Skip to content
PodBase
Μακάρι να έπαιρνα σύνταξη στα 50

Μακάρι να έπαιρνα σύνταξη στα 50

Podcast χωρίς Νόημα με τον Τζιμ Μάκο
Σεπτέμβριος 20, 2026 00:08:52 Σεζόν 1 Επεισόδιο 114
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Κάποτε ήθελα να πάρω σύνταξη και να είμαι οικονομικά ανεξάρτητος στα 30. Τα χρόνια πέρασαν και τώρα δεν ξέρω αν θα προλάβω να πάρω σύνταξη πριν τα 50. Ακόμα κι αν έβγαινα στη σύνταξη όμως, θα σταματούσα να κάνω πράγματα;

🎬 ΚΕΦΑΛΑΙΑ

00:00 Ήθελα οικονομική ανεξαρτησία μέχρι τα 30

00:43 Στα 25 ο στόχος ήταν 300.000 ευρώ

02:32 Χωρίς να το ξέρω, ακολουθούσα το FIRE

03:54 Ο στόχος ανέβηκε λόγω οικογένειας

04:53 Άλλο το άγχος στα 25, άλλο στα 50

06:53 Αν το πετύχω στα 55, τι αλλάζει;

07:36 Δεν σταματάω επειδή «βγήκα στη σύνταξη»

🙏 ΑΦΗΣΕ ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ

Αν σου άρεσε το επεισόδιο, θα χαρώ πολύ να αφήσεις μια 5⭐ κριτική στο Apple Podcasts ή στο Spotify, ώστε να το ανακαλύψουν κι άλλοι ακροατές!

🎙 ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ PODCAST

Το Podcast χωρίς Νόημα είναι ένα audio blog και η audiobook έκδοση του newsletter μου.

Ευχαριστώ που άκουσες,

Τζιμ

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Όταν ήμουν 25 χρονών και είχα μόλις ξεκινήσει να βγάζω τα πρώτα μου χρήματα, έλεγα στον εαυτό μου ότι ήθελα να γίνω οικονομικά ανεξάρτητος μέχρι τα 30. Χωρίς καν να ξέρω ότι υπάρχει το FIRE, το Financial Independent Retire Early, αυτός ήταν ο τρόπος που ήθελα από τότε να ακολουθήσω στη ζωή μου. Τα χρόνια όμως πέρασαν, πέρασαν τα 30, πέρασαν και τα 40 και τώρα πλησιάζω τα 50.

Θα προλάβω να πάρω σύνταξη μέχρι τα 50 ή τελικά η ηλικία είναι απλά ένα νούμερο και δεν έχει καθόλου σημασία. Καταρχήν τότε στα 25 μου πώς έβλεπα να διαχειρίζομαι τα οικονομικά μου. Σκεφτόμουν λοιπόν τότε ότι στα 30 μου καλό θα ήταν να είχα μαζέψει 300.000 ευρώ και αυτά τότε αν τα έβαζα σε ένα τραπεζικό λογαριασμό έλεγα θα μου αποφέρουν ένα 5% επιτόκιο, εποχές 2.000 και κάτι τώρα αυτά.

οπότε 5% επιτόκιο επί 300.000 που ήταν το κεφάλαιο θα μου απέφεραν 15.000 αυτά τα λεφτά χωρίς να κάνω τίποτα, υποτίθεται κάθε χρόνο. Έτσι λέω με ένα χιλιάδικο κάθε μήνα μπορώ να ζω άνετα σαν εργένης 25 χρονών ή και 30 χρονών είχα εξασφαλιστεί ας το πούμε έτσι. Κάπως έτσι έβλεπα τότε τη ζωή, ήδη από εκείνα τα χρόνια προφανώς δεν μπορούσα ακόμα δεν είχα βρει τρόπους να βγάζω τόσα πολλά χρήματα, αλλά επειδή έβλεπα το potential, έβλεπα ότι για δες, που ξέρεις, ας πούμε, αυτά που κάνω μπορεί ας πούμε αύριο μεθαύριο να τα εκμεταλλευτώ ακόμα περισσότερο και ίσως τελικά να φτάσω αυτό το νούμερο.

Και αντί και να μην το φτάσω στα 30, να το φτάσω στα 35. Γενικά είχα σαν στόχο αυτά τα 300 χιλιάρικα. Και καθώς δεν είχα ιδέα, ας πούμε, από personal finance, από προσωπικά οικονομικά, ήμουν σχεδόν αναλφάβητος από οικονομικά για το πώς θα έπρεπε να διαχειριστώ αυτό το κεφάλαιο δεν ήξερα ακόμα ότι θα μπορούσε ας πούμε αυτό να το εκμεταλλευτώ με άλλους τρόπους μέσω επενδύσεων.

Το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν οι καταθέσεις σε τραπεζιβούς λογαριασμούς που τότε επειδή ήταν υψηλός ο πληθωρισμός ήταν αντίστοιχα και ψηλά τα επιτόκια αλλά φυσικά το 5% που θα μου δίνει η τράπεζα στην ουσία θα το τρώει ο πληθωρισμός δεν τα ήξερα αυτά, αλλά σαν νούμερο αυτό ήταν που σκεφτόμουν τότε στα 25, ότι ξέρεις, με 1000 ευρώ το μήνα ζεις μια χαρά, χωρίς άγχος από εκεί και πέρα και τα επιπλέον χρήματα που μπορεί να έβγαζα θα μπορούσα να τα αξιοποιήσω αλλιώς.

Αλλά πάντως ήθελα ένα ελάχιστο, ένα bare minimum ας πούμε, ώστε να μην έχω την πίεση των οικονομικών πάνω από το κεφάλι μου. Και στην ουσία ας πούμε αυτό διαπίστωσα μετά από πολλά χρόνια, ότι είναι η τακτική του FIRE. Στην ουσία μειώνεις όσο μπορείς περισσότερα τα κόστη σου, τα έξοδά σου ώστε να μην χρειάζεσαι ένα πολύ μεγάλο ποσό προκειμένου να πάρεις αυτή τη σύνταξη.

Τη σύνταξη την οποία θα στην αποφέρει το κεφάλαιο που θα έχεις μαζέψει. Δεν θα στη δώσεις κανένας άλλος αυτή τη σύνταξη. Εσύ είσαι υπεύθυνος για τα χρήματα που έχεις μαζέψει και για την αξιοποίηση αυτών. οπότε θα έπαιρνα σύνταξη από τον εαυτό μου με βάση τις προσπάθειες που θα είχα κάνει μέχρι τότε. Οπότε χωρίς να το ξέρω λοιπόν πήγα να εφαρμόσω αυτή την τακτική την οποία την συνάντησα 10 χρόνια και ίσως και περισσότερα μετά στο διαδίκτυο και έμαθα και περισσότερα πράγματα για αυτήν.

Αυτό λοιπόν το πλάνο μου στα 25.300.000 ευρώ έχει αλλάξει τώρα που είμαι στα 50 και έχει αλλάξει γιατί φυσικά έχω πολλές περισσότερες ευθύνες και ανθρώπους που στηρίζονται πάνω μου. Αν ήμουν μόνος μου, ίσως τα 300 χιλιάρκα να μου ήταν αρκετά ή και 250. Και από τότε κιόλας, επειδή διάβασα πολλά για το Personal Finance, είδα ότι το 5% που έλεγα τότε μπορώ ίσως να το φτάσω στο 6-7-8% τοποθετώντας τα χρήματα σε διάφορα άλλα είδη επενδύσεων.

Αλλά αυτό τώρα μένει να αποδειχθεί ότι ισχύει, γιατί μέχρι στιγμής δεν το έχω καταφέρει. αλλά πάντως αυτό το νούμερο τώρα σαν οικογενειάρχη θα πρέπει να το ανεβάσω πολύ περισσότερο. Και έτσι λοιπόν τα 300 χιλιάρικα μπορεί να έχουν γίνει τώρα 500 χιλιάρικα, 600 χιλιάρικα, 700 χιλιάρικα. Και τώρα αυτά τα λεφτά δεν είναι στραγάλια, είναι χρήματα και είναι χρήματα που κάπως πρέπει να βγούνε.

Αυτό είναι ένα άλλο θέμα για το πώς μπορεί κάποιος να βγάλει τόσα πολλά χρήματα, αλλά επειδή έχω δει άλλους να το κάνουν έχω δει και εγώ ο ίδιος να αυξάνω αρκετά το εισόδημά μου επιχειρώντας διάφορα πράγματα μόνος μου, βλέπω και είδα τα προηγούμενα 20-25 χρόνια ότι όντως μπορεί να συμβεί δεν είναι δηλαδή ότι έχω ψευδεστήσεις δεν είμαι delusional το έχω δει και σε άλλους να γίνεται το έχω δει ότι μπορεί να γίνει και σε μένα. Φυσικά από τα 25 μέχρι τα 47 τώρα δεν το κατάφερα για χίλιους δυο λόγους Αλλά το θέμα είναι ότι ξέρω ότι μπορεί να συμβεί. Ακόμα και τώρα από τα 47 ως τα 50 υπάρχει χρόνος για να το καταφέρω αυτό.

Το ότι στα 50 δεν έχει μαζευτεί αυτό το ποσοπότε να θεωρούμε οικονομικά ανεξάρτητος και να μην έχω αυτό το άγχος των χρημάτων σίγουρα δεν είναι ότι καλύτερο από άποψη στρες. Γιατί άλλο το άγχος που έχεις στα 25 και άλλο το άγχος που έχεις στα 50. Το άγχος στα 25 είναι περισσότερο τότε εγώ ήθελα περισσότερο να αποδείξω στους άλλους ότι μπορώ να το καταφέρω και σε δεύτερη φάση να αποδείξω στον εαυτό μου και να ηρεμήσω εγώ ό,τι ξέρεις μετά τα 30 μπορείς να κάνεις ό,τι θες από εκεί και πέρα.

Τώρα στα 50 καταρχήν δεν θέλω να αποδείξω κανένα τίποτα γιατί πλέον όσο μεγαλώνω δίνω όλο και λιγότερη σημασία στο τι θα πει ο υπόλοιπος κόσμος και βασικά δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Αλλά από την άλλη υπάρχει το άγχος ότι τελειώνει ο χρόνος και ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που στηρίζονται πάνω μου. Έτσι λοιπόν τώρα στα 47 δεν λέω ότι εντάξει έχω άλλα 20 χρόνια μπροστά μου να κάνω πράγματα, τώρα πλέον ο χρόνος υποτίθεται με πιέζει και πρέπει να βιαστώ.

Γενικά έχω αυτή την αίσθηση της βιασύνης μέσα μου ότι δεν σε παίρνει ο χρόνος, πρέπει τώρα να βρεις κάτι να βγάλεις αυτά τα χρήματα. Δεν έχω το χρόνο τον οποίο είχα στα 25, συν το γεγονός και όλας ότι τα 300 χιλιάρικα του 2000 και του 2004 δεν έχουν την ίδια αξία με τα 300 χιλιάρικα το 2026. Από την άλλη όμως γιατί να έχω ένα όριο ηλικίας.

Γιατί είχα πει τότε στα 25 μου μέχρι τα 30 τσιμάκου πρέπει να το καταφέρεις. Δεν ξέρω, τότε ήταν ας πούμε ένα στρόγγυλο νούμερο, έλεγα ότι έχω 5 χρόνια μπροστά μου, αν καταφέρω να βγάζω 60 χιλιάρικα κάθε χρόνο επειδή μένω με τους γονείς μου θα μπορέσω να τα αποταμιεύω αυτά, 5-6-30, άρα 300 χιλιάρικα σε 5 χρόνια, τα έχω στην άκρη, τα παρκάρω και έχω 15 χιλιάρικα να ζω από τους στόκους.

Έτσι το σκεφτόμουν τότε. Τώρα στα 50 ο τρόπος σκέψης λίγο άλλαξε. Τα 50 μου φαίνεται απλά ένα νούμερο, πάλι ένα στρογγυλό νούμερο, που απλά το έχω βάλει κάπου, αλλά θα μπορούσε να ήταν και 55 και 60. Και επίσης η σύνταξη των περισσοτέρων τώρα θα είναι μετά τα 60, 60-67 και πολύ πιθανό κιόλας να ανέβουν κιόλας αυτά τα όρια συνταξιοδότησης.

Οπότε ακόμα και στα 60 να καταφέρω αυτό το πράγμα, θα το θεωρήσω αυτό μια μίνη επιτυχία και θεωρώ ότι είναι και επιτυχία κιόλας να καταφέρω να πάρω σύνταξη από τα δικά μου χρήματα χωρίς να βασίζομαι σε άλλον. Οπότε δεν θέλω τόσο πολύ να έχω ένα όριο ηλικίας. Μπορεί να το έχω στο μυαλό μου ότι ναι, στα 50 θέλω να το καταφέρω σαν στόχο, σαν χειροπιαστό στόχο, αλλά αν το κάνω και στα 52 και στα 55 και στα 60 και στα 65 τι αλλάζει.

Άσε που δεν θέλω βασικά, δεν νομίζω κιόλας όσο είμαι υγιής βασικά και έχω καλή υγεία και με παίρνει και αντέχω, δεν νομίζω να σταματήσω ποτέ να κάνω όλα αυτά που μου αρέσουν και μου αποφέρουν και κάποια χρήματα. Γιατί άντε και έφτασα αυτό το νούμερο και άντε και έγινε οικονομικά ανεξάρτητος πες στα 55. Και, δηλαδή θα έχω 1-1,5 χιλιάρικο πες θα έρχεται κάθε μήνα από την σύνταξη εντός εισαγωγικών που θα έχω καταφέρει μόνος μου και μετά θα ξαπλώνω όλη τη μέρα και θα βλέπω τηλεόραση.

Αποκλείεται. Δεν πρόκειται να το κάνω αυτό, το ξέρω, γιατί με ξέρω εμένα ότι δεν πρόκειται να το κάνω αυτό. Εκτός βέβαια αν μείνω κατάκητος, αν με πατήσει τρένο και δεν ξέρω εγώ τι άλλο μπορεί να μου συμβεί και να βρεθώ σεκο στο κρεβάτι και να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Εφόσον όμως είμαι υγιής Πιστεύω ότι αυτό το κίνητρο Αυτό το drive που έχω μέσα μου Δεν νομίζω να τελειώσει ποτέ Γιατί θέλω Μ' αρέσουν αυτά τα πράγματα Όλα αυτά τα πράγματα που έχω ασχοληθεί στη ζωή μου Μ' αρέσουν και θα ήθελα να συνεχίσω να τα κάνω Και κάθε φορά βρίσκω και καινούρια πράγματα να ασχοληθώ Οπότε νομίζω ότι Δεν χρειάζεται να βάζω όριο ηλικίας Γιατί ξέρω ότι ακόμα κι αν το πετύχω αυτόν τον στόχο, δεν θα σταματήσω να κάνω πράγματα, να ανακαλύπτω και καινούρια πράγματα, ας πούμε, όπως εδώ αυτό το podcast που κάνω εδώ και ένα χρόνο και είμαι σίγουρος ότι επειδή έτσι όσο μεγαλώνω νιώθω και πιο δημιουργικός πάντα νομίζω θα βρίσκω πράγματα να κάνω. Έτσι λέω το 50 να το έχω

απλά σαν στόχο, αλλά να μην είναι τόσο δεσμευτικό, να μην με αγχώνει βασικά, να μην μου θυμίζει ότι και ο χρόνος μου τελειώνει και δεν θα σταματήσω ποτέ να προσπαθώ να πετύχω αυτόν τον στόχο και όταν και άμα τον πετύχω δεν πρόκειται να σταματήσω να είμαι δραστήριος γιατί αυτό με κάνει πιο χαρούμενο στη ζωή.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00