Το ατέλειωτο μπλουζ του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Είμαστε στο 1995 και ένας πιτσιρικάς 11 χρονών πηγαίνει σε μια συναυλία με τους γονείς του στο θέατρο Παπάγου και έχει να περιμένει βασικά στην είσοδο διότι εκείνη την εποχή υπάρχει η μόδα όπου αυτοί που θέλουν να πάρουν μια συναυλία διαπραγματεύονται με την είσοδο το γεγονός ότι θέλουν να πούνε χωρίς εισιτήριο. Και κάποιοι από αυτούς, ονόματα δεν λέμε φυσικά, αλλά μπορεί να ήταν και οι δικοί μου γονείς μπορεί να είχαν μπει σε αυτό το τρυπάκι και σε αυτή τη μόδα και να μην σας τα πω λόγο καταφέραμε να δούμε τον Λαβρέντη Μαχαιρίτσα και τον Διονύση Τσακνή το 1995 χωρίς εισιτήριο και ίσως αυτή η πολύ ροκ στιγμή της προεφηβείας μου να με έκανε να συμπαθήσω πάρα πολύ τον Λαβρέντη Μαχαιρίτσα Καλά καταλάβατε, ο Λαβρέντης Μαχαιρίτσας είναι το θέμα του νέου μας επεισοδίου στις ιστορίες που δεν πρέπει να ξεχαστούν.

00:51 Πάμε τελος αρχής. Τι γινόταν λοιπόν τότε το 1995-1996. Ο Λαβρέτης τότε ήταν ένας ήρωας, ήταν ένας ροκστάρ, ο οποίος μαζί με τον Διονύση Τσάχνη ήταν ένα από τα πιο εμπορικά δίδυμα σε αυτό που τότε λεγόταν έντεχνο ροκ. Έντεχνο όπως θέλετε πείτε το. Και για ένα πιτσιρικά της εποχής λοιπόν είναι πάρα πολύ εντυπωσιακή η παρουσία του γιατί καταρχήν είναι ένας τύπος που δίνεται σαν τους γονείς μας, δίνεται σαν ένας πολύ χαλαρός δημόσιας υπάλληλος σε εποχή Πασόκ και ταυτόχρονα είναι ζωσμένος με μια ηλεκτρική κιθάρα και παίζει μπαλάντες.

01:41 Νομίζω ότι αυτός ο συνδυασμός είναι άχαστος σε κάθε περίπτωση. Στη συνέχεια μας χαρίζει ένα σωρό hits για τον Τούρκο στο Παρίσι, για τον Ιωνίση Τσαβόπουλο που αναρωτιέται και τι ζητάω, για τον Ότο, εκεί στον Ότο, εκεί όπου μου κλήρωσε ο έρωτας στον Ότο, τι στίχος και τι ραδιοφωνικό hit. Μια σχέση πληρώνονται 7 χρόνια από το θάνατο του Λαυρέτη Μαχαιρίτσα, θα επιχειρήσουμε να ανασύρουμε κάποιες ιστορίες από τη ζωή του, με τη βοήθεια δύο εκλεκτών καλεσμένων.

02:14 Με τον ένα μιλήσαμε τηλεφωνικά, ο δάκτυρος μας έστειλε ένα πολύ όμορφο μήνυμα, το οποίο και θα το διαβάσουμε. Με τους δύο καλεσμένους μας, λοιπόν, θα επιχειρήσουμε να δούμε ποιος ήταν ο Λαβρέτης Μαχαιρίτσας, τι άνθρωπος ήταν, τι τύπος ήταν. Και ήταν απλά κάποιος που έμοιαζε λίγο με τους γονείς μας, έως πολύ, και ταυτόχρονα είχε τον τρόπο να μας πλησιάσει και να μας κάνει να συμπαθήσουμε αυτό το είδος μουσικής, το λεγόμενο και ως έντεχνο.

02:40 Ή μήπως θα είναι πολλά περισσότερα πράγματα. Για να βρούμε λοιπόν κάποιες απαντήσεις, κάναμε το εξής. Εγώ καταρχήν μίλησα με τον Παύλο Κικρίλη, ο οποίος ζει τα τελευταία χρόνια σε ένα πολύ όμορφο και απομακρυσμένο μέρος, είναι λίγο πιο μακριά από την Ελλάδα, και μας μίλησε για τον Λαυρέτη Μαχαιρίτσα της εποχής των τερμητών.

02:58 Μας μίλησε για το βιβλίο του που έγραψε, για το βιβλίο που έγραψε για το λαβρέντι μαχαιρίτσα και το ταξίδι των τερμητών και δεν θα ήθελα να φλιαρίσω παραπάνω, θα ήθελα να κάνουμε μια ωραία πάσα στον Παύλο και στην πολύ όμορφη κουβέντα μας. και είχαμε δύο κιθάρες και ξεκινήσαμε να παίζουμε παρέα. Τότε διάφορα κομματάκια πίθνες και τέτοια.

04:05 Και πώς φτάνουμε στους PLJ Band. Εντάξει μετά όταν γίναμε ξέρω εγώ 16-17 κάπου εκεί αρχίσαμε και βλέπαμε όνειρα. Ότι εντάξει να κάνουμε ένα σχήμα. Το πήγαινα εγώ το PORF και το L ήταν ο Λαβρέτης το L και κάναμε τους πρώτους τους PL. PL ήταν τότε. Μετά το φτρατό εγώ 19 μισή χρονών γνώρισα τον Τάκη, τον Βασσαλάκη και τον έφερα και αυτό μαζί μου τρόπερ του στρατώ και ήτανε τον Τζέι, Πιετζέι ήτανε ο Τζίμις, δηλαδή ο Τάκης μετά φτιάξαμε ένα μικρό δίσκο τον Κασπάρ με δικά μας έξοδα με τέσσερα τραγουδάκια μέσα με ξένο στίχο και μετά προχωρήσαμε στο σπίτι του Αρμαγεδόν εκεί μας έλειπε ένας καλός κιθαρίστας και γνώρισε τον Τζέλο ο Λαμπρέντης και έγινε και αυτός μέλος του συγκροτήματος τότε και προχωρήσαμε με την πορεία του Ξέδης.

05:53 Οι Τερμίτες ήταν μια στροφή γιατί το Αρμαγεδόντσα BRJ δεν πούλησε τίποτα, νομίζω ήταν 500 αντίτυπα, πούλησε δώτε, δηλαδή είναι τίποτα. Και ήταν η ιδέα του παραγωγού μας, του Δουλάμι από την Πόλγραμ, από ένα τραγούδι που είχαμε βγάλει με ελληνικό στίχο τότε που μας παρέχονταν ο Ρήθιος να ξεκινήσουμε με τα ελληνικά, ο Δουλάμις, ο Γιάννης ήταν ο παραγωγός μας και από το τίθλο Τερμίτες ας πούμε τη τραγουδία μας πρότεινε ένα όνομα στο Μέτσι και έτσι έγινε η Τερμίτες Το Αρμαγεδόν έχω ακούσει σαν θύμη, σαν ιστορία ότι είχε αφοριστεί από την Εκκλησία κάποια στιγμή είχε θέματα την Εκκλησία Να, αυτό είναι μύθο για βάσικευό δεν ξέρω ποιος το έβαλε, ποιος το έγραψε και ποιος τι αλλά δεν ξέρω τι παρατήθηκε δεν έχει απαγορευτεί το Βαγγέλης Ίσως επειδή ήταν αρκετά αντισυμβατικό για την εποχή του Ναι αλλά γιατί να απαγορευτεί άλλωστε έγραφε μέρη του της Αποκάλυψης του Ιωάννη δεν έγραφε τίποτα δεν έλεγε τίποτα αρνητικό και η απαγγελία που κάνω εγώ μέσα στα ελληνικά εκεί

06:58 είναι ακριβώς ότι έγραφε η Αποκάλυψη του Ιωάννη Οπότε ξεκινάται ένα ελληνόφωνο ροξεγκρότημα με τον Λαβρέντι και με τον Αντώνη και με τον Τάκη σε μια εποχή που οι μπάντες στην Ελλάδα είναι στο απογειό τους ναι ναι, εντάξει, ήταν είχε απιατά παιδιά που γράφουν μουσική και με πολύ μεγάλο ταλέντο τότε, εντάξει δεν θέλω να ονομάσω ένα γιατί θα ξεχάσω και άλλους, και όσοι πάμε και όλες έχουν περάσει πολλά χρόνια αλλά ήταν μια εποχή γενικά δεν ήταν εύκολη για το ελληνικό ρόγκα σκοπό που είμαστε εισαγωγικά γιατί το ρόγκ Εμείς δεν κάναμε ροκ τραγούδια, κάναμε παλάδες που τις εναρχιστρώναμε με ένα ροκ ύφος ας πούμε.

07:41 Αυτό ήταν η όλη κατάσταση. Δεν ήμασταν ροκ όσο μόνο πως ήταν οι Deep Earth, η Ryan Hip και όλοι αυτοί. Ήμασταν παλάδες που κάναμε τραγούδια. Με δοχτή στοψή από αυτά τα βιώματα που είχαμε από τη ροκ σκηνή. Ο Λαβρέντης σε όλο αυτό το συγκρότημα, ποια ήταν η συνθήκη του, πώς ερχόταν, ερχόταν με τις μελωδίες περισσότερο. Κοίταξε ο Λαβρέτης στο Αρμαγεδό με παίζεται ακήπως Ο Λαβρέτης Συνθετικά ήταν το μεγαλύτερο κεφάλαιο Και το κεφάλαιος με όλης αυτής η ιστορία Αν ξεκινήσουμε Από το Γασπάρ και από το Αρμαγεδό Συνθέτες ήμασταν ο Λαβρέτης και εγώ Κατά το μεγαλύτερο ποσοστό Και μετά όταν δήμασαν σαν τερμίτες Ήμασταν Ας πούμε είχα γράψει και εγώ τραγουδιά έχει γράψει αρκετά μητζένος τα πιο πολλά από ό,τι θυπάμε τα έχει γράψει όλα βρέτη τα πιο πολλά Κάνατε πάντως και πράγματα αρκετά θάλαλα όπως η συνεργασία με τη Φλέρη Ταντονάκη που...

08:33 Ναι η Φλέρη ήταν ένα περίεργο άτομο όταν την γνωρίσαμε εμείς ήταν ήδη ψιλοφευγάτη με την καλή εννοιόχη να φευγάτη ήταν η γυναίκα σε μια φάση περίεργης της ζωής της ήταν ένας σταθμός και αυτός στη δικιά μας πορεία ο μεγαλύτερος σταθμός των συνεργασιών μας ήταν με τον Ταλάρα. Από εκεί γίναμε γνωστοί, ας το πούμε έτσι. Γιατί δεν μας αρκούγονταν να μας ακούσαν τότε και αυτή ήταν η ιδέα κάποιος τραγουδιστής που κάπως να μην είναι τόσο λαϊκός και τότε να τραγουδήσει κάποια τραγούδια, μα για να γίνουμε γνωστοί.

09:12 Και έτσι και έγινε. Με τον Ταλάρα, με τη Σκόνη ας πούμε έγινε. Και από τότε ξεκινήσαμε βέβαια. εντάξει γεμίζαμε ένα ξερωμένα λυκαβητό και μετά παίζαμε στην πλάκα στο Σινεπαρί το παλιό του Δωμάζου το μαγαζί μετά και ήταν μόνο εμείς και δέκα φίλοι από κάτω ήταν περίεργα πάνω να δεις πως λέει από τη μία στιγμή να γεμίζεις ένα τόσο μεγάλο χώρο και από την άλλη μέσα άδειος ήταν η κατάσταση στην Ελλάδα έτσι ήταν η μουσική τότε εντάξει Ζωή μου που χέριζε στο κίτρινο αέρα Αααα...

10:38 η αγάπη η αγάπη που χάθηκε στη σκοπή τη ζωή Δεν μπορούσες να βιοποριστείς μέσα από αυτό το πράγμα. Να πεις ότι κάνω αυτό και έχω και την οικογένειά μου, θα μπορώ να τη ζήσω, θα μπορώ να το οργανάνω. Δεν ήταν πάρα πολύ. Δεν κινόταν αυτό στο δικό μας χώρο. Και ήταν και ένας λόγος που ουσιαστικά έφερε και τη διάλυση της μπάντας.

11:47 Ήταν και ένας κυρίως λόγος, ναι βέβαια. Και ο Λαβρέτς είχε και προτάσεις απαλού να συνεχίσει μόνος του. Και καλά και έκανε ο άνθρωπος δηλαδή. Γιατί μετά από τους Θερμίτες πήγε στη Μήνος νομίζω είχε πάει, έτσι δεν είναι. Ναι, ναι, ναι. Και από εκεί έκανε την πορεία που έκανε και αυτός ήταν αρκετά δύσκολα. Έκανε βέβαια το Δημοτικό Blues, πέταξε ας πούμε στα ουράνια.

12:10 Ήτανε του Σπυρόπουλου, του Γιάννη Στύχη και η μουσική του Λαουρέτη και έτσι ξεκίνησε και πήρε προς. Γιατί και αυτός ήταν απογοητευμένος. Είχε κάνει και το πρώτο δίσκο το «Ο Μ' Αγαπάς Κι Ο Σ' Αγαπώ» που ήταν και αυτό λίγο δεν είχε πάει όσο πέρασαν με νεφαντά. Ήταν απογοητευμένος. Αλλά ευτυχώς του πήγε καλά. Όμως είδες ότι...

12:30 Πώς γίνεται είπαμε. Εμείς κάνουμε σχέδια, ο Θεός γελάει. Εν τέλος. ένα πλοίο ασπρό σαν ψυγείο σαν ο ζωοκομείο το 76 σαν χοντρό αστείο Τι γίνεται με το Regunion, με το συναυλίο στο ΣΕΦ, πώς εμφανίζεται αυτό, γίνεται... Στο Ειρήνης και Φιλίας, λες. Ναι. Το Ειρήνης και Φιλίας ήταν μια συναυλία, ίσως σταθμός για μας, μετά από τόσα χρόνια που είχαμε να βρεθούμε βέβαια ο Χρήστος ήταν ο διοργανωτής του Σοαβρά Μαγλού ναι από ό,τι νομίζω είχε κάνει πολύ καλή δουλειά πάρα πολύ καλή δουλειά και μπορούσε και αυτός και εμείς να το γεμίσουμε το στρατιό δεν θυμάμαι τη χωρητικότητα είχε άλλες 15.000 άλλες 12.000 δεν μπορώ να ξέρω αλλά ήταν γεμάτο δηλαδή τίμκα υπάρχει μια φιλολογία ότι όταν οι μπάντες ξαναενενώνονται υπάρχει μια σκέψη μεταξύ τους να το ξαναπάβουν από την αρχή, να κάνουν και αλλού τους δίσκους.

13:53 Γενικά ο καθένας ακολουθεί σε ένα διαφορετικό δρόμο. Δηλαδή ο Ρολανδέτς είχε μια πετυχημένη πορεία πριν που είχε λόγους να φερισκάρει, έτσι. Ναι. Γιατί έβαζε αρκετά κλίματα καλά, ζούσε την οικογένειά του, είχε έκανει τον ιρό του πραγματικότητα. ο Τζέλος έκανε τη δικιά του πορεία, εγώ είχα σταματήσει από τα μουσικά δρόμενα, είχα φύγει στο εξωτερικό και δουλεύα.

14:15 Ήτανε, ο Τάκης είχε το δικό του σχέδιο, ήτανε δύσκολο όλο αυτό το πράγμα. Υπήρχε μια σύντση, αλλά ήταν δύσκολο. Και κάπως έτσι λοιπόν φτάνεις στο σημείο να γράψεις αυτό το βιβλίο για τον Λαβρέττη όπως τον όρισες της... Πριν πολλά χρόνια το είχα ξεκινήσει και το είχα ψιλοπαρατήσει, αλλά με παρόν θέλω να το δω από εκεί, γράψω το κάτω και το τελείωσα.

14:35 Και κυρίως αυτό το έγραφα για τα παιδιά μου, όχι για να έγραφε. Γιατί, όπως μου είπες, ακούς ένα ξέρω εγώ ότι είχε απαγορευτεί την εκκλησία, έχω ακούσει πολλά που είναι υπόθετα, τα οποία δεν εφαρθούν και δεν είναι καθόλου αλήθειες, ας πούμε. οπότε έγραψα αυτό το βιβλίο με την ελπίδα τα παιδιά μου να το διαβάσουν κάποτε και θεωρούμε και έτσι έδειξε τα παιδιά μου σε αυτά που σε έχω πει αυτή ήταν η ιδέα στην αρχή και μετά ξέρω εγώ μου λέγανε κάνε το κάτω πέρα και εκδόθηκε κλείνοντας θα ήθελα να φύγουμε με μια ανάμνηση από το Λαβρέντι μια ιστορία που σου αρέσει να τη λες και να τη ξαναλες που έχει να κάνει με την γνωριμία σας είναι τόσες πολλές ισορίες δεν είναι μία Είμαστε στην ίδια ψήφα από τώρα, δεν θα τελειώσεις να ακούς πολλές ιστορίες.

15:28 Να σου πω μόνο μια φάση. Όταν ήμασταν στην Ιταλία, μας είχε το δεύτερο ταξίδι που πήγαμε, μας είχαν πάρει ένα ζευγάρι που ήταν νιόπατροι και πηγαίνανε για το μήνα του μέλη τους και με το αυτοκίνητό τους μας πήρανε για να μας αφήσουν κάπου και να συνεχίσουμε εγώ με τον Λαβλέντη για να πάμε στην Αγγλία να κάνουμε τα δικά μας τρελασκέδια τέλος πάντων κτλ.

15:50 Λοιπόν, αυτοί κοιμόντουσαν στις Σουήδες κλπ και εμάς μας είχαν αφήσει να κοιμόμαστε στο αυτοκίνητο όμως, να κοιμόντας. Οκ. Εμείς πήγαμε από το αυτοκίνητο και τρέχαμε γύρω γύρω από το αυτοκίνητο για να σταθούμε. Και πέναμε μέσα και τους σκεπαζόμασταν με κάτι πουφάν και ξανά έξω γύρω γύρω, σπάγαμε τη λάμπα που ήταν έξω από το αυτοκίνητο, είχε ξύλες λάμπες για το λόγο, Με πέτρες για να μην έχει φως να κοιμηθούμε.

16:16 Α, είναι αυτές κάποιες σωρίες οι οποίες δεν κρυφτούνται. Τέτοιες όμως έχω άπειρες να σου λέω ότι θα τελειώνουμε. Εντοπίσαμε έναν άνθρωπο που έζησε τον Λαβρέντι σε μια εποχή λίγο πιο μακρινή, στα 90's, ως συνεργάτης και ως φίλος. Στη συνέχεια χάθηκαν βέβαια, αλλά παρόλα αυτά είχε να μας πει πολύ όμορφα πράγματα. Μας ζήτησε να μην γίνει η κουβέντα μας τηλεφωνικά, αλλά να διαβάσουμε ένα σημείωμα που έχει γράψει για τον Λαβρέντι.

17:36 Θα ήθελα να σας διαβάσω λοιπόν τι μας έγραψε ο Τάκης Μουζάκης. Μεγαλώνουμε και οι ιστορίες μας ξεθουριάζουν Η σχέση μου με τους τερμίτες Ξεκίνησε όταν ήμουν ακροατής Του δεύτερου προγράμματος Το 1985 Όταν η σκόνη και αργότερα Το πόσο σε θέλω Συνδέθηκαν με έναν εφηβικό μου έρωτα Από αυτούς που μας ακολουθούν για χρόνια μέσα μας Σιγά σιγά μπήκαν στη ζωή μου Και άλλα τους τραγούδια Αλλά δεν κατάφεραν τους δώσοντα να στην κύρια περίοδο ζωής του συγκροτήματος και με λύπη έμαθα τη διάλυσή τους την περίοδο που υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία.

18:11 Έχοντας ξεκινήσει τη δική μου πορεία στον κόσμο της μουσικής του 1991 κάνοντας την παραγωγή του τρίτου δίσκου του Άγγελου Σκορδίλη το επόμενο πρόσωπο που συνάντησα από το συγκρότημα ήταν ο Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος σε κάποιες παρέες της εποχής την περίοδο που είχες κάσει το διδημότυχο μπλουζ. Είναι λοιπόν αυθινόπωρο το 1992 όταν συναντώ το Λαβρέντι Μαχαιρίτσα μαζί με τον Διονύση Τσακνή που ήδη έχουν αρχίσει κάποιες κοινές συμφωνίες στο καφεθέατρο και ξεκινάμε μια συνεργασία που για τα επόμενα δύο χρόνια μας χάρισε πολλά ταξίδια γύρω στις 40 υπέροχες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και φυσικά χτίσαμε μια σχέση φιλική.

18:47 Μια διαφωνία μου με τον Διονύση Τσακνή και παρά την υποστήριξη που είχα από τον Λαβρέντι με υποχρεώνει το 1995 να διακόψω τη συνεργασία αυτή Αλλά κρατήσαμε μια καλή σχέση και με τους δύο έχοντας σποραδικές συνεργασίες τα επόμενα χρόνια Την ίδια χρονιά ζητάω από τον Λαβρέντι να κάνει τη μουσική για το τραγούδι Δεν έχω χρόνο μάτια μου σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου για το δίσκο της Σωτηρίας Λεωνάρδου που είχαν αναλάβει την παραγωγή και κάπου εκεί του ρίχνω και την ιδέα του reunion για τους τερμίτες ως ένα side project που θα μπορούσα να το αναλάβω εγώ.

19:19 Η ιδέα του άρεσε, αλλά το πρόβλημα ήταν ότι εκτός από το μιτζέλο με όλους τους άλλους τερμίτες είχε χαθεί και μου ζήτησε να προσπαθήσω να τους βρω. Κάτι που αποδεύτηκε δύσκολο, αλλά όχι οκατόρθωτο. Κάποια στιγμή, πολλούς μήνες μετά, η παρέα ξαναμαζεύτηκε στο γραφείο μου στα εξάρχεια και ακολούθησαν αγκαλιές, φιλιά, ιστορίες για τα χρόνια που μεσολάβησαν και όλοι συμφώνησαν πως έπρεπε να γίνει επανασύνδεση.

19:43 Ήταν όμως κάτι που δεν μπορούσε να ελοποιηθεί άμεσα για διάφορους λόγους και τελικά η συναυλία έγινε το 1998 στο Στάδιο Ριώνες και Φιλίας και αυτό που αποδείχθηκε τελικά ήταν ότι αυτή η παρέα δέκα χρόνια μετά τη διάλυσή της κατάφερε να μαζέψει 15.000 θεατές και να παραδώσει με δυναμισμό τα τραγούδια τους στην επόμενη γενιά.

20:03 Εγγενή την αξέχαστη βραδιά πίσω από τη σκηνή, μια συζήτηση με τον Παύλο Κικριλή ήταν η αρχή μιας φιλίας που κρατάει ακόμα. Πόσο σε θέλω Πόσο σε θέλω Όμως κάπου εδώ ο Τάκης Μουζάκης μας αναφέρει κάποια οργανωτικά προβλήματα που υπήρξαν και δυστυχώς κατάφεραν να μας ταιρίσουν τη βιντεοσκόπηση της νέας επανένωσης των τερμητών για το project Armageddon και κάπου εκεί το 2014 δεν προχώρησε αυτό το project.

21:13 Ας δούμε λοιπόν πώς κλείνει αυτό το μήνυμα. Η βιωματική ιστορία που περιγράφει στο βιβλίο, συχνά με κινηματογραφικό αλλά πάντα αληθινό τρόπο ο Παύλος είναι άραγε μια πορεία γεμάτη επιτυχίες αλλά και ματαιώσεις ή μια πορεία με πολλές ατυχίες αποτυχίες που με ένα μοναδικό τρόπο καταγράφηκαν στη συνείδηση του κοινού ως επιτυχίες εξαιτίας της μετέπειτα καταπληκτικής πορείας του Λαβρέντιου ως συνθέτη ερμηνευτή και της αναφίβολα σημαντικής συνθετικής πορείας του Αντώνη Μιτζέλου. Την απάντηση πιστεύω θα διδώσει ο κάθε αναγνώστης ψαράντος στο τέλος του αφηγήματος. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι διαβάζεται η περιγραφή της προσπάθειας και των κόμπων μιας παρέας που όπως συνήθως γίνεται γράφει ιστορία χωρίς να ξέρει ότι θα γίνει κομμάτι της ιστορίας και ως τέτοια είναι ένα συναρπαστικό ανάγλυφο των δεκαετιών του 70 και του 80 με αναφορές και στα χρόνια μετά τη διάλυση του συγκροτημάτος.

22:01 Αυτά λοιπόν μας λέει ο Τάκης Μουζάκης έμπειρος άνθρωπος της μουσικής μάναζερ συγκροτημάτων δημιουργός και διοράνωτης πολιτιστικών events και κάπου εδώ μιας και ξεκινήσαμε με μια αυτοαναφορική έτσι κάπως ιστορία θα ήθελα να κλείσουμε και πάλι με ένα κομμάτι που αρέσει σε εμένα πολύ και πιστεύω αρέσει και σε εσάς πολύ. Λέμε αντίο στον Λαβρέντι αλλά δεν ξέρω αν λέμε αντίο στα τραγούδια του. Έχω την αίσθηση ότι αυτά μένουν για πάντα Γεια σας