και μόνο ότι πώς αλλάζεις, να πω για τον ηλεκτρολόγο, τη λάμπα στο σαλόνι.
Να μπορείς να συζητήσεις για την αγιοπολιτική κρίση, οτιδήποτε. Άρα θέλουμε ένα πανεπιστήμιο το οποίο θα δώσει γενικές γνώσεις και στο τέλος θα σε κατευθύνει να σε συνδέσει με την αγορά εργασίας. Εκεί τι θέλουμε στο τελευταίο διάστημα. Θέλουμε πρακτική εξειδίκευση. Γιατί έχω δει ανθρώπους που δελειώνουν πανεπιστήμιο και το μόνο που ξέρουν είναι μία θεωρία και αυτό που κάνουμε και στα ελληνικά, συγγνώμη θα το πω, γιατί έχω παιδιά που είναι στο γυμνάσιο αυτό, να παπαγαλίζουν πάρα πολύ καλά ένα κείμενο.
Δεν ψάχνουμε αυτό. Νομίζω ότι θέλουμε ευρεία ακαδημαϊκή γνώση, συνοδευόμενη από τις κατάλληλες τεχνικές δεξιότητες που θα μας φέρουν τον άνθρωπο στον οποίο θέλουμε να επενδύσουμε για το μέλλον. Μ' άρεσε το παράδειγμα πώς θα πληρώνουμε μια λάμπα ψηλά. Φέρνει το ανέκδοτο που λέει ότι πέντε άνθρωποι λεγόντου δεν δίνουν μια λάμπα.
Ο ένας ανεβάνει πάνω στο τραπέζι, κατάει τη λάμπα και οι τέσσερις γυρίζουν γύρω γύρω το τραπέζι. Προφανώς αυτό το πράγμα το οποίο θέλουμε δεν είναι αυτό. Λοιπόν κύριε Θεοδωρόπουλε, σε κάτι λίγο πιο πρακτικό τώρα. Η βιομηχανία, το συζητάγαμε και τις παρεσμένες μαζί, δυσκολεύεται να βρει τεχνίκους και πληρώνει πολύ καλά.
Πόσο μεγάλο είναι σήμερα το πρόβλημα στην Ελλάδα και πόσο η έλλειψη επαρκούς δυναμικού επηρεάζει την ανάψυχη του κλάδου και γενικότερα ποιες ειδικότητες ή ποιο δισεύρεται σήμερα. Νομίζω ότι δεν έχουμε φτάσει ακόμη στα επίπεδα να επηρεάζει η ανάπτυξη του κλάδου από την έλλειψη τεχνικών. Νομίζω και ακόμα, να το πω έτσι, εντός εισαγωνικών βολευόμαστε.
Βρίσκουμε ακόμα αυτούς που χρειάζεται να λειτουργήσουμε, αλλά είναι εμφανές ότι το πρόβλημα χρόνο με το χρόνο επιδεινώνεται και κάποια στιγμή θα φτάσουμε και εκεί που λέτε να αναστέλουμε επενδυτικά σχέδια διότι θα σκεφτόμαστε πού θα βρούμε ανθρώπους. Εκείνο όμως που έχω παρατηρήσει από πολλές βιομηχανίες που συζητάμε στο ΣΕΒ είναι ότι πλέον όταν θέλουν να κάνουν μια επέκταση, μια καινούργια δραστηριότητα λαμβάνουν υπόψη τους ποιες είναι οι περιοχές στις οποίες υπάρχει μεγαλύτερη ανεργία για να πάνε εκεί να εγκατασταθούν.
Δηλαδή δεν είναι πια δεν αποφασίζουμε που θα πάμε να χτίσουμε μια καινούργια μονάδα με μοναδικό κριτήριο που μας βολεύει από πλευράς logistics που είναι το οικονομικότερο κόστος κτλ αλλά λαμβάνουμε υπόψη μας και να δούμε σε αυτή την περιοχή υπάρχει κάποιας μορφής ανεργία ότι έχουμε πιθανότητα να βρούμε ανθρώπους Τώρα, εκείνα που λείπουν περισσότερο από όλα αυτή την ώρα είναι τεχνίτες μεχανικοί Παλαιότερα είχαμε εκτός από τα ΤΕΗ που είπε ο κύριος καθηγητής και όλα αυτά τα οποία είχαμε και μια πηγή τεχνικών που ήταν η ναυτιλία πριν από κάποιες δεκαετίες τα ελληνικά καράβια ήταν στελεχωμένα από Έλληνες μηχανικούς από Έλληνες βοηθούς πρώτος μηχανικός, δεύτερος, τρίτος κλπ οι οποίοι κάποια στιγμή βγαίνανε στη στεριά και η βιομηχανία πολύ συχνά έβρισκε εκεί εξαιρετικά στελέχη Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια με την αφεληνισμό των πληρωμάτων έχουμε χάσει και αυτή την πηγή μηχανικών και ηλεκτρολόγων.
Νομίζω λοιπόν ότι οι δύο κύριες ελλείψεις αυτή τη στιγμή είναι ηλεκτρολόγοι κίνησης όμως, όχι ηλεκτρολόγοι εγκαταστάτες να φτιάξουν ένα σπίτι, ηλεκτρολόγοι που μπορούν να διαβάσουν ένα σχέδιο κίνησης και να παρακολουθήσουν τη λειτουργία μιας δραμμής παραγωγής. οι εφαρμοσμένοι μηχανικοί οι οποίοι μπορούν να παρακολουθήσουν και βεβαίως μικρότερες ελήψεις υπάρχουν σε οξυγόνος συγκολητές το οποίο όμως είναι και επαγγέλματα που αν έχεις τη βασική θεωρία ένας μηχανικός μπορείς και να τον εκπαιδεύσεις με μια πρόσθετη εκπαίδευση και να καλύψεις τέτοιους ειδικές ανάγκες.
Δηλαδή ένας ηλεκτρολόγος όπως τον περιγράφησατε ή ένας μηχανικός ηλεκτρολόγος κίνησης Περίπου. Τι λεφτά παίρνει σήμερα η συνόδα. Κοιτάξτε, θα ξεκινήσει με ένα βασικό μισθό, ο οποίος θα είναι κάτι μεταξύ 2.000 και 2.500. Μεικτά ή καθαρά. Μεικτά. Ο οποίος θα είναι... Αλλά μην ξεχνάμε ότι η βιομηχανία συνήθως δουλεύει 16 ώρο ή 24 ώρο, αλλά θα υπάρχουν σίγουρα και νυχτερινά, και Σάββατο, την αν υπάρχει υπεραργασία, και τις Κρυεκείς το 75%.
Θα έλεγα ότι ο μέσος όρος μεικτού μισθού Είναι ανάλογα και με την περιοχή της Ελλάδος, γιατί στα μεγάλα αστικά κέντρα σε σχέση με την επαρχία υπάρχει μια διαφορά κοντά στο 20%. Αυτό πρέπει να το ισχύει για όλες τις θέσεις εργασίας. Είναι κάπου μεταξύ 2,5 και 2,8 εκατοστά. 2,5-2,8 εκατοστά για έναν ο οποίος ξεκινάει καινούριος, αν κατάλαβα καλά.
Όχι καινούριο, όχι στο ξεκίνημα του. Ένας που να έχει τουλάχιστον μια δεκαετή εμπειρία. Δεκαετή εμπειρία. ώστε να μπορεί να κάνει αυτό που εμείς λέμε να υποστηρίξει βάρδια. Άρα περίπου στα 10 χρόνια 2.500 με 3.000 μεικτά, ένας μηχανικός ή ένας ηλεκτρονόγος στην Ελλάδα, τάξη μεγέθους. Λοιπόν, κλείσαμε το δεύτερο γύρο με αυτόν τον τρόπο.
Πριν περάσουμε στον τρίτο γύρο, θα ήθελα να ξαναδείξουμε την κάρτα, για να έχετε τη δυνατότητα τώρα να ξαναψηφίσετε προς το τέλος, πηγαίνοντας στην τρίτη γενότητα ερωτήσεων. 80-20 θα βγει που... για να δούμε θα δούμε πως θα βγει αν έλεγες μεγαλύτερο μισθό θα έχεις καλύτερα αποτελέσματα έπρεπε να ανεβάσω λίγο το μισθό αυτό βέβαια η τεχνική νοημοσύνη αλλάζει και ζήτητα πάντα και βέβαια σε αυτό το περιβάλλον πρέπει να εξελιχθούν και τα πανεπιστήμια μας πως πρέπει λοιπόν να εξελιχθούν τα πανεπιστήμια μας για να είναι relevant όπως λέμε σχετικά.
Και γιατί συνεχίζουμε να βλέπουμε ακόμη από φίτους οι οποίοι δεν κουμπώνουν πολύ καλά όπως είπατε στην αόρα. Λοιπόν, τα πανεπιστήμια κάνουν δύο πράγματα. Έρευνα και εκπαίδευση. Νομίζω τώρα αναφερόμαστε στην εκπαίδευση. Εκεί επίσης υπάρχουν δύο πράγματα. Το κατά πόσον υποστηρίζω ένα επιστημονικό αντικείμενο και πώς εκπαιδεύω.
Αυτή τη στιγμή στα ελληνικά πανεπιστήμια υπάρχουν 21 μεταπιακά προγράμματα σε τεχνητή νοημοσύνη και data analytics. Άρα μπαίνω στην αγορά εργασίας περίπου 550 με 600 πάρα πολύ καλή τεχνική. Νομίζω το πρόβλημα δεν είναι στους τεχνικούς τεχνητής νοημοσύνης, το πρόβλημα που έχουμε αυτή τη στιγμή στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι πρώτον, όχι μεγάλη έμφαση της τεχνητής νοημοσύνης σε άλλα επαγγέλματα, στη διοίκηση, στο μάρκετινγκ, στην ιατρική και δεύτερο αυτό που λέμε executive education.
Ειδική είμαστε αρκετά πίσω, έπρεπε τώρα και τα 25 πανεπιστήμια να είχαν μαζικά προγράμματα συνεχούς εκπαίδευσης σε θέματα τεχνητής νοημοσύνης. Έχουν μόνο τρία. Πάμε τώρα εκεί που θα γίνει η μεγάλη επίδραση, μεταμόρφωση. Είναι σε αυτό που λέμε τον τρόπο που εκπαιδεύουμε. Τα πανεπιστήμια όταν κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν, στην ουσία κάνουν τρία πράγματα.
μαθαίνουν, διδάσκουν, αξιολογούν. Αυτό είναι η εκπαίδευση. Πώς αλλάζει η μάθηση. Η μάθηση πλέον θα γίνεται εξατομικευμένη. Δηλαδή, αναφέρατε ότι εγώ θέλω να κάνω αναπτυχίο σε τέσσερις μήνες. Γιατί έχω τη δυνατότητα. Κάποιος θα το κάνει σε έξι μήνες. Κάποιος θα το κάνει σε οχτώ μήνες. Δηλαδή, προσαρμόζεται το περιεχόμενο με βάση το επίπεδό σου και το ρυθμό σου.
Παίρνεις άμεσα feedback. Άρα μιλάμε πέρσι στους αλλαγές. Πώς κάνουμε στο marketing, έτσι θα γίνει η εκπαίδευση. Το δεύτερο που μεταμοφώνει είναι το πώς διδάσκουμε. Η διδασκαλία εξέδρας, μάλλον εγώ σαν μεταδότης γνώσης, αλλάζει. Στην ουσία εγώ θα είμαι facilitator. Εμείς που είμαστε στα business school αυτό το κάνουμε. Όταν εγώ διδάσκω στο executive MBA ψηφιακό μετασχηματισμό, στους 40 φοιτητές, οι 10 ξέρουν το αντικείμενο καλύτερα από εμένα.
γιατί δουλεύεις στην τράπεζά σας ή στην δικιά σας επιχείρηση. Άρα εγώ εκεί δεν μπορώ να τον εκπαιδεύσω. Εγώ facilitate. Αυτό είναι ένα νέος τρόπος διάδοσης γνώσης που είναι πάρα πολύ δύσκολος. Αυτή τη στιγμή το ξέρουν μόνο οι καθηγητές των business schools. Και εγώ αυτή τη στιγμή πειραματίζομαι αυτό το θέμα εκπαίδευσης που θα το μεταφέρω στους προπτυχιακούς εδώ και δύο χρόνια.
Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Άρα μεταμόρφωση. Και το τρίτο, πώς αξιολογούμε. Πλέον η γραπτή εξέταση τελείωσε, άρα θα έχουμε περισσότερο projects, περισσότερο διάδραση και feedback και κάτι το οποίο δεν ξέρουμε, θα φύγουμε από την αξιολόγηση του αποτελέσματος και θα πάμε στην αξιολόγηση της διαδικασίας. Αυτό δεν ξέρουμε να το κάνουμε. Αυτό είναι ουσιαστική μεταμόρφωση.
Τώρα γιατί δεν είναι έτοιμη η απόφητη, πολύ σύντομα. Η τέξη του του τάγκο, λένε στο χωριό μου. Δηλαδή, σίγουρα τα πανεπιστήμια, για να σας πω, υπάρχουν 65 τμήματα στα οικονομικά και στη διοίκηση. Μόνο ένα από αυτά έχει υποχρεωτική πρακτική άσκηση. Αυτό πρέπει να πάει και στα 65 τμήματα. Βέβαια αυτό είναι και το κορυφαίο τμήμα.
Και προσέξτε, το 72% των φοιτητών φέτος προσλήφθηκαν μέσω της πρακτικής άσκησης. Άρα θα πρέπει άμεσα να μπει η πρακτική άσκηση. Ας τα αφήσουμε όλα τα άλλα, πώς να είναι το πρόγραμμα σπουδών, πρακτική άσκηση. Είτε στο έκτο είτε στο εβδομεξάμινο, έτσι ώστε να έχεις τη δυνατότητα να επανέρθεις στο πανεπιστήμιο για να αλλάξεις κάτι επειδή δεις κάτι ενδιαφέρον.
Αλλά εγώ θέλω να πω ότι από τις 700.000 ελληνικές επιχειρήσεις που έχουμε στη χώρα, το άλλο μέρος του τάγκο, μόνο 25 έχουν οργανωμένα προγράμματα induction. και άλλα 25 εταιρείες που λένε ότι έχουν αλλά δεν έχουν. Άρα τι έχουμε, έχουμε ένα πρόβλημα στην Ελλάδα το οποίο δεν υπάρχει ας πούμε στη Γαλλία ή στη Γερμανία όπου εκεί οι εταιρείες έχουν induction πρόγραμμα άρα θέλουν έναν καλό φυσικό και σε έξι μήνες τον κάνουν να διαχειρίζεται ρίσκο.
Θέλουν έναν καλό πολιτικό επιστήμονα και σε οχτώ μήνες τον κάνουν να κάνει strategy. Εμείς στην Ελλάδα μόνο το 10% των αποφίτων ελληνικών πανεπιστημίων προσλαμβάνεται από εταιρείες που έχουν induction προγράμματα οι οποίες παίρνουν οτιδήποτε background είναι και σε 3 έως 12 μήνες σου κάνουν να κάνεις fit. Άρα εμείς έχουμε ένα gap στην Ελλάδα και εδώ πρέπει να το λύσουμε.
Δεν είναι εύκολο σε μια εταιρεία 50 τόμων να κάνει induction πρόγραμμα. Δεν γίνεται. άρα το gap είναι εκεί που είναι και είναι δύσκολο να το κλείσουμε αλλά πρέπει κάποια στιγμή να το κλείσουμε δεν υπάρχει τέτοια αυτό που βλέπουμε εμείς παγκοσμίως που όπως είπα είναι σε 200 περίπου χώρες είναι ότι η μαθητεία, το apprenticeship είναι κάτι το οποίο το κάνει το κράτος πολύ σοβαρά και είναι από τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Παιδείας δηλαδή άνθρωποι πάνε και δουλεύουν σε εταιρείες για ένα έως δύο χρόνια, καμιά φορά και τρία, και το σύνολο του κόστους, μιλάμε για αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ, είναι καλύπτωτα από το κράτος.
100%. Λοιπόν, συνεχίζεται η ψηφοφορία. Έχω βλέπω κάποια πρώτα αποτελέσματα, αλλά δεν θα τα πω. Να περάσουμε τώρα στην κυρία Βρετού. Εδώ βέβαια, όπως αντιλαμβάνεστε, Όλη αυτή η κουβέντα που κάνουμε έχει να κάνει πάντοτε με το κοινωνικό κύρος, με το κοινωνικό στάτους. Γιατί όπως και αν το κάνουμε, από τη μία πλευρά είναι τα λεφτά και από την άλλη πλευρά είναι το κοινωνικό στάτους.
Και πώς θα ζηγίζουμε αυτά τα πράγματα και τι μπορούμε να κάνουμε. Λοιπόν, κύριε Αυρετού, γιατί εξακολουθούν τα τεθνικά επαγγέλματα να έχουν χαμηλότερο κοινωνικό κύρος. Και στο μέλλον, κατά την άποψή σας, τι θα ξεχωρίζει τελικά έναν επεγγελματία το πτυχίο του ή η αξία που μπορεί να δημιουργήσει στην πράξη Κατά θας θεωρώ ότι το κοινωνικό κύριο και τα λεφτά κάποιες φορές εφάπτονται αλλά πάρα πολλές φορές είναι και τελείως ξεχωριστά γιατί όπως λέτε υπάρχουν τεχνικά επαγγέλματα τα οποία έχουν χαμηλό κοινωνικό κύριο αλλά εξαιρετικά υψηλές αποδοχές όμως να πω το εξής το παλιό ελληνικό γνωμικό πολύ τα πλούτη, πολύ εμίσησαν τη δόξα ουδής.
Και νομίζω ότι αυτό είναι η κοιτάση που είδαμε στην πρώτη ψηφοφορία του Λάκστον, ότι κοιτάξτε, να δεις, ναι, θέλω το παιδί μου να μπορέσει να έχει μία αναγνώριση, ότι έχει ένα πτυχίο από όσο το δυνατόν καλύτερο πανεπιστήμιο με κάνει και νιώθω πιο περήφανο, ή θέλω η κόρη μου να πάρει δικηγόρο, γιατρό, αρχιτέκτονα, πολιτικό, μηχανικό, και όχι, δεν θα είμαι να πάρω πολύ καλά να παίρνει η κόρη μου ηλεκτρολόγο ή μαραγκό, όπως είπατε.
Και νομίζω ότι ο λόγος εκεί έχει να κάνει όχι μόνο με παγιωμένες αντιλήψεις ετών και να πω το εξής, ότι πρέπει εκεί λίγο να δούμε και λίγο ιστορικά. Γιατί η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα είναι σχετικά νέο κράτος. Μέχρι όταν είχαν έρθει και οι πρώτοι βασιλείς στην Ελλάδα δεν υπήρχαν κανένας μοφομένος Έλληνας. Αναγκάστηκε και έφερε τους Βαβαρούς ο Όθωνας ότι κοίταξε να δεις πρέπει εμείς να μορφωθούμε πρέπει να φύγουμε από την ακροτιά πρέπει να φύγουμε από τα τεχνικά πράγματα και να έχουμε ένα άλλο κύρος η αλήθεια είναι ότι νομίζω ότι το θέμα το οποίο τη δίνει κύριος αυτό που είπα και πριν ότι να μπορείς να σταθείς και να κάνεις μια συζήτηση η οποία δεν αφορά μόνο αυστηρά το δικό σου το επάγγελμα άρα να υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι έχουν την ακαδημαϊκή ανησυχία να μάθουν πράγματα εκτός του επαγγελματούς και μπορεί να σταθούν σε μια συζήτηση αλλά εάν είσαι σε ένα κοινωνικό κύκλο και ένας είναι γιατρός και πάει να ανοίξει μια συζήτηση για το γεωπολιτικό περιβάλλον
και άλλος δυστυχώς το μόνο που ξέρει είναι ότι εγώ είμαι εκεί με το σφυράκι μου και κοπανάω και δεν συζητώ τον πτυχίου, ο ηλεκτρολόγο, μηχανικό ή όλα αυτά, δημιουργεί ένα τεράστιο χάσμα. Οπότε θεωρώ ότι Στο βαθμό που μπορούμε να συνδέσουμε το πτυχίο με αναβαθμμένες δεξιότητες, νομίζω ότι ο γονιός θα προτιμούσε το παιδί του να πατρευτεί κάποιον παιδίου ηχιούχο, προφανώς γιατί βλέπουμε και πολλά, να είναι καλό παιδί.
Άρα πτυχίο ξεπτυχίων να είναι καλό παιδί και να σε αγαπάει και να σε προσέχει και μετά αυτό να δευτερεύουν, έτσι, γιατί μην ξεχάσουμε και τα βασικά στη ζωή, γιατί πολλά ακούμε τελούφτερο διάστημα. Λοιπόν, τα πλούτη πολλή εμίσυσαν τη δόξα ο Οδύσης λοιπόν. Μπορώ να πω δύο πραγματάκια πριν μου κάνετε την ερώτηση. Να, είναι το σημείο που τσακωνόμαστε, που περιμένουν οι κύριοι στις κολαίδες.
Δεν καταφέραμε να τσακωθούμε, αλλά μπορεί μέχρι το τέλος. Πάντα υπάρχει ελπίδα. Έχουμε ακόμα 8,5 λεπτά. Λοιπόν, ήθελα να πω δύο πράγματα. Τα τεχνικά επαγγέλματα για τα οποία σας ζητάμε, νομίζω ότι θα είναι και το τελευταίο χειρό που θα πέσει από την τεχνητική νόημοση. Θα έχουμε τριών κατηγοριών δουλειές. Η μία είναι οι εργάτες γνώσης, η άλλη είναι οι χειρόνακτες που δουλεύουν με τα χέρια τους.
Αυτά τα τεχνικά επαγγέλματα χρειάζονται δεξιότητες και στα δύο. Είναι μια δουλειά που την κάνεις με τα χέρια, αλλά πρέπει να έχεις γνώση. Πιο εύκολα θα αντικατασταθούν οι εργάτες γνώσης και εργάτες σε μια γραμμή παραγωγής σαν εργοστάσιο σε σχέση με αυτά τα τεχνικά επαγγέλματα. Είναι τα τελευταία που θα ακουμπήσει τεχνητή νοημοσύνη.
Το δεύτερο που θέλω να πω είναι να μην ξεχνάμε ότι τα στερεότυπα δεν εμειργούνται τυχαία. Πριν από κάποια χρόνια, θυμηθείτε την εικόνα στις ελληνικές οικοδομές, πόσο επικίνδυνο επάγγελμα ήταν, πόσο δύσκολο ήταν να βάζανε τα τσιμέντα με την πλάτη, όταν υπήρχαν εκείνα τα ξύλα στα οποία αποκατεβαίνανε με τα καρούτσια της οικοδομές όταν δουλεύανε εκτεθειμένοι στο κρύο και στη ζέστη αυτοί οι άνθρωποι σε αυτόν τον βαθμό όταν η βιομηχανία δεν είχε κλιματισμό μέσα όταν αναπτύσσονταν πάρα πολύ ψηλές θερμοκρασίες μέσα στα εργοστάσια.
Ήταν λοιπόν φυσικό ο κάθε γονιός να θέλει και να ονειρεύεται το παιδί του να δουλεύει σε ένα περιβάλλον ενός νοσοκομείου, ενός γραφείου, που ήταν προστατευμένο από κλιματολογικές συνθήκες, αλλαγές κτλ. Δεν έχουν εμειληθεί τυχαία όλα αυτά τα στερεότυπα. Βεβαίως και η διαφορά στους μισθούς τα ενίσχυε όλα αυτά. Νομίζω ότι όσο η ζωή περνάει και όσο καταρχήν η ασφάλεια στην εργασία αναπτύσσεται ακόμη και για τους χιλονέκτης.
Δεν έχουμε πια τον αριθμό ατυχημάτων που είχαμε πριν από 10 και 20 και 30 χρόνια. και αυτά τα στερεότυπα θα έφθουν σιγά σιγά και θα αλλάζουν και δεν γίνεται να αλλάξεις ένα στερεότυπο από μια μέρα στην άλλη πρέπει να αλλάξουν αντικειμενική παράγοντες για να μπορέσεις τελικά και ο κάθε γονιός να σκεφτεί ότι ας πάει και σε αυτή τη δουλειά το παιδί μου είναι ασφαλές δεν θα κρυώνει, δεν θα ζεσταίνεται ξέρετε με αυτό που είπατε που θυμίστηκε η ΛΙΑΚΗ τις ελληνικές ταινίες όλοι μας βλέπουμε τις ελληνικές ταινίες και μας αρέσουν πώς είναι τα στερεότυπα τότε και πώς πραγματικά σήμερα έχει αλλάξει η πραγματικότητα.
Οι ελληνικές ταινίες πάντως είναι μεγάλο, έχουν μεγάλη ευθύνη και κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε γιατί αναπαράγουν στερεότυπα της εργαλετίας του 60 που ήταν ο κακός βιομηχανός, ο καλός εργάτης. Για την αριστερόστροφη νοοτροπία στην Ελλάδα κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να βλέπουμε αυτές τις ταινίες. Μάλιστα Λοιπόν και βέβαια Η ερώτησή μου είναι Εάν η παραγωγή τελικά επιστρέψει στην Ευρώπη Στο δυτικό κόσμο Υπάρχει το ανθρώπινο δυναμικό Για να τη στηρίξεις Γιατί γερνάμε ταυτόχρονα Οι μετανάστες οι οποίοι θέλουν να μπουν Ή κινδυνεύουμε να βρεθούμε Με ακόμη μεγαλύτερο έλλειμμα δεξιοτήτων Που δεν μπορούμε να το καλύψουμε Τι ζητά σήμερα πραγματικά η αγόρα Είναι όλα αυτά που λέμε ζητάει κάτι περισσότερο και πιστεύω ότι η ζήτηση δημιουργεί την προσφορά δεν θα μπορούσαμε να εκπαιδεύουμε τέτοιους ανθρώπους μέχρι σήμερα και από την άλλη πλευρά να μην είχαμε που να τους απασχολήσουν δημιουργούμενη η ζήτηση προφανώς τα πανεμιστήμια θα αλλάξουν προφανώς θα δημιουργηθούν
και οι καινούργιες τεχνικές σχολές προφανώς θα σοβαρευτούν τα τεχνικά λύκεια στην Ελλάδα που αυτή τη στιγμή δεν είναι σε σοβαρό επίπεδο σε σχέση με τα γενικά λύκεια προσπαθώ και στα οποία αναπτύσσεται για κάποιο λόγο που δεν έχω καταλάβει και πολύ μεγαλύτερη εγκληματικότητα από ότι αναπτύσσεται στα γενικά λύκεια αλλά πως να δημιουργηθούν προϊόντα όταν υπάρχει και ζήτηση άρα ας γυρίσει η παραγωγή ας στοχεύσουμε εμείς η βιομηχανία να επενδύσουμε να δημιουργήσουμε ζήτηση για αυτά τα επαγγέλματα και εγώ επειδή είμαι και φυσιασιόδοξος άνθρωπος πιστεύω ότι στο τέλος θα τα καλύψουμε ας ξεπεράσουμε όλα τα άλλα προβλήματα για να γυρίσει η παραγωγή και θα βρεθούν οι λύσεις Μέστο Πάμε να δούμε τα αποτέλεσμα της ψηφοφορίας Στην αρχή ήτανε 70 Ακαδημαϊκό 30 Τεχνικά επαγγελμάτα Τι νομίζετε ότι είναι τώρα 70-30 70-30 Εσείς 56-43 Αυτά είναι Εσείς μας καταργήσατε Τότε μπορώ να δω εγώ και την κόρη μου το σιαλίστρια Κλασικό δεν ξέρω αν η κόρη μου είναι εδώ πέρα Αλλά κάθε φορά η μπαμπά αυτό
Κόρη μου σιαλίστρια Για να μαθαίνεις εσύ πως πρέπει να είναι τα πράγματα Και λοιπά Τότε είμαστε Πολύ καλοί πολιτές Αν ξέρετε Λοιπόν Και βέβαια έχουμε άλλα τρία λεπτά, κάνουμε μια τελευταία ερώτηση, αλλά πριν κάνω την ερώτηση θα ήθελα να πω ότι πραγματικά και η διαφοροποίηση και η συζήτηση αυτή πιστεύω ότι πραγματικά μας βάζει σε έναν προβληματισμό πώς πρέπει να είναι η κοινωνία που θα ζήσουν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.
Και είναι μια συζήτηση στην οποία δεν πρέπει να την αποφύγουμε, δεν μπορούμε να την αποφύγουμε. Είναι καλό να ανοίξει αυτή η συζήτηση και οπωσδήποτε θα πρέπει να μας προβληματίσει το κοινωνικό στάτους. Γιατί θέλουμε μια κοινωνία στην οποία όλοι να ευημερούν. Οι πάντες να είμαστε ευχαριστημένοι και υπάρχουν παραδείγματα καλά στην Ευρώπη, όπως οι σκανδιναμικές χώρες, όπως η Ελβετία, όπως η Γερμανία σε μεγάλο βαθμό.
Λοιπόν και η τελευταία ερώτηση που είναι σε όλους, αλλά ξεκινήσουμε από τον κύριο Θεοδωρόπουλο. Αν είχατε μπροστά σας έναν 18χρονο σήμερα, τι θα του λέγατε, να επενδύσει σε πτυχία ή σε τεχνικές δεξιότητες. Short version που λένε. Θα του έλεγα να διαλέξει μια δουλειά η οποία θα τον κάνει κάθε μέρα χαρούμενο και μια δουλειά που αν τελικά πάει στην παραγωγή, να είναι υπερήφανος για αυτό που παράγει, να είναι χαρούμενος για αυτό που παράγει.
γιατί ο μόνος τρόπος να το αγαπήσουμε αυτό είναι να αποκτήσουμε ένα μεράκι, μια περηφάνεια για οτιδήποτε παράγουμε να φύγουμε από αυτό της Ελλάδας, δεν παράγουμε τίποτα είμαστε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα να ασχοληθεί με την παραγωγή, να ασχοληθεί με την ευεργία αλλά να δημιουργήσει και να προσπαθήσει να έχει πράγματα για τα οποία θα είναι αρούμενος και περήφανος για αυτό που έκανε.
Κυρία Βρετού. Δεν θα μπορούσα να το πω καλύτερα από τον κύριο Θεοδωρόπουλο και νομίζω ότι είναι ένα άλλο πρόβλημα της γενιάς, είναι ότι ό,τι επιλέξεις να κάνει, να του δώσει λίγο χρόνο παραπάνω. Νομίζω αυτό το οποίο βλέπουμε σαν πρόβλημα στην τωρινή γενιά, είναι ότι δεν μπορούν να δεσμευτούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν μπορείς ακόμη και τον επενδύσεις να τον κρατήσεις στη δουλειά που κάνει και να θέλει να παραμείνει στον εργοδότη.
Οπότε θα έλεγα αυτό. Μετρέψεις να ανοίξω μια παρήγηση που ήθελα να πω κάτι πριν, γιατί λέμε πάρα πολύ για τεχνολογία και το AI και ότι θα φύγουν, θα αλλάξουν. Νομίζω ότι είναι επικίνδυνο να θεωρούμε ότι το AI θα υποκαταστήσει πλήρως τον άνθρωπο. Και θα πω το εξής. Η πρώτη-πρώτη εφαρμογή που έχουμε τη χρήση κάποιες μορφές artificial intelligence είναι η αεροκορία.
Έχει στον αυτόματο πιλότο πάρα πολλά χρόνια σε εφαρμογή. Όμως όταν το αεροπλάνο πάει να πέσει, όταν απογειώνεται, γιατί το προσγειώνεται, είναι ο πιλότος ο οποίος παίρνει το τιμόνι στα χέρια του και βγάζει αυτοματοπιλότο και το προζιώνει και το απογειώνει με ασφάλεια. Άρα καλή είναι η τεχνολογία. Θέλουν όμως πάρα πολύ καλούς ανθρώπους οι οποίοι θα μπορέσουν επειδή ακριβώς αγαπάνε αυτό που κάνουν και επιστρέφω σε αυτό το οποίο ήταν η καιρότητα του θέματος γιατί βγήκα εκτός θέματος προσωρινά είναι να νιώσουν δέσμευση, αγάπη, αφοσίωση και την ανάγκη συνεχώς να εξελίσσονται και να γίνουν καλύτεροι σε αυτό που κάνουν, γιατί θα είναι χαρούμενοι.
Εγώ πάντως δεν θα έμπαινα σε αεροπλάνο που ένας πιλότος έμαθε να πετάει μόνο στο flight simulator. Κύριε Κατηγητά. Λοιπόν, αυτές τις δύο μέρες παρακολούθησα τουλάχιστον 10 sessions, όπου το κεντρικό θέμα ήταν διαχείριση κινδύνου. Δηλαδή μιλάμε για resilience, μιλάμε για cyber security και όλα αυτά. Εγώ πιστεύω ότι στέλεχος που μπορεί να διαχειριστεί ρίσκ αυτή τη στιγμή σε μια μεγάλη ελληνική επιχείρηση μπορεί να είναι ένας απόφυτος μήματος διοικητικής επιστήμης μπορεί να είναι ένας πολιτικός μηχανικός και μπορεί να είναι και ένας πολιτικός επιστήμονος επειδή ξέρω και τα καλά το θέμα αυτό Εχθές συζητούσα αυτό με έναν επιχειρηματία και του λέω ποιον από τους τρεις θα επέλεγες σκέφτηκε, μου λέει, τον πολιτικό επιστήμονα.
Έχουμε λίγο στα θέματα της κυρίας Βρετού. Του λέω, κοίταξε, ο απόφευκτος διοικητικής εμιστήμης επειδή έχει σοργανωμένο induction πρόγραμμα χρειάζεται τρεις μήνες για να προετοιμαστεί. Ο πολιτικός μηχανικός έξι μήνες και ο πολιτικός επιστήμονας δώδεκα μήνες. Λέει, δεν πειράζει, θα επενδύσω στον πολιτικό επιστήμονα. Του λέω ο διευθυντής HR της εταιρείας σου ποιον θα προσλάβει.
Της διοικητικής επιστήμης του λέει. Δυο ηθικά διδάγματα σαν καθηγητές. Πρώτον ότι ό,τι επάγγελμα και να κάνεις αυτή τη στιγμή, εάν είσαι σε ένα καλό τμήμα, έχεις τις βάσεις, αυτό που είπατε πριν, με κάποιο καλό induction πρόγραμμα ή ένα μετατυχιακό, να κάνεις οτιδήποτε ή σχεδόν οτιδήποτε. και το άλλο ηθικό δίδαγμα είναι ότι σαν εταιρείες πρέπει να επενδύουμε λίγο και σε πιο ανοιχτά μυαλά.
Ασχέτως αν θα μας πάρει λίγο περισσότερο χρόνο να τους προετοιμάσουμε για το χώρο της εργασίας. Ευχαριστώ πολύ. Αβάλλω κι εγώ ένα τελευταίο λιθαράκι ενθυμούμενος τον καθηγητή μου όταν τελείωσα το Λίκαιο Συγκοσαννίπολη ξέρω ότι γεννήθηκα μεγάλος σε σπούδα στη Συγκοσταντινούπολη. ένας πολύ δύσκολος καθηγητής χημικός, θεός συγχωρέστων ο οποίος τελευταία μέρα της χρονιάς τελειόφητη σταμάτησε να μας κάνει μαθήματα ζωής και μας έδωσε κάποιες συμβουλές ζωής που δεν τις ξεχνάω ποτέ μία εξ αυτών η οποία είναι πολύ επίκαιρη λέει κύριε λέει, ό,τι και να γίνεται στη ζωή σας να φροντίσετε να είστε οι καλύτεροι στο είδος σας και γκάγκστερς να γίνετε τράπεζες να κλέβετε όχι μπακάλικα κιόρντιθας αυτό λεξί Σας ευχαριστούμε πολύ
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα