Ειρήνη (με τον Δημήτρη Παπαδημητρίου)

Η αρχιτεκτονική του βιβλίου της Γενέσεως εστιάζει στη θεμελιώδη μετάβαση από την απόλυτη αρμονία της Δημιουργίας στην τραγική διάρρηξη των ανθρωπίνων σχέσεων. Ενώ η πτώση (Γένεσις 3) αποξένωσε τον άνθρωπο από τον Θεό, το επόμενο κεφάλαιο εισήγαγε την πρώτη κοινωνική κρίση: τη δολοφονία του Άβελ από τον Κάιν. Σε αυτό το σημείο, η ιστορία του Αβραάμ στο κεφάλαιο 13 λειτουργεί ως μια στρατηγική «αντί-αφήγηση». Εκεί που ο Κάιν κατέστρεψε την έννοια του «αδελφού» μέσω του φθόνου, ο Αβραάμ καλείται να την επαναθεμελιώσει. Ωστόσο, ο Αβραάμ δεν ξεκινά από θέση ηθικής υπεροχής. Επιστρέφει από την Αίγυπτο έχοντας αποτύχει οικτρά· χρησιμοποίησε τη γυναίκα του ως ασπίδα για να γλιτώσει, επιδεικνύοντας πνευματική κάμψη. Η επιστροφή του στο «θυσιαστήριο» δεν είναι απλώς μια τυπική κίνηση, αλλά μια πράξη μετάνοιας και ανασύνταξης.Η ανατομία της ειρήνης στη Γένεση 13 βρίσκει την πλήρη εκπλήρωσή της στον Ιησού Χριστό. Η νομική βάση της ειρήνης μας δεν είναι μια συμφωνία κυρίων, αλλά η δικαίωση μέσω της πίστης: «Δικαιωθέντες λοιπόν εκ πίστεως, έχομεν ειρήνην προς τον Θεόν διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Ρωμαίους 5:1). Ο Χριστός είναι ο απόλυτος Ειρηνοποιός που, όπως ο Αβραάμ αλλά σε απόλυτο βαθμό, «ζημιώθηκε τα πάντα» και δεν επαισχύνθηκε να μας αποκαλέσει αδελφούς (Εβραίους 2:11).Η ειρήνη στην κοινότητα και στις σχέσεις μας δεν θα προέλθει από καλύτερες «ζυγαριές» ή ακριβέστερη δικαιοσύνη, αλλά από την υιοθέτηση του χριστοκεντρικού ήθους. Η πρόκληση που αναδύεται από το κείμενο είναι ριζοσπαστική: Καλούμαστε να σταματήσουμε να ρωτάμε παθητικά «ποιος είναι ο αδελφός μου;» (αναζητώντας τα όρια της υποχρέωσής μας) και να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε ενεργητικά «πώς μπορώ εγώ να γίνω αδελφός;», αναλαμβάνοντας το κόστος της ειρήνης για τη δόξα του Θεού.

Για να δείτε το βίντεο ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Π⁠ατήστε Εδώ.