Δυσάρεστες σκέψεις και τρίτη ηλικία
Health and Wellbeing - Υγεία και ΕυεξίαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Η καθηγήτρια Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, και γενική γιατρός, Μαγδαληλή Σιμώνη, μας εξηγεί τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι ηλικιωμένοι, μπορούν να αντιμετωπίσουν τις δυσάρεστες σκέψεις.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Κάντε like, μοιραστείτε, σχολιάστε, ακολουθήστε μας στο facebook στο SBS Greek. Ραδιοφωνία SBS, ακούτε το ελληνικό πρόγραμμα στο μικρόφωνο Αλέξανδρος Λογοθέτης. Να περάσουμε στην τακτική ιατρική μας ενότητα. Στην άλλη άκρη της σύνδεσης, η καθηγητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης και η γενική γιατρός Μαγδαληνή Σιμώνη.
Γιατρέ καλησπέρα. Καλησπέρα, Αλέξανδρε. Λοιπόν, θα μιλήσουμε τώρα για ένα θέμα το οποίο απασχολεί αρκετούς ηλικιωμένους και ίσως να απασχολεί και κάποιους από τους ακροατές μας. Επομένως, θα μιλήσουμε για τις δυσάρεστες σκέψεις στην τρίτη ηλικία. Τι είναι αυτές οι δυσάρεστες σκέψεις και πώς προκαλούνται. Οι δυσάρσεις σκέψεις προέρχονται πολλές φορές από στις στοιχείες της ζωής, αναμνήσεις, άτομα που αγαπάς που δεν υπάρχουν, που έχουν συγχωρηθεί, που το κορμί κουράζεται, έχεις πόνο από ρευματισμούς ή αρθριτικά και χρόνιες παθήσεις και δεν κυκλοφοράς κανονικά και το άτομο κλεισμένο μες στο σπίτι με τη μοναξιά και με τις σκέψεις του.
Τώρα όταν υπάρχουν αυτές οι αλλαγές στη ζωή, τα παιδιά αποσχολούνται με τη ζωή τους και δεν είναι ότι έχουν προσωπική ζωή σαν άντρας ή γυναίκα, με άτομα που μπορούν να συζητήσουν τα πράγματα που θα θέλανε όταν ήταν και πιο νέοι. Μπράβο. Επομένως, εδώ είναι το ζήτημα. πώς μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να συζητήσουν με κάποιους δικούς τους ανθρώπους ή ακόμη καλύτερα εγώ θα έλεγα με τον προσωπικό γιατρό για αυτές τις δυσάρεστες σκέψεις.
Αυτό είναι πολύ καλό και αυτό το έχουμε και εμείς στην γιατρική και στην γενική παθολογία με τον General Practitioner όταν έχεις δεσμό με τον γιατρό σου και όταν συνήθως χρειάζεται και γλώσσα να μπορείτε να συνοηθείτε με την ίδια γλώσσα. Αυτό είναι το δύσκολο για τους λυκειωμένους. Να σας ρωτήσω κάτι. Εδώ είναι το θέμα.
Μπορείτε εσείς ως γενικοί γιατροί, διότι πολλοί ομογενείς μας πάνε σε άλλους γενικούς γιατρούς, βλέπουν άλλους γενικούς γιατρούς που δεν μιλάνε τη γλώσσα μας. Επομένως μπορούν αυτοί οι γενικοί γιατροί να κανονίσουν να υπάρχει και ένας διερμηνέας εκεί πέρα να τους βοηθήσει Ναι, μπορούν Χωρίς χρέωση δηλαδή για αυτούς Χωρίς χρέωση Αλλά πολλές φορές δεν το ζητάει ούτε ο ασθενής γιατί και ο ασθενής σκέφτεται δεν θέλω να τον κρατήσω το γιατρό μου δεν θέλω να καθυστερήσει Εγώ πιστεύω ότι δεν το ζητάνε Δεν το ζητάνε.
Ξέρετε γιατί δεν το ζητάνε. Εγώ πιστεύω ότι ντρέπονται ίσως να μιλήσουν σε κάποιον, φοβούνται. Μήπως ακουστεί στον περίγυρο και λοιπά και ποιος είναι αυτός. Διότι μην ξεχνάμε ότι υπάρχει αυτό το στίγμα. Αλλά εδώ είναι το θέμα ότι δεν πρέπει να υπάρχει στίγμα. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε διάφορες σκέψεις, κακές σκέψεις, δυσάρεστες σκέψεις και δεν είναι ντροπή να τις συζητήσουμε με το προσωπικό μας γιατρό ή με κάποιον άλλον άνθρωπο.
Επομένως, με ποιον άλλον άνθρωπο μπορούμε να τις συζητήσουμε. Πρέπει να μάθουμε να το μπορούμε και οι ίδιοι να έχουμε και ημερολόγιο και να τα γράφουμε και να σκεφτόμαστε εάν δεν έχουμε άτομο την ίδια στιγμή να γράψουμε κάτω τις σκέψεις και μετά μπορούμε όταν έχουμε τις αρνητικές σκέψεις, μετά πρέπει να σκεφτούμε και τα αληθινά, τα θετικά τα πράγματα που μπορούσαν να συμβούν.
Μπορούμε να σκεφτούμε και τις καλές αναμνήσεις. Υπάρχουν και τα γκρουπ, σαν την Πρόνοια και σαν άλλες οργανώσεις με τους συλλόγους, που μαζεύονται και έχουν και τα κλαμπ και αυτό βοηθάει πάρα πολύ τον κόσμο, που έχουν ανάγκη και έχουν θέληση να επικοινωνήσουν με άτομα. Η κοινωνικοποίηση λοιπόν, αυτό είναι. Η κοινωνικοποίηση, δηλαδή οι συναναστροφές με άλλους συνομιλίκους, με άλλους ομογενείς, αυτό είναι το κλειδί πιστεύω για αυτό το πρόβλημα.
Βέβαια, εκεί είναι το ζήτημα ότι πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους έχουν μπει σε ένα φαύλο κύκλο που δεν μπορούν να ξεφύγουν. Άρα πώς μπορούμε αυτό να το αντιμετωπίσουμε, πώς μπορούμε αυτούς τους ανθρώπους να τους βοηθήσουμε να κρατήσουν σε απόσταση αυτές τις σκέψεις γιατρέ και με αυτό να κλείσουμε. Πιστεύω ότι θα ήταν και κάτι που χρειαζόμαστε όλοι μας να σκεφτούμε ότι ο λυγιωμένος που είναι στην παρέα μας ότι έχει ανάγκες ανθρώπινες για φιλία και για συζήτηση για πράγματα που είναι εκτός της οικογένειας, εκτός τα παιδιά που έχουν να κάνουν με τα δικά τους τα θέματα και πάντα να ρωτάμε όπως λέμε στην κοινωνία που λέμε το I am your guy πώς νιώθεις, νιώθεις καλά σήμερα, δεν σε βλέπω να είσαι στα καλά σου, μήπως έχεις κάτι που σκέφτεσαι.
Σε γείτονες για παράδειγμα, ηλικιωμένους αν έχουμε. Ο ένας να ρωτάει με τον άλλον και να αρχίσει η συζήτηση έτσι, να βγαίνουμε από τον εαυτό μας, να βγαίνουμε και από τα σπίτια μας και να προσπαθήσουμε να έχουμε τέτοιες συζητήσεις με άλλα άτομα. Το καλό είναι ότι όταν αρχίσουμε με την συζήτηση και αρχίσουμε με κοινωνικές επαφές και με γκρουπ και με παρέες, ξεφεύγουμε από αυτές τις ασκητικές και τις δυσάρεστες σκέψεις.
Και το άλλο που βοηθάει είναι να καλέσεις και άτομα να περάσουν και από το σπίτι σου για να έχετε κανένα καφεδάκι ή για να πάτε και για περπάτημα ή για κάτι έξω από το σπίτι. Μάλιστα. Και με αυτά γιατρέ να ολοκληρώσουμε μία ακόμα ιατρική ενότητα. Να σας ευχαριστήσω για μία ακόμη φορά για την πολύτιμη συμβολή σας στο πρόγραμμα μας.
Ευχαριστώ πάρα πολύ, Αλέξη Τρέ.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα