85. Σπύρος Μπιμπίλας: Η ζωή, ο θάνατος & η ανάγκη να προσφέρουμε
Σκέψου Αλλιώς...Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Τι σημαίνει να προσφέρεις στους άλλους; Τι μας διδάσκει ο χρόνος που περνά; Και τι είναι αυτό που τελικά έχει πραγματική αξία στη ζωή μας;
Στο πρώτο επεισόδιο της νέας εκπομπής «Σκέψου Αλλιώς Μαζί», υποδέχομαι τον ηθοποιό Σπύρο Μπιμπίλα για μια διαφορετική, ανθρώπινη συζήτηση.
Μιλάμε για τη ζωή και τον θάνατο, τις θρησκείες, τον φόβο του χρόνου, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Συζητάμε για την προσφορά στον συνάνθρωπο, τις οικογενειακές σχέσεις, το θέατρο, τους πρωταγωνιστές και τις αναμνήσεις που μας διαμορφώνουν.
Ο Σπύρος Μπιμπίλας μοιράζεται μαζί μας σκέψεις και εμπειρίες, αλλά και νέα από τη συγγραφική και θεατρική του δραστηριότητα.
Το «Σκέψου Αλλιώς Μαζί» δεν είναι μια συνηθισμένη συνέντευξη. Είναι μια συνάντηση που προσεγγίζει τον άνθρωπο πίσω από τη δημόσια εικόνα του, μέσα από ερωτήσεις με ψυχολογικό υπόβαθρο και διάθεση για ουσιαστική επικοινωνία.
Γιατί κάθε άνθρωπος έχει μια ιστορία. Και κάθε ιστορία μπορεί να μας κάνει να σκεφτούμε αλλιώς.
💬 Εσύ τι πιστεύεις; Η ανάγκη να προσφέρουμε στους άλλους είναι κάτι με το οποίο γεννιόμαστε ή κάτι που μαθαίνουμε μέσα από τις εμπειρίες μας;
Γράψε τη σκέψη σου στα σχόλια. Θα χαρώ να τη συζητήσουμε.
🔔 Κάνε εγγραφή στο κανάλι και ενεργοποίησε τις ειδοποιήσεις για να μη χάσεις τις επόμενες συναντήσεις του «Σκέψου Αλλιώς Μαζί».
👍 Αν η συζήτηση σου άρεσε, άφησε ένα like και μοιράσου το επεισόδιο με κάποιον που πιστεύεις ότι θα το βρει ενδιαφέρον.
Μπορείτε να με βρείτε εδώ:
* Fb: https://www.facebook.com/agiamaloglou/
* Insta: https://www.instagram.com/argiris_gia...
* Χορηγός επικοινωνίας η σχολή δημιουργικής έκφρασης Tabula Rasa!
https://www.tabula.gr/
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Ένα από τα προβλήματα που ήταν πολύ σοβαρό μία πρώην σχέση μου να στραφεί εναντίον μου μέσα σε ένα δικαστήριο μου είχαν περάσει πολλές ερωτικές απογοητεύσεις πολύ μεγάλων δεσμών όταν πήγαινα στη Μαρία του Μπεκατόρου που δεν την ήξερε άνθρωπος ένας πολύ μεγάλος πρωταγωνιστής και φίλος μου τότε μου έλεγε «Τι πάει» χρησιμοπούσε και άσχημες λέγες «Τι πάει σε αυτήν, τι είναι αυτά, βέβαια, στιγμή εσένα ζήλει»
και όταν αυτή έγινε όνομα, αυτός μπήκε στο πάνελ της εκπομπής της. Έχω κλάσει μπροστά σε πολλά πολλά χτίρια που γκρεμίζανε και όταν ήμουν παιδάκι σκαφάλωνα στα παλιά νεοκλασικά που τα γκρεμίζανε και έπαιρνα τα κροκέραμα και μου φώναζε η μάνα μου «Θα πέσεις, θα σκοτωθείς, θα σκοτωθείς». Έχω χάσει πολύ σημαντικά πρόσωπα από τη ζωή μου.
Έχω περάσει μέσα από τη διαδικασία του ΜΙΤΟΥ που με απογοήτευσαν τρομερά άνθρωποι που τους πίστευαν και εγώ προέρχομαι από οικογένεια όχι φτωχή, μεσοαστική η οποία είχε χάσει όλα τις αδερφές των πόλεων. Όλοι προηγούνται εκεί από το λαός που είναι μαζί. Όλο αυτό ότι άμα δεν το πεις τρελοκομείο, τι θα το πεις. Όμως επειδή οι θρησκείες παραμυθιάζουν τον κόσμο με τα θανάτια ζωές, με παραδείσους, με κολάσεις, με αγγέλους και διαβόλους που προειδεύουν τους ανθρώπους, μας έχουν ευχορίσει αντί να μας ενώνουν και αν υπήρχε αυτή η έννοια του Θεού που είναι δημιούργημα του μυαλού του ανθρώπου γιατί ο άνθρωπος είναι ο μικρός Θεός δεν θα είχε αφήσει τον κόσμο να είναι έτσι.
Καλησπέρα σας και καλώς ήρθατε στο Σκέψου Αλλιώς Μαζί. Με βλέπετε μόνο μου, βλέπετε δίπλα μου μια αυγή ακαρέκλα. Σε κάθε βίντεο θα φιλοξενώ έναν νέο καλεσμένο για μια ωραία συζήτηση θα την έλεγα και όχι συνέντευξη. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια άτυπη συνεδρία ψυχοθεραπείας. Θα προσπαθώ κάθε φορά για κάτι διαφορετικό, για πράγματα που ίσως δεν έχετε ξανακούσει, δεν έχουν ξαναειποθεί από τον άνθρωπο που θα κάθετε εδώ δίπλα μου, απόψεις για τη ζωή του, συναισθήματα και κάθε φορά με ένα νέο θέμα.
Αν θέλετε να είστε κοντά μας και να στηρίξετε αυτή τη νέα προσπάθεια που κάνουμε, μπορείτε να κάνετε εγγραφή, να πατήσετε δηλαδή το και το κουδουνάκι για να σας έρχονται όλα τα νέα επεισόδια που θα βγουν από εδώ και πέρα σε αυτό το κανάλι να πατήσετε και 3 hype για να ταΐσουμε και λίγο τον αλγόριθμο αλλά και να μου αφήσετε και ένα σχόλιο και αν θέλετε να δείτε καλεσμένο στα επόμενα επεισόδια ή ότι άλλο θέλετε εσείς Χορηγός αυτόν τον βίντεο, το εργαστήρι δημιουργικής έκφρασης Tabula Rasa όπου κάτω στο κουτάκι πληροφοριών θα βρείτε όλες τις πληροφορίες για τα σεμινάρια και όλες τις ωραίες δράσεις που κάνουν εκεί.
Ξεκινάμε! Καλησπέρα φίλες και φίλοι και σε όλα τα πλάσματα του YouTube. Σήμερα μαζί μου έχω το Σπύρο Μπιμπιλά που θα δείτε σε λίγο δίπλα μου. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που είναι μαζί μου. Είμαι πολύ ευγνώμων που θέλησε να έρθει στο πρώτο επεισόδιο του Σκέψου Αλλιώς Μαζί. Σπύρο! Μια χαρά, χαίρομαι που κάνω σεφτέ γιατί είμαι πολύ γουρλής.
Μου το έπανα για αυτό. Και σε πολλές εκπομπές θέλουν να είμαι στην πρώτη. Λοιπόν, έχω διαβάσει πάρα πολλές συνεντεύξεις, έχω δει πάρα πολλά αποσπάσματα τηλεοπτικά κλπ. Θέλω να πεις γιατί ήρθες σε αυτό το podcast. Θα σου πω γιατί. Γιατί όποιος νέος άνθρωπος με παίρνει και μου λέει ότι κάνω ένα beatcast, κάνω μια προσπάθεια, κάνω ένα podcast, κάνω μια ραδιοφωνική συνέντευξη, δεν έχω αρνηθεί σχεδόν ποτέ.
Εκτός αν είναι κάτι πάρα πολύ μακριά που έχω πει αν μπορείτε λίγο να με πάρετε για να μην ταλαιπωρηθώ. Γιατί θεωρώ ότι όλοι προσπαθούν να κάνουμε κάτι καλό και αν μπορέσω να τους βοηθήσω έστω σαν μικρό πετραδάκι και εγώ να τους βοηθήσω. Γιατί η μάμα, τον εαυτό μου, όταν ήμουν πολύ μικρός που δούλευα σε πολλές δουλειές διαφορετικές για να επιβιώσω και επειδή έκανα την έρευνα αγοράς τότε που ήταν πολύ δύσκολο με την εκδικτατορία, κάθε πόρτα που άνοιγε και τώρα είναι πολύ δύσκολο αυτό πια δεν το κάνει κανείς και μου δίνανε μια συνέντευξη για μένα ήταν κάτι επικοδομητικό γιατί έμπαινα κάποια πρήματα για την οικογένειά μου Άρα έχεις ένα δείγμα πως είναι κάποιος να σου προσφέρει κάτι και το κάνεις αντίστοιχα γιατί για μένα αυτό που κάνεις είναι μια προσφωνά που προσφέρει το χρόνο σου την αναγνωρισιμότητά σου έρχεσαι σε ένα podcast που δεν είναι γνωστό εγώ ας πούμε δεν σε γνωρίζω όπως και δεν γνωρίζω τους περισσότερους που με έχουν φωνάξει για podcast εκτός από κάποιους που έχουν γίνει πολύ
in και κάνουν αρκετά χρόνια ένα άλλο παιδί που με είχε φωνάξει ήμουν ο δεύτερος και από τη δικιά μου και μετά το δίναν όλοι γιατί ήταν πολύ πετυχημένο και ξέρω τώρα ήρθες από μια κοινία ως συνήθως επειδή κάποιου μάνα βρίσκομαι σε κλίμα κηδεών γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν δυστυχώς όπως θα ήταν όλοι και πρέπει να είμαστε ψύγραμμοι είναι από την κηδεία της φίλης μας Μαγιαλένα Σικάρμπουλη στον Πειραιά που είναι και πατριλό και στο ίδιο να προταφεί είναι και ο διπογενειακός μας Στάρφος Και πώς είναι αυτό το κάθε εβδομάδα σε κηδεία Πολύ φυσιολογικό όπως κάθε εβδομάδα γεννιώνται άνθρωποι κάθε εβδομάδα πεθαίνουν άνθρωποι Αν βάλεις το θάνατο σαν κάτι πολύ φυσιολογικό στη ζωή, το αποδέχεσαι ψύγραμμα και το περιμένεις ψύγραμμα.
Αρκεί να κάνεις τα πάντα για να έρθει αργότερα. Δηλαδή, με ποια εννοία το λέω. Να προσέξεις τον εαυτό σου, να μην καπνίζεις, να μην πίνεις, να μην τζερνιθάς. Να έχεις αυτά όλα που λες. Βέβαια. Στάμωνα στα 21. Έτσι. Να γεγονόμαστε αυτό. Ναι. Εγώ προσέχω πάρα πολύ από παιδί. και αυτή η μεγάλη προσοχή που έδινα από παιδί στο να μην ταλαιπωρηθώ από αρρώσεις κλπ. έχει αποδώσει.
Γιατί σκέφτομαι ότι άλλοι άνθρωποι στην ηλικία μου ήδη έχουν φύγει από τη ζωή, άλλοι έχουν αρρωστήσει πολύ. Δεν είναι λειτουργική. Ναι, δεν είναι λειτουργική. Εγώ έμεινα σαν να είμαι 20 χρονών και τρέχω από το πρωί ως το βράδυ. Έχω για παράδειγμα τον Γιώργο του Κωνσταντίνου που είναι 92 και τρέχει από το πρωί ως το βράδυ, οδηγεί κανονικά.
Πέζει θέατρο. Πέζει θέατρο. Σαν να θέλει. Εύχομαι να ζήσω κι εγώ τόσο πολύ και να είμαι ενεργός. Γιατί κάθε άνθρωπος που είναι πολύ ενεργός και ενεργητικός ζει περισσότερο, ζει καλύτερα και αυτό το δώρο της ζωής είναι μία φορά από ό,τι έχω, ότι αισθανθεί, γιατί δεν πιστεύω σε μετεψυχώσεις και τα λοιπά, πρέπει να το απολαύσουμε.
Άρα επειδή σήμερα μιλάμε για την προσφορά, δεν το είπα κιόλας, αυτό είναι το θέμα μας. Είμαι εγώ που μιλάω. Άρα το να προσφέρω μου δίνει ζωή. Άκουσα. Εγώ πιστεύω ότι ό,τι καλό κάνουμε, το κάνουμε πρώτα επειδή εμείς γευόμαστε περισσότερο αυτό το καλό παρά αυτούς που το δέχεται. Αυτό με ενδιαφέρει πολύ. Εγώ αυτό έχω εισπράξει.
Γιατί πάρα πολύ λέει το αντίθετο. Μ' αρέσει να βοηθάω τους ανθρώπους, εγώ δεν θέλω τίποτα. Αυτό και εμένα μ' αρέσει να βοηθάω τους ανθρώπους. Αλλά αυτό που εισπράττω εγώ είναι ότι εγώ χαίρομαι πάρα πολύ και είμαι ευτυχής που μπορώ και το κάνω αυτό. Άρα η χαρά η δική μου πρέπει να είναι διπλάσια από αυτού που την παίρνει τη βοήθεια.
Άρα σε γεμίζει. Άμα δεν με γέμιζε γιατί είναι κάποιοι τύποι που λένε, το έχω ακούσει που μου το λένε ή το γράφουν τώρα που το θρήσουν, που είναι γεμάτο από κακία και ανθρώπους πειράρχας, ότι δεν μπορεί αυτός για να τρέχει τόσο πολύ κάτι βγάζει από αυτό. το αντιδέστηκαν οι άνθρωποι που είναι μαύροι μέσα τους λένε αυτό μα τους φαίνεται και περίεργο αρκετά τους κατατρευμένους, τους ηθοποιούς τους ανθρώπους στα podcast τους φαίνεται περίεργο γιατί δεν έχουν τη δύναμη να το κάνουν εγώ λοιπόν που έχω αυτή τη δύναμη τη ψυχή ηρεμία και αισθάνομαι πολύ δοτικός αισθάνομαι όμως ότι εγώ χαίρομαι πιο πολύ από τους άλλους Και από πού πηγάζει αυτή η δύναμη?
Από το σύμπαν. Μην περιμένεις να σου πω από κάποια θρησκεία. Όχι, δεν λέω θρησκεία. Εδώ και εγώ, επειδή έχω ακούσει, πιστεύω είμαι στα ίδια. Δεν υπάρχει κάπου μέσα μια δύναμη που λέει έχω να προσφέρω. Γιατί πάμε και άνθρωποι που σου λέει παιδιά, εγώ δεν θα προσφέρω. Δεν έχω ημέρα. Δεν έχω τέτοια ασκήλια. Δεν εγώ θα μπορούσα να μην προσφέρω.
Γιατί μου λένε πολλοί, καλά πώς θα προλαβαίνεις όλα αυτά. Λοιπόν, εγώ δουλεύω πάρα πολύ, όλη την ημέρα την έχω γεμάτη, δεν βλέπω ποτέ τηλεόραση, δεν προλαβαίνω. Όλη την ημέρα είμαι σε μια δημιουργικότητα, είτε για τον εαυτό μου, γιατί αφού δουλεύω το κάνω για τον εαυτό μου, είτε για να κάνω πράγματα που έχουν καλό στο κοινωνικό σύγχρονο, χωρίς όμως να περιμένω κάποια...
Ανταμοιβή ας πούμε. Τι ανταμοιβή να περιμένω. Η ανταμοιμή είναι μόνο η αγάπη των ανθρώπων. Όλο το υπόλοιπο... Γιατί ξέρουμε πολλοί ότι έχω μοιράσει και χρήματα. Εγώ προέρχομαι από οικογένεια όχι φτωχή, μεσοαστική, η οποία είχε χάσει όλα τα λεφτά στον πόλεμο. Στην κατοχή. Είχαν ανακαστεί οι γιαγιάδες να πουλήσουν τα σπίτια που είχαν για να επιβιώσουν, κτλ.
Άρα προέρχομαι από οικογένεια που δεν είχε χρήματα, αλλά κατάφερα με την τόσο πολλή δουλειά που έχω κάνει να έχω και μια περιουσία πολύ καλή δική μου και να έχω βοηθήσει άλλους ανθρώπους. Βεβαίως, δεν βοηθάω όποιο μου στέλνει μήνυμα στο facebook γιατί πάρα πολύ τακτικά μου στέλνουν λογαριασμούς στραπέζης. Εκείνα δεν θα το στείλει ποτέ, δεν μπορώ να ξέρω γιατί το κάνει άλλος. Έχω ένα οικονομικό πρόβλημα, να αυτός είναι ο λογαριασμός μου, βάλτε με.
Ναι, αυτό είναι το κουτσί στραβεί ό,τι σου να λέει. Η κατάθλιξη της καλής διάθεσης και προσφοράς του Σπύριου Μπιμπίλα. Ε, επειδή μου έχουν κάνει και εξαπατηθεί πολλές φορές και έχουν φτάσει στα δικαστήρια εξαιρετίας απάτης φίλων. Αλλά αυτό δεν σε έχει σταματήσει. Δεν με έχει σταματήσει. Και μου λένε μερικοί, καλά, καλό, δεν βάζεις.
Ο άλλος σου πήρε την κάρτα και πήγε και έπαιξε στο καζίνο. Ο άλλος σε έβαλε να τον δανείσεις και σε πήγε στο δικαστήριο ότι εσύ του χρωστάς. πώς συνεχίζεις και το κάνεις αυτό γιατί έχω πάντα την ελπίδα ότι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος Άρα μιλάμε για αισιοδοξία αυτή τη στιγμή Είμαι από τα πιο αισιόλοξα άντρωμα που ταυτόχρονα έχω περάσει και με λαμβολική ζωή Δηλαδή Δεν έχω κάνει την πιο αισθάριστη ζωή που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος γιατί πάντα πίστευα πώς να είναι αυτή η αισιοδοξία Γιατί σε αυτή την καρέκλα κάποτε διάφοροι άνθρωποι που έρχονται εδώ με τα προβλήματά τους, με τον πόνο τους και με κάτι απλό που τους συμβαίνει σταματούν να είναι σιώδοξοι.
Το αντίθετο. Ό,τι και αν μου συμβεί αισθάνομαι ότι είμαι πιο δυνατός. Ναι, αλλά είπες μόνος. Ενώ έχω περάσει μελαγχολικής. Έχω περάσει. Να γνωρίζεις. Ναι, ναι, περνάς το να γνωρίζω. Γιατί έχω περάσει πολλές ερωτικές απογοητεύσεις, πολύ μεγάλων δεσμών. Έχω χάσει πολύ σημαντικά πρόσωπα από τη ζωή μου. και που τους είχα φίλους, όλο αυτό έχει δημιουργήσει μια κατάσταση που ενώ είναι εξωφρενική και κάποιος άλλη και καλά αυτός θα πήγε σε ψυχολόγους, ούτε σε ψυχολόγο έχω πάει, ούτε το έχω αισθανθεί ανάγκη ποτέ.
Γιατί πιστεύω ότι όλες αυτές οι συνεντεύκεις που δίνω και το ότι μιλάω με όλο τον κόσμο, δηλαδή πολύ άνετα έναν άνθρωπο που θα το μω για πρώτη φορά και θα κάτσουμε σε ένα τραπέζι, μπορεί πολύ άνετα να του πω όλη μου τη ζωή χωρίς κανένα μυστικό να κρατήσω. Αυτό μπορεί κατά την άποψη των ψυχολόγων να μην είναι σωστό. Κατά την άποψη ενός ανθρώπου που αισθάνεται ότι είναι ισχυρή προσωπικότητα, είναι σωστό γιατί με καλύπτει.
Και δεν έχω νιώσει ποτέ την ανάγκη, πάνω σε πρόβλημα ακόμα, που ένα από τα προβλήματα που ήταν πολύ σοβαρό μια πρώην σχέση μου να στραφεί εναντίον μου μέσα σε ένα δικαστήριο, μου λένε πρέπει να πας σε έναν ψυχολόγο. Εγώ βρήκα τη δύναμη και το αντιμετώπισα μόνος μου. Και από πού ήρθε αυτή η δύναμη? Δηλαδή από την αισιοδοξία?
Από την αισιοδοξία και από την ισχυρή δουλειά που έχω κάνει μέσα μου σαν άνθρωπος. Α, μπράβο. Το θέατρο δεν σε έχει βοηθήσει, η τέχνη γενικά? Πιστεύω ότι η τέχνη είναι τεράστιο βάλσα μου και τους ανθρώπους πολύ ευαίσθητους όπως είμαι εγώ. αυτό δεν μπορεί αυτολογής γιατί όταν αναλύεις κάποιον τον εαυτό σου θα πρέπει να του πεις ακριβώς περίπου πως νομίζεις ότι είσαι εσύ όπως το προσλαμβάνεις εσύ τον εαυτό αυτό ναι γιατί άλλοι μπορεί να το προσλαμβάνουν αλλιώς. Ακριβώς. Εγώ θεωρώ ότι είμαι ένας πολύ ευαίσθητος άνθρωπος πολύ δοτικός που πάντα έχει την ελπίδα ότι όλα θα γίνουν καλύτερα Ναι αλλά ο πολύ δοτικός πύρος τι κρατάει για τον εαυτό του Είχε υπέροχο δεκάρκι και λένε όταν καβίνω όλα, εμένα τι μου μένει.
Αχ καλά, εμένα μου μένει μέσα μου μια απέναντι ευτυχία, μια αγαλήνη. Δεν νιώθω ποτέ ότι θέλω να καβγαδίσω. Αισθάνομαι ότι είμαι πολύ δυνατός άνθρωπος και αυτό μου δίνει και άλλη δύναμη. Από πάντα ήταν αυτό. Από παιδί. Από παιδί ναι. Από παιδί ένιωθα ότι έχω μια, μπορεί να ήμουν το πιο κοντό παιδί της τάξης ας πούμε, αλλά είχα πάντα τη δύναμη να αντιμετωπίζω δύσκολες καταστάσεις.
Από την οικογένεια έγινε κάτι τέτοιο, μήπως σου δημιουργήθηκε από εκεί. Κοίταξε, εμείς ήμασταν τρία αδέλφια. Συγγνώμη σε διακόπτω, αλλά έχεις πει τρεις φορές έχω τη δύναμη, έχω τη δύναμη, έχω τη δύναμη και σκέφτομαι ότι θα μας ακούν άνθρωποι αυτή τη στιγμή και θα πούνε αυτός πώς έχει αυτή τη δύναμη και εγώ δεν την έχω.
Πού τη βρήκε και εγώ δεν τη βρίσκω Αυτό δεν το ξέρω να σου πω Ίσως όλα αυτά που έχω ζήσει Ίσως το θέατρο Ίσως οι σημαντικοί άνθρωποι που περάσαν από τη ζωή μου Γιατί έχουν περάσει και πολύ σημαντικοί άνθρωποι Της τέχνης από τη ζωή μου Με όλες αυτές τις προσλαμβάνωσες που έχω Που είναι σαν σφουγγάρι η ψυχή και το μυαλό του ανθρώπου Έγινε ένας χαρακτήρας Νομίζω πολύ ισχυρός Αλλά ήταν σημαντικό προβλήματα της τάξης από το δημοτικό, στο γυμνάσιο, στις δύσκολες αποχές της δικατορίας, στο πανεπιστήμιο, στη δραματική σχολή. Παντού ήθελα να εκπροσωπώ τους άλλους. Είναι κάτι έμφυτο.
Ήθελα να εκπροσωπώ τα δικαιώματα των άλλων και να αγωνίζομαι για αυτά. Γιατί σαν συνδικαλιστής εγώ συνδύασα την υπερευαισθησία του συνδικαλισμού, που δεν είναι και τόσο όμορα, που είναι, σαν πρόεδρος Μπορείς να κατηγορηθεί αυτό. Βέβαια, έχω κατηγορηθεί. Αλλά δεν με νοιάζει. Ό,τι κακό έχει πει κάποιος για μένα, μπαίνει από εδώ, βγαίνει από εκεί.
Εκτός, αν είναι μηνύσιμο, πάω στα δικαστήρια, δικαιώνομαι και αποζημιώνομαι. Και αν είναι φίλος αυτός που το πει αυτό. Κοίταξε, σε μια περίπτωση που ήθελα να κάνω... Γιατί φανταζόμουν και φίλα. Και πίσω και μπροστά από την πλάτη. Μα, έχω αποζημιωθεί από φίλο που με κατηγόρησε. Αλλά είμαστε πάλι φίλοι. Γιατί εγώ πάντα είμαι υπέρ της συγνώμης, της συγχώρεσης και ότι για να πάμε μπροστά και για να είναι ο κόσμος καλύτερος πρέπει να δίνεις άφεση αμαρτιών.
Αυτό που λέει η Χριστιανική Θρησκεία, σαν ότι δεν παραδεχόνται. Αυτό που λέει ο Αντώνας, άνθρωπος άμπιστος, αυτή τη στιγμή, λέει ακριβώς το πώς θα έπρεπε να είναι η Θρησκεία και δεν έρθει έτσι. Εγώ λέω ακριβώς αυτά που λέει κάποια που λέει η χριστιανική θρησκεία αλλά και άλλες θρησκείες για να μην τις αδικούμε. Τι λένε οι θρησκείες, αγάπη, αλληλεγγύη, αλληλοσεβασμός. Αυτά τα τρία τα α τα έχω βάλει στη ζωή μου σαν υπέρτατη αρχή.
όμως επειδή οι θρησκείες παραμυθιάζουν τον κόσμο με τα θανάτια ζωές, με παραδείσους με κολάσεις, με αγγέλους και διαβόλους όλα αυτά τα έχω βάλει στα σκουπίδια, μα όλα ούτε ντρέπομαι καν να το πω γιατί κοροϊδεύουν τους ανθρώπους, μας έχουν ευχορήσει αντί να μας ενώνουν και αν υπήρχε αυτή η έννοια του Θεού που είναι δημιούργημα του μυαλού του ανθρώπου γιατί ο άνθρωπος είναι ο μικρός Θεός δεν θα είχε αφήσει τον κόσμο να είναι έτσι.
Ούτε σε ένα γαλλία δικεία, ούτε να βλέπεις στην Αφρική τα παιδάκια να πεθαίνουν μέσα στο σκατό και στη μαυρίλα και άλλοι στο Λάσ Βέγγας να πετάνουν τα λεφτά στα καζίνο. Επειδή εγώ αυτά τα έχω ζήσει μέσα από πάρα πολλά ταξίδια που έχω κάνει γιατί και τα ταξίδια διαπλατείνουν το νου του ανθρώπου και τότε καταλαβαίνεις ότι αυτή η αδικία που υπάρχει μέσα στο σύμπαν είναι δημιούργημα μόνο των ανθρώπων.
Και μόνο οι άνθρωποι μπορούν να τη διορθώσουν. Αυτό από πότε σου μπήκε στο κεφάλι? Από πολύ μικρό παιδί. Επειδή εγώ γεννήθηκα μέσα σε ένα γραφείο κοινωνικών. Βρίσκομαι, α, για πες το μου. Και είμαι αντιμέτωπος με το φάνασμα. Ήμουν μέσα, όντως. Ζούσαμε δίπλα στο γραφείο κοινωνικών της προγραμμιάς μου και όλη μου η ζωή ήταν τα παιχνίδια μου μέσα στα φέρετρα, το παιχνίδι γύρω δίπλα στο κέντρο του ΠΠΑ ήταν, αλλά τότε ήταν κομματόδρομοι.
Όλη μου η ζωή ήταν δίπλα στο θάνατο. Είναι φοβερό αυτό που λες, γιατί εγώ έχω τις ίδιες απόψεις για την θρησκεία και ήμουν ακριβώς δίπλα στο γραφείο τελετών του θείου μου. Αχα, καλή, ακριβώς δίπλα. Λοιπόν, όταν από μικρός έρχεσαι σε επαφή με το θάνατο, τότε καταλαβαίνεις ότι ο κάθε καινούργιος άνθρωπος που γεννιέται και ο επόμενος είναι ο θάνατος. Αρκεί να γίνει αργά.
Γιατί τώρα είναι πολύ άδικο να πεθαίνουν νέοι άνθρωποι, να πεθαίνουν από τους πολέμους που οι ίδιοι άνθρωποι κάνουν, γιατί εμείς, τώρα που μιλάμε, είμαστε τυχεροί, γιατί ζούμε σε μια χώρα που επί 80 χρόνια τώρα έχει ειρήνη. Δεν έχει γίνει πόλεμος εδώ, γίνεται πόλεμος δίπλα. Εάν ζούσαμε σε μια άλλη χώρα, ούτε της ίδιας θρησκείας θα είμασταν, από σύμπτωση, και μπορεί και να μη ζούσαμε, Εντελώς συντοματικό ότι γεννηθήκαμε γιατί θα μπορούσαν να μην είχαν κανείς έξυγονής μας.
Δεν έχουμε καλές με το Θεό ας πούμε. Καμία σχέση. Όλα αυτά προέρχονται από τους ανθρώπους. Όλα. Εγώ είμαι πολύ υπέρ του ανθρώπου ως μιας πάρα πολύ δυνατής οντότητας. Όχι ότι μπορεί να κάνει τα πάντα, αλλά επειδή η επιστήμη εξελίσσεται με τέτοιο ταχύ ρυθμό, μπορεί κάποτε να μπορεί να κάνει τα πάντα. γιατί η έννοια του Θεού όπως την είχαν οι αρχαίοι όλο και αποδυναμώνεται διότι ο άνθρωπος καταφέρνει πράγματα που κάποτε λογίζανε ότι τα έκανε ο Θεός αυτό που λένε Θεός και γιατί πιστεύεις ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι φοβούνται το θάνατο αυτό το ξέρουμε γιατί τους έχουν εμφυσίσει από παιδιά ότι ο θάνατος είναι κάτι πολύ κακό, κάτι πολύ παράξενο τους έχουν εμφυσίσει ότι άλλοι θα πάνε κάπου καλά Επειδή θα κάνουν καλές πράξεις, άρα υπό εκβιασμό τους κάνουν τις καλές πράξεις και άλλοι ότι θα πάνε στην κόλαση αν κάνουν κακό.
Βέβαια πάρα πολλοί κάνουν κακό, πάρα πολλοί. Όλοι αυτοί πάνε στην κόλαση. Α, πολύ αστείο. Έχω δει ανθρώπους να κάνουν κακό και να περνάνε τη ζωή τους ζωή και κότα, αυτοί οι πάμποροι του κεφαλαίου που έχουν κατακλέψει το σύμπαν και περνάνε υπέροχα εις βάρος των άλλων που πεθαίνουν. Και δεν τους νοιάζει τίποτα. Τι να τους νοιάζει τόμα.
Δεν έχουν την τύψη, θα πάω στον παράδεισο, θα πάω στην κόλαση. Τι τους νοιάζει, αφού περνάνε μια χαρά εδώ. Δεν τους νοιάζει καθόλου για το σύνολο. Και πώς ήταν αυτή η εμπειρία στο γραφείο τελετών, για πες μου. Έπαιζα ως παιδί. Και έπαιζα ως παιδί. Με κάποιους έπαιρνε. Να ο Δήμος αυτό έπαιρνε. Άνθρωπος να μπαίνει μέσα να κλαίνει.
Να σκεφτήσω ότι η προγιαγιά μου είχε ετοιμάσει το φερετρότησις και τον τάφο το 1920, γιατί νομίζανε ότι θα πεθάνει η ίδια, επειδή ήταν άρρωστη. Αυτή έγινε καλά, πέθανε 105 ετών μετά τον παπά μου, και εκεί έθαψε όλα της τα παιδιά, τα εγγόνια, τα ξαδέλφια, τα πάντα. Άρα, από τον τάφο. Σαυτό. Άρα, από τα μάτια μου έχουν περάσει χιλιάδες κηδείες, χιλιάδες ώρες κλαμάτων, και αυτό έχει αποδομηθεί λίγο.
Εννοείται το φυσιολογικό. Τι πιο φυσιολογικό. Και τώρα μπορεί να ανοίξει την πόρτα και θα πέσει ένα καθρόνι. Μπορώ να ελέγξω το θάνατο. Ίσως αυτό δεν θα μπορέσει ποτέ. Να νικήσει το χρόνο και το θάνατο. Και ή τα δύο πιο βαρβάτα συμπολισμικά προβλήματα. Την γέννηση μπορεί να την ελέγξει ο άνθρωπος. Το θάνατο όχι. Ούτε το χρόνο όπως είπες.
Ούτε το χρόνο. Δεν μπορεί. Δηλαδή, κι όλοι αυτοί που πάει και πιεσί δώρονται και γίνονται σαν τέρατα, τι κάνεις, κοροϊδεύεις τον χρόνο? Και γιατί δεν λες την ηλικία σου που είναι πραβείο. Δηλαδή εγώ γιατί να κρύψω και να λέω ότι είμαι 50' γιατί κάποιοι με νομίζουν πεντάρια, αλλά το Google λέει ότι είμαι 50 χρόνια στο θέατρο.
Θα βγω εγώ και θα κάνω τον ηλίθιο, λέγω το συμπτήμια 20 χρόνια πιο μικρός. Ποιον να κοροϊδέψω, τον Google που τώρα δεν το κοροϊδέψεις ή τον εαυτό μου Για κάποιο λόγο το κάνουν Κάτι και μέσα τους για κάποιο λόγο Υκανοποιούνται Υκανοποιούνται βλακωδός ότι κοροϊδεύουν τους άλλους και τον χρόνο Αλλά δεν το κοροϊδεύουν Άρα πρέπει να λύσεις την ηλικία σου, η ηλικία είναι βραβείο Βραβείο και δικό σου και του σύμπαντος Γιατί φροντίζεις τον εαυτό σου Και που έλυσες πραγματικά Ναι, γιατί είναι και συντοματικό Εντάξει, είπαμε αν κροτήσεις πολύ τον εαυτό σου και σου τύχει ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, εντάξει αυτό δεν μπορείς να το ελέγξεις τις περισσότερες φορές.
Για να γυρίσω λίγο σε αυτά που λέγαμε πριν περί προσφοράς. Ο Σπύρος Μιμπήλας χρειάζεται να τον χρειάζονται οι άλλοι. Ή μπορεί να εντέξει και ένα εξάρτημα και να πει τι ωραίο που ήταν αυτό που έκανες. Θα πάω να σε φοβές, δεν με χρειάζεται κανείς τίποτα. Ελπίζω να έρθει μια ώρα που δεν με χρειάζεται κανένας ειλικρινά. Εντός ή...
Μα δεν είναι ανάγκη να σε χρειάζονται οι άλλοι, γιατί αν είναι όλα καλά... Αυτό που είπες τώρα το κούσιν, ελπίζω να έρθει μια μέρα να πάω διακοπές να τα καταφέρω. Όχι, εγώ πάω και διακοπές. Όχι, δεν το λέγεις, λέω που λένε οι άνθρωποι ας πούμε. Αν θες να πας διακοπές, πας. Εγώ πάω, έστω λίγο ημέρες. Ξέρεις τι παθαίνω στις διακοπές, όταν περάσουν οι πρώτες έξι ημέρες, αδειμονώ να φύγω, να γυρίσω πίσω και να αυξήσω το τρέξιμο.
Γιατί και στις διακοπές τρέχω. Πάω να δω τα μουσεία, τα δέντρα, τα πουλάρια, τα ζώα. Έχεις αηκίνητος, έχεις κίνηση μέσα σου. Έχω πάρα πολύ έντονη την αίσθηση της προστασίας του περιβάλλοντος. Τώρα τελευταία, επειδή έχω θυμώσει πάρα πολύ με τα κομμένα δέντρα παντού στα πεζοδρόμια, αν έχετε παρατηρήσει, δεν γινόταν παλιά αυτό.
Τα περισσότερα δέντρα της Ανθήνας είναι κομμένα σύριζα και είναι σαν πάσαλες στο πεζοδρόμιο. Εγώ φοβάμαι αυτό. Γιατί αλλού τα κόβουν οι ίδιοι οι κάτοικοι, γιατί εμποδίζουν τα μπαλκόνια τους, τους εμποδίζουν αυτά που πέφτουν κάτω, αλλού τα κόβει ο Δήμος, αλλά αυτό είναι παράδεκτο γιατί αν κόβεις ένα δέντρο που είναι άρρωστο πρέπει να το εκχερσώσεις και στη θέση του να βάλεις ένα άλλο και τι κάνω και εγώ, προκάλεσα μια ημερίδα στο Δήμο της Αθήνας για την προστασία του περιβάλλοντος, έβγαλα απίστευτα πολλές φωτογραφίες από τα πεζοδρόμια της Αθήνας και έχω ευαισθητοποιήσει κάποιους ανθρώπους να μπουν μπροστά για να σώσουμε και να βάλουμε κομμένα δέντρα.
Να βγάλουμε τα κομμένα δέντρα και να βάλουμε στη θέση τους καινούρια. Υπάρχει ένας δραστήριος, δήμαρχος Πρασίνων, αυτή τη στιγμή στην Αθήνα, που πραγματικά κάνει έργο, αλλά είναι τόσα πολλά τα κομμένα δέντρα, που χρειάζονται ώρες ατελείωτες. Υπάρχουν ειδικά μηχανήματα, δεν θυμάμαι πώς τα λένε τώρα, που βγάζουν από τη ρίζα το κομμένο δέντρο και στη θέση του πρέπει να μπει ένα άλλο.
Εγώ βρίσκω γλάστρες πεταμένες στα πεζοδρόμια που είναι οι μυθανή δέντράκια που τα πετάνε από τα μπαλκόνια τους κάποιοι που τα βαριούνται τα παίρνω και πάω μόνος μου μες σκάλιστήρι και τα βάζω σε διάφορες πλασχές της Αθήνας. Για να το κάνανε αυτό όλοι οι πολίτες της Αθήνας να δούμε πόσοι καλύτεροι θα ήταν. Οι πολίτες είναι απαράδεκτοι, όσο ζούμε. Είναι συμυπέρθυνο που γκρεμίστηκε η Αθήνα. Δεν είναι μόνο ο Καραμαλής που έδωσε το νόμο τότε της αντιπαροχής και γκρεμίστηκε όλη η ομορφιά.
Συμυπέρθυνο είναι απολύτως και οι πολίτες που θέλανε να αρπάξουν βεφτά χτίζοντας πολυκατοικίες και γκρεμίζοντας την ομορφιά. Σε θυμώνει από το Αθήνα. Να το έρθει ότι είμαι θυμαμένος. Να το κατάλαβα. Τι είναι αυτό που τόσο έτσι λες ότι σε θυμώνησε αυτό Ότι ζήσεις ας πούμε σε έναν κόσμο τέτοιο Ναι με θυμώνει Κοίτα πόσα έκανα εγώ και δίπλα μου Γιατί όταν κάνεις ταξίδια στην Ευρώπη Και ειδικότερα στην πρώην κομμουνιστική Ευρώπη Όπου δεν κρυμήσανε τίποτα Από την ομορφιά τους Και όλο το έσχος το καινούριο που χτίσανε Γιατί έχουν χτίσει έσχοι Στις κομμουνιστικές χώρες για να ζουν οι φτωχοί Το χτίσανε γύρω με τις Μπολιντόζες, γκρεμίσαμε την ομορφιά και στη θέση βγάλαμε αυτά τα ελεηνά κτίρια, τα γυάλινα, που στον Μεσογειακό ουρανό δεν ταιριάζουν καθόλου. Να σκεφτείς ότι απέναντι από τη Βουλή, αν μπεις και χτυπήσεις, στη θέση του γυάλινου κτιρίου που βρίσκεται ακριβώς στην γωνία απέναντι από τη Βουλή, ήταν ένα αριστούργημα, Το οποίο το γκρεμίσανε στη διάρκεια της διδατορίας, όπου στη διάρκεια της διδατορίας γκρεμίστηκαν απίστευτα πολλά κτίρια.
Απίστευτα. Η Villa Margarita... Γιατί η γκρεμίστηκαν καλύτερα για... Όχι. Εκεί που είναι ο ροξίστης στο τέρμα Αλεξάνδρας, ήταν ένα υπέροχο κτίριο η Villa Margarita, που ήταν σαν μουσουλμικό φρούριο. Το έχω ακούσει τώρα. Αν πεις το Google, το βλέπεις. Εγώ όταν ήμουν παιδί τη ζωγράφισα τη μήλα βαργαρίδα πριν την κρεμίσουνε και έκλαιγα.
Έχω κλάσει μπροστά σε πάρα πολλά χτίρια που κρεμίζανε και όταν ήμουν παιδάκι σκαφάλωνα στα παλιά νεοκλασικά που τα κρεμίζανε και έπαιρνα τα κροκέραμα και μου φώναζε η μάνα μου θα πέσεις, θα σκοτωθείς, θα σκοτωθείς. Αυτά τα κροκέραμα κοσμούν το σαλόνι σήμερα. Από τα παλιά σπίτια. Το πειραιάω. Γράφω ένα βιβλίο τώρα, που το πρώτο του κεφάλαιο είναι το «Εμείς που προλάβαμε τον παρελθόν».
Γιατί η γενιά αυτή που είμαι εγώ των 70 ετών, έχει προλάβει τις πόλεις με χωματόδρομους, με τη Μαϊμούνα περνάει, την Αρκούδα που τη λέγανε Βιουκλάκη, το πλανώδιο με το άλογο το Μανάβι, το Παγοπόλι και πολλούς άλλους που περιγράφω και κυρίως ότι δεν υπήρχαν αυτοκίνητα. Και όταν πέζαμε τα παιδιά μπάλα στον δρόμο, στο κέντρο του Πειραιά, κάποιο παιδί γόναζε «Έρχεται αυτοκίνητο» από μακριά.
Τώρα εκεί δεν υπάρχει να παρκάρεις, δεν υπάρχει τίποτα. Υπάρχει μόνο μια μικρή δίωδος ενδιάμεσα των παρκαρισμένων για να περνάει ένα αυτοκίνητο. Γιατί όταν προτάστησαν τα πολλά αυτοκίνητα, ήταν εκ περιτροπής το παρκάρισμα. τους μονούς μήνες από εδώ, τους ζυγούς από εκεί. Τώρα θα τα βάζουμε και πάνω από τα μπαλκόνια. Μου είχε δείξει η προγιαγιά μου, η οποία ζει ακόμα, φωτογραφία από το σπίτι μας στον Κοριδαλό, πότε να ήτανε, το 1920-30, κάπου εκεί, δεν ξέρω ακριβώς, όπου ήτανε μόνο το σπίτι μας, γύρω-γύρω χώματα, δεν υπήρχε τίποτα, δεν υπήρχε δρόμος φυσικά.
Ένα δέντρο, δεν υπήρχε τίποτα, ούτε δέντρα. Τα δέντρα που ελαπλανιστήκανε με τους Δήμους πάλι να λειτουργούν. Και στη μία άκρη παίρνουμε ένα ποτάμι. Τώρα που είπες και ποτάμι, ξέρεις πόσα ρέματα στην Αθήνα έχουν καταστρέψει οι άνθρωποι, κρυφά και παράνομα. Εγώ είχα θείους στην Λιφάδα που μπαζώνανε τα ρέματα που παίζαν με παιδί, παιδιά όταν ήμασταν, και πάνω στον μπαζωμένα ρέματα χτίσανε πολυκατοικίες και γι' αυτό όταν γίνονται μεγάλη πλημμύρα γίνεται της καρκομίας, γιατί όλοι αυτοί οι Έλληνες, οι ανθέλληνες, μπαζώνανε τα ρεύματα για να κάνουν περιουσίες παράνομες και μετά ήρθε ένα κράτος της δεξιάς και έδωσε αντίπινα κύου φακής δικαιώματα σε αυτούς που είχαν κάνει παρανομίες.
Ζούμε σε ένα χαόδες κράτος που δεν ξέρω πότε θα φτιαχτεί γιατί δεν φτιάχνονται ούτε οι πολίτες του. Εγώ φτάχω πολύ με τους πολίτες. Το καταλαβαίνω ότι συνοχλεί αυτή τη στιγμή. Πάρα πολύ. Γιατί το κράτος είμαστε εμείς. Ποιος είναι το κράτος. Μπράβο. Γιατί πολλοί φοβεύουν. Λέει φταίει το κράτος. Ποιο κράτος ρε φταίει αφού εμείς είμαστε το κράτος.
Δηλαδή τώρα κάλυπη το πόρτο γερμενό. Πάω κάποιο φίλο μου και του λέω είχες κάνει ασφάλεια για το σπίτι που κάλυπη. Και μου λέει πως να κάνω ασφάλεια το σπίτι ήταν παράνομο. Και βγέρεις και βρίζεις το κράτος για το παράνομο χτίσι. Στη σπίτι που έρχεσαι μέσα σε ένα δάσος χωρίς άδεια, χωρίς πολεδοτικό σχέδιο, που όμως το κράτος σου δώσε ρεύμα νερό, άρα είσαι συνεπεύθυνος και εσύ και το υποτιθέμενο κράτος.
Το οποίο κράτος δίνει και μικρές αποζημιώσεις στα πάνω μας πίπια. Μου κάει καν. Ζούμε δηλαδή σε ένα τραγελαφικό, σε παραλογισμό, σε τραγελαφικό κόσμο. Δεν ξέρω πώς θα διευαρθωθεί όλο αυτό. Έχουμε έναν Σπύρο Πιπίλα που τουλάχιστον κάτι κάνει. Κάνα και τι κάνει, έναν σκόπος δεν μπορεί να σου φέρει. Όχι, αλλά εννοώ εσύ για σένα δεν νιώθεις ότι εγώ πάω με...
Εγώ πάω με το σκάφος στο χέρι που λένε. Ντάξει. Για να χρησιμοποιήσουμε και μια έκφραση της θρησκείας. Κάνω αυτό που πρέπει. Σέβομαι τον δίπλα μου, τον συνάνθρωπό μου. Φυσικά σέβομαι πολύ, αλλά... Εγώ δεν είμαι κανένας. Όταν κάποια στιγμή ακούστηκε ότι ο Σπύριγγλος Λεπίλης θα μπει στη Βουλή, λέω καλή ήμουνα σίγουρος. Ότι θα μπει στη Βουλή. Έλα, από εγώ δεν το πίστευα.
Ήμουνα σίγουρος. Πάντως ούτε εκεί ήταν ένας χώρος που... Όχι, την καθιγόρησα, όταν την προσφοράω, όταν τα πάω... Όχι έκανα ό,τι μπορούσα και δεν μπορώ ακόμα γιατί για κάνα πεντάμινο θα είναι ακόμα. Όμως ακόμα και το περιβάλλον τους βολίζει με αποκοπήτευση, η κτρά, διότι βλέπω ανθρώπους να σκίζονται μεταξύ τους, να βρίζονται, να είναι σε πολλά κόμματα ενώ λένε τα ίδια πράγματα.
Και μετά στο κηλικείο φυλιά καλύτερα. Όχι, όχι, δεν ισχύει αυτό. Γιατί κι άλλοι το έβαλαν. Ναι, ναι, αλλά μετά παίζετε τάβλη. Όχι κανένα τέτοιο. Είναι μύθο με αυτό. να χαιρετηθείς ευγενικά με τους άλλους ας καλώς χαιρετηθείς. Όμως δεν είναι πολιτική. Εγώ αυτό που εισέπραξα είναι ότι και στο χώρο της αριστεράς και στο χώρο της δεξιάς υπάρχουν πολλά όμορα κόμματα τα οποία λένε τα ίδια αλλά είναι χωριστά.
Δηλαδή πόσο πιο ανόητο μπορεί να είναι αυτό. Είναι χωριστά για κάτι που σου φαίνουν, όχι για κάποιο... Δεν ξέρω γιατί ούτε θέλω να σχολιάσω αυτό που με ενοχλεί ψυχολογικά και γι' αυτό δεν πρόκειται να ξαναβάλω είναι ότι όμορα κόμματα λένε σχεδόν τα ίδια αλλά είναι χωριστά επίσης έχουμε μια κυβέρνηση η οποία παριστάνει την κεντρώα και μέσα εκεί είναι όλο το συνοθήλευμα του παλιού Πασό που λέγανε ότι είναι σοσιαλιστές, αλλά δεν μπορεί να είναι σοσιαλιστές και να είναι σε δεξιό κόμμα και όλοι προηγούνται εκεί από το λαός που είναι μαζί όλο αυτό ότι άμα δεν το πεις τρελοκομείο τι θα το πεις οπότε τελώς έχω πάρα άλλα ωραία πράγματα να κάνω να γράψω τα βιβλία που θέλω να απομονωθώ λίγο το ένα θα είναι η αροκάρια των αγγέλων το έχεις ξαναπεί κάπου το έχω ξαναπεί είναι ο τίτλος που μου αρέσει γιατί η αροκάρια για μένα ήταν ένα δέντρο που έπαιξε ρόλο στη ζωή μου και γιατί το λέω η αροκάρια των αγγέλων εγώ σκέφτομαι ένα τεράστιο δέντρο, η αιωροκάρια είναι ένα δέντρο που ανεβαίνει προς τον ουρανό
και εμένα μ'αρέσει το πολύ ψηλά και οι άγγελοι είναι όλοι αυτοί που περνάσανε από τη ζωή μου είτε καλή, είτε κακή και σκέφτομαι ένα τέτοιο δέντρο, να είμαι κρεμασμένος σ'όλους αυτούς τους αγγέλους δε'ν'είχε σχέση με θρησκεία, σίγουρα καμία! καμία! ναι! Γιατί άγγελοι είναι αυτοί που περνάνε τη ζωή μας. Δεν εννοώ αυτούς τους αγγέλους της θρησκείας.
Και το άλλο θα είναι ένα λεύκο. Και πώς βγήκε αυτός ο τίτλος, η αροκάρια των αγγέλων, από που προέκυψε. Η αροκάρια είναι ένα δέντρο που έχει παίξει στη ζωή μου, γιατί ήταν ένα δέντρο που ήταν σε ένα μικρό γλαστράκι σπίτι μου στην πρώτη μου πρεμιέρα και ένας άνθρωπος που έχει παίξει πολύ μεγάλο ρόλο στη ζωή μου το πήρε κάποτε και το έβαλε σε έναν κήπο στην Λιφάδα χωρίς την αδειά μου και αυτό το δέντρο έγινε τεράστιο τεράστιο και μια άλλη σημαντιακή ημέρα της ζωής μου που ένας άλλος άνθρωπος της ζωής μου πέρασε ένα τεράστιο πρόβλημα και μπήκε στη φυλακή εκείνη την περίοδο αυτή την ανοκράρια ο προηγούμενος άνθρωπος την έκοψε και πέρασα και ήταν σαν άκοψη την ψυχή μου.
Συντοματικά την έκοψε ή επίπτωσε. Δεν ξέρω τον λόγο που έγινε. Πάντως επειδή περνούσα συχνά για να την βλέπω, ξαφνικά, συμπτοματικά την περίοδο την άλλη την κακή, περνάω από εκεί γιατί κάτι έπρεπε να δίνανε από αυτό το δέντρο. Και δεν υπήρχε. Και μπήκα μέσα σε αυτό το χώρο και είδα μόνο ότι υπήρχε και δεν σπάσανε αλλούς κάτω κάτω.
Και ήταν σαν να μου είχαν κόψει ένα κομμάτι από την ψυχή μου. Τι συμβόλυζε για σένα αυτή η αεροκάρια? Και δίναμε τον ανθρώπου που θέλει να φτάσει ψηλά. Αυτό. Και είναι το αγαπημένο μου δέντρο. Και τώρα σε ένα εξοχικό που θα πάρω, που παίρνω μάλλον, θα βάλω μια τέτοια ροκάρια να μεγαλώσει. Θα το αφήσει στη διαδίκη μου εκεί που θέλω να πάει η στάχτη μου, γιατί παρότι έχουμε πλειονιακό τάφο δεν θα βγω, να βάλω μια ροκάρια από πάνω.
Τα που κουκλάρουν εδώ δεν ξέρω πώς είναι σαν... Είναι όψι, είναι ένα είδος έλαπτος. Α, οκ. Το οποίο νομίζω δεν υπήρχε στην Ελλάδα παλιά. Μάλλον οι Ξύραν οι Γερμανοί όταν μπήκαν στην Ελλάδα και επειδή βρήκε έφορο έδαφος έχει ξαπλωθεί παντού. Έχει ωραίο όνομα. Η αρωκάρια. Είναι περίεργο, σουμένη. Αυτό είναι το ένα αυτό το λακκάρο και θέλει πολλή δουλειά.
Και το άλλο είναι ένα λεύκωμα, το 50 χρόνια παραδείσου. Επειδή έκλεισα 50 χρόνια στο θέατρο και επειδή έχω... Τον γυροφέρνουμε τη θρησκεία. Ποιο? Τη θρησκεία τον γυροφέρνουμε. Αγέτρες, παραδείσους. Μα αν δεν ξεχνάς ότι εμείς έχουμε μεγαλώσει σε ένα χριστιανικό περιβάλλον, άρα έχουμε πάρα πολλά ωραία... Κοίταξε όμως, εγώ όπως τι λέω παράδεισο, τη ζωή μου.
Α, οκ. 50 χρόνια παραδείσου είναι τα 50 χρόνια που ζήσεις στο θέατρο, γευόμενος πάρα πολύ ωραία πράγματα και πίκρες και χαρές, ωραία είναι και η πίκρα, έντονες καταστάσεις, πολύ σπουδαίους ανθρώπους που περάσανε είτε σαν σκηνοθέτες είτε σαν ηθοποιοί, συνεργάτες και έχω μαζεύσει τόσο υλικό γιατί είμαι ένα παιδί που μάζευα, δεν πέταξα ποτέ φωτογραφικό υλικό από κόμματα με πολλή οργάνωση όμως έχω κάθε χρονιά που περνάει έχω ένα λεύκομα αυτό λοιπόν όλο της ζωής μου να πάλι ο χρόνος να το τυπώνεται ο χρόνος που πέτρε εγώ δεν τον σβήνω γιατί ακούω κάποιους ανθρώπους που λένε εγώ τα σβήνω όλα, τα πετάω όλα εμένα το παρελθόν είναι αυτό που μου κάνει το παρόν ωραίο και με οδηγεί σε ένα πιο ωραίο μέλλον το παρελθόν και θέλω να φτιάξω αυτό το λεύκομα για να δείξω ότι ένας το οποίος που δεν είναι πρωταγωνιστής, που δεν ήταν πρωτόνομα ποτέ πέρασε μια ζωή πολύ πιο ενδιαφέρουσα από κάποιους που έβαλαν τους εαυτούς τους ως πρωταγωνιστές.
Είχες ποτέ την βλέψει αυτή? Δεν είχα πρώτο όνομα. Δεν είπες. Ούτε που με έλεξε ποτέ να γίνω εγώ πρώτο όνομα, αν και τελευταία... Γιατί είναι εγκράτης αυτό το χώρο που υπάρχει πολύ. Έχω γίνει ένα όνομα που μπορεί να μπαίνω στις αφήσεις, ας πούμε, των θεάτρων. Αλλά αυτό δεν ήταν ο δικαιωματικός μου σκοπός. Ο σκοπός μου ήταν να περάσω πάντα ευτυχισμένα, μέσα από τη δουλειά που εγώ από πολύ μικρό παιδάκι ήθελα να κάνω.
Το περιβάλλον του μεταξύ σας, δηλαδή. Σωστό και ωραίο. Όχι απέναντι να είμαι ο μπρόκλης και μόνος μου. Μένιαζε να περνάω ευχάριστα μέσα από τη διαδικασία της θεατρικής έρευνας, των παραστάσεων, του σινεμά, της τηλεόρασης, της μεταγκλώσεις, όλου αυτού του φάσματος. Μ' άρεσε αυτή η διαδικασία της δουλειάς. Ούτε το πόσα πολλά λεφτά θα βγάλω, δεν ένιωξε ποτέ, γιατί δούλεψα και τελείως τσάμπα, ούτε το όνομά μου να είναι πρώτο, να είναι από κάτω ή άλλη, ποτέ. Και γι' αυτό εναλλάσσομαι σε μικρούς και μεγάλους ρόλους.
μεγάλους ρόλους. Τώρα, σήμερα είμαι πολύ γνωστός. Αν μου πεις να πάω να παίξω δύο σκηνούλες. Ευχαρίστως. Δεν υπάρχει... Κάποιοι μου λένε, έλα ρε Σπυριολά, τι πας και κάνεις τώρα, έχεις κάνει τόσα πράγματα και πας και παίζεις μια τσοντούλα. Εγώ την τσοντούλα θα την κάνω τόσο καλά που δεν θα ξεχαστεί. Ημέρα, ξέρεις τι, με έχουν πει...
Το γεγονός είναι από πολύ μικρός κατάλαβα ότι ένας θεοποιός δεν γίνεται αγαπητός αγαπητός μόνο από τη δουλειά του, αλλά γίνεται αγαπητός και μέσα από αυτά που θα πει από τις συνεντεύξεις. Γι' αυτό και δεν αρνούμε ποτέ. Μου δίνει την ευκαιρία να με γνωρίσουν όπως είμαι, να δώσω μηνύματα για αυτές τις αρχές που έχω εγώ, όπως συνήθως και τώρα το έκανα.
Και συνεντζείς εδώ που ζουν, σε αυτή την κοινωνία που ζουν. Ναι. Και πολλά πράγματα... Γιατί συνεντζείς. Ναι. Πολλά πράγματα από αυτά που λέω τα παίρνουν μετά τα κανάλια και τα παίζουν κομμένα όμως. και μετά μπορεί να τα αλλοιώνουν, γι' αυτό θυμώνω. Και επίσης προτιμώ να είμαι σε ένα δικό σου βιντεκάστ, που μπορεί να το δουν λιγότεροι άνθρωποι, παρά να είμαι σε μια εκπομπή πρωινή, που στα οκτώ λεπτά μου λένε ότι τελειώσαμε.
Τι να πω στα αυτά τα λεπτά. Να τσοπολέψω μόνο κάτι που αυτοί λένε. Και προφανώς θέλουμε μόνο την παρουσία. Τη σύγχρονη παρουσία είναι ο παιδί. και έχω χαρίσει και λατώνω αυτά και δυναμώνω πιο πολύ 100 παιδιά να μου πάνουν και στα 100 ναι. Θα πω. Και για παίρνεις μας, την εβδομάδα αν μπορείς να ξεχωρίσεις κάτι που πρόσφερες εσύ σε κάποιον άνθρωπο, σε κάποιους ανθρώπους.
Τι ήταν αυτό? Εδώ να μιλάμε για αυτό δεν είναι λεπτό θέμα. Ναι, λεπτό θέμα. Εδώ να μην παίρνεις τη δύσκολη. Γιατί είναι. Ε, γιατί, δεν είναι να πρέπει να αρχίσουμε να λέμε, α, έκανα αυτό, έκανα το άλλο. Όχι, κάτι που έκανες, που πρόσφερες κάπου και σε γέννησε. Εγώ ας πούμε αυτό που κάνουμε εδώ είναι μια προσφορά. Θα σου πω, εγώ ξέρετε ότι είμαι πρόεδρος του ΤΑΣΕΙΤΟ.
ΤΑΣΕΙΤ είναι Ταμείο Ελευθερίας Σωματείου Ελευθερωποιών. Αυτή τη βδομάδα, δεν έχω καρμία, έχω πάρει τρόφιμα από χορηγούς. Αυτά δεν είναι νέα. Δεν λέω ότι δεν είναι νέα. Όχι. Θα σου πω 5-6 πραγματάκια. Έχω εξασφαλίσει χορηγούς, έχω πάρει τρόφιμα για να τα μοιράσω σε ευπαθείς οικογένειες, στοπιών. Έχω βρει ανθρώπους που δίνουν χρήματα γιατί έχουμε τρεις περιπτώσεις στοπιών.
Η Μία Ενιωστάτης ο Μαντζόρος που βρίσκεται σε κόμμα 17 μήνες και διοργανώνω το πώς θα βοηθήσουμε την οικογένειά του. Έχω δώσει προσωπικά χρήματα αλλά δεν χρειάζεται που τώρα να πούμε. και γενικά έχω κάνει την προετοιμασία του καινούργιου ημερολογίου του ΤΑΣΕΙ από το οποίο θα βγάλουμε περίπου 20-30.000 ευρώ την επόμενη χρονιά που θα έρθει.
Δηλαδή εκτός όλου του τρεξίματος που κάνουμε, τη βουλή που μου απασχολεί πάρα πολλές ώρες, της πρόβας για το θέατρο και όλων των άλλων κοινωνικών που κάνω έχω και όλα αυτά που πρέπει να τα διοργανώσω. Πολύ ωραία. Άρα λοιπόν εσύ προσφέρεις όλα αυτά τα πράγματα που είπαμε. Πάρα πολύ ωραία. Δέχεσαι όμως και κάτι από άλλους ανθρώπους.
Ναι, αλλά τώρα δεν χρειάζομαι κάτι. Όχι. Μα δέχεσαι αγάπη, φροντίδα, μιάξιμο. Κοίταξε, έχω πολλούς καλούς φίλους οι οποίοι σκίζονται να πάω στο σπίτι τους να μου φτιάξουν φαγητό, να κάτσω μαζί τους. γιατί εγώ δεν μαγειρεύω αλλά έχω κάποιους πολύ καλούς φίλους γύρω από το σπίτι μου δηλαδή φίλους οικογενειακούς πια που μου φτιάχνουν φαγητά καταπληκά για να τρώει και πολύ υγιεινά έχω δύο πρώιες σχέσεις μου που είναι σαν οικογένειά μου και ασφαλώς καθημερινά θα μιλήσω μαζί τους δύο είπα γιατί είχα τέσσερις οι δύο μου έχουν μείνει σαν οικογένεια και αυτό με γεμίζει αυτό πάλι πως είναι μια πρωινσχέση δηλαδή να μείνει σαν οικογένεια Είμαστε σαν αδέρφια Είναι πιο πάνω τα αδέρφια μου αυτοί οι άνθρωποι Άθελα και με τους τέσσερις να ήμουν έτσι αλλά η ζωή δεν τα φέρνει πάντα όπως τα θέλουμε Αλλά είσαι από αυτούς που πιστεύουν ότι όταν αγαπούν στον κάποιον δεν του ξέρω πάω ότι είναι ο θέλης του τελευταίου Όχι Και με τους ανθρώπους που δεν είμαι πια σε επαφή εγώ τους έχω μέσα στην καρδιά μου
και τους έχω και μετά η φωτογραφία μου στο σπίτι μου. Έχω διαβάσει ή έχω ακούσει, δεν θυμάμαι, έχεις πει πολλές φορές στο παρελθόν, πολύ συχνά έβαζα τον εαυτό μου σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τους άλλους. Ναι, πολύ συχνά έχω κάνει αυτό. Έτσι το έχω αισθανθεί. Γιατί είπα που προέχει η ανάγκη του άλλου αυτή τη στιγμή, αφού είμαι καλά.
Άμα είσαι καλά, γιατί να με βάλεις το πρώτο από το άλλο πιο πάνω. Δεν έχω όμως ένα ρίσκο να μου σχάσω τον εαυτό μου. Έτσι, δεν το έχω ενώσει ποτέ. Έχω αρκετή αυτοσυντήρηση. Και έχεις δώσει κρήματα, χρόνο. Χρόνο. Διάθεση, όρεξη. Ακόμα και για αυτά που σήμερα λέω αχ αυτό δεν έπρεπε να το κάνω, δεν μετανιώνω. Έτσι είναι ωραία η ζωή, με τα λάθη, με τις πίκρες, με τις απογοητεύσεις, με τα δάκρυα και με τη χαρά.
Έχει υπάρξει ποτέ κανείς έτσι πιο καχύποπτος που να μη δέχτηκε αυτή τη δοτικότητά σου Γιατί και εμένα όριστη για το podcast με πήρες τηλέφωνο Μπορούσε να είχε να μην έκλεισε πάνω ποτέ Ναι, το έχετε χει Να την πάρουμε να την πατήσουμε Κατά κάτι σαν να πένει κάποιος της δουλειάς μας και μου πει ότι εγώ κάνω μια συνέντευξη παιδί μου Κάνω κάτι Στο είμαι και στην αρχή μου να του πω ναι Όχι να πω όχι ή να του πω σε ποιο κανάλι είσαι εσύ, μικρό.
Α όχι δεν έρχομαι. Πολλοί σαν αδελφοί μου έχουν κατακρίνει πάρα πολύ αυστηρά γι' αυτό. Ότι γιατί πας και δίνεις. Θα σου πω κάτι πολύ συγκεκριμένο. Όταν πήγαινα στη Μαρία του Μπεκατόρου που δεν την ήξερε άνθρωπος και πήγαινα μία φορά στις 20 ημέρες στο Τελεάστη και με έπαιρνε και η Μαρία και μου είπε α Σπύρο μου δεν έχω ούτε καλές γέννας, τον είσαι παρακαλώ.
Μπορείς να έρθεις, βεβαίως Μαρία μου θα έρθω. Κάποιος πολύ μεγάλος πρωταγωνιστής και φίλος μου τότε μου έλεγε, τι πάει, χρησιμοποίησε και άσχημα, τι πας αυτή, τι είναι αυτά, βέβαια, σκεγγία σε ρεζίλι. Όταν αυτή έγινε όνομα, αυτός μπήκε στο πάνελ της εκπομπής της. Καταλαβαίνεις, εμένα ήταν αποβίτευση μεγάλη για αυτό που έβλεπα.
Χαίρομαι που η Μαρία έγινε τόσο πολύ. Γιατί έχω στην αρχή της καριέρας σας και εκεί να σκεφτείς, στην εμβολία της Μαρίας τότε που ήταν όλοι άγνωστοι, συνάντησα ανθρώπους με τους οποίους μείναμε φίλοι όπως τον Τζαλίκη που ήταν άγνωστο παιδί, την Πενιζίνα, όπως και στην εμβολία του Αλέξανδρου Πεντρίδη. Όλοι έχουν πάρει. Τότε που ο Αλέξανδρος...
Ο Αλέξανδρος. Όλοι, όλοι. Εγώ θυμάμαι την δέσποινα που έρχονταν στις εκπομπές του Σκορομιλάκη, δεν την ήξερα άνθρωπος τότε. Και μάλιστα τις κρυφάγαμε και οι παλαμάκια από κάτω εμείς. Κάναμε το ήρωδης, δηλαδή. Είδα ένα βιντεάκι στο YouTube και δεν την αναγνώρισα μάλιστα. Πήγα και είπα «Ποια ήταν η ηλίωμα, η δέσποινα, παρ' τι».
Αλλά είναι πολύ καλό γράφει ο άνθρωπος. Στον Πετρίδη. Τότε τον Πετρίδη τον πέραν άλλο. Εμένα είναι πολύ άνθρωπος στη ζωή μου. Υπήρχαν άνθρωποι που τον παρακαλάγανε τότε που έκανε τις εκπομπές τις πρώτες να βγουν. Γιατί τους έπαιρνε κανένα κανάλι μεγάλο και κάποιοι κάπως τον γνωρίζουν τώρα. Ναι και λένε και πολλά ότι είναι τρας, ότι είναι αυτό, ότι είναι αυτό.
Μακάζει να φέρνει καλή. Να σας πω κάτι. Η εκπομπή του Αλεξανδρού δεν είναι καθόλου τρας και κάποιοι που κάνουν ενδίθεν καλές εκπομπές είναι πιο τρας από τον Αλεξανδρού. Αλλά εγώ πάω και στους με και στους δ. Και γιατί δεν μπορεί ο Σπύρος Μπιμπίλας να πει όχι και στους με και στους δ. Δεν μπορεί, δεν θέλει μάλλον. Δεν θέλει. Είναι μέρος της δουλειάς μας να χρησιμοποιώ τα μέσα όπως με χρησιμοποιούν και αυτά.
Εγώ κάθε φορά που μου δίνει κάποιος την ευκαιρία όπως εσύ, σε έχω χρησιμοποιήσει γιατί κάποιοι θα το δουν όπως και εσύ με χρησιμοποιήσεις αλλά γίνεται ένα λησιμερίσι. Αν δει κάποιος αυτό το βιντεκάστ που μπορεί να είναι σαν και σένα που αμφιβάλλω αλλά λέμε τώρα μπορεί να αναρωτιέται μέσα του Ποιος φροντίζει τον φροντιστή Είναι πολύ συγκεκριμένο το ερώτημα γιατί Ο φροντιστής είμαι εγώ Είναι το πολύ κλασικό Έχω κάνει ένα podcast κάποια στιγμή για τις μαμάδες και με έπιασε μια μαμά και μου είπε Καλά τα λέτε αλλά ρωτήστε κιόλας εμάς όλες τις φροντίστριες μαμάδες, ποιος μας φροντίζει τελικά ήταν το παραπονό της εάν αισθανθόνται αυτό όμως φροντιστή αυτούς που μου έχουν μου έχουν ανοίξει μια μεγάλη αγκαλιά και με έχουν στη ζωή τους σαν κάτι πάρα πολύ θετικό θεωρώ ότι αυτοί με φροντίζουν άρα και φροντιστής χρειάζεται να φροντίζει κάποιον εννοείται, εγώ στην περίοδο του κορονοϊού σε μιας φίλης μου Το σπίτι που έμενε κοντά την πέρασα μαζί της.
Δηλαδή, πήγαμε με τα πόδια σιγά σιγά εκεί, γιατί μερικές φορές πήγαμε όπως ήταν οι ρωμανικοί κατοχήρα μας βρουν. Ναι. Και αισθάνθηκα ότι με φροντίζει. Ότι... Αλλά το μοιάζει. Υπάρχει κάποιος για το σπύρο. Δεν είναι ο σπύρος που τρέχει για όλους, που τα κάνει όλα. Ελπίζω, που δεν νομίζω ότι θα βρεθώ σε τέτοια ανάγκη, ότι αν μου συμβεί κάτι κακό, κάποιοι πολύ καλοί μου άνθρωποι, της ζωής μου, θα προστρέψουν.
Αν και εγώ κάνω τις ακριβότερες ασφάλειες από παιδί, ώστε να μην τους χρειαστώ, να μην τους βάλω σε πρόβλημα, γι' αυτό και από πολύ μικρός είχα την έννοια της ασφάλειας. Δηλαδή ότι πρέπει να ασφαλίζω τα πάντα, ώστε ακόμα κι αν δεν μου μείνει κανένας, κι αν δεν μου μείνει άνθρωπος, εγώ να έχω προπληρώσει αυτό που πιθανόν να μου πει.
Όχι, όχι. Γιατί έζησα πάρα πολύ δύσκολους θανάτους παιδί, όπως αυτός του πατέρα μου, που μας έφτασε στην απόλυτη ένδυα λόγω της ασθενείας. Και είπα ότι εγώ, για να μην φτάσω στο σημείο να ζητάω από συγγενείς βοήθεια κτλ. Θα κάνω τα πάντα στη ζωή μου να προσέχω τον εαυτό μου να μην πάθω κάτι, αλλά θα κάνω και ασφάλειες.
Προτιμώ να κάνω οικονομία και να πληρώνω τις ασφάλειες, ώστε αν μου συμβεί κάτι να μην πάω και προστρέφω σε γνωστούς και φίλους να βοηθήσουν. Να σε εγκύρωσε αυτούς σου τέλος πάντων. Ναι, αυτό. Πάντα το είχα αυτό το συνέστημα. Μην ταλαιπωρήσω άλλους ανθρώπους μωρέ, δεν πειράζει εγώ που ταλαιπωρούμε τους άλλους. Μην ταλαιπωρήσω κανέναν.
Προσφάτως μου πήγα και έκανα μια εξέταση για ένα πρόβλημα που έχω με υπνική άπνοια Και αυτό το έκανε έναν, πήγα μόνος μου δύο μέρες, το έκανα και μου παντρεύει. Καλά, γιατί μας είπες να έρθω. Γιατί να σας τελευταίωσε ο Κελαθούντ. Δεν ήταν κάτι φοβερό. Είπες όμως τι σου είπαν όλοι. Δεν θα μας το είπες εμάς. Γιατί το πέρασες μόνος σου. Εσύ που βροντίζεις τους άλλους.
Μα κάτι τόσο ρουτινιάρικο μιας εξέτασης ή μιας επέμβασης, μπορεί να είναι πολύ απλή που δεν έχω κάνει. Γιατί να πεις τους άρσελατε, άμα δεν τους έχεις ανάγκη. Σου φάνηκε περίεργο ότι... μα καλά μόνος του. Είναι αυτάρκηση. Είναι φοβερή. Μένω σε μεγάλο σπίτι. Με λέει, καλέ γιατί μας λες να βοηθήσουμε να το καθαρίσουμε. Παιδιά το κάνω μόνος μου. Πότε.
Το βράδυ όταν γυρίζω σπίτι, εσείς βάλετε τηλεόραση, Λέω, τώρα σε βάζω πλυντήρια, καθαρίζω, σκουπίζω, σκουκαρίζω, μα λέει εσύ. Μου είπες έχεις αδέρφια. Έχω δύο. Είναι ζωή. Ναι βέβαια. Είμαστε ένα χρόνο, είμαστε στη σειρά. Αλλά τα αδέρφια μου, μπήκες εγώ και εμένα, είναι αλλιώτικοι τύποι, είναι πιο συστρεφείς, δεν είναι καθόλου κοινωνικοί όπως εγώ, ενώ μεγαλώσαμε στο ίδιο περιβάλλον.
Είμαστε τελείως διαφορετικοί. Και εγώ και η κορίτσια. Είμαστε τελείως διαφορετικού χαρακτήρα αλλά πολύ αγαπημένοι. Και τρεις διαφορετικού ή αυτή η δύο γυαλόκληρες. Όχι αυτή η δύο είναι η ίδια στον χαρακτήρα. Εγώ είμαι άλλο παπα Ευαγγελίο. Εγώ είμαι σαν... Και είσαι ο μικρότερος. Ο μεσαίος. Ααα είσαι το σαμπλίτς. Εγώ είμαι σαν της μάνας μου που ήταν εξαιρετικά κοινωνική. Τα αδέλφια μου είναι πολύ μαζεμένοι.
Τους έχουμε δει ποτέ. Ποτέ. Δεν έχουν ευχαριστεί. Αυτό τώρα, προσπαθώ να σκεφτώ, τους έχω δει γιατί σε κανένας. Όχι, ποτέ, ποτέ. Δεν συμμετέχουν ουθενά που είναι με πολύ κόσμο. Δεν θέλουνε. Δεν θέλουνε. Α, μόνο στο γάμο της Εννουσιάς μου. Εκεί βγήκαν κάποιες φωτογραφίες. Δηλαδή σε πρεμιέρα, ας πούμε, δεν θα έρθουν. Ποτέ, ποτέ, ποτέ.
Ε, δεν φοβεράω. Ή έρχονται μια μέρα από κανείποτε, η κυρία Σεραζβίμου ο αδερφός μου όχι. Και οι δύο το ίδιο και μένουμε εδώ στην Αθήνα. Ναι, ναι, ναι. Βλεπόμαστε, αλλά βλεπόμαστε χωρίς να μαζί με το δικό μου κοινωνικό περιγύρω. Χωριστά. Ούτε σου με δώσεις βγάζεις μια φωτογραφία σε ίνφιλξ. Όχι, δεν θέλω. Όχι, είναι τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες. Δεν έχουν στο ζήτημα.
Για παίζουμε και για το θέατρο πριν κλείσουμε. Το θέατρο είναι η μεγάλη μου αγάπη. Όχι, το θέατρο που θα κάνεις τώρα. Το ξέρουμε, 50 χρόνια, το είπαμε. Αν δεν ήταν και αγάπη 50 χρόνια... Μα είναι αυτό που ξέρεις... Εγώ όταν γεννήθηκα, είπα δύο-τρία πράγματα. Το ένα από αυτά ήταν ο ηθοποιός. Γιατί μέγαμε σε ένα σπίτι...
Μπορείς να είναι κάποιος στην οικογένεια. Κανείς, κανείς. Εμείς μέγαμε στον Πειραιά, στο Πασχαλημάνι, κοντά στο Δημοτικό Θέατρο, όπου γύρω από το σπίτι μας ήταν οκτώ κινηματογράφοι. Και από παιδάκι ήμουν ακολουμένος στις φωτογραφίες έξω από τα σινεμά και αυτό που έλεγα στον μαύρο, πότε θα με πας, θα βγω κι εγώ εδώ να πω στις φωτογραφίες.
Έχω πολλές ιστορίες για την παιδική ηλικία και την επαφή με το παιδόνι. Πηγαίναμε στο δημοτικό θεάτου του Πειραιά και εκεί έβριζε ο Γιάννης Καλατζόπουλος με την αδερφή του, τη Μίρκα Καλατζοπούλου και η μητέρα μου είπε «Πήγαινε μέσα να με πάρουμε μαζί». Μου έλεγα «Με μεγαλώσεις». «Στο θέατρο, να παίξω». Αλλά μου έλεγε η μαμά μου πάντα και μάλλον είχε βρει πιο.
Και τι ήταν αυτό που έλεγε ο Σπύρος εκεί και έλεγε «Πήγαινε». Καλή όρθια αν έβλεπα έλεγα «Θέλω κι εγώ». Όχι, τι σεξ ήταν. Αυτή η μαγεία, το θέατρο. Μαγεία. Ήταν μια μαγεία. πήγαινε με τώρα πίσω να με πάρουν. Ήραν εκεί τα φώτα και με τα μορφωνότσανε. Είχα πολύ έντονο το συνέστημα αυτό. Και θα πω και αυτή τη μικρή ιστοριούλα, δεν ξέρω αν έτσι χρόνο.
Όταν ήμουν μικρός παίρτηκε μία ταινία ο Μικρός Δραπέτης. Πολυβραβευμένη ταινία του Στάμπου Τσιόλη. Εκεί έπαιζε ένα παιδάκι, το Μικρό Δραπέτη, από το Ωρφανοτροφείο. Είμαστε συνομιλικοί. Αυτό το παιδί, τότε ήταν 7 χρονών, ήμουν κι εγώ, είδαμε την ταινία, εγώ επί μήνες έκλαιγα γιατί δεν με πήγανε να παίξω τον Μικρό Δραπέντη και να μου λέει η μάλλα «Μα δεν υπήρχε και κάτι τέτοιο».
Και να μου λέει η μαμά «Μπα, παιδί μου να σε πήγαινα, που ήξερα εγώ ότι θα γυρίσει αυτή η ταινία». Λοιπόν, εγώ έκλαιγα, έκλαιγα, έκλαιγα. Πέρασε ο καιρός. Μια μέρα βγαίνω στην τηλεόραση και λέω στον κύριο Λεωνόρα, μελέτη σε μια συνέντευξη καλή ώρα, ότι γυρίστηκε μου προς να πέτεις και να το κλάμα εγώ και να το κλάμα και μου λέει «Άρα αυτό θα σε έκανε μέσα σου να αγαπήσεις πιο πολύ ακόμα το σινεμά»
Λέω «Ναι». Είμαι λοιπόν μετά από 50 χρόνια ένα βράδυ στο Ίδρυμα Θεοχαράκι και διαβάζω ένα βιβλίο και όταν τελειώνει η εκδήλωση, με πλησιάζει ένας κύριος, και μου λέει πόσο ήθελα να σας γνωρίσω από κοντά, γιατί θέλω να σας ζητήσω ένα συγγνώμη. Και μου λέει τι μου κάνετε, ποιος είσαστε. Είμαι ο μικρός τραπέτης. Έβαλα τα κλάματα, τα έβαλε και αυτός και από τότε γίναμε φίλοι.
και τώρα αυτός, Νίκος Οικονομήτης λέγεται, θα είναι ένα από τα παιδιά που θα κοσμούν το καινούργιο ημερολόγιο του Τασέη που ετοιμάζουν κάθε φορά. Όχι, έπαιξε μόνο στο μικρό δραπέδι και σε μια ταινία του Πιγκαρέζη. Το καινούργιο ημερολόγιο του Τασέη που θα παρατρέπουμε όλους να το πάρουμε για να βοηθήσουμε είναι τα παιδιά θαύματα του ελληνικού κηματογράφου που είναι 100, τα παιδάκια που παίζαν τότε στις ταινίες, κάποιος από αυτούς είναι πολύ φίλος πια.
Και τους έζησαν σαν φωτογραφίες και οι συνέντευξες. Όχι, οι συνέντευξες, οι ιστορίες δικές τους, ζουν όλοι, εκτός από τη Μαλβίνα Κάραλη που έπαιζε μικρή την κόρη της Μάρτ Αλσβούρτσης στα Μελό. Μόνο αυτή ήταν. Όλοι οι άλλοι, ο Καϊλας, ο Καλατζόπουλος, ο Καλατζομπούλου, Αυτός που είπε, ο Ευαγγέλος, ο Βυζανίδου, η Νατάσα Σίκη, τα παιδάκια όλα αυτά που παίζαν στις ταινίες, είναι το πάζινγκ αυτού του νεού λευκώματος που ετοιμάζουμε.
Όταν βγαίνει. Το Δεκέμβριο. Κάθε χρόνο κάνουμε ένα άλλο και είναι το δέκατο αυτό, είναι συλλεπτικά. Δεν έχετε ξανακάνει κάτι τέτοιο με τα παιδιά, προτιθώτε. Όχι, κάθε χρόνο έχει άλλο θέμα. Ποιος το σκέφτηκε. Το θέμα, εγώ. Όμως, εγώ σκέφτηκα, όταν το Σωματείδης, το οποίο έκλεισε τα 100 χρόνια, εγώ ήμουν πρόεδρος και του ΣΕΙ και του ΤΑΣΕΙ.
Και σκέφτηκα να κάνουμε ένα συλλεκτικό βιβλίο για τα 100 χρόνια. Είδαμε ότι έπιασε πολύ, το αγόρασε πολύ ο κόσμος, και είπαμε, γιατί ξανακάνουμε με άλλο θέμα. Δεν ξανακάνουμε άλλο με άλλο θέμα. Και τώρα είμαστε στη δέκατη χρονιά, που κάνουμε αυτά τα συλλεκτικά λευκώματα που είναι πάρα πολύ ωραία, Γιατί εκτός της σύλλησης είναι και ημερολόγια ταυτόχρονα και έχει και τα γενέθλια κάθε χρόνο περισσότερων ηθοποιών.
Έχουμε φτάσει στις 9.000 τώρα να έχουμε συλλέξει και ανθρώπων που έχουν πεθάνει. Και τώρα θα σε ρωτήσω ποιος θα είναι σε μάλλον, γιατί υπάρχει και ηθοποιός. Να, ναι. Και με αυτά τα λευκώματα εμείς μαζεύουμε αυτά τα χρήματα που είναι απολύτως απαραίτητα. Και αυτό είναι το πιο ωραίο θέμα. Τώρα τι με ρώτησες, να βγει εξεστράτηση.
Για το θέατρο δεν πειράζει. Α, μου έδωσαν να λέει για το θέατρο πράγματα. Του χρόνου λοιπόν, επειδή εγώ συνεργάζομαι με τις επιχειρήσεις Γεώργα για έβδομη χρονιά και αυτή η συνεργασία ξεκίνησε με το Scrooge, ένα μεγάλο musical που κάναμε πριν, 7 χρόνια και κράτησε 2 χρόνια και έκανε ένα από τους ωραιότερους ρόλους της ζωής με το Scrooge, αλλά μέσα σε ένα μεγάλο musical.
Μετά την ευρώ, τις επόμενες δύο χρόνια, κάναμε τον καριοτράυση και τώρα θα κάνουμε τη στακτογούτα ένα πολύ μεγάλο musical που παίζει η Γερονίκο Λουίς Τικούδη, η Ναταλία Δραγούμι, ο Δρακόπουλος, εγώ και πολλοί άλλοι, μπροσπέλλοι άτομα θα είμαστε. Στο καινούριο θέατρο Athens Broadway που είναι κάτω από τις κάθες Δαντοβλάκη.
Καινούριο, όχι το παλιό Broadway. Και ταυτόχρονα θα κάνω μια δουλειά σε μικρότερο θέατρο μετά από πολλά χρόνια. Πώς ξεκινάει η κομμένα τώρα. 12 και μία τη μέρα, δυο στις. Και θα κάνω και μία δουλειά με τον Γιάννη τον Σκουρλέτη, που είναι από τους πιο in σκηνοθέτες, δεν τους πιζούνται καν, σε ένα καινούργιο μικρό θέατρο στο Θησίον.
Α, πολύ ωραίο. Ξαναγυρίζω πάλι για λίγο σε μικρό θέατρο. Φουλ πρόγραμμα δηλαδή. Φουλ φουλ. Αν αυτοίς πόσο τη βουλή είναι γεννητός. Η Βουλή σε λίγους μήνες δεν θα υπάρχει. Εγώ ήδη από το Γενάρη ξεκινάω με τα γυρίσματα με τη μη ταινίση για το Μάντρερ. Αυτό το μεγάλο σύριαλ που θα γυριστεί για το θεατρικό σμήνι Θεσσαλονίκη.
Και είχα πάει στη Θεσσαλονίκη πρόσφατα. Αντράπολη ήταν τις φωτογραφίες που... Γενικά είμαι σε ένα πολύ καλό mood δουλειάς και δημιουργίας. Εμένα μου αρέσει το παιδικό θέατρο, αν και έχω παίξει πολύ λίγο στη ζωή μου. και νομίζω ότι έχω κάνει πολύ παιδικό θέατρο. Αυτά είναι καλά, όχι στα νιάτα, ας πούμε, στα... Ελάχιστο, ελάχιστο.
Είχα παίξει τον Κοντοριβιθούλη τότε στους Μεγάλους Σεισμούς το 1981, στο Βρετάνιο, τη Θαμαστή Μπαλοματού, κι άλλα δύο, αλλά από τότε δεν τις ανάπαιξα ποτέ, μέχρι τώρα που μου γίνανε αυτές οι προτάσεις για τα μεγάλα musical, που δεν είναι ακριβώς για παιδιά, γιατί παίζονται και βράδια, Είναι μεγάλες παραστάσεις που τις βλέπουν μικρή και μεγάλη.
Τελευταία ερώτηση. Αν ήθελες να σε θυμούνται για κάτι, να έχει μείνει δηλαδή το όνομά σου για κάτι στην ιστορία, τι θα ήταν αυτό? Να θυμούνται την καλή μου άβρα. Αυτό μόνο. Αυτό. Την καλή μου άβρα. Είναι ευκαιριακή. Γιατί όλοι θα ξεχαστούμε. Μετά από πάρα πολλά χρόνια, ο χρόνος που όλα τα λέθη, ο πανταμάτωρ χρόνος, έτσι λέει.
Ο παρθαμάτων χρόνος τα αλέφια όλα και ξεχνιούνται. Μένουν ελάχιστες εξαιρέσεις στους ανθρώπους που πιθανόν να τους θυμούνται με κάποια χίλια χρόνια. Όλα τα άλλα θα εξαφανιστούν. Πριν κλείσουμε, έχω ένα challenge. Λοιπόν, επειδή εγώ είμαι πάρα πολύ ντροπαλός, πάρα πολύ, θέλω να μου πεις ποιος θέλεις να είναι ο επόμενος καλεσμένος που θα κάτσει σε αυτήν εδώ την καρέκα.
Και πού ξέρετε θα θέλει. Δεν ξέρω, εγώ θα πω ο Σπύρος Μιμπήλας σας πρότεινε. Αλήθεια! Θα πάρω τηλέφωνο και θα πω το ήχο Σπύρου Μιμπήλας. Το ήχο του Αντοπούλου. Είναι από τους πιο ενδιαφέρουσους προσωπικότητες που έχει περάσει από τη ζωή μου. Δεν θα κάτσει ο Σπύρου, φαντάζομαι. Μπορεί και ναι, έχει πάει σε βίτκαστ πολύ νέων ανθρώπων.
Το ήχο του Αντοπούλου. Ναι. Να δω πού θα τη βρω Παναγία μου. Θα της το πω εγώ, θα σου δώσω και το τηλεφώνω και ελπίζω ότι θα έρθει. Για να δούμε, μείνετε συντονισμένοι μέχρι το επόμενο επεισόδιο. Θα της πεις ότι είσαι η πιο ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που πέρασε από τη ζωή του. Εν τω σύμπανε. Θεωρώ ότι είναι από τους πιο αγωνιστές πολιτικούς, άσχετα αν τις καταλογίζουν ότι φωνάζει και το ένα και το άλλο.
Καλά, όλοι φωνάζουν. Εγώ θεωρώ ότι είναι δύναμη δικαίου και αλήθειας. Πώς κλείνουμε, πώς πέρασες? Πάρα πολύ ωραία. Είδες σαν να ήρθα στον ψυχολόγο και μου έκανε συνέντευξη. Ε, περίπου. Μάλλον. Όχι, αυτό δεν ήταν ψυχοαναλύση σίγουρα. Όχι, αλλά εσύ πήρες τα συμπέρασματά σου. Ναι. Ως ψυχολόγο. Και πήρα και τα συμπέρασμα δεν έχει πάει στο Ισπωρίζου.
Πήρας ποτέ σε ψυχολόγο. Που δεν έχει πάει. Είναι ένα νησιάρι που έχεις μεινάσει ψυχολογία και εδώ και στο Άμστερ Ντόμπ και έχει ένα πάρα πολύ καλό γραφείο στο Πεκράτη. Δεν μπορείς να πας στην νησιάρι μου. Όχι καλέ, αυτό παγορέ γιατί είναι αρχή της ψυχολογίας. Γιατί δεν έχεις πάει ποτέ στην νησιάρι μου. Όχι στο ψυχολόγο.
Δεν το έχω νιώσει ανάγκη. Αν το νιώσεις ανάγκη πρέπει να πας. Αν δεν το νιώσεις ανάγκη πώς θα πας, με το Ζωή. Ο Μίγος μπορεί κάποιον... Πάει κάποιον που λέει μου τι να κάνω και που θα με βοηθήσει και τι θα αυτόσει. Μα αν το έχω, αν το νιώθω ως ανάγκη θα θα πάει. Ναι σίγουρα. Ωραία κάποια προκατάμευση. Όχι, καλό δεν έχω. Ίσα ίσα που είναι...
Είναι κι άλλοι που λένε τα λέω στους φίλους μου. Κι εγώ το λέω, ότι μιλάω σε όλον τον κόσμο. Δεν στο έχω πει. Μιλάω σε όλον τον κόσμο και τι να πάω να πω στον ψυχολόγο παραπάνω από αυτά που λέω που δεν λέω. Δεν υπάρχει τίποτα μυστικό που δεν το έχω πει. Δεν έχω κάτι να πω. Ναι, οι άνθρωποι πολλές φορές, πριν σε ερωτική απογοήτευση, σε διάφορα τέτοια πράγματα, σε διώχνουν κάπου που δεν μπορούν να ερωτήσουν.
Ούτε τότε το ένιωσαν εκεί. Ούτε τότε. Και παλιότερα λέγανε κάποιοι με τις θρησκείες ότι πάμε στην εξομολόγηση για να ακούμε τα πάντα. Αλλά νομίζω ότι δεν τα λέγανε. Πάντως λειτουργήσανε. Είναι ένα είδος εξορυνόησης. Αλλά εγώ, επειδή είμαι λάτρης των επιστημών και επειδή και αυτό είναι μια επιστήμη, εγώ σένομαι πάρα πολύ τους ανθρώπους που πάνε σε ψυχολόγο, αφού το αισθάνονταν σαν άγγελοι, δεν πάνε με το ζόρι.
Γιατί τους το λέει η καρδιά τους για να πάνε. Δεν είναι κάτι που αρρώστησες ας πούμε βιολογικά και σε πάνε συγγενείς με το ζόρι. Αυτό είναι μόνο αν θες εσύ. Σπύριο Πιπίλα ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτό το δώρο να είσαι εδώ στην πρώτη εκπομπή αυτού του podcast Ευχαριστούμε και εσάς που ήσασταν μαζί μας σε αυτό το πρώτο επεισόδιο να μείνετε και στο δεύτερο γιατί μπορείς σε αυτή την καρέκλα να κάθετε κανείς δεν ξέρει ποιος μπορεί και η ζωή Κωνσταντουπούλου Εσείς κάνετε like, like τι άλλο κάνετε εγγραφή αν και είπα μία πριν Είπα το μουντ και πήγα να πω γιατί το έπα.
Μου ξέρετε. Ωραία, σωστά. Κάνετε εγγραφή. Το like είναι μου αρέσει και το hype είναι πρόθεση. Θα βρήκαμε όλα. Ευχαριστούμε πολύ. Ραντεβού μια επόμενη Κυριακή.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα