Γιατί να εκτεθώ δημόσια;
Podcast χωρίς Νόημα με τον Τζιμ ΜάκοΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Οι 2 κύριοι λόγοι που βγήκα στο «γυαλί» κι ένας που ανακάλυψα στην πορεία!
🎬 ΚΕΦΑΛΑΙΑ
- 00:00 Εισαγωγή
- 01:31 Εξάσκηση για να γίνω documentary filmmaker
- 04:40 Η απήχηση του yapping
- 07:21 Η δεξιότητα του public speaking
- 15:55 Βγαίνοντας εκτός comfort zone
🙏 ΑΦΗΣΕ ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ
Αν σου άρεσε το επεισόδιο, θα χαρώ πολύ να αφήσεις μια 5⭐ κριτική στο Apple Podcasts ή στο Spotify, ώστε να το ανακαλύψουν κι άλλοι ακροατές!
🎙 ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ PODCAST
Το Podcast χωρίς Νόημα είναι ένα audio blog και η audiobook έκδοση του newsletter μου.
Ευχαριστώ που άκουσες,
Τζιμ
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Αυτά τα βίντεο τα κάνω για να γίνω διάσημος και να κατακτήσω τον κόσμο μου! Λοιπόν, πέρα από την πλάκα, αυτά τα βίντεο τα κάνω κυρίως για να εξασκηθώ στη συνέντευξη, που είναι ένα σημαντικό μέρος των ντοκιμαντέρ, τα οποία είναι ήδη βίντεο τα οποία θα ήθελα να καταλήξω να κάνω μόνο εκείνα. Δεύτερον, γιατί τώρα τελευταία αυτά τα podcast και το να μιλάμε στην κάμερα είναι πολύ δημοφιλή και όλοι τα κάνουν και βασικά οι άνθρωποι θέλουν να βρουν άλλους ανθρώπους που να σκέφτονται όπως αυτοί, να υπάρχει ανταλλαγή απόψεων και να δουν ότι δεν είναι μόνοι τους σε αυτή τη ζωή.
Και τρίτον, γιατί στο σχολείο της μικρής πρόσφατα μου υπενθύμησαν ένα μεγάλο πλεονέκτημα που έχουμε οι άνθρωποι απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη. Την ικανότητα του public speaking. προκαλούν το ενδιαφέρον είτε προκαλούν συζητήσεις είτε γενικά υπάρχει μια σύνδεση με σένα. Αυτό είναι λοιπόν ένα παραπροϊόν όλου αυτού του εγχείρηματος που κάνω γιατί με ρωτάνε τώρα τελευταία από όπο τι σκοπό έχεις να κάνεις με αυτό και γιατί το κυνηγάς τόσο πολύ κλπ.
Αυτό λοιπόν το κάνω για τρεις κυρίως λόγους και ο πρωταρχικός ρόλος είναι για να γίνω καλύτερος στην κινηματογράφηση του interview των ντοκιμαντέρ. Γιατί τα ντοκιμαντέρ είναι το είδος του βίντεο που μ' αρέσει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο να βλέπω και κατ' επέκταση να φτιάχνω. Γιατί τώρα που έχουμε όλο αυτόν τον εξοπλισμό και όλες αυτές τις δυνατότητες να μπορέσουμε να φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι τέτοια είδη βίντεο, δηλαδή αυτό το ντοκιμαντέρ που βλέπω στην τηλεόραση, στο Netflix, ξέρω ότι κατά 40-50% μπορώ να φτιάξω ένα τέτοιο.
Δεν θα είναι φυσικά το καλύτερο ντοκιμαντέρ, δεν θα είναι το καλύτερο από θέμα editing, από θέμα χρώματος, από θέμα ιστορίας, αλλά κάποτε δεν θα είχα καν αυτή τη δυνατότητα, αυτό που βλέπω, να σκεφτώ ότι μπορώ να το κάνω. Παλιά ήταν το κείμενο, έβλεπα, διάβαζα κάποιο βιβλίο και έλεγα για δες μπορώ να γράψω ένα τέτοιο βιβλίο.
Σχετικά ήταν πολύ πιο εύκολο να μπορέσω να πληκτρολογήσω μερικές λέξεις από το να έχω κάμερες, φώτα κλπ και να ξέρω πώς να φτιάξω ένα ντοκιμαντέρ. Είναι πολύ πιο δύσκολο θεωρώ εγώ τεχνικά να το κάνεις. Οπότε λοιπόν βάζοντας εμένα τον ίδιο να μιλάω στην κάμερα και να βρίσκω πράγματα να λέω τα οποία ούτως ή άλλως τα λέω στα κοινωνικά δίκτυα και γενικά τα λέω σε φίλους και γνωστούς και συγγενείς από εκεί που έλεγα αντί να τα λέω σε αυτούς που με ξέρουν γιατί όχι να τα πω, να μην τα πω δημόσια, γιατί όχι να τα πω στο ίντερνετ και να προσπαθήσω να το κάνω και όλα σε στυλ interview ενός ντοκιμαντέρ.
Γι' αυτό και όλας είναι και ο λόγος που έχω εδώ πέρα δύο γωνίες λήψης με τις κάμερες, ώστε να παρομοιάσω λίγο τον τρόπο με τον οποίο γυρίζονται τα ντοκιμαντέρ. Γιατί πιστεύω ότι οι περισσότεροι που έχετε δει ντοκιμαντέρ έχετε δει αυτή την αναλλαγή των εικόνων. Φυσικά αυτές οι διαφορετικές γωνίες λήψης προσθέτουν χρόνο, προσθέτουν προσπάθεια, αλλά είμαι της άποψης ότι οτιδήποτε είναι πιο δύσκολο να γίνει θα είναι και πιο μεγάλο το όφελος που θα έχεις και γι' αυτό το κάνω.
Αλλά και παράλληλα φυσικά γιατί αύριο μεθαύριο αν θα θέλω να κάνω κάποια ντοκιμαντέρ τα οποία έχω κάνει στο παρελθόν 2-3 και ειδικά ένα που είμαι πολύ περήφανος γι' αυτό και θεωρώ ότι είναι το καλύτερό μου μέχρι στιγμής θεωρώ λοιπόν ότι με αυτή την εξάσκηση που κάνω έστω εδώ πέρα που λέω τις απλές ιστορίες που λέω και όποιον ενδιαφέρουν και τις λέω και όποιος θέλει ακούει, όποιος θέλει δεν ακούει και όποιος θέλει ταυτίζεται και όποιος θέλει εκνευρίζεται και γράφει από κάτω στα σχόλια διάφορες δικές του απόψεις και γίνεται μια συζήτηση ελπίζω επικοδομητική γιατί όχι λοιπόν ταυτόχρονα να εξασκώ αυτή την ικανότητα και να αποκτήσω αυτή την δεξιοτεχνία να γίνω καλύτερος κινηματογραφιστής των interview των ντοκιμαντέρ.
γιατί το ένα κομμάτι του interview είναι το interview το άλλο είναι φυσικά το οτιδήποτε γίνεται το verite, οτιδήποτε κάνουμε documentation μέσα στη μέρα και αυτό είναι ένα άλλο κομμάτι το οποίο το κάνω φυσικά εκτός interview, εκτός podcast όπου καταγράφω την καθημερινότητά μου και κάποτε ελπίζω να τα κάνω όλα αυτά οι ιστορίες που δεν θα είμαι απλά εδώ να μιλάω μπροστά στην κάμερα αλλά θα δείχνω και κομμάτια της ζωής και πως αυτή η ιστορία εξελίχθηκε και λοιπά. Αυτός είναι ο απότερός μου στόχος για το τι θέλω να φτιάχνω στο ίντερνετ σε μορφή βίντεο. Οπότε λοιπόν είναι αυτή η εξάσκηση εδώ πέρα που κάνω για αυτό το λόγο. Δευτερευόντως τώρα είναι και το κομμάτι της απήχησης που έχει όταν ένας δημιουργός δημιουργεί κάτι στο ίντερνετ και πόσο μάλλον το δημιουργεί με βίντεο, με τη μορφή βίντεο.
Διότι όλοι μας έχω διαπιστώσει τελικά ότι όλοι βγαίνουμε τώρα και λέμε τα εσώ ψυχά μας μέσα στο Instagram και μέσα στο YouTube και μέσα στο Facebook και λέμε γενικά όλες τις σκέψεις μας, όσες τελικά, όσες μάλλον μπορούμε να πούμε, δημόσια. Οπότε πολλοί έχουν θέμα ότι πω που βγήκε εκείνος και μας είπε την ιστορία του και ποιον ενδιαφέρει και τώρα τι μάθαμε από σένα και γιατί να μας τα πεις κλπ.
Όμως αυτή είναι μια μικρή μερίδα. Η μεγαλύτερη όμως μερίδα των ανθρώπων βλέπω να συνδέεται με αυτόν με τον οποίο λέει την άποψή του. βλέπω να ακολουθεί ο κόσμος και εμένα και άλλους ή εγώ ας πούμε ακολουθώ άλλους που ταυτίζομαι και μπορεί να είναι μια μικρή μερίδα που να φέρνει τον αρνητισμό στο ίντερνετ αλλά γενικά υπάρχει θεωρώ εγώ και κόσμος όπως είμαι και εγώ ένας από αυτούς τους πολλούς που ψάχνουν να βρούνε την φωνή τους εκεί μέσα και να βρουν άλλους ανθρώπους με τους οποίους μπορούν να τους καταλάβουν να βδούν τα ίδια βιώματα που έχουν και οι ίδιοι τους ίδιους προβληματισμούς, τα ίδια ερωτήματα και τις ίδιες αφιβολίες που μπορεί να έχουν και να βλέπουν πώς κάποια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι, πώς τα αντιμετώπισαν και οι άλλοι.
Και επειδή βλέπω λοιπόν ότι υπάρχει πολλή τέτοια ζήτηση, γιατί προς το παρόν η προσφορά δεν θεωρώ ότι έχει φτάσει στη ζήτηση, καθώς δεν έχουμε γίνει όλοι οι youtubers εδώ πέρα, οπότε θεωρώ ότι όλο αυτό το να βγαίνεις ας πούμε και να πεις δύο κουβέντες παραπάνω πάνω, σε φέρνει πιο κοντά με κόσμο τον οποίο δεν θα έχεις την ευκαιρία φυσικά να έρθεις σε επαφή και από εκεί λοιπόν που θα τα έλεγα σε φίλους και γνωστούς και θα ήμασταν 5-10 άνθρωποι με τους οποίους θα συναναστρέφουμε γιατί όχι να τα πω δημόσια και μάλιστα δεν είναι και η πρώτη φορά που το κάνω έτσι πριν 20 χρόνια είχα ξεκινήσει το blog και εκεί πέρα πάνω κάτω τα ίδια έλεγα φυσικά με πολύ περισσότερη εμπειρία αυτή τη στιγμή αλλά γενικά άλλους. Εδώ και 20 χρόνια έχω πάρει αναρρύθμιτα emails από ανθρώπους τους οποίους πραγματικά βοηθήθηκαν αυτοί οι άνθρωποι. Από κάτι από μια λεπτομέρεια που έγραψα κάποτε σε κάποιο κείμενο. Άλλη λιγότερο άλλη περισσότερο. Οπότε γιατί όχι λοιπόν να μην συνεχίσω να το κάνω αυτό
τώρα και με τη μορφή βίντεο που είναι και πιο διαδεδομένη αλλά και εμένα ίσως μ' αρέσει λίγο περισσότερο από το γράψιμο. Μεγάλη κουβέντα αυτή γιατί το γράψιμο είναι μια από τις μεγαλύτερες μου αγάπες αλλά νομίζω ότι το filmmaking και ειδικά το documentary filmmaking συναγωνίζεται από πολύ κοντά το γράψιμο. Το τρίτο λοιπόν που δεν είχα υπόψη μου ότι θα συνέβαινε ήταν η ανάπτυξη της ικανότητας και της δεξιότητας του public speaking. Το public speaking που φυσικά δεν ήταν ποτέ στα φόρτε μου. Δεν ήμουνα ποτέ καλός ας πούμε στο να μιλάω.
Είχα πάντα άγχος. Παρόλο που από μικρός ας πούμε με βάζανε στο σχολείο και έλεγα ποιήματα και ιστορίες. Ακόμα και τότε φυσικά ήμουν μέσα στο άγχος, δεν θεωρούσα ότι ήμουν και ποτέ καλός και βασικά και τότε στο σχολείο τα διαβάζαμε αυτά που λέγαμε ή τα θυμόμασταν από έξω γιατί ήταν ποιήματα, ιστορίες κλπ. Ή ήταν ρόλοι ας πούμε που κάποιες φορές έπαιξα και θέατρο στο σχολείο τώρα που το θυμάμαι. Όλο αυτό τελικά σε φέρνει πιο κοντά ας πούμε, στο public speaking, το οποίο όμως δεν έχει καμία σχέση με το να αρχίσεις και να λες ιστορίες για 10, 20, 30 λεπτά όπως είμαι εδώ, ή ας πούμε στις διάφορες παρουσιάσεις που κάνει ο κόσμος, οι επαγγελματίες, που είναι μιας ώρας παρουσίασης, TEDx κλπ.
Φυσικά δεν θεωρούσα ποτέ τον εαυτό μου, δεν με έβλεπα ότι για δες θα κάνω μιλίες αύριο μεθαύρω. Καμία σχέση. Δεν ήθελα να ανέβω ποτέ πάνω στη σκηνή, να μιλάω και να λέω όλα αυτά που σκέφτομαι. Αλλά να είμαι εδώ πέρα λοιπόν, να το κάνω αυτό μπροστά σε μια κάμερα. Ευτυχώς δεν έχω κανέναν απέναντί μου. Αλλά είναι μια πρώτη ας πούμε γεύση του public speaking.
Και αυτό λοιπόν το σκέφτηκα χθες που ήμασταν στο σχολείο της μικρής και είχε την παρουσίαση και παρουσιαζόντουσαν εκεί οι καθηγητές και οι δάσκαλοι για το τι για τα μαθήματα, για το πώς θα αντιμετωπίσουμε τα παιδιά και λοιπά. Όπως γίνεται, ας πούμε, το τι περιμένουμε τέλος πάντων από τα σχολεία. Και ένα θέμα που προέκυψε και μου έκανε πολύ εντύπωση και ξεχώρισε από αυτά ήταν ότι τα παιδιά μέσα από αυτή την καλλιέργεια ας πούμε μέσα από τα μαθήματα, μέσα από την αλληλεπίδραυση με τους καθηγητές και τους συμμαθητές τους θα καλλιεργήσουν τέλος πάντων την ικανότητα του public speaking.
Και ανέφερε κιόλας μια καθηγήτρια καλύτερη στο public speaking μέσα από αυτό, το οποίο λέει είναι μια δεξιότητα την οποία μπορούν να την εκμεταλλευτούν αύριο μεθαύριο απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη. Και λέω κοίτα να δεις πώς έχω μιλήσει εγώ για τεχνητή νοημοσύνη και ήμουν εκεί λοιπόν στο σχολείο και να που προέκυψε πάλι το θέμα της τεχνητής νοημοσύνης.
Προφανώς δεν μου έκανε εντύπωση ότι προέκυψε γιατί φυσικά όλοι συζητάνε γι' αυτό και όχι άδικα. θεωρούμε ότι οι περισσότερες εργασίες και δουλειές θα επηρεαστούν άλλες σε μικρότερο βαθμό και άλλες σε μεγαλύτερο βαθμό. Θα χαθούν κάποιες δουλειές σίγουρα. Όπως έβλεπα τώρα πρόσφατα και ένα βίντεο ενός filmmaker ο οποίος έφερνε σαν παράδειγμα παλαιότερες πρόοδους της τεχνολογίας οι οποίες εξάλψαν εντελώς δουλειές όπως ήταν κυρίως στη μουσική λέει.
όταν παλιά ας πούμε στους κινηματογράφους η μουσική πεζόταν από ζωντανή ορχήστρα όσο έβλεπες την ταινία. Μετά βγήκε ο ήχος μέσα στο κινηματογράφο και πέθαναν οι ορχήστρες σε εκείνο το κομμάτι. Μετά βγήκε λέει το synthesizer όπου αντί να έχεις 10-20 όργανα ας πούμε για να παίζουν οι άνθρωποι ξαφνικά με ένα όργανο μπορείς να παίξεις 10-20 διαφορετικά όργανα.
Και είχαν βγει λοιπόν τότε στις εφημερίδες άρθρα και κείμενα κλπ ότι πρέπει να σταματήσουμε αυτή την εξέλιξη τεχνολογίας, πρέπει να απαγορεύσουμε τα synthesizer ή πρέπει να απαγορεύσουμε τους κινηματογράφους να έχουν δικό τους ήχο. Γενικά οτιδήποτε λοιπόν καινούριο έρχεται μέσω της τεχνολογίας απειλεί να αλλάξει τον κόσμο.
Αλλά όπως βλέπουμε οποιαδήποτε αλλαγή τελικά οδηγεί σε κάτι καλύτερο, σε πρόοδο της ανθρωπότητας. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι λίγο επικίνδυνη έτσι όπως τη βλέπουμε τώρα γιατί είναι μια πολύ μεγάλη αλλαγή που θα πειράσει πάρα πολλά πράγματα. Τεράστια συζήτηση αυτό. Δεν είναι στην προηγούμενη περίπτωση αυτό το θέμα μας. Αλλά από αυτή λοιπόν την τεχνητή νοημοσύνη και τη συζήτηση γι' αυτό προέκυψε το πλεονέκτημα του public speaking.
Κάτι που δεν θα μπορεί να το κάνει η τεχνή νοημοσύνη προφανώς, ακόμα και τα ρομπότα. Άλλο είναι να ακούς εμένα, ας πούμε, τον τσιμάκο να μιλάει αυτή τη στιγμή, και άλλο να ακούς ένα ρομπότ που προσπαθεί να μιλήσει σαν άνθρωπος. Γιατί αυτή και όλα σε πραγματική επαφή με τον άνθρωπο δεν θα μπορέσει να την κερδίσει ποτέ το ρομπότ.
Οπότε λοιπόν τώρα το public speaking είναι κάτι που μπορώ να εκμεταλλευτώ, είναι κάτι που στο πει είμαι καλός. Δεν το είχα ποτέ υπόψιμο όταν ξεκινούσα αυτά τα βίντεο και όταν βγήκα για πρώτη φορά και είπα θα μιλήσω και στα ελληνικά χωρίς να έχω teleprompter και θα τα πω απ' έξω. και αυτό είναι μια σημαντική λεπτομέρεια γιατί το public speaking θεωρώ εγώ ότι είναι πιο σωστό να το πούμε αν το λες από την καρδιά σου αν τα λες όπως σου έρχονται στο κεφάλι όπως μου έρχονται εμένα το έχω κάνει και με teleprompter αλλά είναι πολύ πιο εύκολο ας πούμε τότε να είσαι περισσότερο ηθοποιός ας πούμε και να κάνεις perform αυτό που διαβάζεις σε σχέση με τώρα που εγώ μιλάω και αυτό λοιπόν αυτή η συζήτηση στο σχολείο με έκανε να σκεφτώ ότι κοίτα να δεις, όσο κάνω αυτά τα βίντεο, μπορεί να γίνω και λίγο καλύτερος στο public speaking αθελά μου.
Και αν αυτό τελικά το πλεονέκτημα, ίσως να μου χρειαστεί αύριο μεθαύριο σε κάτι. Ίσως κάποια στιγμή να χρειαστεί να μιλήσω, ας πούμε. Και πόσο καλύτερο είναι τώρα που μιλάω έτσι όπως μιλάω, και που δεν έχω και καν bullet points, όπως μπορεί να είχα, ας πούμε, για να με βοηθήσει, και απλά έχω την τεχνητή νοημοσύνη να με κάνει ερωτήσεις σαν να κάνω interview σε ντοκιμαντέρ και απλά απαντώ αυτές τις ερωτήσεις σύμφωνα και όλες και με ό,τι έχω σκεφτεί από πιο πριν να πω.
Οπότε λοιπόν με ένα σπάρο τρία τριγώνια εδώ πέρα. Το ένα είναι να γίνω πιο καλός στο να κινηματογραφώ τις συνεντεύξεις στο ντοκιμαντέρ και αύριο μεθαύρω να κάνω καλύτερα ντοκιμαντέρ θεωρητικά. Το δεύτερο είναι να εκμεταλλευτώ την τάση να γίνονται podcast, να γίνονται ομιλίες στο ίντερνετ και να λες αυτό που θες μπροστά στην κάμερα και να φτάσεις σε πολύ μεγαλύτερο κοινό μέσα από τις κοινωνικές πλατφόρμες.
Και το τρίτο είναι μήπως και αναπτύξω αυτή τη δεξιότητα του public speaking που δεν θα μπορούσα σε καμία άλλη περίπτωση να το εξασκήσω τόσο καλά όσο αυτή τη στιγμή. Το έχω τώρα το public speaking. Εγώ πίστευα ότι δεν το έχω, αλλά έχει αρκετό καιρό τώρα που έχω πάρει διάφορα σχόλια και κριτική σχετικά με το πώς μιλάω στην κάμερα.
Έχει αρκετούς μήνες ας πούμε που έχω κάνει και ένα επεισόδιο για το ότι με είπαν ότι έχω εφρά διαλόγου. Κάτι που εγώ δεν περίμενα ποτέ ότι έχω ένα τέτοιο πλεονέκτημα. Από τότε λοιπόν με έχουν πει άλλα δύο πράγματα. Το ένα είναι ότι ένας φίλος που ανακάλυψε τώρα πρόσφατα το podcast μου είπε ότι τον κάνω πολύ παρέα τα βράδια και ότι υπάρχει ηρεμία γενικά, ότι είναι πολύ ενδιαφέροντα.
Τέλος πάντων τον βοηθάω ψυχικά με αυτά τα βίντεο. Και το άλλο είναι ότι με έχουν πει άγνωστοι ότι έχω πολύ ήρεμο τόνο της φωνής. Με ρωτούσαν κιόλας αν έχω δουλέψει σε ραδιοφωνικό σταθμό στο παρελθόν. Δεν έχω δουλέψει σε ραδιοφωνικό ποτέ. Ποτέ δεν πίστευα ότι έχω ραδιοφωνική εκπομπή. Έχω φίλους οι οποίοι έχουν φοβερή φωνή, δουλεύουν ήδη στο ραδιόφωνο και τους παρακαλούσα εδώ και χρόνια να ξεκινήσουν δικό τους podcast γιατί θεωρώ ότι έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα που έχουν τόσο καλή φωνή.
Εγώ ας πούμε δεν θεωρώ ότι έχω ραδιοφωνική φωνή, έχω μια απλή φωνή, αλλά εκείνο που ανακάλυψα και δεν ήξερα ήταν ότι έχω έναν ήρεμο τόνο, ότι έχω αυτή την εφράδεια, ότι μιλάω έτσι αθελά μου, δεν το έχω ένθυτο ας το πούμε, προκαλώ την ηρεμία. Δεν είμαι από αυτούς ας πούμε που θα φωνάξουν μπροστά στην κάμερα, δεν είναι το στυλ μου αυτό.
Το στυλ μου είναι όντως να έχω ηρεμία και πάντα όταν γνώρισα την Τσιμάκενα στη ζωή μου της είχα πει είμαι ο πιο ήρεμος άνθρωπος στον κόσμο. Δεν πρόκειται να θυμώσω, να φωνάξω, να εκνευριστώ ποτέ. και εδώ και 20 χρόνια λοιπόν που με ξέρει προσπαθώ να είμαι αυτός ο πιο ήρεμος άνθρωπος του κόσμου και ίσως αυτό το βγάζω τώρα άθελά μου γιατί αυτός είμαι πραγματικά είμαι αυθεντικός, είμαι αυτός που βλέπεις αυτή τη στιγμή και ακούς γιατί έτσι είμαι και στην πραγματική ζωή οπότε λοιπόν έτσι κάπως διαπίστωσα ότι κοίτα να δεις μήπως τελικά και το public speaking είναι κάτι το οποίο μπορώ να το αναπτύξω και ίσως να αποτελέσει και πλονίκτημα και αν δεν δοκιμάσω δεν θα ξέρω ποτέ.
