Skip to content
PodBase
Επεισόδιο 20 : Πέρασμα Ντιάτλοφ

Επεισόδιο 20 : Πέρασμα Ντιάτλοφ

Just Facts
Μάρτιος 13, 2026 00:29:36
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Το 1959,μια ομάδα ορειβατών εξαφανίζεται στα Ουράλια Όρη. Η αποστολή διάσωσής τους,φέρνει στην επιφάνεια δεκάδες στοιχεία και παράλληλα γεννάει εκατοντάδες ερωτήματα.Τι συνέβη όμως στα αλήθεια;;..

Γενικές Πληροφορίες : https://en.wikipedia.org/wiki/Dyatlov_Pass_incident

Θεωρίες : https://dyatlovpass.com/theories

Αλμπουμ : https://dyatlovpass.com/cameras

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

You're listening to Just Facts. You're listening to Just Facts Radio. Γεια σας αγαπητοί ακροατές. Τι κάνετε, πώς είστε. Ελπίζω να είσαστε όλοι και όλες καλά. Είμαι ο Κώστας και με μεγάλη μου χαρά σας καλωσορίζω σε ακόμα ένα επεισόδιο της εκπομπής Just Facts. Στη σημερινή εισαγωγή του επεισοδίου λέω να πρωτοτυπήσουμε και να μην κάνουμε τη συνηθισμένη ενημερότητα που κάνουμε συνήθως.

Ανταυτού λοιπόν πάμε σιγά σιγά να μπαίνουμε στη θεματική του σημερινού μας επεισοδίου. Θα μιλήσουμε για ένα θέμα το οποίο είχε γίνει αρκετά γνωστό στην τότε Σοβιετική Ένωση, το οποίο δεν άργησε όμως να πάρει και παγκόσμιες διαστάσεις, να απασχολήσει πολλούς ερευνητές και τότε αλλά μέχρι και σήμερα. Οπότε πάμε να ξεκινήσουμε.

Πάμε πίσω στο χρόνο, τον Ιανουάριο του 1959, στην πρώην Σοβιωτική Ένωση. Εκεί πέρα ζει ο Ίγκορν Διάτλοφ, 23 ετών, ένας πανέξυπνος φοιτητής και έμπειρος ορειβάτης, με αρκετές πιστοποίησεις και βραβεία στον χώρο της ορειβασίας, όπου σε κάποια φάση της ζωής του λοιπόν ήθελε να οργανώσει μια δική του αποστολή σε μια αρκετά δίσβατη περιοχή και συγκεκριμένα των 300 χιλιόμετρων, όπου με την επίτευξή της κιόλας θα είχε στα χέρια του την πιστοποίηση τρίτης κατηγορίας, όπου για την εποχή της ήταν η καλύτερη πιστοποίηση που θα μπορούσε να είχε ένας ορειβάτης.

Οπότε ο Ίγκορντ Διάτλοβ μίλησε για αυτή την αποστολή που είχε σχεδιάσει στο Πανεπιστήμιο του, όπου κιόλας στις 8 Ιανουαρίου η Επιτροπή του Πανεπιστημίου εγκρίνει αυτή την αποστολή ότι όντως είναι εφικτή, βγάζει και ένα βιβλίο διαδρομής με οδηγίες και γενικά ό,τι θα χρειαζόταν σαν αρχηγός της αποστολής και του το παραδίδει.

Σαφώς δεν θα το έκανε μόνος του όλο αυτό, αλλά έτσι κι αλλιώς υπήρχαν ήδη αρκετοί ενδιαφερόμενοι που θα θέλανε να ακολουθήσουν τον Νίκορντ Διάτλοφ σε αυτή την αποστολή, να διασχίσουν τη συγκεκριμένη διαδρομή των 300 χιλιόμετρων όπως είπαμε και γιατί όχι να κατακτήσουν την πιστοποίηση τρίτης κατηγορίας που κάθε ορειβάτης τότε θα ήθελε να έχει.

Εν τέλει η ομάδα που θα ακολουθούσε τον Ιγκορν Τιάτλοφ ήταν 8 συμφοιτητές του, όμως την τελευταία στιγμή προτάθηκε να συμμετάσχει στην αποστολή κι ένας ακόμα άνδρας ονόματι Σεμιών Ζολοντάριοφ, ο οποίος ήταν 38 χρονών. Σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο, ο Ζολοτάριοφ ήταν καθηγητής σωματικής αγωγής και τουριστικός εκπαιδευτής της περιοχής.

Αν και αυτός ο άνθρωπος δεν είχε κάποια σχέση με τους φοιτητές, το Πανεπιστήμιο τον άφησε έστω και την τελευταία στιγμή να λάβει μέρος στην αποστολή. Εδώ λοιπόν να σημειωθεί ότι το κάθε μέλος της ομάδας είχε τη δική του φωτογραφική κάμερα, το δικό του ημερολόγιο για να καταγράφει καθημερινά γεγονότα, όπως επίσης υπήρχε και ένα κοινό ημερολόγιο για όλη την ομάδα.

Στις 23 Ιανουαρίου λοιπόν η ομάδα βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο, προμηθεύεται με όλα τα απαραίτητα και αναχωρούν με τρένο για μια γειτονική πόλη. Από εκεί πέρα θα ταξιδέψουν με ένα φορτηγό στο χωριό Βισχάη και αυτό επειδή ήταν το κοντινότερο χωριό στους πρόποδες του βουνού όπου θα ξεκινούσε η αποστολή τους. Διαλέξανε να ταξιδέψουν εκεί πέρα, να διανυκτερεύσουν, να ξεκουραστούν και να οργανωθούν καλύτερα πριν την έναρξη της αποστολής.

Να σημειωθεί πως ήταν ένα αρκετά μεγάλο ταξίδι και στη συγκεκριμένη εποχή, μιλάμε για Γενάρη μήνα, Σοβιετική Ένωση καταλαβαίνετε πως υπήρχε παντού κρύο, χιόνι και όχι οι καλύτερες καιρικές συνθήκες. Στις 27 Ιανουαρίου, νωρίς το πρωί, ο Ιγκορντ Ιραντλουφ και η ομάδα του ξεκινήσαν την πεζοπορία τους προς το όρος Οτόρτεν.

Το όνομα αυτό στη διάλεκτο της τοπικής φυλής των Μάνση μεταφράζεται ως «Μην πας εκεί». Την πρώτη μέρα όλοι κύλησαν πολύ καλά, αλλά την επόμενη ένας από τους πεζοπόρους, ο φοιτητής Γιούρι Γιούτιν, ένιωθε πολύ μεγάλη ενόχληση στα γόνατα και γενικά στις αρθρώσεις του. Εντάξει ήταν γνωστό και από την υπόλοιπη ομάδα ότι το συγκεκριμένο παιδί είχε όντως πρόβλημα και πιο παλιά και είχε ταλαιπωρηθεί και ήταν κάτι το οποίο το φοβόταν και ο ίδιος ότι μπορεί να συμβεί.

Αλλά επειδή ένιωθε ότι καθυστερούσε την αποστολή και ότι τους ήταν βάρος εγκατέλειψε και επέστρεψε μόνος του στο χωριό Βισχάη. Η υπόλοιπη ομάδα λοιπόν, πλέον εννέα άτομα, συνεχίσανε κανονικά την προσπάθειά τους. Τα επόμενα 24 ώρα που ακολούθησαν, γενικά γνωρίζουμε πώς εξελίχθηκε η πορεία τους και σε τι κατάσταση βρισκόντουσαν και με τη βοήθεια και όλας των ημερολογίων που είχαν, όπως είπαμε και πριν.

Στα φίλμα από τις κάμερες φαίνεται οι πεζοπόροι να είναι σε καλή διάθεση αφού βγάζανε φωτογραφίες όλοι μαζί, φωτογραφίσανε τα τοπία, βγάζανε τις κατάσκηνώσεις τους, στα ημερολογιά τους γράφανε πως όλα πάνε πολύ καλά, νιώθουμε όλοι ξεκούραστοι, δυνατοί και ενθουσιασμένοι που εκτελούμε αυτή την αποστολή και γενικότερα όλα καλά.

Στις 31 Απ. σε εκείνο το σημείο θα ξεκινούσε η ανάβαση σε ένα μεγάλο υψόμετρο Οπότε η ομάδα αποφάσισε να αποθηκεύσουν τα τρόφιμά τους και κάποιον εξοπλισμό που θα τους βάραινε γενικά και δεν θα ήταν εύκολο να τον κουβαλήσουν κατά τη διάρκεια της ανάβασης σε μια δασόδη κοιλάδα λίγο πιο δίπλα από το σημείο που θα ξεκινούσε η ανάβαση και πως σαφώς εννοείται θα τα χρησιμοποιούσαν στον δρόμο της επιστροφής Στις 1 Φεβρουαρίου ξεκινάνε την αναρρίχηση για το ορεινό πέρασμα Ο στόχος λοιπόν ήταν να φτάσουν στην κορυφή και να κατασκηνώσουν στην πίσω πλευρά από αυτήν Κατά την πορεία τους όμως είδαν ότι υπήρχε επιδύνωση του καιρού και πως μετατρεπόταν σε χιονοθύελα Οπότε σε εκείνη τη φάση υπήρχε μειωμένη ορατότητα, δυσκολευόντουσαν να προσανατολιστούν και εν τέλει καταλήξαν να πηγαίνουν πιο δυτικά από τον προορισμό τους σε μια πλαγιά που ονομαζότανε Κόλατ Σιάκλη όπου πάλι σύμφωνα με την γλώσσα των αυτόχθων Μάνση σημαίνει βουνό του θανάτου.

Λόγω του κρύου και της περιορισμένης ορατότητας οι ορειβάτες είχαν χαθεί και αποφασίσαν να κατασκηνώσουν εκεί πέρα στην πλαγιά του βουνού. Και αυτή ήταν η τελευταία πληροφορία που είχαμε από την ομάδα του Ικορ Διατλόφ όπως και καταγράφεται στα ημερολόγια τους. Σε αυτό εδώ το σημείο πρέπει να αναφέρουμε ότι ο αρχηγός της ομάδας, ο Διάτλοβ, είχε δώσει ένα σημείο μας στον Γιούρι Γιούτιν, το παιδί το οποίο είχε υποχωρήσει, το οποίο έγραφε ότι έως τις 12 Φεβρουαρίου η αποστολή θα είχε ολοκληρωθεί και η ομάδα θα βρισκόταν πίσω στο σημείο συνάντησης.

Κάτι το οποίο τελικά δεν συνέβη. Το πανεπιστήμιο θεώρησε πως όλα ήταν εντάξει, δεδομένου των καιρικών συνθήκων, και ότι τέτοιες δύσκολες διαδρομές μερικές φορές καθυστερούν να φτάσουν στο τέλος τους, οπότε το παραβλέψανε. Βέβαια στις 20 Φεβρουαρίου οι οικογένειες των παιδιών, όπως είναι λογικό, ανησύχησαν και πιέσανε το πανεπιστήμιο να επέμβει τέλος πάντων, να ξεκινήσουν έρευνες ώστε να τους βρούνε.

Οπότε αμέσως οργανώθηκε μια επιχείρηση διάσωσης μέσω του Πανεπιστημίου, όπου και καθηγητές αλλά και φοιτητές ξεκινήσαν να ψάχνουν την καταγεγραμμένη διαδρομή με βάση πάντα το βιβλίο οδηγιών. Μόλις έγινε γνωστό ότι θα ξεκινήσουν έρευνες, αμέσως προσθέθηκαν και δυνάμεις του στρατού αλλά και της αστυνομίας, έχοντας μαζί τους αεροπλάνα και ελικόπτερα.

Οι έρευνες ξεκινήσαν στις 23 του Φλεβάρη, όπου και λίγες μέρες μετά, στις 26 του μήνα, βρέθηκε η σκηνή των ορειβατών. Η σκηνή βρέθηκε στο σημείο της πλαγιάς Κόλατ-Σιάκλ, όπως είπαμε και πριν, όπου έτσι και αναγράφεται στο ημερολόγιο της ομάδας. Ένας από τους τρεις φοιτητές που βρήκανε τη σκηνή δήλωσε ότι ήταν σκισμένη και μισοσκεπασμένη με χιόνι.

δεν υπήρχε κανείς μέσα, όπως επίσης και όλος ο εξοπλισμός της ομάδας, μαζί και τα παπούτσια τους, είχαν παραμείνει μέσα στη σκηνή. Όλο αυτό μπέρδεψε τους ερευνητές και τους έκανε μεγάλη εντύπωση, συν ότι μετά από έρευνα διαπιστώθηκε ότι η σκηνή είχε σκιστεί από μέσα. Εκεί δίπλα βρέθηκαν οι πατημασιές και των εννέα ατόμων, όπου ξεκινούσαν από τη σκηνή και πηγαίνανε βορειοανατολικά προς το δάσος.

Φαίνεται από τις πατημασιές ότι φορούσαν μόνο ένα παπούτσι, είτε μόνο τις κάλτσες, είτε ήταν τελείως ξυπόλυτοι. Φτάνοντας λοιπόν κοντά στο δάσος, κάτω από ένα πέφκο, ανακάλυψαν τα απομεινάρια μίας μικρής φωτιάς, όπου και εκεί πέρα δίπλα βρέθηκαν τα πρώτα δύο πτώματα. Τα δύο παιδιά αυτά ήταν ο Κρυβονισέγκο και ο Ντοροσέγκο.

Ο ένας είχε εγκάφματα στα χέρια και στα πόδια, έλειπε κομμάτι σάρκας από το δάχτυλο του χεριού του, ενώ τον Τωροσέγκο του λείπανε κομμάτια από τα μαλλιά του, τα οποία ήταν καψαλισμένα, είχε έντονα εγκάφματα στα πόδια, μόλοπε στο πρόσωπο και διαπιστώθηκε ότι είχε και μεγάλη μοραγία από τη μύτη. και οι δυο τους βρεθήκανε τελείως γυμνοί και το μόνο που φορούσαν ήταν τα εσώ ρουχά τους.

Τα κλαδιά από το πέφκο ήταν σπασμένα μέχρι και τα 5 μέτρα ύψος, καθώς σε μερικά κλαδιά που είχαν απομείνει βρέθηκαν κομμάτια από ύφασμα και ανθρώπινο δέρμα. Οι ερευνητές αιτιολόγησαν πως έλειπε το κομμάτι σάρκας από το δάχτυλο του ενός παιδιού, διότι το δάγκωσε ο ίδιος σαν αντίδραση του οργανισμού από το πολύ κρύο και πως τα κομμάτια εφάσματος και δέρματος που βρεθήκαν στα κλαδιά των δέντρων μας δείχνει ότι κάποιος είχε ανέβει εκεί πάνω για να έχει καλύτερο οπτικό πεδίο ίσως ή και για να ξεφύγει από κάτι.

Λίγο πιο πέρα από το Πεύκο, γύρω στα 500 μέτρα, ανάμεσα στη σκηνή και στο δάσος, βρέθηκαν ακόμα τρία πτώματα του Ντίατλοφ, του αρχηγού της ομάδας, της Γκολμογκόροβα και του Σλομπότιν. Ο Ντίατλοφ είχε μεγάλες γρατζουνιές στο πρόσωπο και στα χέρια, καθώς επίσης και μεγάλους μόλοπες στα γόνατα και στις κνήμες, όπως μόλοπες είχε και η κοπέλα σε ολόκληρο τον κορμό της και μεγάλες γρατζουνιές στα χέρια.

Το πιο περίεργο εδώ είναι ότι το τρίτο παιδί, ο Σλομπότιν, είχε μία μικρή ροχμή στο κρανίο του. Οι ερευνητές λέγανε πως η θέση και των τριών παιδιών μαρτυρούσε πως προσπαθούσαν, κατά πάσα πιθανότητα, να επιστρέψουν πίσω στη σκηνή που είχαν αισκήσει προηγουμένως. Ό,τι τραύμα βρέθηκε και στους πέντε ορειβάτες που είχαν βρεθεί μέχρι στιγμής, δεν ήταν θανάτη φόρα και το πόρισμα θανάτου που δόθηκε ήταν η υποθερμία.

τα στοιχεία που έχουμε εδώ πέρα είναι ότι το βράδυ της 31ης του Ιανουάριου, δηλαδή την ημέρα που χαθήκανε τα ίχνη τους, όλη η ορειβατική ομάδα έσκησε τη σκηνή από μέσα και ξεκίνησε να τρέχει προς το δάσος. Κάτι το οποίο το κάνανε με μεγάλη βιασύνη, χωρίς να το σκεφτούν και πολλοί, διότι βλέπουμε πως και κάποιοι από αυτούς φύγανε χωρίς τα ρούχα τους κιόλας.

Α, και σαφώς χωρίς να πάρουν μαζί τους τον απαραίτητο εξοπλισμό. πίσω στη σκηνή. Επίσης, εξ αρχής μόλις βρεθήκανε οι πρώτοι πέντε της ομάδας, ο Γιούρι Γιούτιν, το παιδί που είχε αποχωρήσει θεωρήσανε πως ήταν αρκετά ύποπτος για την υπόθεση επειδή ξαφνικά έφυγε και ίσως γνώριζε κάτι. Όμως από τη στιγμή που τον καλέσανε και του είπανε τι είχε συμβεί, ο Γιούρι Γιούτιν βρέθηκε σε κατάσταση σοκ ξεκίνησε να κλαίει και και αμέσως ας πούμε σταματήσαν οι υποψίες ότι θα μπορούσε να ξέρει κάτι από πριν και να είναι ύποπτος σε κάθε περίπτωση.

Στις 5 Μαρτίου λοιπόν οι έρευνες σταματήσαν λόγω καιρικών συνθήκων και συνεχίστηκαν περίπου μετά από 1,5 μήνα, όπου και στις 4 Μαΐου ο στρατός βρήκε τα υπόλοιπα 4 πτώματα. Οι υπόλοιποι τέσσερις λοιπόν βρεθήκαν θαμμένοι μέσα στο χιόνι σε ύψος 4 μέτρων σε μια τεχνητή χαράδρα μέσα στο δάσος. Η αυτοσχέδια αυτή χαράδρα ουσιαστικά λειτουργήσε σαν καταφύγιο σύμφωνα με τους ερευνητές όπου καταφέρανε και μπήκαν εκεί μέσα για να προφυλαχτούν από το χιόνι.

Εδώ να σημειωθεί ότι βρεθήκαν 75 μέτρα πιο μακριά από το πέφκο που βρέθηκαν τα πρώτα δύο πτώματα, οπότε μιλάμε για μια κοντινή απόσταση. Τα άτομα αυτά ήταν ο Κολεβάτοφ, ο Ζολοτάριοφ, ο 38χρονος που είπαμε, ο Μπρινιόλ και η Ντουμπινίνα. Και οι τέσσερις τους ήταν καλύτερα ντυμένοι και φαίνεται ότι είχαν πάρει και ρούχα από τους ήδη νεκρούς.

Για παράδειγμα ο Ζολοτάριοβ βρέθηκε να φοράει το γούνινο παλτό της κοπέλας αλλά και το καπέλο της, της οποίας το πόδι ήταν ετυλιγμένο με ένα κομμάτι από τον μπουφάν του Κρυβοντιτσέγκο που είχε βρεθεί πιο πριν. Όμως κάπου εκεί τα πράγματα γίνανε ακόμα πιο περίεργα και η έρευνα πλέον έπαιρνε μια άλλη πιο σκοτεινή μορφή. Τρία από τα τέσσερα πτώματα που βρεθήκανε μέσα στην χαράδρα είχαν πάνω τους πολύ άσχημα αλλά και περίεργα θανατηφόρα τραύματα.

Η ντουμπινίνα της έλειπε η γλώσσα, το ιοειδέ σωστό, τα μάτια της όπως και μέρος από τα χείλη της. Δέκα πλευρά ήταν σπασμένα, τέσσερα δεξιά και έξι αριστερά, ενώ είχε και μεγάλη εσωτερική αιμορραγία στην καρδιά. Του Ζολοτάριοφ λείπανε επίσης τα μάτια, είχε σπασμένα πέντε πλευρά από τη δεξιά μεριά και είχε μία ανοιχτή πληγή πίσω από το δεξί του αυτή.

Ο Μπρινιόλ βρέθηκε με θρηματισμένο το κρανίο του, όπου κομμάτια οστών πιέζανε τον εγκέφαλό του, καθώς επίσης βρέθηκε με κατάγματα σε ολόκληρο το σώμα του. Του τέταρτου ατόμου, του Κολεβάτοφ, ο αυχένας του είχε παραμορφωθεί καθώς του λείπανε και τα φρύδια. Εδώ να σημειωθεί πως σε κανένα από τα πτώματα δεν είχε αλλοιωθεί ο μαλακός ιστός.

Δεν υπήρχε κανένα εξωτερικό τραύμα που να ιδεολογούσε τα σπασμένα κόκαλα των ορειβατών. Ο γιατροδικαστής της έρευνας, ο Μπόρις Βόζρος, είπε πως για να προκληθούν τέτοια χτυπήματα χρειαζόταν μια τόσο μεγάλη δύναμη σαν να σε χτυπάει τα λίκα και πως τέτοιες περιπτώσεις συναντάμε σε τροχαία ατυχήματα. Επίσης είπε με μεγάλη σιγουριά πως αυτά τα χτυπήματα δεν είχαν γίνει από άνθρωπο.

Φάνηκε πολύ περίεργο το ότι δεν είχε καταστραφεί καθόλου μαλακός ιστός και πως πολύ πιθανόν η αφαίρεση των οργάνων, για παράδειγμα τα μάτια και η γλώσσα, είχαν αφαιρεθεί από τα πτώματα αφού είχαν πεθάνει. διότι επίσης, το ακόμα πιο περίεργο, δεν υπήρχαν σημάδια βίας και από τους ίδιους δεν φάνηκε κάποιο σημάδι αντίστασης ή μάχης.

Σημειώθηκε πως όλο αυτό δεν θα μπορούσε να έχει γίνει από κάποιο ζώο, διότι εκεί γύρω δεν βρέθηκε κανένα αποτύπωμα και καμία πατημασιά από ζώο, Όπως και επίσης όλα όσα είχαν συμβεί δεν ταιριάζανε με κάποια αρκούδα, κάποιο λύκο, αλεπού ή οποιοδήποτε άλλο άγριο ζώο που θα μπορούσε να είχε επενέβει σε κάθε περίπτωση. Τα περίεργα στοιχεία δεν σταματάνε εδώ βέβαια, καθώς βρεθήκανε επίσης και επίπεδα ραδιενέργειας στις ορούς και τον εννέα όπως και στον εξοπλισμό τους.

Και οι ρευνητικές ομάδες όπως και ο γιατροδικαστής επίσης δεν μπορέσανε ποτέ να καταλάβουν από πού προήλθε. Να πούμε εδώ αρχικά ότι η δικαστική έρευνα από η ειδική επιτροπή είχε δείξει ότι οι πέντε πρώτοι που είχαν βρεθεί πεθάναν από υποθερμία και συγκεκριμένα στους μείον 25 με μείον 20 βαθμούς περίπου. Οπότε περιμένανε την έβρεση και των υπόλοιπων μέλων της ομάδας για να κλείσουν την υπόθεση.

καθώς επίσης πίστευαν ότι και οι υπόλοιποι τέσσερις είχαν πεθάνει από υποθερμία. Αλλά, plot twist, μόλις βρεθήκαν και οι υπόλοιποι τέσσερις, τα δεδομένα αλλάξανε, όπου και έφερε σε μία αδιέξοδο την όλη έρευνα. Εν τέλει, στο τελικό πόρισμα θα μπορούσαμε να πούμε, οι έξι πεθάναν από υποθερμία και οι υπόλοιποι τρεις από θανατηφόρα χτυπήματα.

Πολλά περίεργα ερωτήματα γεννιούνται μέσα από όλο αυτό και γενικά από όλη την κατάσταση, διότι όπως δεν βρέθηκαν και ζώα, έτσι δεν βρέθηκε και παρουσία άλλων ανθρώπων στο κόλλα της Ιάκη, πέρα προφανώς από τον εννέα μελόν της ομάδας. Ένα άλλο περίεργο στοιχείο ακόμα είναι ότι η σκηνή είχε σκιστεί από μέσα, όπως επίσης και τα ίχνη τους.

Είχανε φύγει από το χώρο της κατασκήνωσης, από ό,τι φαίνεται χωρίς δική τους πρωτοβουλία, σαν κάτι να τους ανάγκασε να το κάνουν. Ακόμα ερευνητές και γιατροδικαστές και γενικότερα οποιοςδήποτε εμπλέκτηκε στην έρευνα της διάσωσης δεν μπορούσε να δώσει πιστικές απαντήσεις. Ούτε για τη σκηνή, ούτε στο γιατί φορούσαν μερικά ρούχα γιατί τα παπούτσια τους είχαν μείνει στη σκηνή όπως ο εξοπλισμός και επίσης πώς βρέθηκε εκεί πέρα η ραδιενέργεια και εν τέλει από πού προήλθανε τα θανατηφόρα χτυπήματα.

Η έρευνα λοιπόν σταμάτησε λίγο καιρό μετά, τον ίδιο χρόνο και όλα, στο 1959, αφού τα πάντα βγάζανε σε διέξοδο. Εν τέλει το επίσημο πόρισμα που δόθηκε στη δημοσιότητα ήταν ότι ο θάνατος των εννέα ορειβατών προήλθε από μια πανίσχυρη φυσική δύναμη, χωρίς να προσδιορίζεται ποια είναι αυτή τελικά. Ειλικρινά, στα επίσημα έγγραφα αυτό ακριβώς γράψανε.

Τότε βέβαια πολλά αρχεία είχαν μείνει απόκριφα από τον κόσμο και τη δημοσιότητα, όμως το 1990 όταν έπεσε η Σοβιετική Ένωση μερικά από αυτά δόθηκαν στη δημοσιότητα. Όμως τα πιο σημαντικά και απόκριφα αρχεία με αρκετά άλλα μπορίσματα και σημαντικά στοιχεία παραμένουν ακριφά μέχρι και σήμερα ενώ το Ρωσικό Υπουργείο Άμυνας και η Υπηρεσία Ασφάλειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας δεν δημοσιοποιούν με τίποτα τα μυστικά αρχεία της έρευνας.

Οπότε αναμφίβολα βλέπουμε πως κάτι κρύβεται εδώ πέρα. Βέβαια όπως είναι λογικό όταν ο κόσμος δεν παίρνει ολοκληρωμένες απαντήσεις ξεκινάει και κάνει τις δικές του υποθέσεις και βγάζει τις δικές του θεωρίες. Όπου και θα τις αναπτύξουμε στη συνέχεια. Όχι όλες αλλά τις πιο γνωστές από αυτές. Μια θεωρία λοιπόν λέει πως για το θάνατο της ομάδας ευθύνεται ο λαός των Μάνση.

Όπως είπαμε είναι μια φυλή αυτόχθωνων όπου ζούνε σε εκείνα τα βουνά για πάρα πολλά χρόνια. Ήτανε γνωστό ότι πιστεύανε σε διάφορες θεότητες και πολλοί θεωρήσανε ότι επιτέθηκαν στην ομάδα των ορειβατών επειδή καταπάτησαν την ιερή γη τους. Αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει διότι όπως είπαμε δεν βρεθήκανε ίχνοι άλλων ανθρώπων εκεί πέρα όπως επίσης δεν βρέθηκαν και σημάδια πάλης.

Επίσης, από την άλλη, ο λαός Ντομάντσι είναι ένας φιλήσυχος λαός, σύμφωνα με τους ανθρώπους εκεί πέρα, και σε καμία περίπτωση δεν θα κάνανε κάτι τέτοιο. Η άλλη θεωρία έχει να κάνει με τους υπόϊχους βόρτεξ, βασισμένους σε ένα φυσικό φαινόμενο, όπου με λίγα λόγια μας λέει ότι στις συγκεκριμένες γεωμορφολογίες, ενώ παράλληλα φυσάει και δυνατός άνεμος, μπορεί να δημιουργηθούν φαινόμενα όπου ο αέρας σε εισαγωγικά σπάει πάνω στις βουνοκορφές και παράγει χαμηλή συχνότητας εδονήσεις.

Εν ολίγηση υπόηχοι αυτοί, σύμφωνα με μελέτες, προκαλούν έντονο άγχος, έντονη ναυτία και αποπροσανατολισμό. Πολύ πιθανόν να είχε δημιουργηθεί μια αίσθηση έτσι αόρατης απειλής για τους ορειβάτες και έτσι προκλήθηκε μεγάλος πανικός, μέσα στο άγχο τους σκίσανε τη σκηνή και τελικά προσπαθήσανε να ξεφύγουν από κάτι χωρίς τα ρούχα τους και τον εξοπλισμό τους.

όπου και στη συνέχεια φαίνεται να επανήλθανε στα λογικά τους αφού κιόλας ανάψανε φωτιά και κάποιοι από αυτούς προσπαθήσαν να γυρίσουν και πίσω στη σκηνή. Όμως ήταν πολύ αργά. Αυτή η θεωρία δεν δικαιολογεί καθόλου τα τραύματα που βρεθήκανε στα σώματα όπως επίσης και τη ραδιενέργεια. Οι επόμενες δύο θεωρίες δεν είναι και τόσο πιστικές αλλά δεν πάβουν να είναι δύο από τις πιο γνωστές.

Η πρώτη από αυτές λοιπόν λέει πως για τον χαμό και τον εννέα ανθρώπων ευθύνεται ένα μυθικό θα έλεγα πλάσμα, το γέτι. Και ας τους δεν ξέρουν το γέτι είναι ένα ανθρωπόμορφο πλάσμα γύρω στα 2,5 με 3 μέτρα με πολύ πυκνό τρίχωμα σαν ένας τεράστιος γορίλας θα μπορούσαμε να πούμε. Όπου αυτό λέγεται ότι ζει βαθιά μέσα στα δάση των βουνών, συγκεκριμένα στη Ρωσία αλλά και στα απαλάχια όρη της Αμερικής.

Επίσης λένε πως πέρα από τις μεγάλες πατούσες του Ξέρει να κινείται σιωπηλά και να καλύβει τα ίχνη του Και προς έκπληξή μας ακόμα υπάρχουν και στοιχεία Σύμφωνα με μια φωτογραφία που βρέθηκε στις κάμερες των ορειβατών Βρέθηκε μια φωτογραφία που δείχνει μια σκοτεινή και ογκώδη φιγούρα Να βγαίνει μέσα από τα δέντρα Η φωτογραφία είναι δημοσιευμένη ακόμα και σήμερα θα βάλω link από κάτω έτσι ώστε να τη δείτε κι εσείς και για να είμαι ειλικρινής μοιάζει αρκετά με την περιγραφή του γέτη που μόλις είπαμε.

Ένα ακόμα στοιχείο που έχουμε σχετικά με την υπόθεση είναι πως σύμφωνα με τα ημερολόγια των ορειβατών λέγανε πως βλέπανε στον ουρανό εκείνη τη νύχτα στις 31 Απρότου κάποιες φωτεινές σφαίρες να κινούνται. Σύμφωνα με μαρτυρίες μία άλλη ομάδα ορειβατών που βρισκότανε 50 χιλιόμετρα μακριά την ίδια νύχτα, αναφέρανε όντως πως κι αυτοί είδανε μερικές φωτεινές πορτοκαλί σφαίρες στον ουρανό να κινούνται προς την κατεύθυνση του βουνού Κόλατ Σιάκλ, δηλαδή την περιοχή που βρεθήκανε νεκροί οι ορειβάτες.

Ο επικεφαλής της ανακριτικής υπόθεσης, ο Λεβ Ιβάνοφ, παραδέχθηκε χρόνια αργότερα, τη δεκαετία των 90, ότι πίστευε ότι οι σφαίρες αυτές έπαιξαν μεγάλο ρόλο στο θάνατο των παιδιών, αλλά δήλωσε επίσης πως οι ανώτεροι του το διέταξαν να κλείσει την υπόθεση, να μην αναφέρει πουθενά τις σφαίρες αυτές και σε όποιο έγγραφο εν τέλει αναφερόντουσαν, αυτό θα χαρακτηριζόταν ως απόρριτο.

Εν ολίγης βασισμένοι στα στοιχεία αυτά, πολλοί θεωρούν ότι εκείνη τη νύχτα συνέβη μία εξωγήνη εισβολή και γι' αυτό πολύ πιθανό να αιτιολογείται και η ραδιοενέργεια. Η επόμενη θεωρία και κατά την άποψή μου και η πιο πιστική κιόλας είναι ότι εκείνη τη νύχτα σε εκείνη την περιοχή λαμβάνανε χώρα στρατιωτικές δοκιμές πυρηνικών.

Για κακή του στίχη οι ορειβάτες βρεθήκαν στο επίκεντρο της περιοχής όπου θα γινόντουσαν οι δοκιμές αυτές. Φημολογείται ότι δοκιμάζανε νάρκες μαλεξύπτωτα οι οποίες εκρύχνονται στον αέρα λίγα μέτρα πριν φτάσουν στο έδαφος και ότι προκαλούσαν μεγάλους και σοβαρούς τραυματισμούς εσωτερικά σε όποιον άνθρωπο βρισκόταν εκεί πέρα.

Σαν αυτούς δηλαδή που είχαν οι τρεις από τους εννέα ορειβάτες της ομάδας. Οπότε θεωρήσανε πως είδαν τα φώτα, ακούσαν τους θορύβους, ξυπνήσανε, τρέξανε να σωθούν και πέσανε θύματα δυστυχώς των πυρηνικών δοκιμών. Και γι' αυτό κιόλας υπάρχουν πολλά απόρρητα έγγραφα που ακόμα και σήμερα όπως είπαμε δεν έχουν βγει στην δημοσιότητα.

Μία άλλη θεωρία μας λέει ότι ο Σολοτάριοφ, ο 38χρονος που εντάχθηκε μετά στην ομάδα, ήταν βετεράνος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Λέγεται πως είχε εμπλακεί με την ΚΚΜ, την Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών της Σοβιετικής Ένωσης δηλαδή, και πως όλη αυτή η αποστολή χρησιμοποιήθηκε και ήταν το μέσο για μια μυστική συνάντηση. Λέγεται πως ο Σολοτάριοφ κουβαλούσε μαζί του μερικά κρυφά έγγραφα, τα οποία θα πρέπει να τα παραδώσει στο Σοβιετικό στρατό, σε ένα απόμερο σημείο, δηλαδή στο σημείο που είχαν κατασκηνώσει εν τέλει η ορειβατική ομάδα.

Όμως στη συνάντηση λένε πως κάτι δεν πήγε καλά και εν τέλει ο Σοβιετικός στρατός στράφηκε ενάντια στον Σολοτάριοφ, το σκοτώσανε όπως και έπειτα και την υπόλοιπη ομάδα έτσι ώστε να μην υπάρχουνε μάρτυρες. Κάτι το οποίο δεν νομίζω να πολύ ισχύει κιόλας διότι δεν βρέθηκαν σημάδια μάχης, σφαίρες και γενικά η θεωρία αυτή δεν κολλάει και τόσο.

Η τελευταία θεωρία που θα αναπτύξουμε είναι αυτή της καινοστιβάδας όπου ήταν η πρώτη θεωρία κιόλας που κάνανε οι ερευνητές και γενικά οι επίσημες αρχές όταν βρεθήκανε τα πτώματα. αλλά απορρίφθηκε σχεδόν αμέσως. Θεωρήσανε πως είναι αδύνατο μια χιονοστιβάδα να ευθύνεται για την εγκατάλειψη της σκηνής, όπως επίσης δεν αιτιολογούσε και τα τραύματα.

Επίσης σε μια τόσο μικρή πλαγιά ήταν αδύνατο να συμβεί χιονοστιβάδα που θα προκαλούσε τόσο μεγάλο πρόβλημα. Όμως μετά από αρκετά χρόνια, το 2021, ο διευθυντής του εργαστηρίου προσωμείωσης χιονοστιβάδων, ναι και όμως υπάρχει αδιαίτερο πράγμα, στην Ελβετία, ο Johan Gaum εντυπωσιάστηκε με το πόσο ρεαλιστικό ήταν το χιόνι στην ταινία της Disney, το Frozen.

Οπότε επικοινώνησε με τους ειδικούς της Disney, συγκεκριμένα των ανθρώπων που είχαν αναλάβει τα ειδικά εφέ, και ζήτησε να έρθουν σε πιο κοντινή επικοινωνία. Οι άνθρωποι αυτοί του δώσανε τον κώδικα, με τον οποίο δουλεύανε πάνω στο χιόνι στον υπολογιστή τέλος πάντων, και αυτός το μετέτρεψε σε ένα επιστημονικό μοντέλο για να δει πώς θα χτυπούσε το χιόνι από μια τέτοια πλαγιά πάνω στη σκηνή και στα ανθρώπινα σώματα.

Εν ολίγης αποδείχτηκε ότι η τεχνολογία της Disney βοήθησε στο να αποδειχτεί πως ακόμα και μια μικρή ποσότητα χιονιού, όπως αυτή που θα μπορούσε να είχε πέσει πάνω τους, θα μπορούσε να έχει τη δύναμη ενός μεγάλο αυτοκίνητου, έτσι εξηγώντας τα εσωτερικά τραύματα χωρίς τις εξωτερικές αμοιχές. κάτι το οποίο προσωπικά μου φαίνεται αρκετά ρηχό και εντάξει δεν είναι και αποδεικμένο με τον καλύτερο τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε οκ, καλό σκεπτικό, καλή ιδέα αλλά η εφαρμογή του σαν να μπάζει από κάπου επίσης η Disney δεν είναι να την εμπιστεύεσαι σε τέτοια θέματα διότι πριν κάποια χρόνια εάν θυμάστε πολλοί λέγανε ότι ο δημιουργός της, ο Walt Disney είχε αποθηκευθεί σε εισαγωγικά στον πάχο για να μπορέσει να συντηρηθεί και να παραμείνει στη ζωή χρόνια αργότερα, κάτι το οποίο δεν ισχύει.

Σαφώς και αστειεύομαι, απλά δεν μου φαίνεται τόσο πιστική αυτή η προσωμείωση στον υπολογιστή με τον Μοντρέο του Χιονιού και γενικά όλη αυτή η έρευνα που έχει γίνει. Όπως είπα και πριν, θεωρώ πολύ πιο πιστική τη θεωρία με τις πυρηνικές δοκιμές του Σοβιετικού Στρατού. Γενικά από όλες τις θεωρίες, όλο αυτό το γεγονός έχει απασχολήσει πολύ κόσμο, αλλά τίποτα δεν είναι επιβεβαιωμένο και όπως είπαμε υπάρχουν ακόμα κάποια απόκριφα αρχεία τα οποία δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα ακόμα τουλάχιστον.

Μέσα στο πανεπιστήμιο που φοιτούσαν τα παιδιά, το Ural Federal University, υπάρχει μία μικρή ιστορική έκθεση αφιερωμένη στην αποστολή του 1959 στους φοιτητές που συμμετείχαν αλλά και στον αρχηγό της ομάδας, Igor Dyatlov. Ακόμα και σήμερα εκεί πέρα υπάρχουν τα αυθεντικά προσωπικά αντικείμενά τους, αντίγραφα των ημερολογίων τους για παράδειγμα, φωτογραφίες από τις τελευταίες τους ημέρες, ο εξοπλισμός της πεζοπορίας, τα έγγραφα της έρευνας και επίσης οι χάρτες της διαδρομής.

Όπως πολλοί θα έχετε υποψιαστεί, εκείνο το σημείο που βρεθήκαν οι εννέα ορειβάτες ονομάστηκε έπειτα Πέρασμα Διάτλοβ, προς θυμή του αρχηγού της ομάδας. Οπότε αυτά σχετικά με την υπόθεση για το πέρασμα Διάτλωβ. Αρκετά περίεργο γεγονός. Γενικά μπορείτε να βρείτε πολλές πηγές, άρθρα, βίντεο, ακόμα και ταινίες που αναφέρεται το συγκεκριμένο συμβάν.

για όποιον ενδιαφέρεται να ψάξει παραπάνω που ίσως βρήκε μερικές ακόμα απαντήσεις όπως είπα το αρχείο είναι πολύ μεγάλο θα αφήσω μερικά link στην περιγραφή σχετικά με το θέμα τα σχόλια είναι ανοιχτά όπως επίσης μπορείτε να ψηφίσετε και κάτω στη δημοσκόπηση για το τι πιστεύετε ότι μπορεί να έχει συμβεί κάπου εδώ φτάνουμε προς το τέλος του επεισοδίου ελπίζω να σας άρεσε η σημερινή θεματική παραμείνετε ασφαλείς και θα τα ξαναπούμε στο επόμενο επεισόδιο.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00