Ο μαγικός κόσμος των παραμυθιών
Η Ζωή για τη ζωή σαςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Sound is... και πολύ σημαντική μέρα της Ορθοδοξίας. Σαν σήμερα ο Ιησούς έκανε την είσοδό του πάνω σε ένα γαϊδουράκι στα Ιεροσόλυμα, όπου οι κάτοικοι τον υποδέχτηκαν στρώνοντας τον δρόμο με φύλλα από βάγια και απλώνοντας στο έδαφος τα ρούχα τους. Αύριο ξεκινάει η μεγάλη εβδομάδα των παθών, η πιο κατανυντική περίοδος της Ορθοδοξίας και όποιος αναλογίζεται τα βασανιστήρια του Θεανθρώπου με την αθώα γεμάτη αγάπη ψυχή δεν μπορεί παρά να σκεφτεί μαζί και τα παιδιά όλου του κόσμου που υφίστανται τα βασανιστήρια των πολέμων, της πείνας και του εκτοπισμού όπου κι αν συμβαίνουν αυτά.
Και ώστε να διαβάσει σε αυτά τα εκατομμύρια παιδιά ένα παραμύθι το βράδυ, να κοιμηθούν ήρεμα, χωρίς εφιάλτες, να νιώσουν χορτάτα και προστατευμένα, έστω και μόνο στα όνειρά τους. Να πιστέψουν ότι δεν μπορεί μια μέρα ο κόσμος να γίνει ένας όμορφος τόπος για να ζήσει. Κάποιος είχε πει πρόσφατα, θυμάμαι, ότι για την ώρα ο κόσμος έχει πολύ μεγαλύτερη ανάγκη από παραμυθάδες παρά από τεχνοκράτες, στρατηγούς και πολεμιστές.
Φαντάζομαι ότι όπως και εγώ έτσι και εσείς φίλοι μου νιώθετε συχνά το μικρό παιδί μέσα σας να λαχταράει μια υπόσχεση χαράς και ελπίδας που θα διώχνει μακριά τα σκοτάδια και θα θυμίζει την ομορφιά της ζωής Ως φανατική βιβλιοφάγος θα σας πω ότι εγώ εκεί ψάχνω τα όνειρά μου και τις απαντήσεις τους. Αλλά εκεί τα παιδιά είναι ακόμη πιο τυχερά διότι υπάρχουν γύρω τους άνθρωποι με εξαιρετική φαντασία και μεγάλο ταλέντο που φτιάχνουν τη μια ωραιότερη ιστορία από την άλλη για να τους ανοίγουν μαγικούς κόσμους και να τα βοηθούν να πλάνθουν την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους.
Φίλες και φίλοι, για όσους από εσάς ήρθατε μόλις τώρα στην παρέα μας θέλω να σας επιθυμίσω ότι είστε συντονισμένοι στον Ίζη στους 97,2 και ακούτε την εκπομπή «Η ζωή για τη ζωή σας». Στον ήχο απόψε μαζί μου είναι ο Χρήστος Τριάντης, τη μουσική επιλέγει ο Ιωσήφ Γατζιωσήπ, Η συνεργάτης μας η Εμμανουέλα Νικολαίδου είναι και εκείνη στην ομάδα μας και στο μικρόφωνο είναι η Ζωή Κρυακού.
Με μεγάλη χαρά καλωσορίζω στην εκπομπή μας τον δάσκαλο και σεγραφέα αμέτρητων βραβευμένων βιβλίων για παιδιά και νέους Βαγγέλη Ηλιόπουλο. Να θυμίσω πως μόλις την περασμένη Τρίτη γιορτάσαμε την Παγκόσμια ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Φέτος την ευθύνη του ερωτασμού της έχει ο κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου Κύπρου με κεντρικό θέμα «Φύτεψε ιστορίες και ο κόσμος θα αντίσει».
Ας πιάσουμε λοιπόν την κουβέντα μας από εκεί. Βαγγέλη μου, καλώς ήρθες στην εκπομπή μας. Είσαι από ό,τι γνωρίζω πρόεδρος του κύκλου παιδικού βιβλίου Ελλάδος. Μίλησέ μας λίγο για αυτόν τον διεθνή θεσμό. Ελπίζω να περάσουμε ένα ωραίο ταξίδι μαζί και περιμένω βεβαίως τις απαντήσεις σου. Καταρχήν να ευχαριστήσω για την πρόσκληση.
Η εκπομπή μαζί σου είναι πάντα μια απόλαυση και ευχαριστώ πάρα πολύ που ασχολείσαι με το βιβλίο. Είναι πάρα πολύ σημαντικό και το παιδικό βιβλίο γιατί περνάμε δύσκολες εποχές. Η ανάγνωση όλο και λιγοστεύει από τη ζωή μας. Η Ήμπη λοιπόν ιδρύθηκε μετά τον πόλεμο International Board Books for Young People ακριβώς με τη λογική ότι τα βιβλία πρέπει να έρθουν κοντά στα παιδιά βέβαια με άλλη λογική τότε γιατί τότε δεν υπήρχαν βιβλία είχαν καταστραφεί τα πάντα οι άνθρωποι ήταν αγράμματοι, τα βιβλία ήταν ακριβά σήμερα όμως διατηρεί την επικαιρότητα το σύνθημα να φέρουμε τα παιδιά κοντά στα βιβλία έχοντας όχι την έλλειψη βιβλίων αλλά το ενδιαφέρον των παιδιών είναι επικεντρωμένο κάπου αλλού άρα είναι πάρα πολύ σημαντικό να συνστρατευτούμε όλοι και να ξαναφέρουμε την ανάγνωση στη ζωή μας ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους βέβαια και είναι πολύ σημαντικό που είπες ότι εσύ είσαι μία βιβλιοφάγος γιατί δεν θα έκανες αυτή την εκπομπή αν δεν ήσουν έτσι Μα εμένα μου αρέσουν και τα παιδικά βιβλία.
Εγώ διαβάζω και παιδικά βιβλία. Είναι για όλους τα παιδικά βιβλία. Και μάλιστα η κόρη μου μου λέει μαμά είσαι μου λέει μια γυναίκα δραστήρια και όλα αυτά. Αλλά έχεις μια παιδική ψυχή. Έχεις μείνει στην ηλικία των 7 ετών. Η καλύτερη. Καλά κάνεις. Όχι και πραγματικά και μάλιστα με αγαπούν πάρα πολύ τα παιδιά. Από μωράκια δηλαδή.
γιατί τα προσεγγίζω με πάρα πολύ αγάπη και τρυφερότητα. Λοιπόν, στα πολλά χρόνια της καριέρας σου Ευάγγελε τιμήθηκες με πολλούς τίτλους και πολλά βραβεία. Ποια είναι τα πιο σημαντικά για σένα? Όντως, τα βραβεία είναι πολύ ωραίο γιατί κάνουν τα βιβλία πιο γνωστά. Εγώ δεν αλλάζει κάτι στη δική μου τη ζωή αλλά ότι ένα βιβλίο κερδίζει μια επικαιρότητα σε μια εποχή που δεν μιλάει κανείς για τα βιβλία είναι πολύ σημαντικό.
Θέλω να σταθώ λίγο στα δύο κρατικά βραβεία που έχω γιατί ήταν δύο βιβλία δεν σύμπτωση που την ώρα που έγραφα σταμάτησα και δεν μπορούσα από τη συγκίνηση και από τα κλάματα να συνεχίσω να γράφω και λέω δεν τυχαίο ότι αυτά τα δύο βιβλία μίλησαν έτσι. Το ένα είναι ο Θωμάς Κιουμπίτ ταξιδιώτη στο κάτω από το του χρόνου που μιλάει για το χρόνο, το ταξίδι και είναι ένα εφηβικό βιβλίο για μεγάλα παιδιά και το άλλο είναι η βάρκα που τη λέμε μνήμη, ένα εικόνο βιβλίο ένα picture book που μιλάει σε πιο μικρά παιδιά πάλι για τη μνήμη και το χρόνο δηλαδή πάλι εκεί γύρω γυρίζουν τα θέματα μου τα δύο αυτά βιβλία τιμήθηκαν με το κρατικό βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού και έχουν να κάνουν με εμένα και όχι με το βραβείο Το ότι είναι δύο βιβλία που βγήκαν από την ψυχή μου Και που εκφράζουν κομμάτια της ζωής μου Πολύ ιδιαίτερα και πολύ ευαίσθητα και πολύ προσωπικά Γιατί νομίζω ότι κανείς εκεί καταλαβαίνει ένα καλό βιβλίο Όταν ο ίδιος ο συγγραφέας καταθέτει εκεί την ψυχή του
Είναι μια πολύ μεγάλη αλήθεια όλο αυτό το οποίο μόλις τώρα μας είπες Σπούδασες Ευάγγελε Παιδαγωγικά και Θεολογία στο Πανεπιστημίο Αθηνών πότε και πώς βρέθηκες να γράφεις το πρώτο σου βιβλίο για παιδιά Να, είναι πολύ ωραία ερώτηση αυτή λοιπόν, εγώ έγραφα πάντα το συνειδητοποίησα μετά βέβαια και τα έβαζα στο σιρτάρι μου και είχα βάλει ένα χαρτί από πάνω που έλεγε να μην το διαβάσει κανείς ήταν μόνο για μένα Πόσο ήσουν να ήσουν μικρούλης και στο λύκειο και στο γυμνάσιο και έπλαφα ιστορίες πάντα ιστορίες έπαιζα Με τα αυτοκινητάκια μου έπαιζα ιστορίες, με τους φίλους μου έπαιζα ιστορίες που φτιάχνα εγώ.
Με τον εαυτό μου είχα φτιάξει ένα φανταστικό κόσμο και ζούσα μέσα εγώ. Και στο λίγο αρχίζω και τους γράφω όλα αυτά, αλλά βάζω ένα χαρτί από πάνω που λέει μην το διαβάσει κανένας. Είμαι λοιπόν πια 20 κάτι, υπηρετός στο πολεμικό ναυτικό, είμαι πολύ ερωτευμένος και αποφασίζω να γράψω ένα παραμύθι που να μιλάει για έρωτα, για την αγάπη και ουσιαστικά γράφω την περιπέτεια της Ρωμένης Κάλτσας γιατί οι κάλτσες αναζητούν το τέρι τους.
Δεν έχει νόημα μια κάλτσα μόνη της. Πρέπει να κουμπώσει με το τέρι που είναι η αδελφή ψυχή στον κόσμο όλο. Εκεί λοιπόν που υπήρχαν διαταγές του ναυτικού και πλεύσεις του στόλου υπήρχε και ένα παραμύθι που είναι το πρώτο παραμύθι που γράφω και θέλω να το διαβάσουν άλλοι και φυσικά άλλοι με όμικρον γιώτα και φυσικά άλλη με είτε αυτή για την οποία το έγραψα άρα λοιπόν νομίζω ότι εκείνη τη στιγμή η ζωή αποφασίζω και είναι το πρώτο μου βιβλίο ουσιαστικά αυτό εκεί αποφασίζω να γίνω συγγραφέας Πόσο χρόνο ήσουν τότε Ήμουν 26 Πάλι καρά και εντάξει γιατί έτσι όπως μας μιλάς γιατί τα βιβλία σου νομίζω ότι είσαι ένα πολύ πιο μικρός και ερωτεύτεται Όχι όχι όχι Λοιπόν οι γονείς σου Έλληνες της Διασποράς μεγάλωσαν στην Αλεξάνδρεια και το Κάιρο της Αιγύπτου.
Άκουγες πολλές ιστορίες από αυτούς. Ακούγα τέλειο τις ιστορίες γιατί εκεί ήταν τα παιδικά τους χρόνια και η παρέα τους στην Αθήνα πια ήταν επίσης άνθρωποι που τους ξέρανε από εκεί. Άρα ήμασταν μια μεγάλη παρέα Αιγυπτιωτών γονέων. Τα παιδιά λοιπόν κάναμε παρέα μεταξύ μας που δεν είχαμε πάει στην Αίγυπτο ποτέ. Ήταν βασικό έτοιμά μου να πάω κάποια στιγμή.
ευτυχώς πήγαμε με τους γονείς μου ένα από τα ταξίδια που έχω κάνει το πρώτο ταξίδι που έκανα στην Αγίδα ήταν με τους γονείς μου και από εκεί και πέρα πήγα άλλες φορές αρκετές πάντα νιώθω μέσα τις ιστορίες όλες αυτές οι εικόνες που έχω πάντα νιώθω ότι γυρίζω σε ένα στο χωριό μου, στον τόπο μου εγώ στην Αλεξάνδρεια νιώθω αλεξανδρινός πραγματικά χωρίς να έχω γεννηθεί εκεί χωρίς να έχω ζήσει εκεί μόνο ταξίδια που είναι ο τόπος μου έτσι και η γιαγιά μου και ο παππούς μου εκεί ουσιαστικά απατρεύτηκαν κάνουν τα παιδιά τους, τους γονείς μου δεν ξέρω πια βέβαια αν στο τελευταίο ταξίδι που το κάναμε πρόσφατα με την οικογένειά μου τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν δεν ξέρω αν υπάρχει αυτή η Αίγυπτος πια δεν νομίζω ότι δεν υπάρχει όχι δεν υπάρχει αυτή η Αίγυπτος ειδικά στο Κάιρο, η Αλεξάνδρεια κάπως διατηρεί Το Κάιρο που ήταν η μητέρα μου μεγάλος εκεί Είναι μια άλλη πόλη, μια άλλη χώρα Εξίσου την αγαπώ δηλαδή Πως περνάω καλά εγώ πάντα εκεί Αλλά νομίζω ότι η Αλεξάνδρεια των γονιών μου
Και το Κάιρο της μαμάς μου δεν υπάρχουν πια Από το 1984 εργάζεσαι στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση Σε ένα από τα καλά παραδοσιακά σχολεία Πού νιώθεις πιο ευτυχισμένος Στην τάξη ή μπροστά από τον υπολογιστή επειδή έχω πολλές πλευρές μία πλευρά μου που είναι πιο εσωστρεφής είναι αυτή του ανθρώπου που θέλει να κλειστεί στο γραφείο του να γράψει και νιώθω εκείνη την ώρα σαν βιρτουόζος πιανίστας που παίζει το πιάνο και κάνει προπόνηση στο σπίτι του και παίζει πιάνο και μεγαλουργεί και γράφει έτσι γράφω κλεισμένος λίγο στον εαυτό μου και στο γραφείο μου αλλά είναι μια πολύ καλή προπόνηση η τάξη πάλι μου καλύπτει την άλλη μου πλευρά γιατί είναι ένα show η διδασκαλία που επίσης μ' αρέσει πολύ δηλαδή η έκθεση αυτή και το να πείσεις τον άλλο να τον κερδίσεις να κερδίσεις το κοινό είναι πολύ σημαντικό η τάξη να σε κοιτάει και εσύ να τους λες αυτό που θες να τους πεις και αυτό που θες να μάθουν και να κρέμονται από τα χείλη σου αυτά τα δύο λοιπόν οι δύο πλευρές μου αυτές
συναντιούνται και τα δύο απευθύνονται στο παιδί άρα λοιπόν κάπου το ένα στηρίζει το άλλο δεν νιώθω διχασμένος ίσα ίσα που νιώθω ότι το ένα προπονεί πολύ καλά το άλλο Δεν σε αισθάνομαι κι εγώ διχασμένο όσο επικοινωνούμε και έχουμε γνωριστεί και πριν από κάποια χρόνια αλλά ήθελα να σε ρωτήσω η τάξη στο σχολείο τι ηλικίας παιδιά είναι Δημοτικού, εγώ πάντα δουλεύω με μικρά παιδιά Α, μάλιστα Άρα έχεις την ψυχή του μικρού παιδιού κι εσύ όπως και εγώ Νομίζω ναι και αυτό που είπες ότι αν είμαστε μια παρέα και έχει δίπλα ένα μωρό εμένα θα κοιτάει δεν ξέρω γιατί τα παιδιά έχουν αυτή την αγνότητα που μπορούν να αναγνωρίζουν το ποιος επικοινωνεί μαζί τους πιο αυθεντικά ας το πούμε είναι σπουδαίο αυτό που κάνεις και που εξελίσσεσαι κάθε φορά που μιλάμε μαζί σε βλέπω πολύ πιο προχωρημένο και εξελιγμένο σαν άνθρωπο και σαν προσωπικότητα.
Οι σπουδές θεολογίας πώς συνέβαλαν στο έργο σου. Είναι πολύ ωραία ερώτηση αυτή, δεν μου την έχουν κάνει ποτέ. Είμαστε ιδιαίτεροι άνθρωποι εμείς, και εσύ και εγώ. Πραγματικά είναι πολύ σημαντικό. Εγώ δεν σπούδασα θεολογία ούτε γιατί ήθελα να γίνω καθηγητής στη δεύτερη βάθμια, ούτε εμένα με ενδιαφέρει να δουλεύω με μικρά παιδιά.
Ουσιαστικά ήθελα μια αυτοεξέλιξη. Δηλαδή ήθελα να μπω λίγο σε πιο παθιά νερά της οντολογίας, της ύπαρξης. Με βοήθησε πάρα πολύ στο να ερμηνεύω τα πράγματα με έναν άλλο τρόπο και επίσης στο να μπορώ να καταλάβω τον άλλο. Δηλαδή ένα κομμάτι που είναι και ένα κομμάτι του έργου μου, το πώς καταλαβαίνεις τον άλλον μέσα από την αγάπη, νιώθω ότι ανήκει σε αυτές τις σπουδές που είναι πολύ πιο ουσιαστικές από ό,τι φαντάζεται κανείς.
Δεν είναι εκκλησιαστικές. δεν είναι εκκλησιαστικές σπουδές τουλάχιστον δεν ήταν τότε ήταν πιο βαθιάς αναζήτησης είχα και εξαιρετικούς καθηγητές τότε και το κράτησα για μένα όλο αυτό δηλαδή δεν το έκανα ποτέ επάγγελμα δεν το χρησιμοποίησα όμως ενυπάρχει μέσα μου ακόμα και τα βιβλία μου ας πούμε για το περιβάλλον που πολλοί περιβαλλοντολόγοι μου λένε αυτή τη σκοπιά πως την είχες είναι η σκοπιά που ας πούμε είχε ο Αναστάσιος γιατί τον είχα και καθηγητή ο Αλβανίας, ο Αίμνηστος, ο Μακαρίστος.
Είναι μια άλλη σκοπιά του πώς οφείλουμε στο περιβάλλον και πώς εμείς πρέπει να αποκαταστήσουμε το περιβάλλον γιατί ουσιαστικά αποκαθεστούμε και τον άνθρωπο μέσα σε αυτό. Άρα λοιπόν υπάρχουν σημεία που δεν το έχει ανακαλύψει πολύς ο κόσμος και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτή την ερώτηση. Που οι σπουδές μου αυτές με βοήθησαν να δω λίγο τα πράγματα με έναν άλλο μάτι.
Από πού αντλείσαι Βάγκελε τη μεγαλύτερη έμπνευση για τη δουλειά σου Κοίταξε, είχα την τύχη να είμαι με εκατοντάδες παιδιά κάθε μέρα τα οποία πραγματικά είναι μια ανεξάρτητη πηγή, δηλαδή ένα πράγμα που θα σου πει ένα βλέμμα, μία κάτι που θα κάνει ένα παιδί ή όταν θα νιώσεις κάτι που το απασχολεί Ήμουν πολύ τυχερός εγώ στην καριέρα μου έχοντας εκατοντάδες παιδιά κάθε μέρα μαζί δεν χρειάστηκε ποτέ να νιώσω εξαντλημένος από πηγές έπνευσης.
Ίσα-ίσα που πολλές φορές ήταν τέτοιες οι ροοί που έπαιρνα χαρτάκια και σημειώνω κάτι που μου λέει ένα παιδί, κάτι που είδα και κάνουν, ένα καυγά, ένα παιδί που ήταν πολύ χαρούμενο για κάποιο λόγο. Και προσπαθώ επίσης να καταλαβαίνω, γιατί αφού απευθύνομαι στον αναγνώστη παιδί έχει σημασία να τον ξέρω καλά, τι τον απασχολεί και θα ήθελε να διαβάσει σε ένα βιβλίο.
δεν μπορούμε να γράφουμε ερήμιν των παιδιών θέματα που εμάς μας καίνε πρέπει να έχουμε έναν φανταστικό αναγνώστη και εγώ δεν τον έχω φανταστικό τον αναγνώστη τον έχω χειροπιαστό μπροστά μου και δεν είναι ένας, είναι πολλοί Ποιο ήταν το πρώτο και ποιο το πιο πρόσφατο βιβλίο σου Λοιπόν το πρώτο είπαμε ότι ήταν η περιπέτεια της Ανωμένης Κάλτσας που είχα τη χαρά για την τύχη να μου το ζωγραφίσει Έλλη Κελεμένδρη κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Δελφίνη τότε και αργότερα από τον Πατάκη το 1995. Αυτό υπάρχει?
Υπάρχει, υπάρχει. Πια ως εκδόσεις Πατάκη. Μου άρεσε, μου άρεσε το... Μετά ήρθε Τριγωνοψαρούλης. Άρεσε η ιδέα για αυτό. Μετά ήρθε Τριγωνοψαρούλης και όλα αλλάξανε στη ζωή μου και στην καριέρα μου. Αυτό το έχω, αυτό το έχω. Ναι, ήταν το δεύτερο ουσιαστικά δουλειό. Βέβαια το είχα γράψει κοντά, δηλαδή όταν έγραφαν την ρομοψαβλή δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα η κάλτσα. Το πιο πρόσφατο είναι το μυστικό τραγούδι του Νείλου που είναι ένα βιβλίο στη σειρά κατάσκοπη γεωγραφία, στον εκδόσιο Διόπτρα, που έχει ένα μυστήριο που δεν θα το πούμε γιατί είναι μυστήριο όχι όχι, βέβαια. Αλλά έχει την ιδιαιτερότητα ζωή ότι ουσιαστικά η ηρωίδα είναι η θεία μου που έφυγε τα τελευταία χρόνια από τη ζωή, η Σοφία Γιαλουράκη και είναι η πρώτη φορά που γράφω με ένα υπαρκτό πρόσωπο και είδα ότι είναι πολύ πιο εύκολο και πολύ πιο διασκεδαστικό, δεν το χτίζεις εσύ τον ήρωα τον έχεις τον ήρωα, έτοιμο η θεία μου λοιπόν ήταν μια γυναίκα με πάθος και που της άρεσε πάλι τα μουσεία η Αιγυπτιολογία και όλα αυτά
άρα λοιπόν η θεία μου που είναι στο βιβλίο μια ενενηντάρα τρομερή και φοβερή, μαζί με τα δισέγκωνα της κολλητής της γυρίζει στην Αίγυπτο και ψάχνει να λύσει ένα μυστήριο που έχει γίνει με μια κλοπή κάτι αρχαιολόγων πέρασα πάρα πολύ ωραία γράφοντάς του και πρέπει να σου πω ένα μεταφυσικό λίγο όταν έφυγε η θεία μου από τη ζωή και πήγα στο σπίτι να αρχίσω να μαζεύω λίγο τα βιβλία της μου είχε παντού δεν ξέρω γιατί πόστιτ κίτρινα σε ό,τι αφορούσε του Νταχαμόν. Άρα οτιδήποτε είχε του Νταχαμόν που ήταν ένα φαραώ παιδί και λέω για αυτό θα γράψω λοιπόν. Θα γράψω τη σοφία να πηγαίνει στην Αίγυπτο να ανακαλύπτει κάτι που έχει να κάνει με το μυστήριο της μουμιάς του Νταχαμόν. Ήταν σαν να με καθοδηγούσε λίγο και ήταν μια τρομακτική εμπειρία για μένα αυτό. Μάλιστα.
Πολύ όμορφα. Και ποιος είναι ο δικός σου αγαπημένος ήρωας ή ηρωίδα Ευάγγελε. και δεν μπορώ να πω τίποτε άλλο θα με φάει θα μου κρατάει μούτρα δεν θα μου μιλάει αν δεν πω την ο Τρίγωνο Ψαρούλης που είναι ουσιαστικά το άλτερ έγκο μου εκείνον ξέρουν πιο πολύ δεν ξέρουν εμένα δηλαδή αν βρεθώ σε μια παρέα και πω είμαι ο Βαγγέλης Ιλιοπλός θα με κοιτάξουν και μόλις πω είμαι ο συγγραφέας του Τρίγωνο Ψαρούλη αααα είναι πολύ γνωστός τον αγαπάν τα παιδιά πάρα πολύ του χρόνου θα κλείσει 30 χρόνια από την ώρα που κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο κυκλοφόρησαν οκτώ βιβλία πολλά θεατρικά έργα CD με τραγούδια ταινίες στον Αντένα Πλάς άρα είναι ο δικός μου ήρωας είναι το έργο της ζωής μου είναι ο άλλος μου εαυτός ο Τρίγωνος Ψαλούλης Η ερώτησή μου αυτή τη στιγμή Ευάγγελε είναι στα παιδιά σου λες δικά σου παραμύθια ή τους διαβάζεις και άλλων παραμυθάδων Τα παιδιά μου τώρα είναι μεγάλα αλλά πραγματικά και δικά μου, τα οποία και τα ζούσαν και τους είχα στις εκδηλώσεις μαζί
και αν έγραφα κάτι τους το διάβαζα πρώτα σε εκείνους θεωρούν λίγο τον Τριγωνοψαούλη τον τρίτο τους αδελφό δηλαδή είναι δύο, η κόρη μου και ο γιος μου και θεωρούν ότι είμαστε μια οικογένεια και είναι εκείνοι οι Τριγωνοψαούλες μαζί μας από τις πολλές εκδηλώσεις και τις πολλές συμμετοχές που είχαν και φυσικά τους διάβαζα και άλλων και επίσης πλάθαμε και ιστορίες δικές μας κάποιες έχουν γίνει βιβλίο κάποιες δεν έχουν γίνει ακόμα προσπαθούσα να όσο ήμουνα γιατί έλειπα και πολύ μάλιστα 2 Απριλίου έχει ο γιος μου γενέθλια που είναι η μέρα του Άντερσεν και είναι η μέρα του παιδικού βιβλίου και σχεδόν πάντα ήμουν σε εκδηλώσεις εκείνη την ημέρα ενώ χάρηκα πάρα πολύ που γεννήθηκε 2 Απριλίου αλλά απ' την άλλη πάντα έλειπα και το είχε παράπονο Προχθές λοιπόν που ήταν 2 Απριλίου Προσπάθησα να είμαι Για να μην έχει τώρα που είναι και μεγάλος παράπονα Αλλά ναι Και επίσης είχα και Κριτική, πολύ μεγάλη κριτική Από τα παιδιά μου που την άκουγα πάρα πολύ προσεκτικά Μάλιστα
Πολύ όμορφο Πώς σε κάνει να νιώθεις που τα Βιβλία σου διαβάζονται Σε όλο τον κόσμο Και από παιδιά διαφορετικών πολιτισμών Πάρ' δηλαδή με τους χαρικινεζάκια Τα Κινέζακια. Ναι βέβαια έχουν μεταφραστεί οι περιπέτειες στην Ομοψαρούλη και στα Κινέζικα και στα Κορεάτικα. Δεν έχει τύχει να κάνω εκδήλωση με αυτές τις χώρες. Όμως αυτό που είδα τουλάχιστον στις ευρωπαϊκές εκδηλώσεις που έχω κάνει στη Γερμανία, στην Ιταλία, στη Βουλγαρία, στη Ροδιβούργο η αντιδράση των παιδιών είναι ίδια.
Είναι αυτό που λέμε ότι η παιδική ηλικία είναι ένας κοινός τόπος. είναι πολύ σημαντικό ότι στο ίδιο σημείο τα παιδιά γελάνε το ίδιο οποιασδήποτε χώρας και λαού κι αν είναι ή οποιαδήποτε εθνικότητα με την Κίνα έγραψα το 2023 το μήνυμα της ΙΜΠΗ που είπαμε στην αρχή της εθνούς αυτής οργάνωσης κάθε 2 Απριλίου βγαίνει ένα μήνυμα, το είχε αναλάβει λοιπόν η Ελλάδα το είχα γράψει εγώ και λεγόταν είμαι ένα βιβλίο, διαβασέ με και έλεγε το καθένας μας είναι ένα βιβλίο που πρέπει ο άλλος να τον προσεγγίσει.
Πρέπει να σου πω ότι ήταν τρομερή η ανταπόκριση των Κινέζων, δεν το περίμενα. Το κάναν τραγούδι, το παίζαν, μου στέλναν βιντεάκια. Και είναι πολύ σημαντικό, νομίζω ότι είναι ένας λαός που σέβεται πάρα πολύ τη λογοτεχνία και την ανάγνωση. Πάρα πολύ, ναι. Και τους άρεσε τόσο πολύ το μήνυμα που εγώ το φοβόμουν, γιατί επειδή γράφεις για ένα διεθνές κοινό, δεν είναι εύκολο να ξέρεις τι μπορεί να είναι κόκκινη γραμμή για κάποιους και όχι για άλλους παρόλα αυτά αν μιλάς για το βιβλίο και την ανάγνωση και την αποδοχή του άλλου μέσα από αυτό θα βρεις το δρόμο σου λοιπόν συγκινήθηκα πάρα πολύ ακόμα και τα ακούω το τραγούδι δεν ξέρω τι λέει λέει τις δικούς μου στίχους φαντάζομαι αλλά είναι πολύ συγκινητικό να βλέπεις ένα τελείως άλλο λαό μια χώρα που δεν έχεις πάει μια χώρα που έχει τελείως άλλη ψυχοσύνθεση από τη δική σου να αγαπάνε τα κείμενά σου.
Είναι πολύ συγκινητικό. Οι Κινέζοι να ξέρεις είναι πάρα πολύ ενωμένους και αγαπησιάρικος λαός και επίσης έχουν περάσει και πάρα πολλά στο παρελθόν την εξουσία που είχανε επάνω και επίσης δεν είναι τυχαίο το ότι πλέον τώρα στη δικιά μας χώρα τα παιδάκια μαθαίνουν κινέζικα δηλαδή τα παιδιά του ανιψιού μου του Θόδωρο του Κυριακού τα δύο κοριτσάκια μαθαίνουνε κινέζικα. Εν τω μεταξύ είναι και ένας λαός ο οποίος έχει μια πραότητα, μια χαλάρωση, μια ηρεμία και επίσης αυτό που έχω παρακολουθήσει, τι όμορφα που μιλάνε ελληνικά.
Και αγαπάνε. Ναι, μας αγαπάνε πάρα πολύ. Γιατί μου είχε εξηγήσει ένας από την Ήμπη Κίνας ότι μου λέει, ξέρεις γιατί εμείς μπορούμε να συνολισθούμε. Ελπίζω γιατί. Γιατί είμαστε αρχαίοι πολιτισμοί. Ακριβώς. Και είχε δίκιο. Εμείς μου λέει η Κίνα, η Αίγυπτος και η Ελλάδα έχουν τόσο μεγάλη ιστορία τι να μας πουν να μου λέει οι άλλοι. Ακριβώς.
Λέω έχεις δίκιο, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Και δεν είναι μόνο αυτό, δεν είναι τυχαίο το ότι η συγγραφέας η Πέρν Μπάκ έγραψε τόσα εγχειρίδια μέσα από την Κίνα. Έχει φύγει από την Αμερική και έσαι στην Κίνα και παρουσίασε μέσα στα βιβλία της όλο τον πολιτισμό ο οποίος ήταν σκληρός πολιτισμός την εποχή εκείνη. Περάσανε και σκληρά πράγματα οι Κινέζοι.
Ε βέβαια. Μια χανής χώρα, ένας λαός τέτοιος δεν μπορεί να διοικηθεί αλλιώς. Ακριβώς. Εμένα οι γονείς μου είχαν μείνει αχμάνωτοι έξι μήνες στην Κίνα. Γιατί ήταν ο μπαμπάς καπετάνιος είχε πάει και η μαμά έξι μήνες και εντωμεταξύ Είχε φύγει από τη ζωή η γιαγιά μας Και τα δυο αδερφάκια Που είχαν μείνει ορφανα Ο αδερφός και η αδερφούλα Εμείς κάναμε την τελετή της γιαγιάκας μας Μάλιστα Αλλά ήταν Πολύ άγρια Ιστορία Δεν μπορούσαμε να έχουμε αλληλογραφία Με τους γονείς Δεν έρχονταν τα γράμματα Η δε μητέρα μου διαστατικά ένιωσε Ότι έφυγε η μητέρα της και ο πατέρας μου πήγε και της αγόρασε ένα τρανζίστορ για να την ηρεμήσει.
Ένα τρανζιστοράκι. Ναι, ναι, ναι. Τέλος πάντων, λοιπόν, και αυτά τα προσωπικά μας. Για ποιο λόγο, Βάγκελ, πιστεύεις έχουν χαρακτηρίσεις εγγραφέα της αποδοχής του διαφορετικού και της αλληλοκατανόησης. Κοίταξε, πιστεύω ότι αν βάλουμε όλο το έργο όμως σε ένα λεμονοστήφτη και προσπαθούμε να βγάλουμε μία λέξη θα είναι η λέξη αγάπη η αγάπη στον άλλο και έρχεται λοιπόν ως δεύτερο βιβλίο μου ο Τρίγωνο Ψαρούλης που ουσιαστικά αυτό λέει ότι πρέπει να αποδέχεσαι τον άλλον όπως είναι που τελικά αυτός ο άλλος είσαι εσύ άρα ο καθένας έχει δικαίωμα να είναι ο εαυτός του αυτό λοιπόν διαπερνάει σε πάρα πολλά σημεία όλο το έργο μου και το πιστεύω και εγώ αυτό πολύ δηλαδή ότι είμαστε πρέπει να σεβόμαστε τον καθένα με αυτό που είναι και να προσπαθούμε και οι άλλοι να αποδέχονται αυτό που είμαστε εμείς.
Θα ήταν πολύ βαρετός ο κόσμος αν ήμασταν όλοι οι ίδιοι αλλά θα ήταν και πολύ επικίνδυνο να προσπαθούμε ο ένας να κάνει τον άλλον σαν τον εαυτό του. Άρα λοιπόν αυτή η ποικιλία είναι αυτή που δίνει και στο ανθρώπινο γένος έτσι ένα τόσο σημαντικό προβάδισμα στη γη. Άρα λοιπόν ουσιαστικά αυτό προσπαθώ εγώ να περάσω και νομίζω ότι περνάει κυρίως με πρασβευτή τον Τουρκονοψαρούλη αλλά και με άλλα βιβλία μου που ουσιαστικά μας αποκάλυψαν φαντάσου δεκαετία τώρα 90 ότι δεν είμαστε όλοι οι ίδιοι και υπάρχουν και άλλοι.
Και άλλοι λαοί και άλλοι άνθρωποι και άλλες γλώσσες και άλλοι πολιτισμοί. Εκεί που αρχίζει λοιπόν ο κόσμος και γίνεται πολυπολιτισμικός έρχεται ο Τουρκονοψαρούλης να μιλήσει για το πως κανείς πρέπει να σέβεται τον άλλον όποιος και αν είναι αυτός. Είσαι επίσης μεταφραστής παιδικών βιβλίων, σχεδιάζεις εκπαιδευτικά προγράμματα και διάφορα άλλα.
Πού βρίσκεις το χρόνο και ποιες είναι οι βασικές προτεραιότητές σου? Κοίταξε, βασική προτεραιότητα, όμουν η δουλειά μου φυσικά, γιατί από αυτή ζω, του εκπαιδευτικού, αλλά θα ήμουν ένας πολύ δυστυχισμένος εκπαιδευτικός αν δεν είχα όλα τα υπόλοιπα. Δηλαδή, όλα τα υπόλοιπα είναι το οξυγόνο μου. Είμαι εργασιομανής και νομίζω ότι η δουλειά είναι για μένα μία θεραπεία.
Παράδειγμα, χθες το βράδυ που είχα κάτι ζαλάδες, εγώ στο μυαλό μου για να μην αγχωθώ, σχεδίαζα ένα επεισόδιο του Τρίγωνο Ψαρούλη από την καινούργια σειρά που γράφω. Είναι το οξυγόνο μου η δουλειά, η δουλειά αυτή, και δεν μπορώ να μην το κάνω. Βρίσκω το χρόνο, γιατί αλλιώς θα βαριόμουν πάρα πολύ, θα ήμουν πολύ δυστυχισμένος.
γεμίζω το χρόνο μου με τα πάντα γιατί αυτά με τροφοδοτούν αυτά με κρατάνε ενεργό η δουλειά, η συγγραφή τα εκπαιδευτικά προγράμματα, η μετάφραση όταν κουράζομαι από το ένα κάνω το άλλο ακόμη και το καλοκαίρι δεν έχω βρει τον εαυτό μου ποτέ να μην έχει τίποτα να κάνει θα πάρω μαζί μου κάτι που γράφω ή κάτι που μεταφράζω ή κάτι που σχεδιάζω για το χειμώνα είναι το οξυγόνο μου Μάλιστα Πώς χαρακτηρίζεις σήμερα τις γενιές των παιδιών και των νέων Κοίταξε ζούμε σε μια εποχή πολύ μεταβατική Και νομίζω ότι τα παιδιά έχουν χάσει λίγο τον προορισμό τους Είναι έτσι λίγο χαμένα στη μετάφραση όλων αυτών των εξελίξεων που γίνονται γύρω μας Με το AI, με τα καινούργια πράγματα που ανοίγονται Ένας καινούργιος κόσμος αλλιώτικος Οι μηχανές, τα ρομπότ Τα παιδιά λίγο έχουν αποπροσανατολιστεί οι προηγούμενες γενιές όλες, ειδικά οι δικές μας, είχαν στόχους, είχαν ιδανικά και προσπαθούσαν κάτι να κάνουν, να αλλάξουν τον κόσμο, ξέρω εγώ, η γενιά του Woodstock.
Υπάρχει αγάπη ο ένας με τον άλλον. Σήμερα νιώθω ότι οι γενιές είναι κάπου χαμένες, που δεν μπορούν να ερμηνεύσουν όλο αυτό που βλέπουν γύρω τους. Έχονται και έναν βομβαρδισμό από τις οθόνες, πραγμάτων που δεν μπορούν να τα ερμηνεύσουν. άρα κάπου χάνονται και γι' αυτό εγώ θεωρώ ότι είναι σημαντικό και πρέπει να το πούν και εμείς τους γονείς η ανάγνωση ουσιαστικά κειμένων που είναι φορέας αξιών και οι λέξεις δες πόσο σημαντικό είναι οι λέξεις είναι ο φορέας της σκέψης μας αν έχουμε παινία λέξεων θα έχουμε και παινία σκέψης θα σκεφτόμαστε με εικόνες δεν είναι το ίδιο πρέπει λοιπόν να συστρατευτούμε όλοι αυτές οι γενιές, αυτά τα παιδιά να ξαναγνωρίσουν την μαγεία των λέξεων και την αξία της ανάγνωσης και έτσι να βρούνε και πάλι τις αξίες που χωρίς αυτές στη ζωή τους δεν θα έχει νόημα.
Οι μηχανές δεν μπορούν να φέρουν ευτυχία. Και δεν μπορούν να καλύψουν όλα αυτά τα οποία έχει ένας άνθρωπος μέσα του τις αξίες και την ιστορία και ούτω κατευθυντικά. Αλλά ξέρεις κάτι, μια γενιά που έβλεπε η γενιά ας πούμε των ανθρώπων του πολέμου έβλεπε δίπλα τους να σκοτώνεται κάποιος σήμερα δεν είναι το ίδιο που το βλέπει να σκοτώνεται κάποιος στο playstation άρα λοιπόν έχουμε μια διαφορά φάσης πως το αλλιώς μιλάει ο θάνατος εκείνη τη γενιά και αλλιώς μιλάει στην τωρινή αυτό λοιπόν είναι λάθος γιατί δεν είναι ο θάνατος στο playstation δεν είναι αυτή η πραγματικότητα τα παιδιά μας λοιπόν δεν πρέπει να ζουν μια εικονική πραγματικότητα και το συνέστημά τους θα γίνει εικονικό και με ανησυχεί πάρα πολύ εμένα αυτό Αυτό οφείλεται και πιστεύω και στην οικογένεια.
Γιατί τα παιδιά δεν έχουν την επιλογή. Μπορεί να παρασύρεται το ένα από το άλλο. Αλλά αν η οικογένεια δεν είναι κοντά τους και να τα αποδεικνύει και να έχουν και πρότυπα από τους γονείς, είναι πολύ σημαντικό αυτό. Εγώ στην ερώτηση που μου την κάνουν πάρα πολύ συχνά, όπως καταλαβαίνεις, ότι αχ κύριε, λέω που λένε το παιδί μου δεν διαβάζει, τι να κάνω, λέω διαβάστε εσείς.
λέει εννοείται παραμύθια όχι τους λέω, γίνεται το παράδειγμα εάν βλέπει από μωρό ότι η μαμά την ώρα που χαλαρώνει την ώρα που περνάει καλά για τον εαυτό της είναι σε μια πολυθερώνα και διαβάζει αυτό το παιδί θα πάρει αμέσως το μήνυμα χωρίς λόγια, χωρίς διδακτισμό, χωρίς τίποτα ότι η ανάγνωση και το διάβασμα ενός βιβλίου είναι απόλαυση εάν η μαμά παίζει στο κινητό αν ο μπαμπάς βλέπει ποδόσφαιρο και το παιδί θα παίξει το κινητό, θα δει ποθόσφαιρο, θα κάνει ό,τι κάνουν οι γονείς του.
Είναι πάρα πολύ ξεκάθαρο αυτό. Τι ωραία που το είπες αυτό Ευάγγελε. Πραγματικά τι ωραία γιατί μου θυμίσες τον εαυτό μου και το παιδί μου το οποίο ακριβώς ακολούθησε τον δικό μου τρόπο γιατί εγώ διάβαζα από πάρα πολύ μικρή και μάλιστα επειδή έζησα και πολλά χρόνια εκτός Ελλάδος δεν είχα και την ικανότητα να διαβάσω ελληνικά βιβλία οπότε όταν ανακάλυψε τη βιβλιοθήκη μου και τα βιβλία που είχα διαβάσει έπεσε με τα μότρα μόνο του το παιδί γιατί με έβλεπε γιατί έβλεπε ακριβώς μου άρεσε το διάβασμα και ήμουνα και βιβλιοφάγος αλλά και παράλληλα επιλογή βιβλιοφάγου όχι οτιδήποτε ειδικά τον τελευταίο καιρό επειδή μου στέλνουν κάποιοι εκδότες βιβλία τα οποία δεν είναι της επιλογής μου και της αρεσκίας μου έχω κάποιες πηγές όπου πηγαίνω και τα στέλνω στους ανθρώπους οι οποίοι ζουν από αυτά και έτσι και εκείνοι μπορούν και τα πουλάνε να τους βοηθώ κατά κάποιο τρόπο αλλά και εγώ δεν θέλω να κρατάω κάτι το οποίο δεν με εκφράζει και να το κρίνω ή να εγώ να το πω
και σε μια παλιότερη συνάντηση μας μου είχες πει νότα βιβλία καλά και εγώ ένιωσα λίγο τι να πω τώρα για τους συναδέλφους και μου λες ε όχι Ευαγγελί δεν είναι όλα τα βιβλία πράγματι λοιπόν έτσι είναι μα είναι αλήθεια αυτό αλλά έχει πολύ μεγάλη σημασία να αναπτύξουμε στα παιδιά μας και το κριτήριο να πούνε για κάποιο βιβλίο ότι οκ αυτό δεν μ' αρέσει αλλά να ξέρουν γιατί δεν τους αρέσει βέβαια λοιπόν για τους γονείς τους τι έχεις να πεις και ως δάσκαλος και ως πατέρας νιώθω και αυτοί ότι είναι λίγο χαμένοι Δηλαδή τους βλέπω ενδιαφέρονται πολύ με έναν ίσως λάθος τρόπο.
Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από ακριβές διακοπές, μακάρι να μπορεί κανείς να τις κάνει, δεν λέω. Ούτε από πολύ ακριβά ρούχα, μακάρι να τα πάρει. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από χρόνο και από μια ποιοτική σχέση. Χαίρομαι πολύ να βλέπω νέους γονείς, να περπατάω στο βουνό και βλέπω γονείς και έχουν το παιδί πολύ καλό ποδήλατο, ο καλό κράνος και ο μπαμπάς ωραίο ποδήλατο και ο ωραίος κράνος και ο μπαμπάς και κάνουν μαζί την Κυριακή ποδήλατο.
Και λέω τι ωραίο και φαντάζομαι ότι το ίδιο ή στο γήπεδο ή στο μπαλέτο με τη μαμά παρά όπως στερεοτυπικά αυτά που λέω, αλλά δεν έχει σημασία, έτσι γίνονται συνήθως. Λέω τι ωραίο θα ήταν αυτό αν ήταν και στο βιβλίο. Δηλαδή ο μπαμπάς αναγνώστης να πάρει το παιδί του και να πάνε μια Κυριακή στη βιβλιοθήκη ή ο μπαμπάς αναγνώστης να πάνε μαζί να δουν ένα βιβλίο που έχουν στο σπίτι και το δουν και σε θέατρο.
Ουσιαστικά λοιπόν αυτή η σχέση και έγινε μια έρευνα στο Πανεπιστήμιο και η φίλη μου η καθηγήτρια Τζίνα Καλογύρου ρώταγε τις φοιτητές το αγαπημένο τους βιβλίο και βγήκε ο τριγωγόψαρούλης νομό 1 και πίστευε ότι θα της λέγανε ότι γιατί ήταν το διαφορετικό ψάρι και όταν της ρώτησε γιατί οι πιο πολλές φοιτήτρες είπανε τις σχέσεις μας με το παιδί μας δεν είναι το ίδιο καθόμαστε και βλέπουμε στην ίδια ταινία, το βιβλίο το σταματάμε όπου θέλουμε, παίζουμε, ντυνόμαστε ήρωες, ζωγραφίζουμε, χτίζουμε μια σχέση, άρα λοιπόν αυτό που θα έλεγα στους γονείς είναι βρείτε λίγο χρόνο, δεν χρειάζεται πολλής ένα δεκάλεπτο, βρείτε λίγο χρόνο παίξτε, διαβάστε ασχοληθείτε μαζί με το παιδί με βιβλία, αφήστε το κινητό στην άκρη, τον υπολογιστή στην άκρη δεν χρειάζεται εκείνη την ώρα ασχοληθείτε μαζί με το παιδί με γέφυρα ένα βιβλίο Εσύ Ευάγγελε τι μηνύματα προσπαθείς να περνάς μέσα από τα βιβλία σου Προσπαθώ να βοηθήσω το παιδί να ανακαλύψει τον εαυτό του που είναι πολύ βασικό
και να ανακαλύψει και τον άλλο και τον κόσμο γύρω του και τον άλλο μέσα σε αυτό. Δυστυχώς τα παιδιά μας γίνονται πολύ εγωκεντρικά, κλείνονται πολύ, δεν έχουν ενσυναίσθηση ένα θέμα λοιπόν που με ενδιαφέρει πάρα πολύ είναι να μπορώ να καλλιεργήσω την ενσυναίσθηση να μπορούν να μπουν στα ρούχα και στο μυαλό και στη λογική του άλλου και να νιώσουν πως νιώθει, δηλαδή όλα αυτά τα φαινόμενα που συζητάμε σήμερα, το μπούλινγκ στα σχολεία ή ξέρω εγώ όλα αυτά που γίνονται, εάν μπορούσα να καταλάβω πόσο στεναχωρώ τον άλλον πόσο δυστυχισμένο τον κάνω δεν θα το έκανα. Δεν είναι όλα πλάκα δεν είναι όλα αστεία, δεν είναι όλα χωρίς συνέστημα. Άρα έχει μεγάλη σημασία να καλλιεργήσουμε σε αυτά τα παιδιά σήμερα την ενσυναίσθηση.
Λοιπόν, έχω την τελευταία ερώτηση. Τι γράφεις όλο ένα και ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον. Καταρχήν έχω πάντα κάτι στα σκαδιά δεν τελειώνει ποτέ ασχολήθηκα πολύ και μου άρεσε και με τα θεατρικά του Τρίγωνο Ψαρούλη και με τις ταινιούλες animation που ήταν μια άλλη λογική. Άρα λοιπόν είμαι σε μια θάση που μου αρέσει πολύ να δουλεύω σενάρια και θεωρώ ότι είναι ένας άλλος τρόπος να προσεγγίσουμε λίγο τον μικρό θεατή και να τον πάμε στο βιβλίο από εκεί που του είναι πιο οικείο ως τέχνη είτε το θέατρο είτε το κινηματογράφο. Έχεις ξεκινήσει κάτι τέτοιο? Έχω ξεκινήσει, ναι βέβαια. Πολύ ωραίο.
Και συνήθως ξέρεις πάω και κρύβομαι Στα καθίσματα ή τελευταία σειρά Ή πάω στις κουίντες πίσω στο παρασκήνια Γιατί στο θέατρο Οι αντιδράσεις των παιδιών είναι χειροπιαστές Δηλαδή το βιβλίο Το βιβλίο το παίρνει κανείς σπίτι του Εγώ δεν ξέρω γελάει εκεί που έχω βάλει εγώ ένα στίο Ενώ στο θέατρο το βλέπεις μπροστά σου Ναι Τα ξέρεις ότι πηγαίνω και βλέπω παιδικές παραστάσεις Κι εγώ Παλιά πριν κάνω και παιδιά δικά μου Δανειζόμουνε κάνα παιδάκι Κάνα βαπτιστήρι Μετά είπα δεν πειράζει θα πηγαίνω και μόνος μου Μεγαλώσαν τα παιδιά μου τώρα Αφού τα παιδιά μου τα είχα πάει σε πάρα πολλά έργα Τώρα πηγαίνω και μόνος μου Δηλαδή και τα Χριστούγεννα αυτά που μας πέρασαν Πήγα και τα παραστάσεις με ενδιέφεραν πολύ Απλώς πια Μου έχει φύγει αυτή η απόλαυση Του αγνού θεατή τα βλέπω όλα ως σενάριο δηλαδή παρακολουθώ πως είναι γραμμένο το έργο γιατί ξέρεις είναι η διαστροφή του επαγγέλματος σε αυτή τη φάση λοιπόν μαζί με τα βιβλία μου αρέσει πολύ να ασχολούμαι με το θέατρο και το σινεμά
πολύ ωραίο είναι αυτό που λες και μακάρι να είσαι καιρός, δυνατός και να ασχοληθείς με αυτό. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την ευχή και πραγματικά και εγώ θέλω να σε ευχαριστήσω γιατί ήταν μια πάρα πολύ ουσιαστική κουβέντα που σπάνια κανείς συναντάει στα μίδια και δίνεις και την ευκαιρία στον άλλον να σκεφτεί πάνω στο έργο του και είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό.
Λοιπόν Ευάγγελε έχουμε τελειώσει θέλω να σου ευχηθώ καλό Πάσχα να προσέχεις στον πολύτιμο εαυτό σου, την υγεία σου να το φροντίσεις αυτό μην το εγκαταλείψεις να χαίρεσαι την οικογένειά σου δεν σε ρώτησα βέβαια από διακριτικότητα πόσο χρονών είναι τα παιδάκια σου 22 και 27 23 και 28 έχεις κοριτσά και αγοράκι η Ελεάν είναι και 28 ο Σύριος είναι 23 να ζήσουν και να είναι χαρούμενα στη ζωή τους και να έχουν πάντα έτσι εξέλιξη όπως οι γονείς τους να είσαι καλά σε ευχαριστώ και καλό Πάσχα και να χαίρεσαι και εσύ όλους τους δικούς σου σε ευχαριστώ πάρα πολύ και εγώ με τη σειρά μου φίλε μου Θέλω να ευχαριστήσω όλους που μείνατε μέχρι αυτή την ώρα κοντά μας Θέλω να ευχαριστήσω τον Χρήστο τον Τριάντη που ήταν απόψε στον ήχο Και τη συνεργάτη δάμας Εμμανουέλα Νικολαίδου Να είστε καλά φίλοι μου Καλό Πάσχα σας εύχομαι Καλή Ανάσταση Και να προσέχετε τον πολύτιμο αυτό σας
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
