Γιατί η εποχή μας έχει τόσο θυμό και πώς μπορούμε να ηρεμήσουμε λίγο;

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:01 Γιατί η εποχή μας έχει τόσο θυμό και πώς μπορούμε να ηρεμήσουμε λίγο? Γράφει η Μαρία Παπαδοδημητράκη για το ou.gr. Διαβάζει η Ρούλη Καρασιλιώτη. Η οργή μοιάζει να έχει γίνει το κυρίαρχο συνέστημα της εποχής. Τι μπορούμε να κάνουμε για να μην εγκλωβιζόμαστε σε αυτήν? Υπάρχει πολύς θυμός εκεί έξω. Στους δρόμους, στις προσωπικές μας σχέσεις, στις οικογενειακές συζητήσεις, στα social media, στα αμέτρητα διαδικτυακά chatrooms Θυμώνουμε για την πολιτική, το ποδόσφαιρο, μια θέση parking, μια ξαπλώστρα στην παραλία Το πώς πρέπει να μεγαλώνουμε τα παιδιά ή να φροντίζουμε τα κατοικίδια μας Το ποιοι έχουν δικαίωμα να αποκαλούνται ζευγάρι Το ποιοι είναι οι ενάρετοι αυτής της κοινωνίας Κάποιες φορές θυμώνουμε επειδή αισθανόμαστε ότι αδικούμαστε και άλλες, ο θυμός μοιάζει να έχει γίνει αυτοσκοπός Πάντως, δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για να τον συναντήσουμε αρκεί να ανοίξουμε το κινητό μας Ο θυμός ως δημόσιο θέαμα Στα κοινωνικά δίκτυα, το συνέστημα αυτό έχει αποκτήσει μια ιδιαίτερη μορφή

01:20 Η διαφωνία συχνά δεν εκφράζεται ως διαφορετική άποψη, αλλά ως επίθεση, ηρωνία, διαπόμπευση ή προσπάθεια ακύρωσης του άλλου. Ενισχύεται δε και από την αίσθηση ότι έχουμε στη διάθεσή μας ένα παγκόσμιο μεγάφωνο. Μπορούμε να εκφράσουμε την αγανάκτησή μας σε ένα δυνητικό κοινό εκατομμυρίων ανθρώπων, ακόμη κι αν στην πραγματικότητα μας ακολουθούν μερικές εκατοντάδες.

01:52 Έτσι, καταλήγουμε όχι μόνο να εκφράζουμε αυτό που αισθανόμαστε αλλά να το παρουσιάζουμε με τρόπο που θα προκαλέσει αντίδραση. Μία αντίδραση που με τη σειρά της θα φέρει κι άλλη αντίδραση. Οι δεξαμενές οργείς Όπως γράφει ο ψυχαναλητής και ομότιμος καθηγητής αγγλικής γλώσσας στο Goldsmiths, Josh Cohen ο γερμανός φιλόσοφος Πίτερ Σλόντερντιγκ διακρίνει δύο μορφές θυμού.

02:23 Τον αποθηκευμένο εντός εισαγωγικών. Ο θυμός εκείνων που αισθάνονται ταπεινωμένοι, αδικημένοι ή αποκλεισμένοι και συγκεντρώνεται γύρω από έναν ηγέτη ή ένα συλλογικό πολιτικό σχέδιο. Τον διασκορπισμένο εντός εισαγωγικών. Υπάρχει παντού, αλλά δεν έχει σαφή κατεύθυνση Ξέρουμε ότι κάτι δεν πάει καλά Αισθανόμαστε ότι κάποιος ή κάτι μας έχει αδικήσει Όμως δυσκολευόμαστε να προσδιορίσουμε τι ακριβώς πρέπει να αλλάξει και πώς Η μορφή αυτή έχει ένταση, αλλά δεν έχει διέξοδο Και αυτό την κάνει εύκολα αντικείμενο εκμετάλλευσης Η ανασφάλεια τροφοδοτεί τον θυμό Ο θυμός και στη συνέχεια η οργή δεν εμφανίζεται σε κοινωνικό κενό, δεν δημιουργείται από το πουθενά.

03:21 Τρέφεται από την ανασφάλεια, τον φόβο και την αίσθηση ότι χάνουμε τον έλεγχο. Είναι εύκολο η διαφωνία να μετατραπεί σε καχυποψία όταν δεν εμπιστευόμαστε τους θεσμούς, την πολιτική, τα μέσα ενημέρωσης, τους ανθρώπους γύρω μας. Τότε ο άλλος δεν είναι κάποιος που σκέφτεται διαφορετικά Αλλά κάποιος που βρίσκεται απέναντί μας Με άλλα λόγια, αν δεν συμφωνείς μαζί μου, τότε είσαι εναντίον μου Κι αυτή η λογική εντός εισαγωγικών, δείχνει η εμπειρία των τελευταίων χρόνων Δεν οδηγεί σε θετικά αποτελέσματα Έτσι, ο θυμός λειτουργεί σαν αντίδοτο στην αβεβαιότητα Όταν τα πράγματα μοιάζουν περίπλοκα, το να θυμώσουμε μπορεί να τα κάνει απλούστερα Όταν η στεγαστική κρίση χτυπά μια κοινωνία, είναι ευκολότερο οι πολίτες να εστιάσουν σε έναν κακό που την προκαλεί Παρά να αναλάβουν δράση ενάντια σε ένα ολόκληρο σύστημα Αυτή η απλοποίηση μπορεί να είναι ανακουφιστική, αλλά έχει και κόστος Όταν δεν ξέρουμε τι να κάνουμε Τι γίνεται όμως ο θυμός που έχουμε μέσα μας Μπορεί να τον εκφράσουμε επιθετικά

04:44 Μπορεί όμως να τον καταπιέσουμε και να τον μετατρέψουμε σε σιωπή, ψυχρότητα, ηρωνία ή υπερβολική ευγένεια Μπορεί δηλαδή να μετατραπεί σε μια συμπεριφορά άσχετη με το αρχικό συνέστημα Στην εποχή της συνεχούς σύνδεσης μπορούμε στην παραπάνω λίστα να προσθέσουμε και την αδιάκοπη ανάγκη να αντιδρούμε Τι μπορούμε να κάνουμε?

05:11 Προφανώς, λύση δεν μπορεί να είναι το να μην θυμώνουμε γιατί ο θυμός έχει λόγο ύπαρξης Για παράδειγμα, μας πληροφορεί ότι βιώνουμε μία αδικία Το σημαντικό είναι τι κάνουμε με αυτή την πληροφορία Μπορούμε να σταματήσουμε για λίγο πριν να αντιδράσουμε και να προσπαθήσουμε να ονομάσουμε αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε Είναι θυμός, φόβος, απογοήτευση, ντροπή Μόλις δώσουμε όνομα σε αυτό που μας θυμώνει, θα του στερήσουμε μέρος της δύναμής του Μπορούμε να αντέξουμε για λίγο την αβεβαιότητα Δηλαδή να μην απαντήσουμε αμέσως και να ακούσουμε πριν μιλήσουμε Έτσι αφήνουμε χώρο στην πιθανότητα ότι η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη Το ζητούμενο δεν είναι να μην θυμώνουμε Αλλά να αντέχουμε τον θυμό μας χωρίς να τον μετατρέπουμε αυτομάτως σε επίθεση