Και αυτό λοιπόν το podcast και αυτά τα βίντεο με έκαναν, μου έδωσαν την ευκαιρία να δοκιμάσω και να ανακαλύψω πράγματα τα οποία δεν ήξερα. Και κάποιες φορές πρέπει να δοκιμάσω πρέπει να βγω από το comfort zone μου γιατί δεν είμαι στο comfort zone μου αυτή τη στιγμή και πρέπει να τα κάνεις προκειμένου να ανακαλύψεις και να αναπτυχθείς.
Έτσι δεν λένε ότι πρέπει να βγεις από το comfort zone σου για να βρεις το growth, για να βρεις την ανάπτυξη. Ε, χωρίς να το θέλω να είμαι εδώ να πετυχαίνω αυτά ακριβώς το πράγμα. Από τότε που ήρθε η τεχνητή νοημοσύνη λοιπόν στη ζωή μας και έφερα λίγο τα πάνω κάτω και στη δικιά μου ζωή, σκεφτόμουν πάντα τι θα μπορούσα να κάνω.
Προσπαθούσα να βελτιώσω αυτά που ήδη έκανα, προσπαθούσα να προσαρμοστώ adapt or die στην τεχνητή νοημοσύνη στη νέα εξέλιξη της τεχνολογίας που είχε έρθει. Όσο το σκέφτομαι δεν αλλάζει τίποτα. Θα πρέπει να κάνω πράγματα. Και αυτό εδώ το podcast είναι ένα πράγμα που ξεκίνησα και γι' αυτό. Το ξεκίνησα και για να εκφραστώ, το ξεκίνησα και για να σαν cry for help που λένε γιατί πάνω κάτω όλοι μας έχουμε τους δαμονές μας στο κεφάλι μας. Οπότε ήταν και ένα, μια διέξοδος ας πούμε, ότι παιδιά γιατί έχω κάποια θέματα ας πούμε, κάποια προβλήματα πρέπει να τα αντιμετωπίσω γιατί όχι να μην τα πω εκεί έξω και κάποιος άλλος να συνδεθεί και να βρει και κάποιες ομοιότητες και ίσως να βρει και κάποιες λύσεις σε προβλήματα που αντιμετωπίζει και εκείνος. Οπότε χαίρομαι πάρα πολύ που το ξεκίνησα. Μπορεί να ήταν λίγο κάπως στην αρχή να είναι γενικά cringe έτσι γιατί δεν είναι ωραίο να βλέπω τον εαυτό μου που συνέχεια να με κάνω edit και να με βλέπω τι λέω και λοιπά να τα λέω φωναχτά γιατί άλλο να τα
σκέφτομαι και άλλο να τα λέω φωναχτά. Οπότε όμως αυτό με βοήθησε πάρα πολύ για αυτούς τους τρεις λόγους Γίνομαι καλός και στα τρία Γίνομαι καλός και στο interview Γίνομαι καλός στο να γίνομαι πιο διάσημος Ας το πούμε έτσι, πέρα από την πλάκα Γιατί είναι πλάκα έτσι, εντάξει Εξ αρχής κιόλας, δεν είναι αυτός ο σκοπός μου Και τρίτον είναι ότι γίνομαι και καλύτερος θεωρητικά στο public speaking κι ας μην γίνω και ο καλύτερος public speaker αλλά γενικά είναι ωραίο να κάνω πράγματα από το να τα σκέφτομαι και όποτε τώρα κάποιος θα με ρωτάει γιατί κάνεις αυτά τα podcast, γιατί εκτίθεσαι στο ίντερνετ και στο YouTube, θα του στέλνω πάντα αυτό το βίντεο για να ξέρει τι κερδίζω μέχρι στιγμής, τι νομίζω ότι κερδίζω μάλλον.
Μέχρι στιγμής από αυτά εδώ τα βίντεο και ελπίζω να κερδίζει και κάποιος άλλος κάτι μέσα από αυτά.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα