Επεισόδιο 22 : Το κυνήγι των Μαγισσών
Just FactsΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Το κυνήγι των μαγισσών. Η μεγαλύτερη περίπτωση μαζικής υστερίας στην ιστορία της ανθρωπότητας..ή μήπως όχι;;;
Malleus Maleficarum: https://el.wikipedia.org/wiki/Malleus_Maleficarum
Witches' Sabbath: https://strangepress.gr/2017/07/16/sabbath-i-nyxterini-synaxi-ton-daimonon/Salem Witch Trials: https://www.youtube.com/watch?v=1wEenXmeRHg
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Όπως είπαν όλοι, οι κακές συνθήκες διαβίωσης, οι συγκρούσεις μεταξύ λαών και η άγνοια κυριαρχούν στον κόσμο, δημιουργώντας το κατάλληλο έδαφος για το φόβο αλλά και το φαναδισμό της θρησκείας για παράδειγμα. Είναι ενδιαφέρον ότι το μεγάλο κυνήγιντο μαγισσών, για το οποίο θα μιλήσουμε και σήμερα, δεν έγινε στην καρδιά του Μεσαίωνα, αλλά στην πρώιμη νεότερη εποχή ή αλλιώς την εποχή της αναγέννησης.
Δηλαδή, την ώρα που η Ευρώπη ανακάλυπτε την Αμερική και την τυπογραφία, την ίδια ώρα καίγανε υποτιθέμενες μάγισσες. Αυτό δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένος ήταν ο φόβος σε όλους τους ανθρώπους την τότε εποχή. Στις αρχές του 15ου αιώνα, στην Ευρώπη κυρίως, υπήρχαν φήμες πως ζούσαν άνθρωποι οι οποίοι ασκούσαν τις απαγορευμένες τέχνες στους σκότους και είχαν συνάψει συμφωνία με τον ίδιο τον διάβολο.
Το 1486, δύο μοναχοί της Καθολικής Εκκλησίας, ο Χένρικ Κράμερ και ο Τζέικοπ Σπέντσερ, εκδίδουν στην Γερμανία ένα εγχειρίδιο αναγνώρισης μάγων, το πολύ γνωστό σε όλους Μαλέους Μαλεφικάρουμ ή αλλιώς The Hammer of the Witches. Σε αυτό το εγχειρίδιο κάνανε αναφορές κυρίως για το πώς μπορεί κανείς να αναγνωρίσει εάν κάποιος είναι μάγος και τις περισσότερες φορές κυρίως μάγισσα.
Και αυτό διότι την τότε εποχή το 95% των ανθρώπων που ασκούσαν μαγεία ήταν γυναίκες, σύμφωνα πάντα με το εγχειρίδιο. Επίσης αναφέρανε πως η Εύα υπέπεσε στο μεγάλο αμάρτημα με αποτέλεσμα να διωχθεί αυτή ο Αδάμ αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα από τον κήπο της Εδέμ. Έτσι κυριαρχούσε πολύ η πεποίθηση πως επειδή το μεγαλύτερο αμάρτημα της ανθρωπότητας έγινε από μια γυναίκα, κατηγορούταν περισσότερο το γυναικείο φύλο ότι ασκεί μαγείας και κάνει συμφωνίες με τον διάβολο.
Εάν κάποια δεν είχε παιδιά ή ακόμα εάν δεν είχε πολλά, απροσδιόριστος αριθμός, σήμαινε ότι δεν τηρούσε το πρότυπο μιας σωστής γυναίκας να τεκνοποιεί, άρα θεωρούντανε ύποπτοι. Παρακάτω αναφέρεται πως εάν είχαν γνώσεις με ευτικής ή βοτανολογίας, μπαίνανε πολύ πιο εύκολα στο στόχαστρο. Βέβαια δεν σταμάτανε εδώ τα στοιχεία αναγνώρισης μιας μάγισσας, διότι επίσης οι καλές σχέσεις με τα ζώα ή το να έχεις ακόμα κάποιο κατοικίδιο πολύ πιθανόν να ήσουν αμάγισσα.
Και γιατί αυτό, επειδή ο διάβολος θα μπορούσε να πάρει εύκολα τη μορφή κάποιου ζώου και να συνάψει ευκολότερα συμφωνίες με κάποια γυναίκα και έπειτα να την έχει από κοντά. Και γι' αυτό λοιπόν επίσης από το μεσαίωνα κιόλας δεν συμπαθούσαν για παράδειγμα και τόσο τις γάτες. τις θεωρούσαν πλάσματα ενός άλλου κόσμου. Ιδιαίτερα επικίνδυνες ήταν οι χείρες, καθώς δεν είχαν κάποιον άντρα να τις ελέγχει και έτσι μπορούσαν εύκολα να αμαρτήσουν, αφού οι ίδιες από μόνες τους δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τις σεξουαλικές τους ορμές, κάτι που αναμφίβολα δείχνει ότι κάποια είναι μάγισσα.
Και last but not least, οι φακίδες, τα κόκκινα μαλλιά, αν ήσουν αριστερόχειρας, Η διαφορετική ένδυση, περίεργα σημάδια στο σώμα όπως εκχαιρετή ή κάποια περίεργη ελιά, σε καθιστούσαν αμέσως μάγισσα. Επίσης το αν δεν βρισκόσουν στην εκκλησία και δεν κοινωνούσες, κυρίως τα Σάββατα, σε θεωρούσαν πάλι ένοχο. Διότι υπήρχε η φήμη πως οι μάγισσες κάνανε τα λεγόμενα Σάμπαθ ή αλλιώς γιορτή των Σαββάτων.
Τι γινόταν λοιπόν στα γνωστά Σάμπαθ. Λέγεται πως τα Σάββατα αργά τη νύχτα μέσα στο δάσος κάτω από το φως των αστεριών ο σατανάς συγκέντρωνε τους πιστούς του γύρω από τη φωτιά και χλέβαζαν τη δόξα του Θεού. Σε εκείνη την τελετή οι μάγισσες καταφθάνανε γυμνές πάνω στα σκουπόξυλα που καβαλούσαν, πίνανε, κάνανε χρήση ψυχεδελικών ουσιών, τρώγανε νεογνά μωρά, κάνανε όργια και όλα αυτά ενώ χορεύανε και τραγουδούσαν.
Με το πρώτο φως του ήλιου καβαλούσαν αμέσως τα σκουπόξυλά τους και πετούσαν πίσω στα σπίτια τους, ρίχνοντας στα χωράφια των χωρικών αρρώστιες για να τους χαλάσουν τη σωδιά. Προφανώς για να προχωρήσουμε στο επόμενο κομμάτι του Μαλέους Μαλεφικάρου, οι μάγισσες που εντοπίζονταν θα έπρεπε να δικαστούν για τα αμαρτήματά τους από την εκκλησία.
Εκείνη την εποχή, μία κατηγορία από τον κόσμο ήταν αρκετή. Πέρα από όλα αυτά όμως, σε περίπτωση που κάποια ύποπτη μάγισσα απαρνιόταν πως όντως είναι μάγισσα και σαφώς συνεργός στο διαβόλου, τότε ήταν απαραίτητα τα βασανιστήρια για να την κάνουν να αμολογήσει. Ένα από αυτά ήταν η στέρηση του ύπνου, να τους πετάνε κρύους κουβάδες με νερό και προφανώς τα σωματικά βασανιστήρια.
Συσκευές όπως ο εξαρθρωτής σώμων, οι μέγγενοι που τους κόβαν τους αντίχειρες και ο τροχός χρησιμοποιούνταν συστηματικά για να σπάσουν την αντίσταση της κατηγορουμένης μάγισσας και να ομολογήσει. Ασκούσανε ψυχολογική πίεση και πολλές φορές τις εξαπατούσαν. Οι δικαστές συχνά υποσχόντουσαν στις κατηγορούμενες ότι αν ομολογούσαν θα τους χαρίσονταν η ζωή ή θα είχαν μια πιο ανθρώπινη εκτέλεση.
Προφανώς οι υποσχέσεις αυτές δεν τηρούνταν και δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα τρίκ εξαπάθησης. Επίσης, η απομόνωση και οι συνεχόμενες μέρες χωρίς φαγητό αποτελούσαν μορφές βασανισμού που οδηγούσαν σε παρεστήσεις και τελικά στην αποδοχή των κατηγοριών. Ένα από τα πιο ακραία ήταν η αναζήτηση του σημαδιού του διαβόλου, η διαδικασία που περιλάμβανε το τρίπημα του σώματος με βελώνες ώστε να βρούνε διάφορα σημάδια ή έπειτα σημεία που δεν πονούσαν στο σώμα, κάτι που θεωρούταν να πόδηξε ότι ο διάβαλος είχε βάλει το χέρι του εκεί πέρα και είχε δώσει το σημάδι του, όμως ο πόνος και ο εξευτελισμός του βασανιστήριου αυτού οδηγούσε την κατηγορουμένη σε εξαθλίωση και συνεπώς στην ομολογία.
Βέβαια δεν υπήρχαν μόνο βασανιστήρια αλλά και δοκιμασίες. Ας πούμε μία από αυτές ήταν η δοκιμασία του νερού όπου πετούσαν την κατηγορούμενη μέσα σε ένα ποτάμι ή σε μια λίμνη και αν επέπλε ήταν ένοχη γιατί λεγόταν πως το νερό την απέρυπτε ενώ από την άλλη εάν βυθιζόταν θεωρούνταν αθώα. Το Μαλαίος Μαλεφικάρουμ είχε μεγάλη πυρόη στην εκκλησία αλλά και στους πιστούς, όπως και στον τότε πάπα τον Ινουκέντιο II και θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν ένας από τους ανθρώπους ο οποίος έδωσε μια πιο μεγάλη διάσταση σε αυτή την παράνοια καθώς διέταξε το κυνήγιντο μαγισσών.
Όπως θα ήταν αναμενόμενο, αλλά και εξωφρενικά παρανοϊκό, έγινε αναγκαίο το επάγγελμα κυνηγός μαγισσών. Προφανώς μιλάμε για ελεύθερους επαγγελματίες, αλλά πολλές φορές κιόλας συνεργαζόντουσαν με την εκκλησία, εκμεταλλεύονταν την κατάσταση και τον τρόμο που επικρατούσε, για να παίρνουν πλούτη, να έχουν δύναμη και πολλές φορές ένα μεγάλο μέρος εξουσίας.
Πολλοί από αυτούς ήταν απλοί πολίτες που ισχυρίζονταν ότι έχουν το χάρισμα να αναγνωρίσουν το σημάδι του διαβόλου και στη συνέχεια ολόκληρες πόλεις και χωριά τους προσλαμβάνανε δίνοντάς τους τεράστιες αμοιβές για να καθαρίσουν την περιοχή. Οι κυνηγοί μαγισσών πληρώνονταν ανακεφαλή για κάθε μάγισσα που οδηγούσανε στη δίκη οπότε είχαν κάθε συμφέρον να βρίσκουν συνεχώς ενόχους.
Ένας από τους πιο διαβόητους κυνηγούς μαγισσών ήταν ο Μάθιου Χόπκινς. Λάμβανε δράση στην Αγγλία και είχε τον τίτλο ως Witchfinder General. Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν μέσα σε δύο μόλις χρόνια, το 1644 με το 1646, έστειλε σε δίκες μαγισσών περισσότερους ανθρώπους από όσους είχαν εκτελεστεί τα προηγούμενα 100 χρόνια. Και τώρα πάμε να δούμε μία από τις πιο γνωστές ιστορίες που λάβανε χώρα εκείνη την περίοδο σε μία μικρή αγγλική απικία στο γνωστό Σάλεμ της Αμερικής.
Το χωριό του Σάλεμ μεταξύ το 1692 και 1693 υπήρξαν πολλά θύματα που κατηγορήθηκαν για μαγεία. Το Σάλεμ χτίστηκε το 1626 από πουριτανούς Άγγλους πρωτεσθάντες, όπου και η ζωή τους τότε ήταν πολύ απομονωμένη από τις υπόλοιπες κοινότητες και απικίες, Όπως και είναι λογικό, η μυστικοπάθεια κυριαρχούσε. Κανείς σχεδόν έξω από το Σάλεμ δεν ήξερε τι συμβαίνει μέσα σε αυτό.
Υπήρχαν πολλές φορές διαμάχες με Ιθαγενείς Αμερικάνους αλλά και άλλους Γάλλους απίκους των κοντινών περιοχών. Όμως και οι ίδιοι κάτοικοι του Σάλεμ δεν τα πήγαιναν και τόσο καλά μεταξύ τους. Κάποια στιγμή δύο μικρά κορίτσια αρρώστησαν. Αρχικά εμφάνισαν υψηλό πυρετό και στη συνέχεια ξεκίνησαν να συμπεριφέρονται κάπως αλόκοτα. Κάνανε σπαστικές κινήσεις, πέφτοντας το πάτομα, βγάζανε αφρούς από το στόμα, βγάζανε περίεργους ήχους σαν γαυγίσματα, κάθονταν σε περίεργες τάσεις και λέγανε πως νιώθουν τσιμπήματα παντού στο σώμα τους, παρόλο που δεν υπήρχαν εμφανή σημάδια.
Οι μέρες περνούσαν και τα συμπτώματα γινόντουσαν όλο και πιο έντονα. Οπότε ο τοπικός γιατρός και ο Σάμουελ Πάρις, ένας πάστορας και φανατικός θρησκευτικός ηγέτης της περιοχής, είπαν με σιγουριά ότι τα δύο κορίτσια πέσανε θύμα μαγείας. Οπότε ο Σάμουελ Πάρις κάλεσε αμέσως να γίνει δικαστήριο μπροστά στην Ιερά Εξέταση. Στο δικαστήριο κατηγορήθηκαν τρεις γυναίκες.
Η Σάρα Γκουτ, μια ζητιάνα, η Σάρα Όσμπορν, η οποία δεν πήγαινε ποτέ στην εκκλησία και η τρίτη γυναίκα ήταν η Τίτουμπα, η οποία ήταν σκλάβα και νταντά των κοριτσιών και η θαγενής Αφροαμερικάννα. Τρεις κατηγορούμενες λοιπόν πιστεύονταν από πολλοί κόσμο ότι είχανε χρησιμοποιήσει μαγεία πάνω στα κορίτσια. Οι δύο γυναίκες είπανε πως είναι αθώες και δεν έχουν ιδέα από μαγεία και σαφώς δεν είχανε συνάψει κάποια συμφωνία με τον σατανά.
Όμως η Τίτουμπα είπε ναι, είμαι μάγισσα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ξέρω και άλλους ανθρώπους μέσα στο Σάλεμ οι οποίοι είναι χειριστές μαγείας. Βέβαια, κανείς δεν ήξερε ποιοι ήταν αυτοί. Αμέσως κυκλοφορούσαν φήμες, φόβος και οι κατηγορίες ξεκινήσαν αμέσως. Μέσα σε όλα αυτά δημιουργήθηκε όντως η ιδέα ότι τα κορίτσια πέσανε θύματα μαγείας.
Το περίεργο είναι πως εκείνη την περίοδο και άλλοι άνθρωποι του Σάλεμ ξεκινήσαν να έχουν την ίδια συμπεριφορά όπως και τα δύο μικρά κορίτσια. Βέβαια η λογική εξήγηση εδώ που ήρθε μετά από χρόνια ήταν ότι ίσως να υπήρξε η έξαρση μιας αρρώστιας σαν τη Λίσσα ας πούμε, αλλά δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία. Όπως επίσης δεν μπορούσαν να υποθέσουν και κάτι τέτοιο εκείνη την εποχή λόγω της άγνοιας που υπήρχε.
Οπότε μετά το δικαστήριο και τη μαρτυρία της Τίτουμπα πως υπάρχουν και άλλοι μάγοι μέσα στο Σάλεμ, πάνω από 200 άνδρες και γυναίκες μέσα σε ένα πολύ μικρό διάστημα κατηγορήθηκαν για μαγεία. 50 από αυτούς ομολόγησαν και φυλακίστηκαν, ενώ 20 απαρνήθηκαν τις κατηγορίες, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν. Αυτή η ιστορία του Σάλεμ λοιπόν είναι ένα από τα πιο γνωστά περιστατικά με κυνήγη και δίκες μαγισσών και αυτό διότι το Σάλεμ ήταν μια πολύ μικρή κοινωνία και η μαζική ιστερία που επικράτησε ήταν τεράστια Εδώ να πούμε πως στην Ευρώπη υπολογίζεται ότι έγιναν οι περισσότερες εκτελέσεις μιλάμε για ένα αριθμό περίπου 40 με 60 χιλιάδες ενώ οι δίκες φτάσανε περίπου τις 200 χιλιάδες Είχαμε εξορίες, καύση στην πυρά, κρέμασμα, αποκεφαλισμούς, λιθοβολισμούς και γενικά ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, μόνο και μόνο στην ιδέα ότι κάποιος ή καλύτερα κάποια ήτανε μάγισσα.
Η τελευταία γυναίκα που εκτελέστηκε για μαγεία στην Ευρώπη ήταν η Άννα Γκούλντι στην Ελβετία το 1782. Λίγο καιρό αργότερα, οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες άρχισαν να καταργούν τους νόμους και τις δίκες περί μαγείας, διότι οι ανώτεροι βλέπανε πως επικρατούσε μια παράνοια. Δικάζανε κόσμο μόνο και μόνο επειδή κάποιος κατηγορήθηκε από το γείτονά του, επειδή είδανε κάποια σημάδια στο σώμα του ή επειδή ξέρω εγώ το οτιδήποτε.
Οπότε, ξεκίνησε σιγά σιγά να επανέρχεται μια λογική κρίση και να σταματάνε τελείως τα δικαστήρια, οι βασανισμοί, οι εκτελέσεις, κυρίως από την εκκλησία, την ιερά εξέταση και τους δικαστές. Όμως βέβαια υπήρξαν περιπτώσεις λαϊκής δικαιοσύνης, θα μπορούσαμε να πούμε, όπου οι χωρικοί κάνανε επιθέσεις σε γυναίκες που θεωρούσανε μάγισσες μέχρι και το 1863.
Όμως, τα περιστατικά πλέον αντιμετωπίζονταν από το κράτος ως κοινές δολοφονίες, όπου και οι δράστες τιμωρούν τους αναυστηρά. Στις αρχές λοιπόν του 20ου αιώνα η ιδέα πλέον για την ύπαρξη των μαγισσών αποτελεί ένα παρελθόν. Επίσης ξέχασα να αναφέρω και για την πτώση των κυνηγών των μαγισσών. Όταν αυτοί ξεκίνησαν να κατηγορούν άτομα με μεγάλη επιρροή και πλούτο ώστε να λάβουν μεγαλύτερες αμοιβές για την επίτευξή τους, τότε οι ίδιοι οι πολίτες στράφηκαν εναντίον τους.
Για παράδειγμα ο Χόπκινς, αυτός ο περιβόητος κυνηγός μαγισσών που μιλήσαμε και πριν, κατηγορήθηκε τελικά ότι χρησιμοποιούσε ο ίδιος μαγεία για να εντοπίζει τις μάγισσες, όπου και εν τέλει δικάστηκε και πέθανε από φυματίωση στη φυλακή. Βέβαια, πολλοί λένε ότι τον υπέβαλαν οι ίδιοι χωρικοί στη δοκιμασία του νερού, όπου και πνίγηκε.
Ακόμα και το χωριό του Σάλεμ μετά από όλη αυτή την παράνοια και τις πάρα πολλές δίκες μέσα σε έναν χρόνο ζήτησε δημόσια συγνώμη στις οικογένειες των θυμάτων καθώς επίσης υπήρξαν και αποζημιώσεις προφανώς στις μετέπειτα γενιές των οικογενειών Εννοείται πως όλα αυτά τα χρόνια μείναν χαραγμένα στην ιστορία της ανθρωπότητας και αλλήμωνο η δημιουργία αυτής της φιγούρας της μάγισσας ήταν και συνεχίζει να είναι έμπνευση για πολλά πράγματα.
Για ταινίες, για σειρές, για βιντεοπαιχνίδια, για τραγούδια, για παιδικά παραμύθια. Ακόμα και τα κοστούμια της Απόκης και το Χάλλουιν. Σίγουρα της Μάγισσας μαζί με το Βαμπύρα, ας πούμε, είναι μέσα στα top 3. Για το факτ της υπόθεσης, τις αρχές του 20ου αιώνα εμφανίστηκε η Χουίκα, μια σύγχρονη παγανιστική θρησκεία, η οποία βέβαια αναβίωσε τον όρο της Μάγισσας, με θετικό πρόσημο, εστιάζοντας τη λατρεία της φύσης και όχι στον σατανά.
Όπως επίσης και μία από τις πιο γνωστές θρησκείες, με κοινό πρόσημο τη μαγεία σε εισαγωγικά, είναι αυτή του Βουντού, όπου οι πιστοί του Βουντού πιστεύουν σε θεϊκό πρόσωπο, αλλά και σε άλλα πνεύματα. Αυτά λοιπόν περί μάγισσες, μαγεία και όλα τα συναφή. υπάρχει πάρα πολύ υλικό στο διαθήκτυο θα αφήσω και μερικά link στην περιγραφή του επεισοδίου τα οποία μπορεί να σας ενδιαφέρουν σχετικά με το γνωστό βιβλίο Μαλέος Μαλεφικάρου τις σκοτεινές συναντήσεις Σάμπαθ που λέγεται ότι κάνανε οι μάγισσες διάφορα ντοκιμαντέρ όπως ακόμα επίσης υπάρχουν και πάρα μα πάρα πολλές ιστορίες οπότε εσείς αγαπητοί ακροατές τι πιστεύετε μιλάμε για ένα φαινόμενο μαζικής ιστερίας ολόκληρου του κόσμου ή όντως υπήρξαν εμάγισσες. Τα σχόλια είναι ανοιχτά θα αφήσω και μια δημοσκόπηση έτσι ώστε να μπορέσετε να ψηφίσετε αυτό που πιστεύετε. Παραμείνετε ασφαλείς και εμείς θα τα ξαναπούμε στο επόμενο επεισόδιο.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα