Χάρης Χριστόπουλος: Είμαι ο πατέρας που θα ήθελα να έχω
LEGITΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο Χάρης Χριστόπουλος φέρνει στο τραπέζι την παιδική του ηλικία φτάνοντας στο σήμερα, κάνοντας μια σοκαριστική αναδρομή σε όλα όσα συνέβαλαν για να είναι αυτός που είναι σήμερα. Καταθέτει τις παιδικές του αναμνήσεις λέγοντας πως έζησε με έναν πατέρα που ήταν απών, το τραύμα που του δημιούργησε η απουσία του, την κάθαρση που αισθάνθηκε όταν ενηλικιώθηκε και αποφάσισε να τον αντιμετωπίσει και τη λύτρωση που ένιωσε ο ίδιος όταν έγινε πατέρας για πρώτη φορά πριν από έξι χρόνια τονίζοντας πως η πατρότητα του έδωσε πληρότητα και ίαση στο τραύμα του. Παραδέχεται πως παντρεύτηκε το τραύμα του, δηλαδή τον πατέρα του και μέχρι σήμερα συγκινείται βαθιά όταν μιλάει τόσο για τον πατέρα του, όσο και την παιδική του ηλικία αλλά και για την ανιδιοτελή αγάπη που ένιωσε μέσω της πατρότητας. Νιώθει έτοιμος να γίνει ξανά κομμάτι της τηλεόρασης και μοιάζει σίγουρος πως αυτό θα συμβεί.
Θερμές ευχαριστίες στην Delonghi για την ευγενική χορηγία της εκπομπής.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Χαίρομαι πάρα πολύ που είσαι εδώ γιατί έχουμε σε εδώ πάρα πολύ καιρό Και είσαι ίδιος, ολόιδιος Και για όσους δεν το ξέρουν πραγματικά σε γνώρισα κοριτσάκι Μωρό 12, 8, ούτε καν θυμάμαι γιατί συνεργαζόμουν και εκείνες τις λαμπερές δεκαετίες της μόδας και των ρούχων και όλα αυτά. Έχουν αλλάξει τα πράγματα σε ποιον χώρο στη ζωή στη ζωή σίγουρα πάντως μεγαλώσαμε πολύ όμορφα στο είπα και προηγουμένως ότι είσαι πιο όμορφη από ποτέ και και εγώ είμαι πολύ χαρούμενος πιο ευτυχισμένος από ποτέ είναι η καλύτερη περίοδος της ζωής μου ever Αν και έχω ζήσει μια Πολύ ενδιαφέρουσα ζωή Και ήμουν ασύλληπτα τυχερός Και ευγνωμονώ το Θεό για αυτό Καμιά φορά ακούω νέους που λένε Πω να ήμουν πιο νέος Ανθρώπους που λένε να ήμουν πιο νέος Δεν θα ήθελα ποτέ να αλλάξω Αυτή την ηλικία που έχω Και αυτή την περίοδο που ζω τώρα Θα ήθελα για πάντα να μείνω έτσι Να πω ότι είσαι ο ίδιος χάρης Συν τρία παιδιά και φήμες λένε, θα μου το επιβεβαιώσεις, ελπίζω η Ανίτα να μην το δει ποτέ αυτό,
ότι θέλεις κι άλλα. Μακάρι, φυσικά και θέλω. Έξι είχα πει. Είχατε κάνει κάποιο deal με την Ανίτα? Deal. Πάνω στους έρωτες και σε όλα αυτά, στις ωραίες περιόδους. Να σου κάνω δέκα παιδιά και έλεγε η Ανίτα ναι. Πολλά παιδιά η οικογένεια μου, μου λέγε και εγώ θέλω πολλά παιδιά. όπως συνήθως το λένε αρκετά κορίτσι για αυτό, αλλά μετά βλέπουν ότι είναι και δύσκολο εντάξει η αλήθεια είναι ότι διαλύονται οι γυναίκες σχεδόν γιατί είναι μεγάλη δοκιμασία αυτό για το σώμα τους, για το μυαλό τους, για την ψυχολογία τους δηλαδή οι άντρες έχουν απλά φιλική συμμετοχή εντάξει όλο το ζόρι είναι σάρκα και αίμα της γυναίκας Πώς τα λένε αυτά τα πλασματάκια Είναι ο Χρήστος, ο Νικόλας και ο Παύλος να σας ζήσουν θα πω ξανά και ξανά αλλά προτού ξεκινήσει ένα ακόμα επεισόδιο λέει Τζι θέλω να σου προσφέρω ένα καφέ αυτό είναι που λατρεύω στην τελόγκη σου λύνει τα χέρια πατάς του λες θέλω καπουτσίνο μέγεθος large εννοείται υποθετήσεις εδώ το ποτηράκι κατεβάζεις αυτό εδώ βάζεις το γαλατάκι σου μέσα
πατάς ok και τελείως έχει γεμίσει το γάλα και τελείωσες όλα ρε και εκεί εδώ σου έχει τα κρύα και εκεί σου έχει τα ζεστά. Κάνει και κρύα. Ναι. Εντάξει. Cold brew, iced καπουτσίνο, iced λάτε μακιάτο και more cold drinks. Δηλαδή. Είναι σαν σε κάτι στεδόν στην πλάκα είναι που έχει φωτογραφίες στο μενού ας πούμε. Στο τάστο που μπίνει. Τα ποδάκι, σαρδέλα, καπουτσίνο.
Κάτσε νίτ. Ναι. Τώρα αρμέγει. Βεβαίως. Ωαου. Τώρα τίκτη. Γιατί μία σωστή κουβέντα θέλει και έναν σωστό καφέ Ορίστε Η καλύτερη ώρα Μπορώ να φτιάξω ένα και για μένα παρακαλώ Έναν ίδιο, έναν πανομοιότυπο Be my guest Είμαι κι εγώ έτοιμη Περφέτο λοιπόν στην γιά μας Για να ξεκινήσει αυτή εδώ η κουβέντα ξεκινήσαμε λέγοντας off camera ότι είσαι πλέον συνταξιούχος και νιώθεις μια ευτυχία μια χαρά γι' αυτό έχει υποθεί και στο παρελθόν δεν υπάρχει ορατό πράγμα στην Ελλάδα από το να είσαι συνταξιούχος το πίστευες δεν σε κουνάει κανένας νομίζω το όνειρο εκατομμυρίων Ελλήνων είναι το ακούω συνέχεια από μικρό παιδί ε ρε μόλις πάρω τη σύνταξη εγώ θα φύγω με την βάρκα μου και θα είμαι στον Γοργιό και όλη μέρα θα ψαρεύω θα πάω και θα κυνηγάω θα πηγαίνω και θα ασκαλίζω το χτίμι μου δηλαδή το όνειρο του μέσου Έλληνα είναι αυτό να τελειώσει με το βάσανο που είχε τα 35-40 χρόνια εργασίας γιατί συνέδωσε άνθρωποι να κάνουν κάτι που δεν τους αρέσει ή καταπιέζονται σε ένα σπίτι
με μια γυναίκα με τις υποχρεώσεις και όλα αυτά και το όνειρό τους είναι να πάρω τη σύνταξη να ελευθερωθώ Δεν το ένιωσες όμως ποτέ αυτό Καλά, εννοείται, είναι αστείο Θέλω να μιλήσουμε για μια στιγμή βουνός στη ζωή σου Που είναι εκείνη που έγινες πρώτη φορά παμπάς Ήσουν αμέσως στη Γέννα Εννοείται Στις δύο από τις τρεις Στην τρίτη έγινε Στην τρίτη είχε μια επιπλοκή Έπρεπε να φύγει το μωρό γρήγορα Έγινε πολύ ασφαλισμένο Ήταν ένα σοβαρό χειρουργείο Οπότε ήταν και πρόωρο Δυόμιση μηνών οπότε δεν μπορείς να μπεις στο χειροβουλίο σε αυτή την περίπτωση και ήταν και φορτισμένο συγκινησιακά εγώ είχα γονατίσει σε μια γωνία τώρα νύχτα τρεις ώρα το πρωί μόνοι μας στο νοσοκομείο και είναι αυτό που λένε που πέφτεις κάτω στα γόνατα και κοιτάς μόνο ψηλά ή μάλλον δεν κοιτάς ψηλά κοιτάς χαμηλά εκείνη τη στιγμή έχουν σταματήσει τα πάντα Το μόνο που σκέφτεσαι είναι το μωράκι μου ας πούμε Να είναι γερό, να με κοιτάει στα μάτια Να είναι γερό ρε παιδί μου Αυτή είναι η ευχή του κάθε ανθρώπου που φέρνει στον κόσμο καινούργια πλάσματα
Και εκείνη τη στιγμή που λες να ματάνε όλα Και στρέφεσαι αναγκαστικά σε αυτό που λέμε Θεό Ό,τι είναι για τον καθένα Θεός Γιατί είναι πάνω από τις δυνάμεις σου Και είμαι και πολύ χαρούμενος και ευτυχισμένος και δεν πίστευα ποτέ ότι θα ζήσω αυτό το θαύμα της γέννησης. Ο άνθρωπος να φτιάχνει άνθρωπο. Όταν ήρθε η γέννα της επιπλοκής, πώς ήταν αυτό το συνέστημα του να μην μπορείς να είσαι εκεί, του να είσαι αλλά να μην είσαι, εντελώς.
Το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να είμαι στα γόρια μου και να προσεύχομαι τίποτα άλλο. Γιατί δεν μπορώ να προσφέρω κάτι μέσα. Είναι σοβαρή δουλειά αυτό το πράγμα. Προσπαθούν να σώσουν δύο ανθρώπους. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι μόνο αυτό. Να έχεις περισυλλογή, να έχεις ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη. Και να λες ότι και να γίνει, αυτή ήταν η μοίρα, αυτό ήταν το θέλημα, εγώ θα αγαπάω αυτό το πλάσμα, ό,τι και να είναι.
Υπήρχε κίνδυνος να μην έχει μια καλή υγεία λόγω της προώρης γέννας και της επιπλοκής. Σημαντικότερο είναι ότι μετά τη γέννηση του Παύλου, δυόμισι μήνες πριν την ώρα του, πηγαίνεις στη ΜΕΝ, στη Μονάδα Αντατικής Θεραπείας Νεογνώων που έχουν όλα τα νοσοκομεία σχεδόν και εκεί μπαίνεις σε μια αίθουσα που είναι γεμάτη πλαστικά τάπερ, θρομοκητήδες ας πούμε διάφανες και εκεί υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα, υπάρχει ένας άλλος κόσμος.
βλέπεις 60-70 ανάλογα πόσες θερμοκοιτήδες έχουν η θάλαμη αυτή και βλέπεις συγκεκριμένους ανθρώπους 24 ώρες ζευγάρια να κάνουν αυτό που κάνω εγώ να προσεύχονται να βλέπεις ας πούμε έμβρια 600 γραμμάρια ή 800 ένα κιλό με κάτι άκρα γυμνά χωρίς δέρμα με διάφορες σωλήνες επάνω τους με φάρμακα αλλά πάνω για εγχείρηση να παίρνουν ας πούμε ένα κιλό ένα on και να το εγχειρίσουν και να το ξαναγυρίσουν το πίσω έτσι θα πάει αυτό τώρα τι έχω πάθει και συγκινώ με τόσο πολύ κάθε φορά που μιλάω για αυτά τα πράγματα εκεί καταλαβαίνεις ότι ποιος έχει προβλήματα ποιος είπατε έξω γιατί έχει τάγκος δηλαδή είναι αστεία όλα αυτά τα πράγματα ο Παύλος πόσο καιρό έμεινε δύο μισή μήνες και ήμουν κάθε μέρα εκεί σχεδόν 24-7 υπερβολικά αλλά δεν είχα τίποτα πιο ιερό και πιο καλό να κάνω και να βλέπω κάθε μέρα να μεγαλώνουν τον ηγάκι του ας πούμε και στο τέλος ήρθε στα σεντόνια μας ήρθε στην ασφάλεια της αγκαλιάς μας τώρα είναι ένας κούκλος ένας πέδαρος δεν το πιστεύω ας πούμε λένε ότι τα πρόωρα γίνονται πολύ δυναμικά
αυτό είναι αλήθεια μας έχει τρελάνει, μας έχει ρημάξει αυτός είναι ένα κακό Είσαι σημασμένος, δεν μπορείς να φανταστείς το τι κάνει. Τον έχω ονομάσει όχι Παύλο, Πυράβλο τον λέμε. Τον λέει και ο Νικόλας και ο Χρήστος. Πάλι ο Πυράβλος θα πετάξει αυτά κάτω. Γιατί έχει μια ενέργεια τρομακτική. Καλός τον Πυράβλο. Είναι αυτό, το ξέρετε συνέχεια.
Όπου και να το βάλεις. Πολύ δυναμικός. Ποιες είναι οι ηλικίες των παιδιών σας. Οι ηλικίες είναι έξι, τέσσερα σχεδόν και δύο. για δύο. Άρα δύο χρόνια. Ο Πυράβλος. Ο Πυράβλος. Για δύο. Ο Πυράβλος είναι ο τελευταίος κληρονόμος ο Βενιαμίν. Είναι αυτός που νομίζω στα δέκα θα με φωνάζουν στα τμήματα τα αστυνομικά για να πληρώνω τους εγγύησεις να βγαίνει έξω.
Είναι κακοποιητικό στοιχείο. Έζησες αυτή τη γυναίκα, τη γυναίκα σου, την Ανίτα, τη μητέρα των παιδιών σου σε πάρα πολλές φάσεις της ζωής της ζητευμένου ότι είστε μαζί πάρα πολλά χρόνια. Κλείνουμε 21. 22. Μπορεί και 22. Και πάνω το συνδυάσω τώρα με τη μητέρα σου που κατά κυριολόγο με εκείνη μεγάλωσες. Και θέλω να μου πεις τι σου έμαθε η μανούλα για τις γυναίκες με το δικό της τρόπο που εσένα σε βοήθησε στη ζωή σου. Σε βοήθησε να στέκεσαι κοντά στην Ανίτα.
Θα σου πω αυτό που συμβαίνει σχεδόν Στη συντριπτική πλειονότητα της ανθρωπότητας. Δάφνη, είμαστε αντίγραφα των γονιών μας. Τα παιδιά δεν ακούνε ό,τι και να τους λες. Τα παιδιά μιμούνται. Κάνουν αυτό που βλέπουν στους γονείς. Η μάνα μου ήταν μια απλή, αμόρφωτη γυναίκα. Καλό καρδί. Σαν ένα πρόβατο. Είχε τόση αγάπη για τους γείτονες.
Ειδικά για ευπαθείς ανθρώπους. στην άμεση γειτονιά μου. Τι να σου λέω τώρα. Ενημερωμένη πάρα πολύ. Διάβαζε τρεις εφημερίδες από το 60 ας πούμε. Και περιοδικά. Ήξερε τα πάντια καλλιτεχνικά. Τα πάντα διαβάζει. Και ήταν καλό καρδί. Πολύ ευαίσθητη. Συγκινούταν με το παραμικρό. Να πω και το πήρες. Και βοήθουσε. Έχω την ψυχή της μανούλας μου.
Και ο πατέρας μου, θα έρθουν αργότερα σε αυτόν, και αυτός ήταν ένας πολύ ευαίσθητος άνθρωπος αλλά δεν το έδειχνε ποτέ ποτέ δεν το έδειχνε να κλάψει ποτέ δεν τον έδειχνε να συγκινηθεί απλά έφευγε αν υπήρχε κάτι που συνέβαινε απλά έφευγε προφανώς θα κλαίγει μέσα του γιατί και αυτός είχε περάσει πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια και είχε μάθει αργότερα τα κατάλαβα αυτά όταν μιλήσαμε μαζί και τα είπαμε όλα γύρω στα 30 28-30 εκεί ας πούμε και μιλήσαμε για το παρελθόν ποτέ δεν είχαμε μιλήσει έτσι λοιπόν η μανούλα μου έβλεπα τον τρόπο που μίλαγε με τις φίλες της τον τρόπο που σχολίαζε διάφορους που χωρίζανε που γινόντουσαν διάφορα εγκλήματα ήδη σε αυτούς έκανα αυτό τι θα τράβαει και αυτή η κοπέλα οπότε από εκεί διαμορφώνεις τη στάση του άντρα δεν είσαι υπέρ της εξέλιξης των γυναικών στο επιχειρήν στο δημιουργήν Δηλαδή, να μπορεί και η γυναίκα να έχει, δεν συζητάω για δικαιώματα, αυτό το έχουμε κάνει established, έχει μείνει στην άκρη εννοείται, αλλά το ότι μπορεί να είναι ισοδύναμη με τον άντρα.
Δεν υπάρχει ισοδυναμία, δεν μπορείς να μιλάς για ισοδυναμία όταν δεν υπάρχει ισοδυναμία της υποχρεώσεις. Ας ξεκινήσουμε από εκεί. Η υποχρεώση της γυναίκας δεν είναι η ίδιας με το άντρα, ενώ σε ένα σπίτι. αν πάρεις αυτό το δεδομένο δεν μπορεί να υπάρξει ισοδυναμία δέχομαι την ισότητα εννοείται σαν άνθρωπο, σαν ψυχή σαν οντότητα, σαν προσωπικότητα σαν όλα αυτά, εννοείται δεν συζητώ για τα δικαιώματα, τα ανθρώπινα και όλα αυτά, σεβασμός αλληλεγγύη, τα πάντα απλά πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό, υπάρχει μια μια παρεξήγηση σε αυτό το πράγμα, ότι δεν είμαστε σε όλα ίδιοι Επίσης είναι έτσι Είναι πιο δυνατός ο άντρας Όχι μόνο μήκα Ακόμα και σε αποφάσεις Ακόμα και σε κουράγιο Και σε τόλμη Και σε θάρρος Μιλάω μόνο για τη Ρώμη Η γυναίκα όμως είναι πολύ δυνατή σε άλλα πράγματα Που δεν έχει καθόλου άντρας Και δεν μπορεί να υπάρξει άντρας χωρίς τη γυναίκα Ας πούμε ότι δεν είναι καθόλου συγκρίσιμα τα δύο Ας πούμε ότι ο καθένας έχει διαφορετικό ρόλο Είναι ασύγκριτα
είναι ασύγκριτα. Θέλω να μου πεις αν στην Ανίτα είδες στοιχεία της μητέρας σου. Εννοείται. Ποια ήταν αυτά. Ο βασικός κανόνας της ψυχολογίας είναι ότι παντρευόμαστε τους γονείς μας. Εδώ είναι μεγάλη διαφορά. Διαλέγουμε σύζυγο με χαρακτηριστικά που μας θυμίζουν εξαρτάται που έχεις περισσότερη, όχι κλίση ποιος έχει επηρεάσει ψυχικά περισσότερο της μάνας μου αλλά στο τέλος παντρευόμαστε αυτόν που δεν θα πηγαίναμε καλά. Αυτό που θέλουμε να διορθώσουμε πατρευόμαστε το τραύμα μας και προσπαθούμε να το ιάνουμε.
Αυτή είναι η πορεία της ζωής. Εγώ λοιπόν παντρεύτηκα το Χρήστο τον πατέρα μου. Που ήταν ένα παιδί που δεν μου φέρθηκε όπως θα μπορούσε να μου φέρθηκε αλλά δεν μπορούσε. Γι' αυτό και τον δικαιολόγησα και γι' αυτό και πώς θα πω συνέχεια αυτά. Μίλησα πολύ πριν το θάνατό του Και τα είχαμε λύσει όλα Και ήταν Από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου Και αυτό με βοήθησε και όλες να Εξελιχθείς Εξελιχθώ και να γιατρέψω το τραύμα μου Το οποίο κουβάλαγα από μικρός Η ανασφάλεια που είχα Ο φόβος της απόρριψης Η ανασφάλεια ουσιαστικά Η μη αποδοχή Να θέλω αποδοχή Να ψάχνω απεγνωσμένα στη ζωή Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι γιατί δεν με αποδέχτηκε.
Ποιες ήταν εκείνες οι συμπεριφορές μέσα στο σπίτι που έπλεπες από τον πατέρα σου που σε έκαναν να νιώθεις ανασφαλής να αισθάνεσαι φόβο, στεναχώρια απόρριψη. Όταν ήσουν μικρούλη τι έπλεπες, δεν μπορούσες να το μεταφράσεις. Αυτό ακριβώς είναι που λες ότι όταν ήμουν μικρός δεν μπορούσα να καταλάβω τίποτα ούτε ένιωθα τίποτα. Νόμιζα ότι όλες όλοι οι πατεράδες του κόσμου είναι έτσι.
Αυτό πιστεύουν όλα τα παιδιά, γιατί δεν έχουν μέτρο σύγκρισης, ούτε τη γνώση. Αργότερα το κατάλαβα. Η συμπεριφορά μου απέναντι στον κόσμο και στην κοινωνία, άρχισα να έχω ορισμένες ανασφάλειες, θέματα, συμπεριφορά. Καλή ή όχι, δεν είχα ποτέ εξάψεις, ούτε έχω προβεί σε άσχημες πράξεις ποτέ στη ζωή μου. αλλά κατάλαβα ότι αυτό που με στεναχωρούσε, με καταπίεζε, μου δημιουργούσε άγχος και δεν με έκανε να χαίρομαι οφειλόταν εκεί όταν άρχισα να μαθαίνω ότι κουβαλάμε τα παιδικά μας τραύματα και όλο αυτό μετά τα κατάλαβα Στο σπίτι ο πατέρες μου ήταν ένας μοναχικός άνθρωπος ο οποίος ήταν μουσικός στο επάγγελμα φαντάζομαι ότι γύριζε από τη δουλειά στις 9 το πρωί πολλές φορές στις 11-12 γιατί μετά τα κέντρα που δούλευε δεκαετίες, 60, 70 και πριν είχε ξεκινήσει πολύ παιδί, είχαν στούντιο.
Πήγαιναν στην Κολούμπια και γράφανε μουσική, δίσκους και ερχόντουσαν στις 12. Έτρωγε, κοιμότανε, ξύπνανε στις 10, έκανε το μπάνιο του, ντυνότανε και ξανά έφευγε. Δεν τον έβλεπα ποτέ. Δηλαδή η εικόνα που είχα παιδί ήταν να σηκώνομαι για το σχολείο 8 η ώρα και να γυρίζει ο μπαμπάς. Ο μπαμπάς η σιγεία κοιμάται ας πούμε. Αυτή είναι η ζωή των μουσικών ή αυτών που δουλεύουν νύχτα γενικά, των ανθρώπων.
Οπότε ουσιαστικά μεγάλωσα με έναν πατέρα χάντασμε απόν, από την καθημερινότητα. Είχε και αυτός τους δαιμονές του τους πω μετά που τα είπαμε όλα και τα κατάλαβα αλλά ποτέ δεν παίξαμε. Δεν ήταν εντρεφερός σε μένα. Και στα άλλα αδέρφια μου άλλα δύο που έχω Εγώ είμαι αδερφή, είχα και έναν αδερφό ο οποίος χάθηκε πολύ νωρίς, χάθηκε στα 44 του χρόνια πριν από 20 χρόνια.
Ήταν ο πρωτότοκος ο αδερφός μου, εγώ ήμουνα ο δευτερότοκος και μετά από 8 χρόνια έγινε αδερφούλα μου. Υπήρξε ένα γεγονός βέβαια το οποίο δικαιολογήκε αυτό. Με τον αδερφό μου είχε διαφορετική συμπεριφορά γιατί ήταν καρπός του μεγάλου έρωτα με τη μαμά όταν ήταν στην αρχή. Ο πατέρας μου έμεινε έγκυος η μάνα μου Και έφυγε και σε 9 χρόνια στην Αμερική Και γύρισε μετά από 9 χρόνια 8 Γύρισε και με βρήκε 8 χρονών Οπότε δεν ήμουν εγώ εκεί Και μάλιστα γύρισε για να χωρίσει Απ' τη μάνα μου Γιατί είχε δημιουργήσει μια άλλη σχέση Παράλληλη Οπότε αυτό εξηγούσε τα πάντα Ήταν μια ζωή που ήθελε να αφήσει Και γι' αυτό και εγώ Δεν ένιωθε κάτι με μένα Εντάξει Μετά μόλις γύρισες τα εννιά χρόνια Έμεινε από οχτώ χρονών και μετά Και μετά γεννήθηκε η αδερφή μου Και ξανά γίναμε οικογένεια Αλλά εγώ ήμουν σε εκείνο το κενό Γεννήθηκα και μεγάλωσα Οπότε ουσιαστικά και μεγάλωσα με τη μαμά Απλά από οχτώ και μετά τον έβλεπα Σου λέω αυτή η συμπληρώφηση που ακόμα και σήμερα 10 χρόνια είναι σημαντικά χρόνια και ειδικά όταν σου έχει λείψει η φιγούρα, η πατριαρχική.
Τι συνειδητοποίησες Χάρη στην πορεία της ζωής σου, ό,τι σου έλειπε, πότε κατάλαβες ότι είχαν δημιουργηθεί τραύματα και τι μορφή είχανε. Προφανώς υπάρχουν πολλές μορφές που σου βγαίνει στη συμπεριφορά ενώ διάφορες δυσκολίες που έχεις μικρός. Μερικοί άνθρωποι είναι αυτοί που ψάχνουν για αποδοχή Και το κάνουμε διάφορους τρόπους Είτε με καλούς, εγώ ας πούμε ότι ήμουν στην καλή πλευρά Δηλαδή πάντα θα ήμουν η ψυχή της παρέας Πάντα θα προσπαθούσα αρκετά για να κερδίσω αποδοχή Εγώ το έκανα και εμφανώς Πολλοί άνθρωποι το κάνουν χωρίς να φαίνονται υπόγεια Ή παρακαλάνε να τους αποδεχτούν Λοιπόν αυτό κατάλαβα ότι είναι ένας τρόπος μη αποδοχής Από τα παιδικά χρόνια αυτό ήταν το τραύμα μου Προσπαθούσα να δείχνω την καλύτερη μου εικόνα Προσπαθούσα παραπάνω από το κανονικό Προσπαθούσα να προκόψω Ήμουν πολύ καλός στη δουλειά μου Προσπαθούσα να μην κάνω λάθη Στα 18 και μισό σχεδόν έγινα φωτογράφος Επαγγελματίας έγινα στα 19 Και 18 ξεκίνησα να κάνω κάτι ψηλά και 19, δηλαδή έρχεσαι να κάνω
στα 20, ξεκίνησα να κάνω ομόβα πια πριν φωτογράφιζα και για εφημερίδες και διάφορα άλλα πράγματα η ανάγκη μου με έκανε που λες να μην κάνω λάθη και να πετύχω υποσυνείδητα όλο αυτό έκανα αυτό που μου άρεσε αλλά πρόσεχα, δεν θέλω να κάνω λάθη δεν μου αρέσει να αποτυγχάνω και αυτό συνέβη και στη ζωή μου η αποδοχή λοιπόν το να προκόψω να αποδείξω στον πατέρα μου γιατί μου λέγε δεν κάνεις εσύ για τέχνη, φύγε τώρα.
Και αυτό καλλιτεχνία είναι η φωτογραφία ας πούμε, γιατί και αυτούν ούτε του άρεσε. Είχε απομυθοποιήσει τελείως την καλλιτεχνία εννοώ, της μουσικής και τα βράδια και τους δίσκους, όλα αυτά δεν τον ενδιαφέρονται ποτέ σχεδόν. Του άρεσε μόνο η μουσική να παίζει, μετά άρχισε και έγινε επάγγελμα. Μου λέει δεν είναι αυτά τα πράγματα, να είσαι μηχανικός, να γίνεις κάτι άλλο, κάτι πρακτικό, να ανοίξεις έμπορος, να ανοίξεις ένα κατάστημα και όλα αυτά.
Αλλά εγώ πήγαινα εκεί. Το DNA είναι DNA. Είχα μια ροπή προς την ας πούμε τέχνη, αυτοί μου ορθομένει τέχνη, φωτογραφία, και είχα και παράλληλη ζωή. Έχεις και 12 χρόνια στην Αμερική, στην Νέα Υόρκη, όπου ήταν και ο πατέρας μου στην Νέα Υόρκη. Και γύρισες εδώ και σχεδόν παράλληλες ζωές. Το να προσπαθείς λοιπόν να σε αποδεχτούν οι άλλοι, να υπερβάλλεις μερικές φορές με καλοσύνη, με χιούμορ, με όλο αυτό. Από την άλλη πλευρά μου έκανε και καλό γιατί εξελίχθηκα σαν άνθρωπος.
Το τραύμα επίσης με έκανε καλύτερο άνθρωπο και αν θέλεις να φτάσουμε στο σήμερα θέλω να πιστεύω ότι αφού είμαι συνειδητοποιημένος πια και έχω σχεδόν γιατρευτή ότι είμαι ο πατέρας που θα ήθελα να έχω. Εκεί καταλήγουν όλα. Άρα τελεία. Γιατί ένιωσες την ανάγκη να κάνεις μία έξω από τα δόντια συζήτηση μαζί του και πότε την έκανες.
Όταν τον κατάλαβα και όταν τον συγχώρεσα. Με τι αφορμή έγινε αυτό. Ένα καλοκαίρι, είχα γυρίσει γιατί τα καλοκαίρια τα περνάγα εδώ όταν ερχόμουν από την Αμερική και κάθε φορά βέβαια άρχισα να τον βλέπω πολύ ευάλωτο. Όταν κατάλαβα τι είχε περάσει και πόσοι μου είχε φερθεί και πόσοι είχε φερθεί και στην οικογένειά του και ότι κατάλαβα ότι ήταν ένα πολύ πληγωμένο ζώο, που είχε περάσει τραγικά παιδικά χρόνια μέσα στην κατοχή, επίσης ήταν σχεδόν το τελευταίο παιδί από μια εξαμελή οικογένεια, πέντα μελή, και δεν είχε πάρει καθόλου αποδοχή ούτε από τη μάνα ούτε από τον πατέρα.
Δούλευε από το πρωί μου από το βράδυ τότε για να επιζηβιώσουν και ταυτόχρονα ήταν ο πιο δικημένος από τα πέντε παιδιά γιατί ήταν ο τελευταίος οι άλλοι πήρανε και ίσως ένα σπίτι κάτι άφησε η γιαγιά ο παππούς και λοιπά μια βοήθεια ο μπαμπάς επειδή ήταν φάιτερ και ήταν μόνος του τα λέει κουάλε έτσι του Ντεζαβού αφήθηκε μόνος του και γι'αυτό στα 17 16 έμαθε μπουζούκι 17-18 δουλεύει με τον Παπαϊάνου πήγαινε και ήταν δεύτερο μπουζούκι και τρίτο Στην οδό Αθηνάς, όπως είναι η υπόγειος πηλιά, παλιά θα τα θυμούνται αυτά, ήταν φάιτερ και αφέτηκε μόνος του από την οικογένεια.
Είναι όπως μια οικογένεια λιβινταριών που είναι λίγο κουτσένη, λίγο αδυνατή, που το φέρνουν πίσω και συνεχίζουν. Αν το δεις αυτό στο ντοκιμάτιο, πάντα με διαλύει αυτή η οικογένεια που βλέπουμε. Ποια εικόνα είναι αυτή. Όταν ένα ζωάκι σε μια οικογένεια, σε ζούβλα, είναι λίγο πιο αδυνατό, το εγκαταλείπει η οικογένεια και φεύγει.
Δηλαδή, βλέπεις την οικογένεια και πήγαινε με ένα ρυθμό. Και αυτό μείνει πίσω. Το έχεις νιώσει αυτό για σένα. Ακριβώς αυτό είναι. Όλα αυτά που λέμε τόση ώρα είναι αυτή η εικόνα. Ότι εσύ μείνεις πίσω. Εμείς φεύγουμε. Το ίδιο ένιωσες και για τον Παύλο. Το Παύλο ήμουν εκεί. Είμαι πίσω του, δεν ήμουν μπροστά του. Είναι οι προμηνές κλεισίες για τον Παύλο, είναι ότι όταν σου συμβεί κάτι τέτοιο, παιδί μου, που υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά πράγματα με παιδιά και προβλήματα και τέτοια, παιδί μου, όταν ένας άνθρωπος φτάνει και δίνει τη ζωή του ολόκληρη, λες πάρτε με τώρα, μαι να.
Νομίζω ότι όλοι οι γονείς το κάνουν. Επέζουμε αν υπάρχει μεγαλύτερη πράξη. Ανετίο τέλειας και αγάπης. Αυτή είναι η αγάπη. Η αγάπη είναι μόνο να δίνεις τη ζωή σου την ίδια χωρίς να περιμένεις τίποτα. Ακόμα και ένα χαμόγελο. Αλλά το χαμόγελο είναι το ποιος που δεν πρέπει να πάρεις. Όταν φεύγει η οικογένεια και αφήνει το παιδί, αυτό ήταν το τραύμα, κατάλαβες.
Ότι οι άλλοι περπατάγανε πιο γρήγορα από εμένα. Στην γεγμένη πηγή του. Τι του είπες, Κάρη. Εγώ πάντα ήμουν το λευθέος. Τι του είπες. τον πήρες μια αγκαλιά που δεν σε πήρε εκείνος αλλά του είπα ότι κοίταξε να δεις ξέρεις πως μεγάλωσα ξέρω αυτά που συνέβαιναν εκείνη την εποχή για τις σχέσεις για όλα αυτά τα πράγματα που είχες ξέρω και είναι και άλλες λεπτομέρειες τώρα που δεν έχουμε και το χρόνο σου έχω και μερικές εικόνες και τραύματα σε καταλαβαίνω όταν μιλήσαμε πολύ άρχισε να κλαίει πρώτη φορά τον είδα και μου λέει Θα με συγχωρήσεις, δεν ήξερα πως να αγαπάω.
Για αυτό, γιατί δεν είχε πάρει αγάπη. Και εκεί τον αγκάλιαζε και του λέω, σε καταλαβαίνω. Και εγώ το ίδιο. Ρε Μέρισο, δεν ήξερα πως να δίνω αγάπη. Δηλαδή αυτό για να βγει από το στόμα του ήταν τρομερό. Εκείνη τη στιγμή ήταν το παιδάκι μου αυτός. Και εγώ ήμουν ο μεγάλος. Και εκεί τελειώνει όλη η ιστορία. Καταλαβαίνω σε εκεί.
Αν μιλάς με τους γονείς σου, και τυχεία δύο άνθρωποι έχουν προβλήματα, ποιος δεν έχει. Και όλα ξεκινάνε από εκεί. Πρέπει να προσπαθήσεις να τους καταλάβεις και να τους δεις σαν ένα παιδί που έχει κάνει λάθη, δεν έμαθε, δεν ήξερε και αυτός πέρασε τόσο άσχημα πράγματα με την οικογένειά του, πώς να το ξέρει. Δεν υπάρχει manual για να σε γουνιώσει.
Δεν υπάρχουν instructions, οδηγίες χρήσης. Αυτό το μαθαίνεις και τι κάνεις, κάνεις ακριβώς αυτό που έκανα και οι γονείς σου. Το πατέρας μου μεγαλώσει μες στον πόλεμο, με μια μανούλα, ας πούμε, τη γιαγιά μου η οποία έκανε τρεις δουλειές. Ο παππούς μου δεν δούλευε, δούλευε λίγο περιστασιακά, είχε προβλήματα με την υγεία του και λοιπά.
Αυτή έσωσε την οικογένεια, αυτή τα έισε την οικογένεια, έκανε τρεις δουλειές μες στην κατοχή, ας πούμε. Τι να κάνει και ο πατέρας μου ήταν στην αγορά ας πούμε και στους δρόμους ας πούμε, σπρώχνανε καρότσια ας πούμε για ψίχουλα, για μισό κουλούρι. Τι να πεις στους ανθρώπους. Είχαν την πολυτέλεια να έχουμε αυτά που έχουμε εμείς, ενώ τη γνώση και την πληροφορία μάλλον, όχι τη γνώση, την πληροφορία σήμερα που ό,τι θέμα έχεις μπορείς να τρέξεις και να δεις τι γίνεται, πώς λειτουργεί αυτό το πράγμα, τι κάνω λάθος, τι δεν κάνω.
ζούμε στην καλύτερη εποχή που μπορεί να ζήσει η ανθρωπότητα σε σε όλο έτσι το φάσμα χιλιάδες χρόνια, τέσσερις, πέντε χιλιάδες χρόνια που είναι ας πούμε ο πολιτισμός για να μην πω σαράντα που είναι η ζωή του ανθρώπου στην καλύτερη εποχή της ανθρωπότητας έχουμε τα πάντα πια Χάρη τι στερήθηκες από τον εαυτό σου λόγω των τραυμάτων ποιες στιγμές, ποιες επαγγελματικές ευκαιρίες, ποιες γνωριμίες υπήρξαν τέτοια εμπόδια.
Λόγω του ότι ήθελες να είσαι αποδεκτός, λόγω του ότι είχες μια τελειομανία, μια αρροπή προς την τελειομανία, γιατί φοβόσουν ότι κάπου μπορεί να εντοπίσουν ένα λάθος, άρα ήθελες να είσαι όσο πιο σωστός και συμπαγής μπορούσες να είσαι ως παρουσία. αυτό σου στέρισε πράγματα έναν αυθορμητισμό ένα ρίσκο να αρπάξεις κάτι άλλο να το ξανασκεφτείς και να πεις δεν θα το κάνω αισθάνομαι ανασφάλεια πρέπει να είμαι τέλειος δεν ξέρω να θα μπορέσω να είμαι ενδεχομένως ενώ ανέπτυξα αυτή την ικανότητα να προσαρμόζομαι εύκολα με τους ανθρώπους να τους καταλαβαίνω είσαι πολύ χαρισματικός πάρα πολύ χαρισματικός είσαι ένας ήλιος θα μπεις σε ένα χώρο σε ξέρω πολλά χρόνια, θα μπεις σε έναν χώρο και θα φωτίσει.
Το χιούμορ σου είναι εφιέστατο. Θα κάνεις πολύ ωραία σχόλια στον κόσμο. Απ' την άλλη έχεις μια τρομερή οξυδέρκεια, θα πεις την αλήθεια σου χωρίς να προσβάλλεις. Έχεις πολλά χαρίσματα και ξέρεις ανοίγει η καρδιά των ανθρώπων όταν βρίσκεις σε κοντά τους. Είτε είναι για δύο λεπτά σε ένα φωνάρι, είτε είναι για μια κουβέντα πολύ ωραία.
οπότε για μένα είναι τρομερά αποκαλυπτικό αυτό που λες για τον εαυτό σου διότι ουδέποτε θα μπορούσα να φανταστώ ότι αυτός ο άνθρωπος που είναι ένας ήλιος βιώνει μέσα του τα δικά του σκοτάδια τα δικά του δαιμονάκια που δεν τον αφήνουν ενδεχομένως να καταλάβει το πόσο χαρισματικός είναι και το πόσο δεν θα φανεί ποτέ αυτό αν δεν το ξέρει κάποιος θέλω να πω γιατί το έχω ξανακούσει σχεδόν αυτά τα λόγια από ανθρώπους που, από ψυχολόγους και που το εντοπίζεις και αυτό είναι μου λες τι δεν σε άφησε καταρχάς θαύμαζα μερικούς ανθρώπους στο παγκόσμιο σκηνικό ήταν ηθοποιοί, ήταν διανοούμενοι ήταν οτιδήποτε που ήταν αυτό που λες που πάντα ήταν με την ευγένεια που γέμιζε ο χώρος που η άβρα τους επηρέαζε θετικά τους ανθρώπους αυτό με έλγε και μακάρι να έχω καταφέρει έστω και λίγο αυτό που με ρώτησες ήταν ότι τι δεν με άφησε αυτό το τραύμα να κάνω παραπάνω είναι ότι ενώ είχα την οξυδέρκεια και την νοημοσύνη να προσαρμόζομαι μέσα σε έναν χώρο να γίνω μένα και να λέω πάντα τα καλά
ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι αυτό που είπες ότι σε κάθε άνθρωπο ψάχνω να βρω από μακριά που τον βλέπω το καλύτερο του σημείο που σχεδόν το ξέρει και αυτός είναι ο Φταλμοφανές και αμέσως του χτίζω μια ιστορία γύρω από αυτό για να μην συζητήσουμε για άλλα πράγματα για να τον τονώσω γιατί δεν ήσουν ποτέ στο επίκεντρο ως παιδί και νομίζω ότι έχεις την ανάγκη να θέτεις το επίκεντρο τους άλλους ανθρώπους γιατί σου έλλειψε και σου δημιούργησε και έλλειψες οπότε ξέρεις πόσο σημαντικό είναι έχεις απόλυτο δίκιο επειδή δεν ήμουν ποτέ στερημένος με ποια έννοια δεν μου κάνει εντύπωση η ύλη δεν είμαι της ύλης για κάποιο λόγο έχω ένα μότο στη ζωή που λέω ευτυχία δεν είναι να έχεις ό,τι θέλεις ευτυχία είναι να θέλεις ό,τι έχεις αυτό είναι παράβατο για μένα εγώ θέλω ό,τι έχω και γι' αυτό λατρεύω τη φύση γι' αυτό κοιμάμαι στα χορτάρια κοιμάμαι στις πέτρες πίνω νερό από ποτάμια Ναι, δεν θέλω ποτήρια, δεν θέλω μπουκάλια, δεν θέλω στρώματα.
Κοιμάμαι στα κορτάρια, κοιμάμαι σε στάνες. Λατρεύω τη μυρωδιά των ζώων, κοκκιταστή όλα. Θέλω να γίνομαι ένα. Θέλω εγώ το τίποτα να ξαναγυρίζω στο τίποτα. Στις βάσεις μου, στο χώμα μου. Γιατί εκεί ανήκω. Είμαι άνθρωπος, είμαι ένας ζωντανό. Δεν είμαι τίποτα παραπάνω. απλά έχω έναν κέφαλο που μπορώ να ομορφύνω τη ζωή των άλλων και αυτό το προσπαθώ καθημερινά από τον περιπτερά που θα πάρω ένα μπουκάλι νερό θα πω κάτι πολύ όμορφο μέχρι την ταμεία στο σούπερ μάρκετ θέλω να τους βλέπω να χαμογελάνε γιατί τους βλέπω κινήσεις και θροπεί όλοι έχουν χιλιάδες προβλήματα θέλω να τους δίνω χαρά και να λένε πω πω τι καλή περίπτωση εκείνη τη στιγμή τι ώρα που με έκανε καινείς όσο άνθρωπος είναι ένα μικρό δώρο που δεν κοστίζει τίποτα επειδή σε έχω ζήσει σε διάφορες φάσεις και στο κατηβίαν αλλά και στη δημόσια σφαίρα συνειδητοποιώ ακούγοντάς ότι είσαι ένας άνθρωπος ο οποίος εντυπώνεται στο μυαλό και στον ψυχισμό ενός άλλου χωρίς να επιβάλλεται δεν το προσπάθησες ποτέ
γιατί ξέρεις για ό,τι προσπαθούμε πολύ φαίνεται το καταλαβαίνει ο άλλος αλλά εσύ είσαι αυτός ο τύπος που θέλω να τον ξαναδώ χωρίς όμως να μου το έχεις επιβάλλει θέλω να τον ξανακούσω και θέλω να σε ρωτήσω το εξής αυτά τα κεφάλαια των τραυμάτων σπάνια κλείνουν έτσι απλά συνήθως και με τα θάνατον μας ακολουθούν αυτό το κεφάλαιο μέσα σου έχει μαλακώσει το κομμάτι του μπαμπά το κομμάτι των τραυμάτων δεδομένου κιόλας ότι είσαι μπαμπάς πια η αποφράδα στιγμή και μέρα ήταν όταν έγινα πατέρας δεν ξέρω αν έχεις ακούσει αλλά πίστευα ότι θα μείνω μόνος μόνος πίστευα ότι δεν είμαι άξιος μου το έχεις πει στο κατηδίαν οκ επίσης η λογική σήμερα με όλη αυτή την παράνοια που κυκλοφορεί στον πλανήτη η λογική λέει όχι παιδιά γι' αυτό και έχουν κοιμιωθεί υπογεννητικότητα στον δυτικό κόσμο είναι στα τάρταρα θα χαθούν έθνη τελείωσε αυτό οπότε λέγα γιατί να φέρω κι εγώ ανθρώπους και να τους προσφέρω αυτόν τον πλανήτη ο οποίος φθήνει όλο και πιο άσχημα πράγματα θα συμβαίνουν σιγά σιγά
έλα όμως που η λογική λέει όχι το συνέστημα λέει ναι πατρότητα δεν υπάρχει Αυτό είναι δεδομένο. Η πατρότητα είναι επίκτητο συνέστημα. Μόνο όταν γίνει ένας άντρας, γονιός, αρχίζει και νιώθει πράγματα. Όχι από την πρώτη στιγμή, από τις πρώτες δομάδες και μετά. Και όσο μεγαλώνει τόσο πιο πολύ θεριεύει μέσα του. Ενώ στη γυναίκα υπάρχει η μητρότητα. Είναι αρχαίγωνο, είναι στο DNA της.
Ο μικρό κοριτσάκι νιώθει ότι πρέπει να τύξει. Όταν λοιπόν η Άννα μου είπε κάποια στιγμή Ότι κοίταξε να δεις είμαστε αρκετά χρόνια μαζί Ή θα κάνουμε οικογένεια ή θα φύγω Θέλω να κάνω οικογένεια Και συνήθως αυτό συμβαίνει σε σχέσεις Οι γυναίκες πιέζουν για παιδιά Και αυτός είναι ο φυσικός τρόπος Γιατί αν δεν υπήρχαν οι γυναίκες Δεν θα υπήρχε διόνυση Έχει εξαφανιστεί ο κόσμος Οι άντρες είναι απασχολημένοι με άλλα πράγματα με τον εγωισμό τους, με την ανταγωνισμό τους, με τα άλλα αρσενικά κλπ.
Άλλο αρχαίωγον αυτό. Λοιπόν, όταν λοιπόν έγινε αυτό και άρχισε να κατάω, τότε συνειδητοποίησα ότι εδώ τελειώνουν όλα. Αυτό είναι μια ευκαιρία χρυσή και στον δίνει η φύση για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Να ξεπεράσεις τους φόβους σου και να γιατρέψεις τις πλοίες σου. Όσο φερθήκανε, εσύ θα φερθείς το αντίθετο. Δεν σημαίνει πάντα στην κοινωνία.
Βλέπεις ότι αντιγράφουν τα παιδιά τους, τους γονείς, όπως μεγαλώσαν, το ίδιο κάνουν και στην οικογένειά τους. Το βλέπω και θλίβομαι. Αλλά όταν συνειδητοποιήσεις, μου δίνει η φύση μια χρυσή ευκαιρία να επανορθώσω, να γιατρευτώ και να βγάλω και καθαρούς ανθρώπους στην κοινωνία. χωρίς φοβίες, χωρίς κόμπλεξ με δύναμη με συναισθήματα με αγάπη και γι' αυτό είμαι ευγνώμων και θα είμαι μέχρι να κλείσω τα μάτια μου ότι εγώ από τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού ξεκίνησα και άρχισα να μαθαίνω πως να αγαπάω δεν ήξερα να αγαπάω γάφνη και κανένας δεν ξέρει να αγαπάει άμα δεν κάνει από γόνους γιατί αυτή είναι η πιο ανεδιοτελής μορφή αγάπης είναι η μόνη.
Άλλο έρωτας, άλλο αγάπη. Καμία σχέση το ένα με το άλλο. Είναι σχεδόν αντίθετα. Η αγάπη είναι μόνο να δίνεις. Μόνο να δίνεις και να μην περιμένεις ποτέ τίποτα. Αυτό το θα είναι ο γονιός. Καμία σχέση επίσης με τις σχέσεις μας. Οι σχέσεις ξεκινάνε από έρωτα και καταλήγουν στην καλύτερη τους εκδοχή σε αγάπη. Αυτό είναι το ιδανικό.
Και πάλι η λέξη ανιδιοτέλεια πολλές φορές δεν χωράει καν σε αυτή την εξίσωση. Το ιδανικό για αυτό σου λέω, το ποσοστό που καταλήγει σε ιδανικό είναι από με ένα 20% πριν. Μα δεν φταίμε εμείς, είναι έτσι η φύση φτιαγμένη. Σωστό. Τον ζηλεύεις, τον ποθείς, αυτό δημιουργεί πολύ ετερόπληκτα συναισθήματα. Και είναι λογικό. Σας φέρνει πρώτα ο έρωτας κοντά, ο έρωτας είναι σπίθα.
Ο έρωτας είναι να θέλεις τον άλλον. Είναι δίμη, είναι σαρκικό, είναι πάθος, είναι πολλά πράγματα. Μόνο αν ιδιωτελείς αγάπη δεν είναι. Ειδικά στην αρχή. Έρωτας είναι να θέλεις τον άλλον. Ολοκληρωτικά. Ενώ αγάπη είναι να θέτεις το καλό του άλλου. Και να τον βάζεις πάνω από σένα. Να θέλεις μόνο το καλό του άλλου. Να σου λέει ο σύντροφός ότι να λες θέλω να φύγω και να είμαι με τον Χάρη σήμερα.
Να πάμε ένα Σαββατοκύριακο. Να περάσουμε όμορφα. και σου λέω αγάπη μου πήγαινε να περάσεις καλά όπως το λες στο παιδί σου πήγαινε αρκεί να περάσεις καλά κάνε ό,τι θέλεις χάρηκες πέρασες ωραία αυτό δεν σημαίνει στον έλεγχο θες τον άλλον θες να τον βάλεις μέσα σου και να μην παίρνει αέρα να τον πνίξεις να μην τον αγγίξει κανένας άλλος τελείως το αντίθετο πράγμα από την αγάπη βέβαια όταν λοιπόν έγινε το παιδί τότε και τώρα ακόμη μαθητής είμαι γιατί 6 χρόνια έχουν περάσει Ό,τι και να κάνει το συγχωρείς Θεωρείς ότι επαγγελματικά Άνθισες Όσο σου επέτρεψε αυτή η χώρα Οι συνθήκες Έχεις παράπονα Από την επαγγελματική αρένα Μέχρι σήμερα Λέω και ξαναλέω Πάρα πολλά χρόνια Ότι υπήρξα πολύ ευλογημένος και τυχερός Αυτοί που με γνωρίζουν Μου λένε Δεν είσαι τυχερός Το άξιζες Αν δεν ήσουν αυτός που ήσουνα Αν δεν ήσουσαι αυτοτελέντο Λέω, αρπιτειά, τι τελέντο, ειραιμίστε, δεν είναι τελέντο αυτό Μου λέει, χαρ'ε μο, δεν ξέρεις, πάντα υποτιμάς τον εαυτό σου Αν δεν ήσουσαι αυτήν την προσωπικότητα
Αν δεν ήσουσαι τίμιος, γλυκής, καθαρός, ευχάριστος, ειδοτικός Δεν θα ήλαιες αυτήν την πορεία Ούτε θα σου έκανε ανοίξει αυτές τις πόρτες ούτε θα είχες συνεργαστεί με αυτούς που συνεργάστηκες δεν είναι τυχαία στη ζωή ό,τι γίνεται υπάρχει ένας λόγος και προφανώς λες είσαι τέτοιος, όχι σε αντάμειψε η ζωή σύμφωνα με αυτό που εξέπεμπες όταν ακτινοβολείς και δίνεις καλή άβρα γύρω σου έτσι γίνεται όπως και στην Αμερική όταν πήγα και έγινα βοηθός σε τρεις πολύ διάσημους φωτογράφους και λέγατε τι κάνω εγώ εδώ τώρα ή Θυμάμαι πήγαινα στο σπίτι του Αγγλίου Παχθανασίου και ήταν ο πρινς ας πούμε και τρώγαμε φακές.
Ή ο άλλος τον Σίπλι Ρετ ξέρω εγώ κάθε μέρα εκεί ή ο Σπιλμπεργκ. Ο Χόρτσταν για τσάι, για καφέ κλπ και ζητάγανε. Ή φασολάκι λαδερό. Ναι μαζεύαμε και λέγανε. Και έλεγα μου ότι τι γίνεται εδώ μέσα. Δηλαδή ποιος είμαι εγώ τώρα από την Αθήνα ένα φτωχό παιδόνα τίποτα. Με τον τρόπο να το πω αυτό. Το 86, 84, τέτοια ονόματα δηλαδή.
Κάπου εδώ νομίζω ότι για να συνεχίσουμε την κουβέντα είναι απαραίτητο να φτιάξουμε ακόμη δύο καφέδες. Γρήγορη προθέρμανση. Σου λέει και τι κάνει, θα χρησιμοποιήσω λίγο ζεστό νερό για να ζεστάνω όλο το σύστημα. Ποιος σου δίνει τέτοια ενημέρωση, ποιος? Παιδί μου την αγόρασα σου λέω. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αισθάνεσαι ασφαλής Ξέρεις τι συμβαίνει Δεν σε αφήνει με απορία Δεν σε αφήνει με μυστήριο Θυμίζει το τσάντζι πει τι Επειδή μιλάγαμε για να σφαίρε Λες τόσα χρόνια μια τελόγγυνα μου λείπει Βρε μήπως είναι ψυχία τρότς Πατάς καπουτσίνο Επιλέγεις το μεγάλο μέγεθος Οκ τέλειο Εσύ είσαι πανέτοιμος, πανέτοιμος, με προβάδισμα διότι είσαι ο καλεσμένος.
Και τώρα ήρθε η ώρα μου με τη Magnifica Duo από την Τελόγκη να συνεχίσω αυτήν την συνέντευξη που είναι απολαυστική όσο ο καφέ σου. Χώρος δουλειάς όλα αυτά τα χρόνια. Σου χρωστά έκανες λεφτά εσένα. Ε, έχασα κι εγώ με το κλείσιμο των περιοδικών. Έχασα μερικές αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ. αλλά δεν με πείραξε γιατί είχα βγάλει αρκετά για να ζήσω ενώ όταν ένα χέρι σε ταΐζει πολλά χρόνια και κάποια στιγμή βρίσκεται σε δύσκολη στιγμή και τα χάνει τι είναι να πεις είναι το λιγότερο που μπορέσαι να πεις Ήταν να σε πει το πλήστο να δουλειάσουμε μέχρι σήμερα η παιδική σου χαρά Ναι Υπήρξαν άνθρωποι που στάθηκαν εμπόδιο στη δουλειά σου σε αυτή την παιδική σου χαρά Ποτέ Μερικές φορές ήρθανε, ήρθα και αμέσως έφευγα Ευχαριστώ πάρα πολύ, πέρασα καταπληκτικά, θα σας δω αργότερα Και μου λένε, δε σε, καμιά δύο φορές που έχασα κάτι πελάτες Από λάθος, όχι δικό μου, από φήμες, θέλανε να δοκιμάσουν κάτι άλλο Έκαναν λάθος, μεταξύ αγύρισαν Μου λένε, καλά δεν σε πείραξε, δεν έπρεπε να πείς εκεί
και θα σας το κάνω με λιγότερα χρήματα ή θα το κάνω εγώ αυτό τι σας υποσχετήκαν δεν με ενδιαφέρει θα ξαναγυρίσουνε ου γαρίδες την πιούση του είπε ο Χριστός ας τους δεν πειράζει κάποιος που θέλει να κάνει κάτι άλλο είναι ελεύθερος εγώ είμαι η πηγή εγώ είμαι το φως θα έρθουν σε μένα και μπορεί να μην έρθουν δεν έχει σημασία αλλά είμαι χαρούμενος περάσαμε υπέροχα μέχρι τώρα Χάρη τηλεοπτικά στα project που υπήρξες αναγκάστηκες να πεις πράγματα που δεν ήθελες να προσαρμοστείς σε κανόνες που εσένα δεν σε ευχαριστούσαν αλλά το έκανες γιατί αυτό ήταν το φορμάτ αυτή ήταν η συνθήκη Δεν υπήρξα πολύ τολμηρός στην τηλεοπτική μου καριέρα αυτό μπορώ να σου πω μόνο δηλαδή υπηρέτησα τα πρώτα τα σοου στα GNTM και όλα αυτά με τις μόδες και πέναγα καταπληκτικά όταν σταμάτησα να αισθάνομαι καλά λόγω τοξικότητας και ανταγωνισμού γύρω μου Γιατί όπως ξέρεις ο κόσμος του γέλιου έχει πολύ τοξικότητα Πολύ εγώ που είμαι το αντίθετο Εκεί έφευγα Δηλαδή γινόταν έτσι συνθήκη που καταλάβαινα ότι δεν αισθάνομαι καθόλου καλά
Και συνέβη και πολύ έντονα κάποια χρόνια Ήταν σε προσωπικό επίπεδο ή ήταν στην περιραίουσα ατμόσφαιρα Στην περιραίουσα ατμόσφαιρα ήταν Και σε προσωπικό εννοώ ότι έβλεπα ότι δεν ταιριάζω με αυτούς τους ανθρώπους δεν υπάρχει καμία επαφή δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να πλέκουμε και να γελάμε και να λέμε, να έχουμε διάλογο και κριτικές δεν είχαν απομονωθεί ο καθένας και γίνονται κλικες, γίνονται έτσι μικροσυμφέροντα, μικροεγωισμοί μικροπάθη τα οποία με αφήνουν παντελώς αδιάφορα αυτά τα έχω ξεπεράσει προπολού και ό,τι κάνω από εδώ και πέρα επίσης θα είμαι πάλι εγώ.
Θέλω να είμαι καλά, να είμαι να μην καταπιεστώ όχι για τεχνικά θέματα και χρονικά που απαιτεί η δουλειά αυτή σε αυτά τα έχω για ψωμοτήρι. Ψυχολογικά, να μην έχω ανθρώπους γύρω μου τοξικούς. Για να μπορείς να εκφράζεις ελεύθερα και να είσαι ελεκτρινής και αυτά που λες να τα πιστεύεις, να τα υποστηρίζεις αυτήν η λέξη. Το αγαπάς το γυαλί, το γυαλί σε αγαπάει. Θα ήθελες να ξαναπρεθείς σε αυτό.
Μου κάνει εντύπωση που με ρωτάς γιατί τώρα τελευταία έχω νιώσει την ανάγκη ότι ναι θέλω να ξανακάνω τηλεόραση. Και όταν νιώθω κάτι γίνεται. Όλη μου τη ζωή δεν είχα αυτό. Αν θέλω κάτι πολύ συμβαίνει. Το επιδιώκω. Γίνεται. Εύκολο είναι. Υπό συνθήκες βέβαια. Δεν θα ήθελα να μου πεις τις συνθήκες Τα ερώτητα είναι πολύ προσωπικές και εύχομαι να σου συμβεί Η αλήθεια είναι αυτή Και να νιώθεις και όμορφα μέσα σε αυτό το πλαίσιο Ερώτηση απορίας δικής μου Είσαι ένας άνθρωπος πολύ ψαγμένος Ένας άνθρωπος που αναζητά μόνος το όμως πράγμα Δηλαδή θα διαβάσει, θα ψάξει Αναζήτησες ποτέ Περίεργος πολύ Περίεργος όμως με την καλύτερη των ενιών Και φιλομαθείς πολύ αναζήτησες ποτέ την οδό της ψυχοθεραπείας βέβαια έκανα μέσα σε έξι χρόνια τέσσερα και μετά από μερικά χρόνια άλλα δύο έκανα αρκετές συνεδρίες και βέβαια και ξεκίνησα τριάντα 28 το που σου είπα για τον μπαμπά σε κοιτάω με αυτή την κρυμάτσα γιατί μου φαίνεται η μύτη λες σαν να πήγαινες μια στο καρφί και μια στο πέτελο
γιατί έχει πολύ πλάκα αυτό εκτός από έναν, ο πρώτος που ήταν και γνωστός και πολύ σοβαρός στη δουλειά του, οι άλλες δύο περιπτώσεις, μέσω φίλων, ότι είναι πολύ καλός, πήγαινε να δεσμουσουτεριάζει, είχα διάφορα. Η τελική αίσθηση ήταν, εμένα τι με θέλεις εδώ. Γιατί με το που καθόμουν άρχισα και έλεγα τα πάντα. Και έλεγα, καταλαβαίνω γιατί γίνεται αυτό, καταλαβαίνω γιατί γίνεται.
Ναι, εδώ γιατί έρχεσαι, μου λέγανε. Εν τω σαγωγικόν. έναν άνθρωπο που καταλαβαίνει έχει αίσθηση και ξέρει ποιο είναι το τραύμα και ξέρει και τη γιατριά οπότε γιατί πας στο μάστορα δουλέψε το λίγο μόνος και τελείως δεν χρειάζεται θέλω να ολοκληρώσω με το κομμάτι του προσωπικού χρόνου μένει καθόλου χρόνος για σένα και τι θα πει για σένα τελικά τι θα πει θέλω χρόνο για μένα για τον Χάρη Χριστόπουλο έχω άπλετο χρόνο ακόμα και με τρία παιδιά που τα έχω από τη μέρα που βγήκαν από το μευτήριο.
Δηλαδή τα κάνω μπάνιο, τα πήγαινα στο σχολείο, τα παίρνω από το σχολείο, παίζουμε. Φυσικά έχουν και άλλες αθλοπαιδιές και ασχολίες με πιο ειδικούς ανθρώπους. Αλλά είμαι 24-7 εκεί. Από το ένα ποτήρι νερό ή πάμε στις κουνιές τώρα, μες στη βροχή, πάμε. Παίρνουμε τις ομπρέλες μας, τις γαλώτσες μας, αδε, πάμε. Αυτά που δεν άκουσα εγώ μικρός Πάμε τώρα είναι η ζωή Και καμιά φορά Άκουω και νέους γονείς Ακόμα και την λατρεμένη σύζυγό μου Ότι πω πω δεν αντέχω άλλο Κοίταξε τι έκανε πάλι Βέβαια έπαιξε τους καναπέδες μαρκαδόρους Μαζέψτε τα παιχνίδια σας Αυτό που λένε όλοι οι νέοι γονείς μικρά Αχ ταφνούλα μου Σε ένα ανοιγοκλείσιμο του ματιού Δεν μπορείς να φανταστείς χρόνου πόσο θα σου λείπουν αυτά τα πράγματα και το λέω καμιά φορά και στην Ανίτα δεν το ξέρεις ότι σε δύο τρία χρόνια θα παρακαλούσες να βρεις μαρκατόρους και να έχει την υπογραφή του στον τείχο αλλά δεν θα ξαναγυρίζεις ποτέ πάλι συγκινούμαι γιατί βλέπω την εικόνα εγώ είμαι πολύ οπτικός τα πάντα στη ζωή μου είναι σαν κινηματογράφος
για αυγού και μουσική και λέω να βλέπεις τον ίδιο τείχο που έβλεπες ήδη το ονοματάκι του μια γραμμή στραβιά και δεν θα υπάρχει αυτή, δεν τα έχει καθαρίσει η κοπέλα. Και θα λέει, σέδινα τα πάντα, να δω το χεράκι να τραβάει με το μαρκαδόρο στον τοίχο. Και λιώνω. Σύστο τώρα. Δεν θα έρθουν στο σπίτι, θα διάστησε λίγο καιρό.
Θα χαθούν οι φωνές. Δεν ξανά γυρίζει ο χρόνος πίσω ποτέ. Κάθε μέρα με τα παιδιά μου είναι μια μοναδική μέρα. Δεν θα ξαναμιλήσουν το ίδιο, δεν θα ξανακάνουν Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για σήμερα. Εγώ σε ευχαριστώ. Πολύ.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
