ΞΕΚΑΘΑΡΑ S05E04 - Χαρά Κολαΐτη (Άννα Γούλα)
ΞΕΚΑΘΑΡΑΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Send us Fan Mail
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Όποτε θέλουμε, πηγαίνουμε. Μη κάτσαι έτσι, μπρο. Ελάτε. Μη κάτσαι έτσι, μπρο. Βέ, δείξτε πού γίνεται αυτό το παιδί χάρη. Λίγο άνα, λίγο βούλα. Πάμε κορίτσια. Είμαστε οι μία, η μοναδική, η καλή μου φίλη, τη Χαρα, την Κολαήτη! Ναι! Ναι! Ρε! Καληγονιά! Καληγονιά πολλά! Τι κάνετε! Πόσο μεταφυσικό θα πω εγώ είναι ότι βρίσκεσαι σε αυτήν την καρέκλα Σε αυτή την εκπομπή, μετά από τόσα χρόνια που χρησιμοποιώ αυτή την καρέκλα.
Μα όχι απλά που έχουν βγάλει τα λεφτά τους που δεν τις λιώσαμε αλλά που μας τις χαρίσανε. Για όποιο άτομο δεν ξέρει το universe του Ξεκάθαρα, αυτές οι καρέκλες είναι της χαράς. Και αυτές οι καρέκλες μπήκανε στο Ξεκάθαρα όταν ξεκινήσαμε να γυρίζουμε για μέσα της δεύτερης της πρώτης σεζόν στο στούντιο της χαράς. Και να πω κι εγώ την ιστορία.
Αυτές τις καρέκλες τις είχε μια γειτονισά μου κι εγώ ανέβαινα την ταράτσα και τις έβλεπα χρόνια που τις είχε η γειτόνισσα. Δεν είχε ούτε πλάτη ούτε κάθισμα. Πάθος, πούμε. Και μια φορά βουλάω στο τηλέφωνο, λέω, «Μα, πες τις για αυτές τις καρέκλες, αν δεν τις θέλεις». Και μου τις χάρισε. Και τους έβαλα εγώ, τις έφτιαξα. Πέρα τους έβαλα φασματάκι λευκό, με το βέτερο να ταιριάζει με όλα, με τα πάντα και με τούτα και με εκείνα έχουν βρεθεί εδώ.
Έχουν βγάλει τα λεφτά τους... Έχουν παίξει σε όλες τις ομορφωτικές ποιήσεις που έχουμε κάνει και τις τέσσερις. Σε ποια βιδοκλήτσια έχουν παίξει εσένα? Σίγουρα στο Καλά Χριστούγεννα, φαντάζομαι. Στο Βαλεντίνο δεν έπαιξαν. Δεν θυμάμαι. Δεν νιώθω ότι το έχουν δει στο Βαλεντίνο. Ξέρω πάντα ότι τις φρέσκω, αφού γράφουνε. Ναι, αφού γράφουνε. Πρέπει να τις φρεσκάρω λίγο, νιώθω.
Ναι, τις φρεσκάρω κι εγώ που μ' αρέσει. Της έχω δει ξανά που είχα πας σε ένα θέατρο, που απλά αντί για άσπρο, είχαν κόλτσει με αυτό το βελούδο. Οκ. Κυκλοφορούν γενικά. Και η γνωσοφάση... Α! Δε καρά κλες μας! Ναι. Τι καλά! Χαρά! Τι χαρά! Τι χαρά! Και τι χαρά που είναι η χαρά μαζί μας και δεν είναι η Άννα μαζί μας. Αααα, δεν καλύπτω. Όχι, δεν είναι έξω.
Όχι, γιατί, μπρε χαρά μου. Αυτό θα το... έχουν πει ότι και καλά δεν πρέπει να λες on camera και on stage τις αδυναμίες σου. Αλλά εγώ θα ομολογήσω ότι σήμερα επειδή τη χαρά την ξέρω πολύ καλά, Τα ξέρει όλα. Τα ξέρει όλα, τα ξέρει όλα. Συνήθως αν έχω κάποιον που δεν ξέρω, άτομο που δεν ξέρω, ερωτήσου μου πραγματικά, τώρα δεν σε έρθω να προσποιηθώ, δεν έχω την παραμικρή ιδέα ποιο άτομο έχω εδώ μπροστά μου, και θα ξεκινήσω να ρωτάω, λες και δεν σε ξέρω.
Ή μπορεί να το κάνω αλλιώς. Με ξέρεις και να ρωτάω τι κάνει η μητέρα σου, το φαντάζεσαι, πώς θα πάει το Πάσχα και ναι. Θα μαθούν όλοι. Ή θα μάθουν πολλά για σένα και για μένα. Πες λίγο στον κόσμο. Τα έχεις πει, τα έχεις ξαναπεί, αλλά πες και σε εμάς ρε παιδί μου λίγο. Ναι, ναι, πάμε. Πώς φτάνει η χαρά στην καλό τεχνόν.
Τα πρώτα βήματα. Η τέχνη πότε μπήκε στη ζωή μας. Ήτανε πάντα. Ήτανε από τόσο έντονα. Νομίζω ναι. Τι καλά. Δεν το σκέφτηκα ποτέ. Απλά ζωγράφιζα πάντα. Δεν τραγουδάγα πάντα. Πιο πολύ ζωγράφιζα. Και μετά έκανα πιάν, μπαλέτα, στους πληθυντικούς. Πιάν, μπαλέτα, χωρίς γαλλικά. Με τι! Αγγλικά. Με γραφική, πιάν, μπαλέτα. Τέλειο. Και άρα δεν υπήρχε κάποιο αχά moment που λες εγώ θα ασχοληθώ με την τέχνη.
Όχι. Ήταν η συνέχεια ότι τι άλλο θα κάνω, αυτό θα κάνω, δεν θέλω να κάνω τίποτα άλλο. Αλλά ήθελα να γίνω τραγουδιστριαόπερας, παλιά. Ήθελα να γίνω και τραγουδιστριαόπερας ή να μπω στην Καλόν Τεχνόν. Και επειδή δεν είχαμε στην Ελλάδα Κονσερβατόρια και να το πούμε αυτό, δηλαδή ανώδαπη σχολή στην όπερα, όπως μπορεί να συμβαίνει σε άλλους χώρες, και ήταν οι Καλόν Τεχνόν κρατικοί και ανώτατοι, λέω, οκ, πάμε να δούμε οι Καλόν Τεχνόν τώρα.
Άρα, μισού για να καταλάβω ότι το έδωσα κάτι καινούριο. Τα κονσερβατόρια είναι σαν να λέμε καλών τεχνών αλλά για τραγούδι. Τα κονσερβατόρια είναι οι ανώτατες σχολές μουσικές που είναι για όλα τα όργανα, που είναι για μουσικούς. Τα οποία δεν είναι οδεία, είναι κάτι παραπάνω. Δεν είναι οδεία, γιατί το οδεία είναι πάω μια φορά την εβδομάδα, κάνω 45 λεπτά, Εκεί πέρα είναι... Θυμάστε που βλέπαμε παλιά το fame στην τηλεόραση, προδίδα την ηλικία.
Το fame story. Όχι μωρή το fame story. Το fame της σειράς. Το κατάλαβα. Το fame. Ήμουνα να το πω. Εντάξει, εντάξει, καλά το έκανες. Το fame. Αυτό που ήταν η ηθοποιή, που ήταν η μουσική και οι μουσικοί τι κάνανε. Είχανε το καθένα στο οργανό του, είχανε τις ορχήστρες τους, είχανε τις χοροδίες τους, οπότε είναι full time σκουδί, δεν είναι μία όλη την εβδομάδα.
Οπότε δεν υπάρχει αυτό. Όχι, δεν έχουν στην Ελλάδα. Γιατί δεν έχουν στην Ελλάδα. Δεν έχουν στην Ελλάδα, γιατί τώρα αυτό είναι, δεν ξέρω αν πρέπει να το πούμε ή όχι, αλλά είναι μια σκοτεινή ιστορία πλεκτάνης μεταξύ των επίσημων μεγάλων οβείων, που αυτή τη στιγμή, κατά κάποιο τρόπο, φαντάζομαι, ασκούν πίεση και δεν επιτρέπουν να δημιουργηθούν.
Να ρωτήσω κάτι, ξέρεις. Ναι, παρακαλώ. Τώρα, μιας και δεν ανοίξαμε τη συζήτηση. Ναι, ναι, ναι. Με ενδιαφέρει. Δηλαδή, το Εθνικό Οδείο και η Κρατική, κάτι και άλλο, το Οδείο Αθηνών, δεν έχουν καμία σχέση με Προσερβατόρια. Καμία. Εγώ θα βάζα και το χέρι μου στη φωτιά ότι είχανε. Τι που, εμείς τη λέμε. Μας πω κάτι, να γουγλάρουμε λίγο το ίδιο αυτό.
Να μην είμαστε ηλίθιες, να ξέρουμε τι συμβαίνει. Να ξέρουμε τι συμβαίνει. Δεν νομίζω όμως να συμβαίνει αυτό που λέτε. Θα κάνουμε ένα πόουζ εδώ πέρα, θα βάλουμε ένα θερίσκο, θα γουγλάρουμε και θα δώσουμε την οφήσια «Αλλά πάτε στη σωστή». Ωραία, στο τέλος του βίντεο. Για να μην έχουμε ανακρίβειες και μαθαίες ότι είμαστε αδιάβαστες και ευλογμένες.
Όχι, αλλά νιώθω ότι έχεις δει και ότι δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει. Δεν έχω γνωρίσει μουσικό που να μου έχει πει έχω τελειώσει. Υπάρχει σχολή μουσικολογίας που όμως έχει να κάνει με θεωρητικά. Αλλά δεν υπάρχει αυτό το πράγμα που... Ας πούμε, εγώ πήγα εράζομαι στην Ισπανία. Ωραία, στην Ισπανία. Ήμουν στην Universidad de Valencia.
Εκεί μπροστά στο τμήμα ζωγραφικής υπήρχε το αντίστοιχο τμήμα που ήταν για μουσικούς, που ήταν το χορτεβατόριο. Και έκανε ο καθένας, όπως ξαναείπα, το όργανο του, είχε τη χοροβία, είχε κλπ. Τι ωραία! Το ΑΕΙ ας πούμε, να το πούμε, όχι τα κάλυκα, το ΑΕΙ των μουσικών που δεν είναι όμως μόνο θεωρεί, είναι πρακτικό. Που παρόλα αυτά έχουμε μουσικά σχολεία, έτσι.
Μουσικά σχολεία έχουμε. Αυτό είναι τρελό. και μόρφωση, θα είναι τελικά τελική. Θα είσαι, ξέρω εγώ, βιουρτουόζος πιανίστας. Αυτό θα το καταφέρεις πια στην Ελλάδα μέσα από μια διαδρομή ιοδίων. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Εσύ που ξέρω ότι έχεις κάνει μια διαδρομή μουσικών, ποιες είναι οι σκάλες για να πάρεις τα πτυχία. Ας πούμε, πώς θέλεις να κάνεις εσύ, ή θέλεις να γίνεις τραγουδίστρια όπερας, για να μπορέσεις να πεις «μπορώ και με τη βούλα να γίνω»
Να ξεκινήσεις από δύο κλασικά, να έχεις έναν δάσκαλο και ξεκινάς κάθε χρόνο και δίνεις εξετάσεις, τρώγω καλύτερα, μέση, ανωτέρα, μπούρου μπούρου... Πώς είναι τα γλυκά. Ναι. Lower, Proficiency... Μπράβο, μπράβο. Αυτό το παθμύρεις και το δίνεις. Αααα.. Αυτό που μπορεί να μην ξέρετε, είναι ότι η χαρά.. Ήρθε της της της της της Η χαρά.. Ε.. Είναι.. Εκπαιδευμένη..
Δεν έλεγα.. Εκπαιδευομένη.. Αυτό.. Εκπαιδεύεται.. Ακόμα.. Δεν.. Δεν.. Δεν.. Εκπαιδεύεται.. Στο κλασσικό τραγούδι.. Α.. Μου αρέσει.. Που ο κόσμος δεν μπορεί.. Κάποιος δεν είναι πολύ.. Δεν έχει τρυφίσει πολύ.. Στη.. Στο.. Ποια είναι η χαρά.. Μπορεί να το ξέρει αυτό.. Και γιατί να το ξέρει αυτό. Μπορεί να το ακούει λίγο όταν τραγουδάς, αλλά δεν είναι το πρώτο πράγμα που μπορεί να σκεφτεί.
Εμένα μου έκανε πάρα πολύ εντύπωση. Δεν σε χωράει τι κάνεις. Καλέ! Μ' αρέσουν εμένα οι κλασσικές σπουδές. Άρα μπαίνουμε καλών τεχνών και το επίσης το άφησες να πάει όπου σε πάει ή κάπως το άρχισες να το διαμορφώνεις μεγαλώνοντας. Ποιο. Το πού θες να πάει καλών τεχνών. Δηλαδή τι σε αφορά. Ή κάτι αμορφώσεις τώρα, δηλαδή, κάτω χρονών που δεν ξέρουμε τι δίπλα μας, δεν είχαμε και ίντερνετ εμείς τότε.
Είχανε, είχανε, και οπτική να είχανε. Σταμάτηκε, σταμάζανε. Εντάξει τώρα. Και να ήθελε δηλαδή, δεν ξέρω, και από εκεί που έρχομαι εγώ να πω ότι εγώ θέλω να χαράξω μια στρατηγική για τη ζωή μου και να το πάω έτσι, δεν κάνω, δηλαδή, κάτω χρονών. Άρα στα 20-21 σου, που λες, οι διπλωματικοί μου πάνε... Δεν ήμουν 21 στην πνευματική γιατί καλά το έβαλανε 5 χρόνια και έκανα και 3 χρόνια να μπω γιατί δίνουνε πολύ μπεν με λίγη.
Στα 20 κάτσι τέλος πάντων. Στα 20 κάτσι που αποφασίζεις ότι γάμα, συγγνώμη, βάλτε μπιτ. Εσύ η ζωγραφική, εμένα η πνευματική μου, θα είναι η Αναγούλα. Ναι. Τι ήταν να έχουμε το κλικ. Πρακαλή ερώτηση, δεν είναι μονολεπτική η απάντηση. Το ελπίζω, γιατί υποφέρουμε εδώ με τους ανθρώπους που δίνουν μονολεκτικές απαντήσεις να συμβαδεύουν.
Ωραία, ωραία. Κοίτα να το πω αλλιώς ρε παιδί μου τώρα. Θα μιλήσω για μένα έτσι. Ναι, για σένα πλάνα. Ας πούμε τώρα ότι εγώ είμαι καλλιτέχνης. Έχει ο καλλιτέχνης ρεθίσματα κάτι από εδώ, κάτι από εκεί. Κάποια στιγμή όλα αυτά τα πράγματα που είσαι εσύ στο τέλος τέλος, έτσι, μαζεύονται και πλάθεις, βγάζεις κάτι άλλο. Μιλάς με γρήφους γέροντα θα μου πεις. Όχι. Θα πω ότι εγώ ήμουν στην Καλό Τεχνό, που είναι ένα ίδρυμα, ένας ακαδημαϊκός κόσμος, ο οποίος κιόλας ήταν και πριν την κρίση αυτά, έχουμε τα αλ... παίζει σημασία, αλλά φαίνονταν αρκετά αποκομμένους από την πραγματική ζωή, οπότε είχαμε το ακαδημαϊκό ίδρυμα με όλη τη θεωρία του και βούρου βούρου βούρου βούρου, είχαμε και την εποχή της Τράς, και η στράσσα, εκείνο τον καιρό που έκανα εγώ την ηλικία εκείνη, που ήτανε τότε, μετά γνωστά τα παραδάγματα, από εκεί γενικά έπαιζε η στράσσα απενοχοποιημένα και καλά έκανε και πως επενοχοποιηθήκε μένα, αλλά ήτανε παντού από την άλλη, ήτανε πιο πρωτόμονο το θέαμα τότε.
Έχω και την καταγωγή από το Ελλάδο όπου είμαι, που από εκεί ήταν ένας άλλος κόσμος λαϊκός και το Ίδρυμα ήτανε... Το Ίδρυμα, όταν λέω Ίδρυμα, αλλά ωραία το λέω, το Ίδρυμα. Το Ίδρυμα με Κιάνλη Σκακογιάννη. Το Ίδρυμα ήταν σε Ίδρυμαφισμό. Ο κόσμος ήταν εκεί έξω, το τρας ήταν εκεί έξω, και είπα τώρα σαν να ήταν μια αντίδραση σε όλα αυτά που μου συνέβηναν μαζί.
Από τότε είπα, λοιπόν, θα κάνω μια τραγουδιάρα που θα είναι όμως όλες μαζί, αλλά χειρότερη από τις όλες μαζί, που ήταν και λίγο αντίδρυση και στο ίδρυμα και στον Ιδρυματισμό που είχε αναφόρες και στο ΕΓΑΛΟ που είχαμε μεγαλώσει οπότε με τούτα και με κοίτα και γεννήθη η Άννα Βουλάν που ήταν θα τα κάθεται τρόπο ένα σπόλιο πάνω στην εποχή συν όλα αυτά που πλάνε αυτά το οποίο όμως ακόμα και τώρα τόσα λίγα, πολύ λίγα χρόνια μετά τονίζω για τα γεννήθηκης Πολύ λίγα χρόνια μετά.
Ακόμα είναι επίκαιρο, έτσι. Ξέρω εγώ. Φοβερά επίκαιρο. Δεν ξέρω. Εγώ το κατέθεσα το έργο. Δεν ξέρω. Από αυτά που ακούω, από ανθρώπους που βγαίνουν τώρα με καλό τεχνό, είναι ότι κάπως ακόμα από τη σχολή, με όλα τα καλά, είναι λίγο το στοπ και χρόνο και που δεν συμβαδίζει κάπως με την εποχή της και έχουν κάποιες εγκυλώσεις.
Οπότε κάπως νιώθω ότι ακόμα το ένα-δυο άτομα που θα τολμήσουν να κάνουν κάτι μπροστά στην εποχή τους μέχρι να γίνει η επόμενη φοροσύνη διπλωματικών, θα το ακούει όλη η Αθήνα. Ααα ο Τάδε ή η Τάδε που έκανε αυτό στις διπλωματικές. Η επανάσταση. Η Επανάσταση είναι τύπου απλά κολούθησε τον παλμό της εποχής του και δεν έμεινε στα πιο σονσόν και λετρημένα...
Ξέρεις πω, το καφέ φτάχνει και το ρόλο του. Και τα σονσόν, καλά είναι και τα λουλουδάκια, το ζωγραφείς τα λουλουδάκια και μου είχες πει... Ζωγραφίζα και λουλουδάκια. Και έρχεται μια μέρα εδώ πέρα το αστέρι και μου λέει, γιατί ζωγραφείς θυματολογία θείας. Λέω γιατί γαλεινεύει την ψυχή μου και έχει ηρεμία. Για καλά κάνεις δίσκη τη λεσθοματολογία θείας.
Όχι, δεν το άκουσα. Βεβαίως. Το άκουσα, απλά δεν το είχα σκεφτεί σαν να κάνω. Μ' άρεσε η ειλικρινία σου, την θυμώ. Ε, ναι, ηρεμία. Ηρεμία, καλή είναι η. Ήθελα να πηγαίνω πιο μετά στην ηρεμία. Αλλά πάμε τώρα. Κάναμε προοικονομία, δεν πειράζει. Όχι, θα το ξεχάσω. Και τώρα είναι μια πολύ ωραία πάσα, άρα ψάχνεις την ηρεμία σε όλο αυτό το καλλιτεχνικό οργασμό.
Και τώρα θα πω πόσο μεγαλώνει ο άνθρωπος και θα κρυφτώ. Άρα νιώθεις ότι κάπου πρέπει να βρεθεί η ηρεμία. Όχι, νομίζω ότι ο καθένας είναι τι άνθρωπος είναι και τι ανάγκη θέλει. Και μπορεί πιο νέοι να είμαστε πιο... Αλλά νομίζω ότι... δεν ξέρω... ορειμάζοντας... Ψάχνει και ο καθένας τις ισορροπίες του, ευχαριστούν την ψυχή του.
Κοινώς με ό,τι βρεις και ο καθένας. Ναι, ματσήσω. Άρα πάμε πίσω, τι μη βγεί, τι χαρά. Η Ανναγούλα. Τα έχουμε πάθει όλα. Ακούω και στα δύο. Το ξέρω αυτό. Να σου πω κάτι, είναι όπως εγώ. Ακούω και στα δύο. Γυρνάμε σε όλα. Οπότε η Χαρά συναντάει την Άννα στη διπλωματική. Και αρχίζουν και χαράσουν μια κοινή πορεία για κάποιο καιρό.
Και μετά... Μετά φυλάκια ροπιφτά για λίγο. Έγκωσα. Για αρκετό. Γιατί. Λάκησε κάπως. Είναι μερικά πράγματα, είναι ευχή και κατάρα. Και αν δεν τα έχεις σχεδιάσει, διότι εγώ, όπως πήπα, δεν είχα σχεδιάσει κάτι. Με βρήκε. Δεν είπα τώρα, εγώ θα κάνω καριέρα, αναβούλα και θα γίνω τραγουδιάρα. Τραγουδιάρα. Ναι. Και θα κάνω λαϊκότητα, ό,τι άλλο.
Που το κάνω. Ξαφνικά βρίσκομαι, αναβούλα και αυτό το πράγμα να έχει πάει μόνο τεχνικό. να έχω προτάσεις και μετά ξεκινάει το μπέρδεμα. Ποιά είναι αυτή, ποιά είμαι εγώ, πού αρχίζει μια, πού αρχίζει άλλη, τώρα θέλουν να φτύρουνε, θέλουνε εμένα. Α, ξέρεις να σακώνεσαι με την Άννα, δεν είναι ωραία πράγμα. Και κάπου λίγο έγκωσα και ήθελα χρόνο για μένα να κάνω avant-garde, πειραματισμό, να κάνω άλλα πράγματα, έτσι, να πείω γραμμή.
Πώς πήγε αυτό. Πάρα πολύ ωραία, γιατί είδα αλλά γνώριζες έναν καινούργιο άλλο κόσμο. Έχεις από αυτά τα πολύ ελληνικά πλειστά πράγματα, άλλες κοινωνίες, άλλες πολιτείες. Μαθαίνεις. Να πούμε στον κόσμο ότι υπάρχει και τέχνη χωρίς την αναγούλα που εκφράζεται από το άτομο χαρά κολλαϊτή. Το οποίο επίσης ο κόσμος, επειδή έχει πολύ χαρακτηριστικά την αναγούλα στο μυαλό του, κάπως ο ποιος δεν έχει ντριφίσει πολύ πίσω από την περσόνα δεν ξέρει ότι έχει ένα χέρι ασύλληπτο.
Ε, πού να πω ξέρω, τώρα πρέπει να μου ξέρεις προσωπικά και εγώ τα έργα μου δεν τα έχω εκθέσει ακόμα, ζωγραφίζω παιδιά, ναι, να πω ζωγραφίζω. Και τώρα λοιπόν τη φέραμε εδώ για να την εκθέσουμε δημόσια. Για να την εκθέστε, ναι. Πότε θα σε εκτεθείς αλλού, πότε θα δούμε ζωγραφικά έργα χαρά κολλαϊδη. Πρέπει να μαζέψω ένα αρκετά σεβαστό αριθμό έργων, γιατί με δύο έρινα τρία δεν πας πουθενά.
Αλλά, τι θέλεις να κάνω. Χρόνο. Στη Σύρο. Στη Σύρο. Χρόνο ναι, αλλά πρέπει να δουλεύουμε αυτός το μεταξύ. Δεν βαριέσαι. Διότι μέσα σε όλα δουλεύουμε κιόλας. Δε βαριέσαι! Δε βαριέσαι! Δε μπορεί να σε ταΐσει τέχνη, ε! Αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. Και θα είναι ψέμα να πω ότι δεν μπορεί να μεταΐσει τέχνη, γιατί εγώ δεν είχα προσδοκίες από την Αναγούλα και παρόλα αυτά έχω βγάλει χρήματα από την Αναγούλα.
Θα μπορούσα να είχα βγάλει πολύ περισσότερα χρήματα. Είναι στο χέρι του καθενός πώς θέλει να προμοτάρει τη δουλειά του, μέχρι πού είναι διατεχειμένος να φτάσει, πώς θα τα κυνηγάς, Σε όλες τις ιδιές. Εγώ δεν κυνήγησα ποτέ με τα μανεία στην αναγούλα. Ποτέ. Ήτανε εγώ. Ναι. Οπότε δεν μπορώ να σου πω ότι το πάλευα και δεν έκατσε.
Θεωρείς ότι ειδικά όταν έκτισες την αναγούλα, το ντράγκ δεν ήταν και πάρα πολύ... Δεν ξέραμε τι σημαίνει η φλάκα μου κάθε φορά. Ναι, δεν ήταν σαν ντράγκ. Ήταν μόνο της κούκλας. Άρα, τώρα, ποια είναι τα στάδια μέσα σου που δημιούργησες αυτή την περσόνα, ρε παιδί μου, τεχνικά. Λες, είναι μέρος του εαυτού μου, κοιτάω, κάνω εντοσκόπηση και βγάζω έξω τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, ή δημιουργώ κάτι παντελώς εκτός από μένα.
Κανείς δεν μπορεί να δημιουργήσει πράγματα εκτός από αυτόν και όποιος το πει αυτό θα είναι ψέμα. Γιατί το δικό σου υλικό παίρνεις, με το δικό σου υλικό δουλεύεις και πάνω σε αυτό πατάς. Δεν μπορείς να έρθεις. Θα σου πω γιατί σε ρωτάω. Παρακαλώ. Γιατί αυτό που το λέω, αυτό το έχω πει και εσένα, το έχω πει σε πάρα πολλοί κόσμο, μπορεί να το έχω πει και σε αυτήν την εκπομπή.
Το έχω πει σε αυτή την εκπομπή παλιότερα, αλλά δεν θυμάμαι σε ποια. Ότι τις σπουδαίτερες συμβουλές που μου έχουν δώσει ποτέ είναι μια δική σου συμβουλή. Όταν ξεκίναγα τον τράγκ, επειδή εγώ δεν είχα ιδέα από τέχνη, ήταν μια γενής ανάγκη να εκφράσω αυτό. Νόμιζα ότι έπρεπε να δημιουργήσω, όχι νόμιζα, ήθελα να δημιουργήσω μια περίσσονα παντελώς εκτός από μένα.
Όταν δηλαδή είχαμε πρωτογνωριστεί την πρώτη μορική, όπου αυτή η κοπέλα που είχα δημιουργήσει δεν είχε, δεν ήθελα να έχει καμία επαφή με μένα. Αλλά εκεί είχα μπει λοιπόν στην τρικλοποδιά, ας πούμε, ότι αν δεν έχει καμία επαφή με εμένα, πώς τη στηρίζω. Και έρχεται η κυρία Χαρά και μου λέει, άκου να πεις, το ντράκι σου θα αλλάξει επίπεδο όταν καταλάβεις ότι είσαι η μάνα σου.
που εγώ τότε πάλευα με νύχια και με δόντια να μην... Επειδή, προσοχή, επειδή εσωτερικά καταλάβαινα ότι αυτό μου βγαίνει φυσικά, αλλά τότε εγώ ήμουνα πολύ ενάντιος και κόντρα σε ό,τι μπορεί να πρεσβεύει η μάνα μου. Η μάνα σου. Εκεί δεν ήμουν έτοιμος να τα ακούσω. Το έχω στο πίσω μέρος του... Όταν τα βρήκαμε τη μάνα μου, τα βρήκαμε τον εαυτό μου, άρχισα να τα βρίσκω γενικά και άρχισα, άθελά μου, να μπαίνω στα βιώματά μου, δηλαδή, εγώ το μετέφρασα αυτό που προφανώς εννοούσες, ότι μπες στα βιώματά σου και βρες τους ανθρώπους γύρω σου γιατί είμαστε τα βιώματά μας, τότε άλλαξε ο δυνατός μου.
Τότε άλλαξα εγώ που ήταν μέχρι την καραντίνα, που είχα χρόνο να κάνω την ενδοσκοπησία μου ήμουν και κατάλαβα ότι η καραντίνα... Η καραντίνα... Ε, όπου... Σε ευχαριστώ πάρα πολύ γι' αυτό, γιατί... Πολύ καλό! Πολλές φορές χρειάζεσαι κάποιον άνθρωπο που μπορεί να σε το πει, έτσι. Μπορεί να είναι κάτι πολύ απλό, κάτι πολύ...
Χρειάζεσαι κάποιον άνθρωπο που το πει. Ε, όταν ετοιμάζεσαι για την αναγούλα, θεωρείς... Ως μην ξεχνήσω, και επίσης το βασίζω στην τραγουδιακή κατακτική κάποιων ανθρώπων, Θεωρείσαι ότι γίνεσαι κάπως ποζέςτα από ένα άλλο άτομο. Είναι κάτι πολύ ελεγχόμενο τώρα εν τω σωστά στο ρόλο σου. Τωρα αυτό δεν μπορώ να σου απαντήσω επειδή το κάνω χρόνια.
Και μάλιστα πιστεύω ότι είναι λίγο η οπτική δηλαδή επειδή εγώ τα έλεγα στον καλό εντεχνωρίο και νιώθω ζωγράφος τα βλέπω τα πρώτα μέσα από την εικόνα τα μεταφράζω πρώτα από την εικόνα ξεκίνησαν με πειραματισμούς πως θα χτίσω την πάτσια μου με το make-up στην πραγματικότητα για να γίνω η Άννα και μετά κάπως υιοθέτησα κάποια πράγματα της Άννας που όμως κάποιοι από αυτά έχουν και κανονικά, δηλαδή δεν είναι ότι είναι μια ξεχωριστή πεσόνη που έχει άλλα χαρακτηριστικά, σαφώς και έχει άλλα χαρακτηριστικά αλλά και όχι συγχρόνως.
Τώρα κάθε φορά που εγώ προτιμάζομαι να γίνω αναγούλα συχτηρίζω την ορατή στιγμή κάθε φορά. Βαριέμαι εκτρά να βάζω. Βαριέμαι. Βαριέμαι. Όχι, όχι, τι ωραία που θα με βάφανε! Με κάποιες μέρες, όπως και σήμερα, που μ' έχει πιάσει η αλλεργία μου και δω στάζω ολόκληρη, είναι οι μέρες που θέλω να ξεβαφτώ και να πάω σπίτι μου.
Αλλά όλα τα πράγματα θέλουν μια προσπάθεια, δυστυχώς. Τι να κάνεις, δηλαδή, θες ντράπη και δεν θα προσπάθεις. Δεν λέω εγώ αν αγούν, αλλά θα προσπάθήσω. Και τώρα, από ό,τι ξέρω, και περτονίζω το ξέρω γιατί δεν έχει ανακοινωθεί κάτι, αλλά από ό,τι ξέρω εγώ, κάπως έχουμε μια αναθέρμανση. Έχουμε αναθέρμανση με την Άννα. Την πεθύμησα.
Μια αναθέρμανση. Αυτό σημαίνει ότι σιγά σιγά κάτι θα γίνει παραπάνω από ένα τραγούδι το τόσο. Ναι, ναι, ναι. Και θα πω και γιατί. Έκανα διάφορες βίαιες τα τελευταία χρόνια. Δουλεύα από το πολύ θα σκηνογράφος. Έκανα διάφορες δουλειές από τις οποίες έμαθα πάρα πολλά πράγματα. Ήταν λίγο σκληρές κάποιες, έτσι σαν να είσαι το πετσί σου κάπως εντονά.
Σε ξέρει όλες. Εγώ δεν μιλάω. Ε, ξέρω κι εγώ τι λέμε, τι θέλω. Είμαι υπογράφω αυτά τα NBA κάθε φορά που είναι να δουλέψω και δεν πρέπει να λέω. Δεν θα πεις φωτογραφικά. Ε, μπορώ να πω και φωτογραφικά. Να σου πω κάτι, αν θες, είναι μια πλατφόρμα, να πεις για τοξικότητες ρε παιδί μου και για το γάρσελ. Όχι όχι όχι, έριβε μου.
Όχι έριβε μου συγκεκριμένα. Πέρασε, είναι εκεί έξω ρε παιδί μου. Και πώς το εγχείρησες εσύ όλο αυτό. Τέλος πάντων, για να τα πούμε τα πράγματα έτσι πιο κομψά. Κομψά, κομψά. Δούλεψα σκηνογράφο σε μεγάλες... Στο σκηνογραφικό, μάλλον, δεν ήμουν σκηνογράφος. Σκηνογραφικό μεγάλο... Ξέρετε, πες τα συ τι έκανα. Όχι, εγώ, εσύ.
Καλά. Εγώ είμαι εδώ, ερωτάω. Καλά. Δεν ξέρω, είμαι χαζούλα. Δούλευα, λοιπόν, σκηνογράφο σε κινηματογραφικές παραγωγές. Ξένες κυρίες, προχώρησαν στην Ελλάδα και γίνονταν ταγκυρίσματα. και μεσα σε αυτά τελος παντων, ενώ ήταν πολύ ενδιαφέρουσες δουλειες και μεγάλες δουλειές, δεν μπορώ να πω οι αρνείς, αλλά μου έλειψε πάρα πολύ αυτή η δημιουργία, η τρέλα που έχει αυτή η avant-gard-d'illa όταν κάνω την αναγούλα για τα διάφορα τρελούτσικα project, Μου έλειψε πάρα πολύ και είπα φαίνεται αυτό μου ότι θέλω να το ξανακάνω, αυτή τη φορά πιο συνειδητά και πιο συστηματικά, λέω τώρα.
Α! Ω! Άντε τώρα! Ναι, μου έλειψε. Τι να πω? Ότι σου έλειψε το γνωρίζω πολύ καλά. Κάθε καλοκαίρι αυτή συζήτηση. Κάθε καλοκαίρι, ναι, ναι, ναι. Μου λείπει η Άννα, μου λείπει η Άννα. Αλλά το συστηματικά, εδώ είναι που μένω. Μ' αρέσει αυτό που ακούω. Ναι, γιατί πρέπει να το δουλέψω συστηματικά. Γιατί εγώ πάντα στο έθινα να φτιάξω μπάντα.
Και με τούτα και με εκείνα δεν έφτιαχνα μπάντα, γιατί δεν είναι και εύκολο το να συμπροτήσεις μουσική μπάντα. Πλάστον για μένα δεν ήταν εύκολο, για κάποιον άλλον μπορεί να είναι. Επιτέλους, δεύτερες χρόνια, έφτιαξα μια μπάντα. Έτσι, να παίξω με την μπάντα. Δεν έγινε έκθεση. Εγώ που είδα ένα live είναι όλα... Είναι γλυκάκια όλα.
Είναι γλυκάκια. Όλα τους γλυκάκια. Και σε πλησιώνουν και με πολύ φροντίδα, θα πω. Νομίζω είναι ότι γίνεις παίρνης. Και επειδή εγώ έφεγα μαστίγιο στις δουλειές που δούλευα, δεν θέλω να δουλεύω με μαστίγιο. Όχι, και είναι πολύ όμορφο δηλαδή. Έβλεπες μια ομάδα πάνω στη σκηνή που πραγματικά δεν ήταν α, παίζω πλήκτρα, εντάξει, έλα να τελειώνω.
Έχουμε κάνει και εμείς σε 45 lines, δεν ξέρω πώς θα είναι. Εγώ θεωρώ ότι είναι αυτό που είπες, ότι ό,τι δίνεις, παίρνει. Αλλά και εγώ είχα ενθουσιασμό και εμένα μου θέλει ψιολατό. Εγώ θεωρώ ότι παίρνουν και πολύ φροντίδα. Και εδώ θα πω το πιο διαβολεμένο. Στις δουλειές που περνάς καλά, συνήθως, πληρώνεσαι λιγότερο. Και στις δουλειές που βλαστημάς, συνήθως, πληρώνεσαι καλύτερα.
Ο πόλεμος μυστικός είναι να κάνεις λίγο δουλειές που λαστιμάς και μετά να κάνεις δουλειές που σου αρέσουν πιο πολύ για την ψυχή σου. Εκατό της εκατό. Τώρα, αν έχεις την άνεση να κάνεις μόνο δουλειές που χαρίζονται την ψυχή σου, μπράβο, στο κάντο. Αυτό δημιουργηθεί και προϋποθέτει και ένα άλλο προνόμιο, ρε παιδί μου, να γυρίσεις τα...
Κάποιοι μπορεί να τα αφινόπιναν, να τα αφινόπιναν, να τα αφινόπιναν τουλάχιστον. Όμως μαζί είσαι καθένας, έτσι τα WSTD, παιδιά. Τουλάχιστα να μας χαίρει η ψυχή για κάτι που... Βέβαια, να πω την αλήθεια και το μαστίγιο σε βοηθάει, γιατί όταν έχεις φάει το μαστίγιο, θα λες αχ ποιο ωραίο είναι, τώρα που είναι μαστίγιον και κάνει έτσι πράγματα και εδώ όλοι γουστάρουνε.
Κατήσεις κάτι, κάνεις από όλα τα πράγματα. Πώς το προθετούμε το καινούργιο αναβουλάδι, δηλαδή, αέρας. Τώρα θέλω να βγάλω ένα ποκριάτικο! Θα βγει απόκρηες! Έτσι έχουμε πει! Τώρα να βγάλω ένα ποκριάτικο! Θα είναι πολύ μεγαλημένη! Είμαι πάρα πολύ ενθουσία! Είχε βγει! Και πέρασε λίγο! Κάτω από το ραντάρ! Και ένα δουέτο σου!
Με μία φίλη! Τωρα δεν το έχω ξεκινητοποιήσει! Τωρα δεν το είχα ξεκινητοποιήσει! Όχι, κάτι τότε, φωτογραφία. Φωτογραφία βγάλαμε, αλλά το τότε δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα. Ααα, είδατε φωτογραφία αυτού του. Γενικά εγώ κάνω, κάνω, κάνω, αλλά δεν τα βγάζω. Συγκλονιστικό τραγούδι κι αυτό, το έχω ακούσει. Ναι. Αναγούλα, εγώ θέλω να ξέρεις, αυτό που δεν είπα λοιπόν, ότι στο δεκαοκτάχρονο γεία γόρι που υπήρξα, Η Άννα Γούλα ήτανε... φοβερό νησί.
Φοβερό νησί. Και συζητώντας και με άλλα... Κοιτάμε, κοιτάμε. Λοιπόν, η δικιά σου είναι αυτή. Η κεντρική είναι η μεσαία. Εντάξει. Φοβερό νησί. Όντως. Και όχι το λέω τελείως, το λέω πολύ σοβαρά. Ότι και με άλλα queer άτομα στην ηλικία μου κοντά, που δεν είχαμε τον drag να πούμε, ξέρεις, α, η drag queen, ξαφνικά μια γυναίκα η οποία τόσο αναπολογητικά τρολάρει, αλλά με μια...
δεν τρολάρει ανί τα πάνια, τρολάρει με μια αποιότητα και πίσω από τους στίχους της κάτι λέει, κάτι σχολιάζει. Ήταν ό,τι μπορεί να ήταν η ύμο για τους ύμωρ, παιδί μου, κατάλαβες. Ήσουν ένα τζένερ, παιδί μου, ήσουν ένα τζένερ από μόνοι σου. Μια σανίδα ρε παιδί μου, σωτηρίας. Ευχαριστώ Αφροδίτη μου. Για εμάς τα παιδιά που δεν νιώθαμε ότι εκπροσωπούμαστε από κάπου.
Νομίζω και για μένα ήτανε. Γιατί και για μένα ήταν μια αντίδραση όλα αυτό. Ήτανε νομίζω και αυτό που θα ήθελα και εγώ να δω και δεν το έβλεπα. Οπότε ένα ευχαριστώ για την ίδια. Ααα και εγώ ευχαριστώ. Πολύ πολύ μεγάλο ευχαριστώ. Ευχαριστώ. Το αγαπήκα και την πρώτη φορά όταν την ψυχάκουσα εγγύηση και μου ζητάζει αιθένα μετά την αμορρετική.
Θυμάμαι. Έχουμε πάει για ένα φαγητό. Ήσουν και πάρα πολύ γλυκιά και εν ημέρα το θυμάμαι. Βες, ρε όταν θέλω. Γιατί είναι και λίγο στεναχωρημένα και με το καιρό γιατί σπήγαιναν στεναχωρημένοι γιατί θα είναι γλυκιά. Πάντα δεν είμαι στεναχωρημένος. Ο κόσμος μου λέει ότι είναι πιο γλυκιά και πιο όμορφη. Να σου πω κάτι που παρατηρήσει.
Είναι τεράστιος κόσμος που μπορεί να είναι λίγο στεναχωρημένος. Και επειδή έχουν πέσει άμυνες, είναι πιο γλυκός. Δεν πει δερφοδικά μου μάτια. Δεν μ' άρεσε να είμαι στεναχωρημένος. Σε καμία φορά. Αλλά κάποιες φορές νομίζεις ότι είσαι σκατά, αλλά βγάζεις μια γλύκα. Που εσύ δεν σου φαίνεται, αλλά ο άλλος το βλέπει. Εσύ βλέπεις μόνο πάντω.
Εσύ κι εσύ μόνο πάνω. Ναι, ναι, κάποιος μπορεί να σε χαϊνέψει. Να πει ο κοριτσός. Και στο είχα πει και τότε ότι πολλά βράδια ήσουνα εγώ στα 18, 19 ήταν ότι είμαι χάλια δεν μπορώ άλλο, όλο που ψημένει γύρω μου αχ τα πεινώ θα βάλω αυτή την υπέροχη και επίσης πόσο φοιτητόπαρτα σε έχω παίξει και στο φοιτητικό ραδιόφωνο Στο είχα πει αυτό ποτέ Έκανα εκπομπή για μια σεζόν στο φοιτητικό ραδιόφωνο της Ρόντου και σε παίζα.
Και το έχεις καλεβάσει από το YouTube. Ναι. Με το έτσι με το έτσι, να συζητείς, όποτε παίρνεις, όποτε το πάνεσαι. Ναι, όλο, όλο, όλο. Ε, δεν, 2010 δεν υπήρχαν Spotify και τέτοια. Όχι, τίποτα, τίποτα. Δεν τα έχεις ανεβάσει. Το έκανα χθες. Δεν ξέρω τώρα αν θα... Αποκλείεται! Επανάσταση. Θα υπάρχει ένα γούλα στο Spotify. Ναι, θα υπάρχει.
Εκτές το κάνα, τώρα δεν ξέρω, νομίζω κάτι τελευταίο πρέπει να τελειώσω, να τσεκάρω. Αλλά ναι, το κάνα εκτές παιδιά. Ε, ζούμε σε αυτή την εποχή. Ναι, εξηγχρονίσεις. Εντάξει. Εντάξει. Αποκλείεται. Άρα ναι, τότε που δεν είχαμε ένα ταμπρίζ από κάπου, ήταν όλο όλο. Ακουμβόταν και το «Για Ανούλα, Ανούλα» όλο όλο όλο. Αλλά δεν είχα κανένα πρόβλημα και γαλάζιο και λευκό.
Τραγουδάρες ρε, τραγουδάρες. Θέλω να μου εξηγήσεις πώς λειτουργεί το μυαλό σου. Όλη αυτή η παράνοια, αλλά η δομημένη παράνοια. Αυτό είναι εύκολο, είναι όπως στο σπίτι μου. Πάρε πολλαίτερο κλικ πράγματα μέσα που γίνεται χαμός και αναφάσις βάζω τάξη. Νομίζω χαμός είναι έτσι πάλι. Αλλά πρέπει συχνά να βάζω τάξη, γιατί συχνά γίνεται χαμός.
Αυτό είναι, εγώ θα το πω, και συγχνώ μη σπίτι σε φίλοι μου, αλλά αυτό είναι καινούριξη διάνοιας, έτσι. Ρε, δεν γύρεται. Δεν μπορεί ο καθένας να σηκώσει μια μέρα και να κάνει μια αναγούλα. Δεν ξέρω ρε παιδιά, θα μπορεί και δεν μπορεί. Δεν μπορεί. Αλλιώς δεν θα ήτανε τόσο ξέχνιο. Καθένας τώρα ξέρει τι του κατεβάζει το κεφάλι του και τι τον παρακινεί.
Εγώ θα πω διάνοια, συγγνώμη. Εσύ μην το δεχτείς, δεν με πειράζει. Εγώ οφείλω, επειδή το νιώθω χρόνια ολόκληρο, να το πω ότι δεν μπορεί κάθε άνθρωπο να το κάνει αυτό. Και αυτό είναι γιατί πολύ, πολύ εξυπηρετείς το δικό σου, το οποίο εγώ το θαυμάζω. Ευχαριστώ. Ας δεν το πάρουν το κομπί, αλλά θα το πάρουν. Ευχαριστώ. Τέλεια.
Μην με κατάδεκτείς. Της... Ζωικά. Της έπναιε. Ωραίος. Την έπναιε, ε. Πάρ' το χρόνο. Καλά τα τελευταία χρόνια με πνέουν πάρα πολύ. Όχι πάντα με έπναιε. Οι δύσεις. Αν να το λες θα έλεγα αλλά δεν ξεκινάω ποτέ νωρίς. Δεν το ξέρω. Με μπνέει η δύση, με μπνέουν τα χρώματα. Πάρα πολύ. Πάρα πολύ. Ζωγράφους. Πάντα, πάντα, πάντα, κάποτε θέλω να στήσω ένα καβαλέτο για να κάνω κάθε μέρα ξάσκες δύσεις και να κάνω πολλές διαφορετικές δύσεις.
Αυτό νομίζω θα το έχουμε ξαναπεί κάποιος. Ναι. Και τώρα πόση ώρα διαρκεί η δύναση. Η δύση δεν είναι διάρκεια πολύ ώρα και εναλλάσσεται. Αλλά κάθε μέρα είναι διαφορετική. Δεν ξέρω, είναι μη τρελαίνει η δύση. Πάντα σε κρέλωνε η γνώση. Αυτή από φοιτήτρια, αλλά θυμάμαι σίγουρα μια φορά προπέρσι δούλευα σε μια παραγωγή εκεί πέρα, τέλος πάντων γυρίζονταν μια ταινία και έχω ξυπνήσει 5 ώρες το πρωί να πάω κάτι παγωτά θέλω, παγωτά, στο σετ που έπρεπε να τα πάω.
Μη κάνετε ταρακόρτα, συγγνώμη, λιώνουν τα παγωτά, πρέπει να έχετε ένα ψυγείο τα διατηρήστε τα παγωτά, αποφύγετε τα αν μπορείτε. Παρ' όλα αυτά, ένα πρωί λοιπόν στους 5 φαίνεται να πάω στην πάρα, να πάω κάτι παγωτά, να τα πάω στο σετ που έπρεπε για ένα γύρισμα. Και ήταν βράδυ και ξημένοι. Και εγώ βλαστιμούσα γιατί είχα ξυπνήσει.
Είναι ωραίο γιατί είχε ψήνα και μη, μη, μη. Έτσι βλέπω τη γη. Και παθαίνω και κάνω «Αχ την Ανατολή» και λέω «Αχ τι συμβαίνει κάθε μέρα και εμείς τρέχουμε στον μικρό κόσμό μας και δεν το βλέπουμε». Και αυτά είναι κάθε μέρα τα χρώματα. Ναι, πολύ όμορφο. Εγώ ήθελα να το πήγαινα, ότι μήπως όσο μεγαλώνουμε, τα πιο απλά πράγματα είναι αυτά που μας εμπνέουν λίγο περισσότερο.
Αυτά που ίσως ξεχνάμε. Τα εκτιμάς. Όταν πάνε σε μικρό θα θεωρείς δεδομένο. Όταν είσαι μεγάλη θα την νομίζεις. Για μένα πάντως μιλάω. Γυρνάω και στην Τατιάνα για παιδιά. Εσύ Τατιάνα, εντάξει. Συμφωνείς με Τατιάνα. Το κοινό. Το κοινό. Και εγώ χτιμάω σίγουρα πολλά πράγματα απλά. Ένας από τα πιο πράγματα που χτιμάω μεγαλώντας είναι οι καλοί φίλοι που τους έχεις και χρόνια.
Οπότε, είναι φίλοι που τους έχω 20 χρόνια. Ή τους γνώρισαμε στο Ψανασβούλας, αλλά στα πρώτα φτάδια και ήμασταν ακόμα φίλοι. Αυτά τα πράγματα είναι, νομίζω, από τα πιο ωραία πράγματα που συμβαίνουν αυτόν τον καιρό στη ζωή μου. Καλοί, παλιοί φίλοι. Και το μισάκι. Ε, και το μισάκι. Είναι αρκετά. Με αυτά τα λόγια για την ηρεμία.
Ναι, ναι. Πού τη χάνεις, πού τη βρίσκεις, στη Σύρο. Τα καλοκαίρια, τα καλοκαίρια. Το χειμώνα έχει κρύο. Και εγώ. Διακόπτουμε τη ροή του προγράμματός μας για να μας πει η χαρά. Αστερίσκω. Βάζουμε αστερίσκω. Για το Διο Αθηνών. Γιατί, όχι, όχι, τσάτσι πιθί το ψάξαμε. Τι διαφορά έχει το Διο Αθηνών. κάψαμε ένα δάσος για να μάθουμε τη διαφορά από το ΔΥΟ Αθηνών και το Κονσερβατόριο.
Αστερίσκω σε πανερχό που είμαστε για το ΔΥΟ Αθηνών και για το Κονσερβατόριο τύπου Ευρώπης. Ρωτήσαμε το chat της Υπητή για να μην λέμε βλακίες και θα σας πω τι απάντησε το chat της Υπητή. Πάμε σε αυτά που ρωτήσαμε. Ότι ναι, σου παρέχει επαγγελματικό προσανατολισμό, δίνει έμφαση σε υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο, οργανωσκηνική εμπειρία, όργανα από νέες, μπουρ μπουρ μπουρ μπουρ, αλλά ποια είναι η διαφορά, δεν είναι πανεπιστήμιο, δεν δίνει μπάτσελωρ μάστερ, τα διπλώματα είναι κρατικά, αλλά όχι ακαδημαϊκά, έτσι λέει ο Περιάδος Αντζεπιπί, είναι κατά κάποιο τρόπο εισαξιομεί ο Διωθηνών εθνικώνάκας, το Διωθηνών σε φορμάρει πιο συστηματικά προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά μοιάζει με πρι-κονσερβετουάρ, δηλαδή με ένα επίπεδο πριν τον κονσερβατόριο.
Αν θες διεθνή καριέρα, συνήθως μετά πας σε πραγματικό κονσερβατουάρ ή σε στούντιο όπερα, μάστερ κλαστό, κλπ. Εκεί θα πάμε. Εκεί θα πάμε. 100%. Βουα, κάτσε στη Λεδοπέρα, σωστή ανάγνωση. Το διεθνών είναι το ανώτερο καλλιτεχνικό σκαλοπάτι μέσα στο ελληνικό σύστημα. σύστημα. Όχι το τέλος του δρόμου, αλλά η καλύτερη ελληνική προετοιμασία για τον επόμενο.
Τσατζιπιτί. Τσατζιπιτί. Και έτσι ξέρεις ότι είναι τσατζιπιτί. Τα ως το τέλος του δρόμου, τ' αλλα τ' αλλα. Αν ερχόταν κάποιος και σου έλεγε, σου λύνω το βιοποριστικό. Το λύνω ρε παιδί μου. Ωραία. Ποιο θα ήταν το ιδανικό balance που θα βρίσκεις καλλιτεχνικά. Δεν τι θα τι θα ήθελες ιδανικά να κάνεις. Ααα, να ζωγραφίζω, να τραγουδάω και να γυρίσω μια ταινία.
Δεν είπα θα έχεις 80 ώρες τη μέρα. Με 24 ώρες, 24 ώρες. Να λύσεις το βιοποριστικό είπαμε. Ναι. Άρα δεν χρειάζεται να δουλέψω. Όλα μαζί. Δεν χρειάζεται να δουλέψω. Αναλόγως ρε φίλε, ας πούμε να θέλω να κάνω μια παράσταση ή στείνουμε την παράσταση. Μετά η παράσταση τρέχεις, ζωγραφίζεις στο μεταξύ. Και τώρα καταλαβαίνετε το χάος που υπάρχει σε αυτό το κεφάλι.
Δεν μπορώ να κάνω μόνο ένα πράγμα. Το χάος. Με σκοτώνει. Το χάος. Το κακό είναι ότι τη νιώθω πάρα πολύ γιατί ο Κομζετσίμ. Αλλά το χάος. Κάποιοι άνθρωποι, και τους ζηλεύω τους άνθρωποι, τους ζηλεύω γιατί το χαγώ. Ξέραν από πάντα τι θέλουν να κάνουν. Σου λέγονται, αλλά εγώ θέλω να γίνω πρωτοαθλητής. να τρέχω τώρα, τρέχω τώρα, τα εκβοντώ και ξεκινάνε και το κάνουν. Του ζηλεύω.
Δεν ήθελα ποτέ ένα πράγμα. Ήθελα δυο-τρία. Ε, όχι, ξέρεις ποιους ζηλεύω πάρα πολύ. Ποιους. Αυτοί που μπορούν να βρουν τη γαλήνη στο πρόγραμμα. Τύπου ότι Δευτέρα μου Παρασκευή, εννιά μου οκτώ, δουλεύω και δεν είναι εξαναγκαστικό. Είναι κάπως... Τους αρέσει η ρουτίνα. Ναι. Αν τους βγάλεις από αυτήν την ρουτίνα χάνουν. Δεν μπορούμε. Δεν το καταλαβαίνω.
Εγώ όταν δούλευα, από τη μία φορά που πήγα και δούλευα, όπως αυτά τα τρία χρόνια, όπως ήμουν στο βραφείο, ήμουν ένας άνθρωπος που δεν μπορούσα να δουλεύω. Είμαι τώρα εγώ εδώ στην καρέκλα μου και πρέπει να κάτσω σε αυτήν την καρέκλα για τις επόμενες... Έπρεπε να κάνω δουλειές, προσπαθούσα να κάνω τον εαυτό μου διαθέσιμο για ό,τι εξωτερική δουλειά υπήρχε.
Μπορεί να μη σου άρεσε η δουλειά σου, όμως. Όχι, πολλή άλλη δουλειά. Πολλή άλλη δουλειά, αλλά δεν μπορούσα το... τη ρουτίνα. Και η μη ρουτίνα, όμως, γίνεται ρουτίνα. Γιατί, αν κάθε μέρα ζωήσου χάος και δεν έχεις ρουτίνα, μετά η ρουτίνα σου είναι όταν μην έχεις ρουτίνα. Ναι. Όμως, η συνέχεια χάος, η ρουτίνα σου είναι να είσαι χάος.
Απλά, δεν έχεις τάξη. Ναι. Είναι σαν το θέμα της θέσης και της μη θέσης που λέμε ότι η μη θέση είναι θέση. Δηλαδή, ακραίο παράδειγμα, δέρνω ένα παιδάκι στον δρόμο, εγώ φωνάζω, παίρνω θέση, ο άλλος δεν φωνάζει γιατί δεν παίρνει θέση. Η θέση που δεν πήρε όμως είναι συντάσσεται αυτό μου όταν με τοκοποιηθεί. Χοντρό παράδειγμα. Αλλά λέμε ότι θέση και τη μη θέση και η ρουτίνα και η μη ρουτίνα.
Μικρή μου μικρή μαθρούλα. Απλά μας αρέσει να είμαστε πιο πολλοί στο χάσπορα στην τάξη. Εγώ δεν ξέρω αν μου αρέσει. Προσπαθώ συνέχεια να έρθω στην τάξη γιατί με βοηθάει και μέσα στο κεφάλι μου. Ισχύει αυτό κάπως. Γιατί άμα είναι εκπροσπίτιστο κατάστατο, άντε γιάννε, φυλάκια ρωτητά. Και εγώ όσο στις λίγες φορές που καταφερώ να το έχω σε μια αξιοπρεπή κατάσταση, είμαι...
Αχ, γιατί δεν το έχω πάντα έτσι. Και μετά, το πιο δύο μέρες ξεχνάω ότι το έχω πει αυτό. Είναι πάλι ζήτηση. Επίσης, όταν θέλω, ξεκινήσω καινούργια δουλειά, μαζεύοντας σπίτι μου και το χώρο που ήμουν να δουλέψω. Οκ. Και επίσης, μ' αρέσει να βαρώ και μονουμανίες. Θέλω να ζωγραφίζω, θα κάτσω ένα μήνα, θα ζωγραφίζω δέκα ώρες τη μέρα.
Θα ζωγραφίζω δέκα ώρες τη μέρα, αν μπορώ. Για ένα μήνα. Ίσως και δεύτερο. Μετά τον τρίτο λίγο τώρα... Καλά είναι, αλλά έχει πολύ ησυχία. Δεν τα ακούω. Μετά κάνεις παράθυση. Λες, ωραία, θα κάνω παράθυση. Πω πω πώς θα μου είχε λείψει και με κόσμο και τέτοια. και τέτοια, μετά ξεκινάς να συνεργάζεσαι με τον κόσμο, με την παράθυρα σου, γίνεται έτσι το στομάχι, έχει ρεγαμό το κι αυτό και εκείνο και τα άλλα και...
Άμα άνοιγε κανένα σακωμό στη μέση, ε, να έχεις κάνα δράμα εκεί πέρα, να λύσεις τέτοια αυτά... Και λες, γιατί δεν ζωγράφιζα, γιατί τα ξεχάσατε κι εγώ ζωγράφιζα πριν. Τώρα που πες δράμα, μην φωνηθώ με το κάμερο. Τελείως. Να σε ρωτήσω για... Ε, πω πω... Βουαου! Ρε! Σου λύσα κι άλλα εμπορία σήμερα. Ναι, πολλές εμπορίες. Σου λέω το κακό μου είναι ότι ξέρω τα πάντα.
Ότι κάπως πρέπει να προσποιηθώ ότι δεν σε ξέρω. Ότι δεν ξέρεις, δεν με ξέρεις. Ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα, θεωρείς και το μπλε. Θεωρείς ότι αν γυρναγες το χρόνο πίσω, όταν διαλύθησες τα 18, 17, στις Πανελλήνες, δε παιδί μου, Θα κάνω. Θα άλλαζες κάτι σ' αυτό. Όχι, δεν θα άλλαζα ποτέ τίποτα. Γιατί είμαι αυτή που είμαι.
Γιατί αυτά με φέρανε εδώ. Γιατί αυτή ήμουν και... Και πως περιπτώσει, επειδή είμαι πρακτικός άνθρωπος, ένας γκόμενος που δεν της βούριζε πάρα πολύ που είμαι πρακτική, αυτό δεν γίνεται γιατί να το σκέφτομαι. Υπάρχει άνθρωπο που μπορεί να έχει πρόβλημα με αυτή τη λογική. Με την πρακτική. Ναι, όταν... Ναι, γιατί... Ναι, γιατί αυτός με κούραζε και του λέω «Με κουράζεις» και ένα, δύο, τρία δεν βγαίνει έτσι όπως το πας.
Μία, δύο, τρεις με ζάλησε τρεάνο. Τώρα θα πάω λίγο στην Αναγούλα γιατί είπες και για πρώην που ζάληζαν. Και θα πω ότι η Αναγούλα τραγουδάει σε ένα μεγάλη πλειοψηφία για ένα νταλκά. Έτσι νομίζετε, αλλά αυτό είναι ψέμα. Γιατί είναι ψέμα. Γιατί δεν έχω κάνει μια τραγούδια έρωτα, μόνο το «Είμαι άρρωστη» και το «Βαλεντίνο» Το «Είμαι άρρωστη» το «Βαλεντίνο»
Το «Καλά Χριστούγεννα Μαλάκα» Α, ναι Ε, τα τρία τα έξι, μισά μισά Σωστά, σωστά Ε, με να με συμφέρει αυτό, γιατί μου έχουν κάνει και πρόταση Σκεφτήκαμε να τραγουδάει κάποιος για τον έρωτα και θέλαμε εσένα Πάρα πολύ ωραία λέω Τριν το καλά Χριστούγεννα μαλάκα ή μετά στο παρακάτωμα. Μετά, μετά, μετά. Δεν το βλέπεις, το καλά Χριστούγεννα μαλάκα.
Με, με, με. Έχεις στιγματίσει. Νιώθω ότι μετά το τα πίνω όλα, το καλά Χριστούγεννα μαλάκα είναι που έκανε. Γι' αυτό τον Κόμενο δεν θα γράψει, που μου έλεγε πρακτική. Ξαναψάνομαι στη φάκα, καλά Χριστούγεννα μαλάκα. Να σου πω κάτι, ποιο είναι το πρόσοσο που θα γράψεις το στίχο. Αλήθεια, αλήθεια! Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι! Στο καλά χρηστήγιο ένα μαλάκα...
Κάτσε, περιμένετε, περιμένετε, δεν πέραντε εγώ τα πράγματα. Η πρώτη φουρνιά αναγούλα ήταν ένα statement πάνω στο lifestyle, οπότε στο μυαλό μου είχα το τι κυκλοφορεί εκείνο τον καιρό. Το καλά χρηστήγιο ένα μαλάκα είναι μια πολύ διαφορετική... Πισό, πισό! Τι κυκλοφορεί αυτόν τον καιρό! Τα πίνω όλα, τα πίνω όλα, κάποια whiskey και κοκκακόλα, Εγώ δεν είχα να στο λες ποτέ.
Αααα, για όλα αυτά. Μα είχε βγάλει η θεάρα η φανή τρακοπούλου να τραγουδάει. Μια τραγουδάρα θέλω να τα πιω, θέλω να τα πιω. Να, τώρα τα έχουμε όλα. Θέλω να τα πιω, θέλω να τα πιω. Αν είχα και εγώ το πρόγραμμα τηλεόραση, αφού θέλω να τα πιω, θέλω να τα πιω, λέω φανή μου, ναι, ναι, αλλά κάνεις μουσική. Δεν τα πίνεις όλα.
Και έτσι έκανα εγώ, θα τα πίνω όλα, θα τα πίνω όλα. Μετά μαζί βγήκε το γαλάζιο και λευκό. Το γαλάζιο και λευκό, ναι. Το οποίο ήταν για την πατρίδα μας, την αγαπημένη. Ναι, ναι, ναι. Το οποίο ήταν συγκλονιστικό αυτό το κτίριο που βρήκες. Το βρήκα, το είδα, ήταν δίπλα στο σπίτι μου, δώρο μου το έκανα ο κύριος. Το έβλεπα ανακτήσει από την αρχή μέχρι το τέλος.
Α, έχεις όλο το. Όλο, όλο το πρόσθεση. Ε, πρέπει να σας το δείξουμε μετά. Υπάρχει ακόμα αυτό το κτίριο. Φυσικά. Κίονες, αυτό, κακό. Συγκλονιστικό σπίτι. Το πήρε η Ρινάδα μου και μετά ήταν και το καβάλακι. Και το καβάλα. Ήταν και το πολιτικό. Το βάλω με την τσίφα στο βαθιά μου, έτσι στην κάλπη. Α, τι είναι! Ξέρεις το βάλω με την τσίφα στο βαθιά μου, έτσι στην κάλπη.
Όχι! Τώρα είναι το καβάλα ήτανε, μες στην τετράδα που είχα βγάλει τότε. Οπότε, κάποια βάση. Καβάλα, καβάλα και κάποια σχέση με την καβάλα. Καμία σχέση. Είναι ρήμα. Είναι προστακτική του ρήματος καβαλά ο καβαλό. Οκ. Δεν υπάρχει κάποια διτύηση, σημασία, κάποιος γκόμενικς από την καβάλα ας πούμε. Καθόλου καβάλα. Είναι ρήμα.
Προσπαθώ να τα πω σε όλα, γιατί βλέπεις γκόμενικά. Όχι, όχι. Δεν θέλει όχι. Άρα βγήκαν αυτά τα τέσσερα, τα οποία ήταν συγκεκριμένα... ...state με πάνω σε συγκεκριμένο lifestyle. Τέλος πάντων, πάνω για καιρός είχα κι εγώ μια σχέση που με έχει σημαδέψει Παναγία μου, δεγκελίστρα μου. Με αυτό έχουμε λίγο πρακτική που δεν έβρινε.
Α, γι' αυτό θέλω να σου πω μετά! Γι' αυτό θέλω να σου πω μετά! Και μάλιστα, η στιγμή που ήρθα ήταν ως σεξής στην άρχη, γιατί το έλεγαμε ένα φιλόμκι και γελάγαμε. Καλά Χριστή Γραμμαλάκα, παρέα με τους φίλους μου, είπα πιο πολύ πλάκα. Αλλά επειδή δεν μας έβγαινε έτσι έμετρο, το κάναμε, δεν ξαναπιάνουμε στη φάκα. Καλά Χριστή, που έλεγες τα κάλατα, για να μου κάνεις τράκα, είναι mind-blowing στήθος.
Τσιγκούνις τα πότερα. Μακριά από τσιγκούνιδες. Γιατί όποιος είναι τσιγκούνι στα λευκά, είναι και στα συναισθήματα. Ακριβώς, παιδιά, όχι τσιγκούνιδες. Και όσοι είστε τσιγκούριδες, παιδιά, δεν θα σας πω, προσέξτε το, κάντε κάτι γι' αυτό. Αν θέλετε. Και δεν είναι το να σκορπάς λεφτά το άλλο άκρο. Δεν είπαμε σπάταλος. Όχι, αλλά ρε παιδί μου, υπάρχει μια μέση λύση ρε παιδιά.
Αυτός ο στίχος συγκεκριμένα και ένα στίχος συγκριτή εκεί, το μόνο απλό πάνω μου είναι η απλόστρα, είναι οι δύο αγαπημένοι μου στοίχοι σε τραγούδια ever. Είναι τύπου ένα, δύο και δεν ξέρω καν ποιο είναι πρώτο και δεύτερο. Συγκλονιστικό. Άγια Βαλεντίνο, σε παίρνω... Άγια Βαλεντίνο, σε βλέπω και με δίνω. Σε όποιο να σου μοιάζει, αν λίγο μου ταιριάζει.
Είναι γενικά, είναι για την κάβλα αυτό το. Για την περαιρέως ατμόσφαιρα και τον ερωτισμό. Πόσο ωραία έχουμε περάσει σε αυτό το παιχνίδι. Εμένα τρέμει η ψυχή μου για άλλη μια φορά. Χάλια κάθε φορά που κάνω βίντεο και τραγούδι, περνάω χάλια πρέπει να ξέρετε. Βασανίζομαι. Τι ωραίο βίντεο που δείχνεις. Εμένα να κάνω πελοχεία στο θωμά, υποτίθεται.
Απ' τη βαρύχορδο. Απ' απ' απ' απ' Εννοείται. Ε, ναι, γι' αυτό θα βάλει πόρτ μετά. Και υποτίθεται. Δεν το δείχνει. Δεν το δείχνει. Αυτό δείχνει και καλά ρε παιδί μου, είμαστε καλά. Υπό τις σκεπασμένες. Με συμβολισμούς. Και από πίσω μου ένας τύπος με περι... Α, όχι! Ο Θωμάς ήταν από πίσω μου. Ο Θωμάς ντυμένος πάπας ήταν.
Ντυμένος πάπας! Ε, υπέροχο, υπέροχο. Γιατί εγώ είχα την φαϊνή ιδέα να κάνω ένα αναγυνισιακό όργιο και ένα ρωμαϊκό. Και... Να πρέπει κάποιος να μπει κάτω από τη φούστα της και ο κλήρος πέφτει στον Ηλία. Και να είμαστε έτσι. Τωρα είχαμε περάσει σ' αυτό το γύρισμα! Τωσσο πολλοί! Τωσσο πολλοί! Τωσσο πολλοί! Τωσσο πολλοί! Ναι, είχαμε κάμερες, είχαμε ταχάνι.
Α, ναι, όχι κάποιον, ρε παιδί μου, να είναι εκεί για να παίρνει το τελικό μας άγχος, ρε παιδί μου. Τίποτα, πάντα δεν θα κάνω τέτοιο άγχος, απλά το έχω αποδεχτεί πια. Που λένε, πια προτιμώ να έχω άγχος για τα δικά μου, το αναγχώνουμε για τον άλλον. Αλλά οι άλλοι με πληρώνουν. Δεν φοβούνται εξ' όλων. Κατατάσεις, όλα αυτά που βγήκαν μετά την πρώτη αναγούλα, τα κατατάστησε μια κοινή κατηγορία, ας πούμε, θα έβαζαν κοινό άλμπουμ.
Ε, ναι, γιατί αυτά βγήκαν όλα με τη μία. Ήταν η ερθιακή μου και ήταν... Όχι, τα μετά λέω, τα μετά, τα Βαλεντίνο, τα Καλά Χριστούγεννα... Και τι νιώθω πάλι από το παραπάνω... Ιδέες. Μ' αρέσει που δίνει εντύπωση μιας πληθωρικότητας και είναι πολύ λιγότερα αυτή η πραγματικότητα, αλλά... Ξέρεις τι, έχω στο μυαλό μου και αυτά που έχω ακούσει που δεν έχουν βγει.
Άρα αυτά τα δύο είναι μόνα τους, οκ μόνα τους, γιατί είχαμε ανάγκη να βγουν. Ναι. Αυτά που έρχονται τώρα, θα βγουν σε ένα EPS το. Αααα, καλή ερώτηση. Δηλαδή, να είναι κάτι πιο χειροπιαστό. Τύπου είναι μια ολοκληρωμένη δουλειά, πάλι δε ρωγωδιών, δε δε δε δε, τρειών. Θα βγουν, μα τι πάλι θα βγει ένα τώρα, ένα μετά, ένα παραμετά.
και ίσως έχουν και μια συνοχή ηρική, τυχουργική. Έλα τώρα κι εσύ, συνοχής τυχουργικής αναβουλά. Ενώ όπως τα πρώτα ήταν για το σύστημα και το κατεστημένο, υπάρχει μια θεματική που μας ταλανίζει σε αυτή την καινούργια εποχή. Μπορώ να πω, δεν θυμόμουν, δεν θα απαντώ και να το απαντήσω με το έργο μου. Του καλούμε το δικαίωμα σιωπής.
Θα πείσαι το έργο μου να μιλήσει για αυτοί. Θα πείσαι το έργο μου να μιλήσει. Μόνο αν το πεις πολύ βαθιά, αυτοφασικά. Θα πείσαι το έργο μου να μιλήσει. Το δέχομαι. Αλλά, να σας πω κάτι. Εντάξει, μια... που γνωριζόμαστε τότε. Δεν μ' αρέσουν αυτά τα έργα που πρέπει κάποιος να τα εξηγεί πάρα πολύ για να καταλάβεις τι είναι.
Το έχουμε ξαναζητήσει πολλές φορές αυτό. Βέβαια, τώρα αυτό που λέω, ίσως και να μην με συμφέρει, θα κάποιες φάσεις. Δεν θεωρώ ότι χρειάζονται πάρα πολλά λόγια για να καταλάβει κάποιος το έργο μου. Όχι. Θα σου πω... Εξαρτάται ποιος είναι αυτός που το βλέπει και πόσοι φοβοψιασμένος είναι. Είναι, αλλά έχει αναγνώσεις και κάποιος που μπορεί να μην θέλει να πάρει τίποτα, θα περάσει καλά, γιατί θα ακούσει κάτι το οποίο είναι χαβαλεδιάρικο, ανεβαστικό.
Κάποιος που θέλει να πάρει κάτι παραπάνω, έχει να πάρει. Και κάποιος που θέλει να βρήσει, έχει να βρήσει. Ενώ καταλαβαίνω, εγώ ίσως είμαι κάπου στη μέση, αυτό που λες που και πάλι μπορεί να μην συμφέρει πάρα πολύ εμένα και το χώρο μου, ότι κι εγώ ίσως εκτιμώ λίγο πιο πολύ κάποια έργα που δεν μ' αρέσουν τα έργα που είναι παντελώς ακατανόητα στην πρώτη αναγνωσή τους.
Ναι, που βέβαια αυτό μπορεί να συμβεί, ας πούμε, με πολύπλοκα μουσικά έργα ή κάποια διάφορα έργα που μπορεί να χρειάζεται λίγο παραπάνω από τόσα και γι'αυτά ή να σου δώσουν ένα κλειδί για να καταλάβεις. Ναι, αλλά ακόμα και τα πιο πολύπλοκα καλά έργα, με την πρώτη θα σου κάνουν κάτι. Θα σου κάνουν κάτι. Και μετά, αν θες εσύ, ενώ αυτά τα έργα δεν μπορούν να σου κάνουν τίποτα.
Ναι, και πρέπει να σου εξηγήσουν για να τα καταλάβεις. Που αν σου εξηγήσουν θα πεις, α, ωραία, ναι, ωραίο είναι. Ναι, ναι, ναι. Αλλά με την πρώτη συνθάση... Και να σου πω και το χειρότερο. Τι είναι αυτό το τσαντάκι τώρα εδώ, γιατί είναι εδώ, που λέει ο λόγος. Α, μου το εξήγησαν, είναι ωραίο. Να πας να δεις έργο γνωστού σου, να μη σου αρέσει, να μην καταλάβεις, να μη σου αρέσει, να λες μετά να βγεις, πώς σου φάνηκε, να του πεις εσύ, καλό αλλά αυτό και εκεί λίγο, α και να αρχίσει να σου εξηγεί, φυσικά να συνεχίζει να μην σου αρέσει.
Αυτό που είπα εσύ. Πού το έχεις συμφέρει που λέω τώρα. Το λέω σε όλους τους φίλους μου. Το έχω πει σε εσένα. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα κάποιος να μου πει ότι είναι καλό για να μου το πει. Εντάξει, απ' την άλλη όμως κάποιος που δεν σε ξέρει δεν μπορεί να σου πει. Όχι, για τους φίλους μου. Γιατί αυτό που είπες για τους φίλους μου.
Και νομίζω, αλλά δεν μπορώ να το κάνω. Πολλές φορές επειδή λόγω του χώρου. Ξέρεις, είσαι καλούνα. έρχονται και κάνουν εδώ την πρόβα τους. Σε καλούν μετά να πας να δεις την παράσταση. Ναι, να πας, να πας. Ή έρχονται εδώ και παρουσιάζουν έργα. Και θες να είσαι εσύ με την καλούστη καρδιά να δείξουν όλα τα έργα τους και είστε λίγο...
Μποηδήσαμε. Πλέον δεν μπορώ να το κρύψω. Ναι. Δεν θέλω να πω και ψέματα σε κάποιον. Και τι βρίσκει διπλωματία, ενδιαφέρον. Ωραία σκηνοθεσία! Αλλά... Όχι! Ναι, Μάρτσα, αλλά είχαμε αυτό! Ωραία σκηνοθεσία! Ο Τάδε πάρα πολύ καλός! Κι άλλος περιμένει να τα ακούσει κάτι! Κι εγώ βάζω μια τελεία! Ωραία τεχνική! Που καταλαβαίνεις το άλλο, καταλαβαίνεις!
Δεν έχεις κάποια άλλο να πεις! Αλλά δεν μπορώ! Δεν θα μου πω ψέματα! Να πω ψέματα, ρε παιδιά! Δεν θα ήθελα να μιλήσω με το μισέ μου, αλλά... Αγάπη. Λοιπόν. Καλά. Πέρασες καλά. Ναι, μ' άρεσε που είπαμε για μένα χωρίς να έχουμε πολλά για μένα. Ε, είδες. Προσπαθώ πάντα να ψυχολογήσω τον άνθρωπο, ρε, που έχω εδώ. Αφού έχω καταλάβει ότι δεν ήθελες...
Ε, ε, ε, μ' αρέσει. Τι, να λένε χωρίς να λένε. Ναι, εγώ δεν... Τόσος. Μ' αρέσει να προσαρμόζω κι εγώ, αλλά είδα, είχα ρωτήσει το κεφάλι μου, πολύ πιο προσωπικές. Όπως, τι θες με μια προσωπική νόμιση. Με το μεγάλωμα, για τις σχέσεις της γωνίας και την κοινωνία. Και τα πιο σημαντιστικά πράγματα που θεωρείς ότι έχουν συμβεί και έχουν επηρεάσει την τέχνη σου.
Ααα, την προσωπικότητά μου αυτά έχουν επηρεάσει την τέχνη μου. Και την... όχι την τέχνη σου. Η τέχνη προέρχεται στην προσωπικότητα. Εντάξει. Αυτό δεν είναι! Χαρά Κολαϊτί! Αλλά νιώθω ότι δεν είμαστε εκεί. Δεν είμαστε εκεί. Υπάρχει λόγος. Καλένα! Πρώτα απ' όλα είναι αρχές του χρόνου. Αυτό δεν γίνεται τώρα. Είναι 1926. Νιώθω ότι μετά από τόσο καιρό που ο κόσμος έχει να σε δει, ένα refreshing, ένα ταχύ ρυθμό στη χαρά Είναι συγκλονιστικό.
Μ' αρέσει, έχει τσαχπινιά. Εεεε. Ναι. Εεεε. Ε, επίσης θα ξαναδούμε. Πάρα πολύ θέλουμε. Θέλουμε. Από τις πιο αγαπημένες μου δουλειές ήταν η ομορρετική μου. Μενέλα θέλουμε. Πρέπει να πούμε σου σε, δηλαδή. Χαρά θέλουμε. Έχω κάνει όλα τα λεπτόντα avant-garde, παιδιά. Έχω παίξει ό,τι παρατάχει, μπορεί να φανταστείτε. Για πες.
Τώρα που τελειώσεις. Τώρα που τελειώσω, εννοώ, έχω παίξει στην Ελλάδα, στην Αγγλία, στην Μόσχα. Στη Μόσχα, αδερφέ μου, στη Μόσχα. Πώς θα μην πήρια στη Μόσχα, η δρακαλία της θέσης. Τέλεια, γιατί εκεί πέρα, φανταστικά, υπήρχε πηχαρχία, σοβαρή ομάδα, θέατρο με δομές, είχα σχεδιάσει και τα κουστούμια βασικά, υπερτεράστια κράμια που χωράγαμε, τα πέρνανε, μας τα φροντίζανε, την επόμενη μέρα μας προϊθάναν να τα φορέσουμε, ήτανε πελώρια.
Ήτανε μια σο... Δεν θα μου χρωστάζετε τέτοιο. Δεν το έχω σπίτι. Είναι και θεάτρου. Όχι, είχαμε πει ότι θα το φτιάξουμε. Είχαμε πει ότι θα το φτιάξουμε. Θέλει ένα μήνα δουλειά, ήταν πολύ δουλειά αυτό να ξέρεις. Είχες πει, είχες πει, εντάξει, έφτασες να φτιάξεις. Α ναι, έφτασες ναι. Όχι αυτό εκεί. Όχι αυτό εκεί. Εκεί δεν θα ήθελα να το φορέσω πολύ πάρα πολύ.
Όχι αυτό εκεί. Αυτό είναι το πιθαρχείο. Ναι, ναι, ναι. Εδώ, δεσμεύομαι. Να πούμε ότι, αν δεν έχετε καταλάβει τόση ώρα που μας παρακολουθείτε, ο Χαράμας είναι ένας άνθρωπος που εκτιμά την πιθαρχία. Ναι, μου αρέσει η τάξη και η πιθαρχία. Την τάξη. Φαίνομαι χαοτική. Δεν είμαι τόσο χαοτική. Δεν είμαι χαοτική. Δουλεύοντας μαζί της, είναι ένας άνθρωπος που είπε «Θα γίνει αυτό τώρα και μετά θα γίνει αυτό»
το οποίο είναι πολύ καθυσυχαστικό για μένα, αλλά για πολλοί κόσμο είναι λίγο... Για κάποιους δεν αρέσει καθόλου. Καθόλου, καθόλου. Είχε και Στάπο σε δουλειά που τους έβαλα πολύ χρόνο. Κάποιοι είναι... Αλλά εγώ είχα γύριστα από έναν άνθρωπο που... Στη Μόσχα ήταν όλοι... Στη Μόσχα ήταν όλοι όπως πρέπει να είναι και όταν πια ήρθε γιατί το σκηνοθετούσε μια φιλυρωσίδα αυτήν την παράσταση και όταν πια ήρθε αυτός που είχε το θέατρο, Μπόρις Λουκάνη, αυτός που είχε το θέατρο ήθελε να έχει τον τελευταίο λόγο να το δει και αν σεβεί το ο Δηδίποτε να το αλλάξει.
Οπότε εμείς έχουμε παίξει εκείνη την ώρα δύο ώρες παράσταση για το Δηποτ. Φρέσκ, έφτιαξε φωτογράφη και τέτοια και δύο ώρες πριν για μακιγιάζ. Είχαν μυθικά τις στολές πάνβαργες που έφτιαξαν άγνωμα την ώρα κατάλληλα, τις τιμήντας, σχεδίασαν αυτά τα πράγματα. Δεν το ξανακάνα στο Λαυσάνο. Τι θέμα ήταν για να ξέρουμε γιατί το είχε τέσσερις γυναίκες.
Ήταν πάρα πολύ τρελό το θέμα. Ήταν τέσσερις γυναίκες και κάτι περίεργα κράνη που τα χωράγανε και λειτουργούσαν σαν εγκεφαλογραφήματα κάπως και αλλάζανε ζωές. Μάλλον είχε να κάνει με επιθυμίες και το τι θα ήθελε ο καθένας να είναι και να κάνεις προσωμείωση και να εμφανίζει αυτό που θα ήθελε το αυτον Ζη. Αλλά κυρίως με επιθυμίες είχε να κάνει όλο αυτό.
Αλλά τέλος πάντων, γέραμε εμείς προς μια κατεύθυνση, παικτικά πάντα, ενώ το τρόπο που παίζαμε. Γιατί και εγώ δεν έχω πάρει παιδεία του πηγού μου, δηλαδή ζωγράφος ήμουνα και μετά κάνω μάτια στο Λονδίνο. Και λέει, «Παιδί, η ηθοποιή δεν την έχω». Και έρχεται ο σκηνοθέτης, βλέπει την παράσταση και κάνει λιγόν. «Έλατε τώρα όλοι να σηκώνουμε ένα χεράκι».
Και λέει, «Σύ, τίκνη, εμένα και τους άλλους δύο». Γιατί η μία ήταν ηθοποιός από εμάς. Οι άλλες τρεις δεν ήμασταν. Σαν ανέκδοτο, ήταν μια Νταϊβανέζα, μια Αγγλίδα, μια Ρωσίδα και εγώ. Αγαπώ. Οι πιο σκέφτεροι στο θέατρο, οι υπόλοιπες δεν πέζανε στο θέατρο. Ερχόμασταν από πιο εναλλακτικές μορφές. Τις Ιτρίες λέει, που δεν εις τηθοποιεί και φαίνεται.
Δεν θα προσπαθήσετε, λέει, μορφέ γιατί, να κάνετε ραβέρα αυτήν και τέτοια. Αφινά, θα λείπουμε τις φίλες. Just say the words. Just say the words. Πάμε πάλι απ' την αρχή. Και ξεκινάμε όλη την παράσταση άλλες δύο ώρες με να φτιάξουμε τις ποιότητες Απλά, μία, δύο. Μου το έχεις πει σε μια πρόγραμμα. Το αθλάφι στα λόγια. Μεταξύ, η φίλη μου η Έρμη Ρωσίδα ήθελε να βάλει τα κλάματα.
Και μετά, κάποια στιγμή, τσεπάει και του κάνει, γιατί λέει, «Ναι, αλλά, ας το έβγαζε και με το ίδιο, όπως πριν που έπαιζε». Γιατί αυτή φώναζε και όλα έβγαζε, έβγαζε πάθος φώνας στη σκηνή. Και του κάνει, «Ναι, αλλά, ας το έβγαζε και με το ίδιο». και λέει αυτός ο αγαπητής μου, όταν ευχαριστούνται οι ηθοποιοί την παράσταση, δεν ευχαριστούνται οι θεατές.
Απλώς. Ότι πιο μπορείς, δεν κουνήθηκε φύλλο, δεν υπήρχε η μικρή αμφισβήτηση. Εν τω αν τα έκανες αυτά, θα τον είχανε... Βέβαια, ο άνθρωπος δεν ήταν ο παραγωγός, δεν ήταν ο θείατρ-owner. Είχε κάνει ολόκληρη τη σχολή και ανέβαζε τις δικές του παραστάσεις, ήταν πολύ μεγάλο κεφάλαιο. στη ρωσική avant-garde, πέθανε το καλοκαίρι, είχε συνεργαστεί και με κάποιους δικούς μας από εδώ πέρα, νομίζω ότι με τον Τερζόπουλο είχε συνεργαστεί και μάλλον το είχε βγάλει αυτό ο Τερζόπουλος.
Αυτέροι είσαι από εδώ πέρα, για να το πειτε πιο. Το ψάξουμε. Αλλά ήταν ένας άνθρωπος που έχει δημιουργήσει πολύ υψηλής ποιότητας θέατρα και ολόκληρη δικιά του σχολή, οπότε φυσικά και δεν φέρνεις αντίληψη αν είναι τέτοιον άνθρωπο, θα σου πει αυτό. Μετά ήρθα να πω, ξέρεις, στην Ελλάδα με λεστοφιούς και ήταν λίγο... με μπλε μικηχαρά και τους έβαλα χέρι.
Και έλεγε, «Είχαν και Στάπο». «Είναι αγγουλά και Στάπο». Και το έχεις κάνει αυτό! Το έχεις κάνει! Πού έχεις γεμίσει τελειωτικά! Με τη συγχωρεμένη. Α, και σε παράστασε. Και όταν είχες κάνει τη Μαρία Κάλλα... Όχι, είχα βγει σε δημοτικές παράστασεις live και είχα κάνει και ένα τύπου εκπομπή περούκα με περούκα με τις φορεμένες της Ζάκη.
Είχα κάνει ένα καπέλο ναζί και ένα ρώσικο. Λέω, διάλεξε ποια θες, πάρε τα γερμανικά, τα ρώσικα, πήρα αυτή τα ρώσικα και εγώ τα γερμανικά. Μάλιστα. Και έρχεται η ώρα αυτή τη στιγμή που έχουμε τη μοναδική συνοχή σε αυτή την εκπομπή. Γιατί κάνουμε μια ίδια ερώτηση σε όλο τον κόσμο. Πολλή αθαρσία έχει αυτή η εκπομπή πάντως ε!
Ναι, επειδή είμαι και εγώ λίγο δέπι, κάπως αν μου το είχε άνθρωπος που με συναγωνίζεται στο χάσιμο ηρμού... Δεν, δεν το είχες, το είπες από το αρχή. Ναι, δεν έχω ηρμό. Αυτό γίνεται εδώ, αλλά περνάμε πάρα πολύ καλά. Και αυτό βγαίνει στον κόσμο. Το μόνο που ρωτάμε όλους τους ανθρώπους που κάθονται στην καρέκλα, στάνταρ κλείνοντας, είναι εάν τι θες να βγάλεις.
Αν έρχεται κάποιος, όχι, θα πάμε πάνω εκεί. Έχεις τη μοναδική ευκαιρία να αποφυλωθείς την κάμερά σου και να βγάλεις κάτι από μέσα σου. Κάτι που φάχνεις να σε έχουν ερωτήσει και δεν σε έχουν ερωτήσει ποτέ και δεν το πεις. Το έχω. Μην φωνάζετε στα μικρόφωνα. Μην φωνάζετε στα μικρόφωνα. Θέλετε να μιλήσετε δυνατά. Πηγαίνετε μακριά και μιλήστε δυνατά.
Φωνάξτε εδώ. Θέλετε να πείτε κάτι πιο μυστικά. Πηγαίνετε κοντά και μιλήστε εδώ. Ειδικά αν είστε ντράκουι. Άνδρομέδα μπολς. που πηγαίνει από τα πρήμα στα μπάθα και επιστρέφει στα πρήμα, κάντε το μακριά από το μικρόφωνο. Τραυματισμένη, καλά, από live Aphrodite είναι αυτό. Όχι, όχι, όχι, είναι μια γενική παρατήρηση για ανθρώπους που δεν είναι εξοικειωμένοι με τα μικρόφωνα.
Είχα πάει σε κάτι τύπου... Τέλος πάντων, είχα βρεθεί σε κάτι καλυστία, όπου ήταν οι παρουσιάδες, πονάζανε στα μικρόφωνα. Μμμ, πονάζετε στα μικρόφωνα. Ε, ορίστε. Ό,τι καλύτερο. Λοιπόν, ήρθε η ώρα να πούμε αντίο. Τι αποφασίγειε, δεν αφήνει. Τι υπάρχουνε σαν αποφασίσεις. Το μη φαναστικό ενός που κάτι εγώ τα ακούω. Εγώ τα ακούω πάρα πολύ.
Τα ακούω πάρα πολύ. Ήρθε η ώρα να πούμε γεια. Ήρθε να πούμε αντίο. Αντίο, λοιπόν. Καλή χρονιά. Α, ευχή για το 26. Λοιπόν, υγεία, αγάπη, σημαντικό κι αυτό. Να είστε δημιουργικοί όσοι είστε δημιουργικοί, όσοι δεν θέλετε να είστε τίποτα, να είστε τίποτα. Να είστε εαυτό σας. Αναπολυγητικά. Να είστε εαυτό σας, αρκεί να μην ενοχλείτε.
Αναπολυγητικά. Δηλαδή, να μην φωνάτε στα μικρόφωνα. Δεν μπορώ. Δεν μπορώ. Δεν μπορώ. Εγώ δεν φοιθώ καλό σεξ. Μπας και ρε παιδί μου. Να σου πω κάτι. Είναι wishful thinking. Εγώ που δεν κάνω πλέον. Μπας και φέτος το 2026. Να σου πω κάτι Αφροδίτη μου. Τώρα θα γίνω κακιά. Δεν το έχεις βάλει στο πρόγραμμα. Δεν το έχω βάλει στο πρόγραμμα.
Δεν το έχω στο πρωτεραιότητα. Και εγώ όταν δεν ήθελα δεν έκανα. Όχι, όταν μου στέλνουν, λέω καλύτερα να συνεχίσω μια δικαιολογία. Και δεν κάνω. Μου στέλνουν να στεντιθούν και βρίσκω δικαιολογίες. Όχι. Αλλά δεν μου έχει στείλει και κανένας από αυτούς που θέλω. Ξέρετε ποιοι είστε, σας στέλνω φωτίτσες. Στείλτε μου, απαντήστε μου.
Σας παρακαλώ, γαραβολή. Και καρδούλες. Αν σας κάνω πολλές καρδούλες στα story σας, δεν επιδέχετε πολύ ενδιαφέροντα story. Ναι, ευχαριστώ. Άντε και εμένα καλογόμενο καλώδιο 1026 ρε! Μόλις πήγε και φώναξε το μικρόφωνο. Για αυτό το έκανα. Ακριβώς για αυτό το έκανα. Ακριβώς για αυτό το έκανα. Α όχι, καλέ. Ναι, είναι από μπόνιση.
Ακολουθήστε. Ταυτόσημα όπως είναι. Τι είναι, τα έχεις φτιάξει από το άλλο. Έχω ένα... ο Θεός δεν το κάνει, ο Instagram, αναγούλα. Ναι, θα το φτιάξουμε αυτό. Έχω ένα facebook αναγουλά, ο Γιάννης. Κανένας δεν είναι στο facebook πια. Έχω και ένα TikTok, έχω να βάσει λίγα, αλλά υπόσχομαι... Ναι, βάζεις κι εγώ το TikTok, δεν είμαι καλή.
Λοιπόν, ακολουθήστε λοιπόν την αναγούλα, εδώ που έχει εμφανίσει το τατάκι κάπου έχει βάλει εδώ να εμφανιστούν πράγματα. Ξέρεις τι δεν έχω πει πολύ καιρό, House of HCW, παιδιά. Έχει ανοίξει το e-shop Μπείτε ψωνίστε καλέ Θέλουμε τα λεφτά σας Βοηθάτε καλούς σκοπούς Το HWSD και εμένα Λοιπόν ακολουθήστε μας και εμάς Αλλά όχι στον δρόμο Μην είστε κανά σκρύπουλα Till the next episode Kisses Bye Γεια σας!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
