Cormac McCarthy - Ο Αρχιερέας του Southern Gothic
ΛΟΓΟΤΕΧΝΑΔΙΚΟ "Ο Γιώργος"Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σε αυτό το επεισόδιο του Λογοτεχνάδικου, ασχολούμαστε με τον Cormac McCarthy, μία από τις πιό επιδραστικές φωνές της Αμερικάνικης Λογοτεχνίας. Λογοτεχνικός απόγονος του έργου του Φώκνερ, υπαρξιστής και μεγάλος ερευνητής της ζωής του Αμερικάνικου Νότου. Οι ιστορίες του σκοτεινές και γκροτέσκες, με λόγο λακωνικό και μετρημένο. Παρέδωσε βιβλία που ψάχνουν μέσα στον πυρήνα της ύπαρξης αυτά που μας κάνουν ανθρώπους ερευνώντας τη σχέση μας με τη βία, την επιστήμη και την ηθική.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Λογοτεχνάδικο Γιώργος. Αναλύσεις, αφηγήσεις, βιβλία. Όλα στο μικρόφωνο. Με αγάπη στη πρωτοήλη και συμβασμό σε ακροάτριες και ακροατές. Πιάστε τραπέζι και απολαύστε υπεύθυνα. Καλώς ήρθατε στο 8ο επεισόδιο του Λογοτεχνάδικου. Είμαι ο Γιώργος και για ακόμα μια μέρα θα μιλήσουμε για τη λογοτεχνία. Και αν τα όσα ακούσατε σας αρέσουν θα βοηθούσε να αφήσετε μια βαθμολογία και να ακολουθήσετε αν δεν το κάνετε ήδη, ώστε το podcast να φτάσει και σε άλλα άτομα που μοιράζονται τα ίδια ενδιαφέροντα με εσάς.
Σας ευχαριστώ. Το σημερινό επεισόδιο αφορά σε έναν αρκετά αγαπημένο συγγραφέα, τον Κόρμακ Μακάρθι. Είναι θέμα που σκεφτόμουν από το πρώτο επεισόδιο και επίσης θέλω να δω και πώς μπορούν να εξελιχθούν ως είδος θέματος τα αφιερώματα σε συγγραφείς. Κάτι που κάνω αρκετά συχνά είναι να ψάχνω πράγματα παρόμοια με αυτά που μου αρέσουν.
Και αυτό έκανα και όταν είχα διαβάσει τρία-τέσσερα βιβλία του Πίντσον και ήμουν σίγουρος ότι θα μου αρέσουν όσα είχε γράψει. Γκούγκλαρα similar του Thomas Pinson και σε ένα από αυτά τα ψαξίματα έπεσα πάνω στο όνομα Cormac McCarthy, όπου ασχέτως αν δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, πολλοί τους βάζουν στην ίδια κατηγορία.
Τέλος πάντων, ο Ματάρθη μου τράβηξε το ενδιαφέρον γιατί ψάχνοντας τα βιβλία του αναγνώρισα αμέσως το «Καμιά πατρίδα και τους μελοθάνατους» λόγω της μεταφοράς του στο κινηματογράφο, μιας και πρόκειται για ταινία που αγαπάω. Αυτό έκανε την ανασχόληση λίγο ευκολότερη και το πρώτο βιβλίο του που διάβασα ήταν το «The Road» στο πρωτότυπο.
Δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα η έκδοση από Κούντεμπερκ και αυτή του Καστανιώτη, αν θυμάμαι καλά, ήταν εξαντλημένη. Η λύση ήταν το Google Books, το οποίο εφόσον δεν το γνωρίζετε, εκτός το ότι έχει τεράστια λίστα με e-books, δίνει και δείγματα δωρεάν, υπηρεσία που χρησιμοποιώ αρκετά συχνά αν βρίσκομαι σε δίλημα σχετικά με αγορές βιβλίων.
Σχετικά με τον Μακάρθη τώρα θα ξεκινήσουμε με τα βιογραφικά στοιχεία, τα οποία νομίζω θα βοηθήσουν και λίγο παραπάνω στην κατανόηση του έργου του. Ο Μακάρθι λοιπόν γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1933 στο Providence του Rhode Island και μεγάλωσε στο Νόξβιλ του Τενεσί. Το πραγματικό του όνομα είναι Τσάρλι, αλλά επειδή Τσάρλι Μακάρθι ήταν μια μαριονέτα που συμμετείχε σε ένα σόου της εποχής και ήταν αρκετά διάσημη στις ΗΠΑ για να μην υπάρχει κάποιο μπέρδεμα, το άλλαξε και χρησιμοποίησε το Cormac που κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι ένα παρατσούκλι που είχε ο πατέρας του, άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι μια αναφορά στον Κόρμακ Μακάρθι γνωστό Ιρλανδό στρατηγό μιας και οι ρίζες του, μιας και οι γονείς του είναι Ιρλανδοί.
Το 1951 ξεκίνησε να σπουδάζει ανθρωπιστικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί και εκεί ανακάλυψε την αγάπη του για τη συγγραφή όταν ένας καθηγητής του το ζήτησε να διορθώσει την στίξη σε μια συλλογή δοκιμήων του 18ου αιώνα. «Υπέρτατη ηρωνία και όταν το πιάνετε θα πούμε μετά το γιατί». Αλλά διέκοψε τις σπουδές του το 1953 για να καταταγήσει την πολεμική αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όσο υπηρετούσε στην αεροπορία, όπως είχε αποκαλύψει ο ίδιος, ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το χόμπι του διαβάσματος. Διάβαζε το ένα βιβλίο μετά το άλλο και εκεί κατάλαβε ότι θέλει να γίνει συγγραφέας. Ακολούθησε η έκδοση των πρώτων διηγημάτων του το 1957, παράλληλα με την επιστροφή του στις σπουδές. Αλλά η αγάπη του ήταν τέτοια που αποφάσισε να παρατήσει το Πανεπιστήμιο πριν παρεπτυχίο ώστε να φωσιωθεί ολοκληρωτικά στη συγγραφή.
Το επόμενο βήμα ήταν η μετακόμιση στο Σικάγο με την πρόεδρο του γυναίκα Λί Χόλμαν, όπου εργάστηκε ως μηχανικός αυτοκινήτων γράφοντας παράλληλα το πρώτο του μυθιστόρημα The Orchard Keeper. Αλλά βλέποντας ότι η δουλειά του τρώει χρόνο, αποφάσισε να παρατηθεί και να ζει φτωχικά σε μια παράγκα βρίσκοντας λεφτά από μικρά βραβεία και μικρές υποτροφίες, ώστε να μπορεί να επενδύσει όλο του το χρόνο στο γράψιμο.
Το πρώτο του μυθιστόρημα, The Orchard Keeper, κυκλοφόρησε το 1965 και οι κριτικοί εστίασαν στα κοινά με το στυλ του Faulkner, ο οποίος ασχολήθηκε επίσης με τον Αμερικάνικο Νότο. Αλλά οι πολίσεις δεν του επέτρεπαν μια άνετη ζωή. Ο McCarthy ζούσε για δεκαετίες στα όρια της φτώχειας. Λέγεται ότι συνήθισε να κουβαλάει πάντα μαζί του στο σακίδιό του έναν λαμπτήρα ώστε να είναι σε θέση να διαβάζει όποιο και αν ήταν το επόμενο κατάλημά του.
Μετά το Orchard Keeper ακολούθησαν τα Outer Dark το 1968 και το Child of God το 1973. Το 1979 κυκλοφορεί το Satree, το οποίο θεωρείται από την πλειονότητα ένα από τα καλύτερά του και το 1985 κυκλοφορεί το κατεμέ μεγαλύτερο έργο του, Blood Meridian, για το οποίο θα μιλήσουμε αναλυτικά αργότερα. Το 1992 έρχεται η πρώτη του εμπορική επιτυχία, το All the Pretty Horses, πρώτο μέρος της τριλογίας The Border Trilogy στην οποία περιέχονται και το The Crossing και Cities of the Plain.
Το 2005 κυκλοφορεί το No Country for Old Men που έγινε ταινία από τους αδερφούς Κοέν και το 2006 το βιβλίο που του χάρισε το Πούλιτζερ The Road το οποίο επίσης μεταφέρθηκε στο κινηματογράφο. Στο μεταξύ, ο Μακάρθι έχει κατασταθεί μόνιμα στο Ινστιτούτο της Σανταφέ, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που θεωρείται η μέκα της επιστήμης της πολυπλοκότητας της σύμπραξης επιστημόνων από διαφορετικά παιδεία.
Ένα μέρος όπου καθημερινά συνέβαιναν συζητήσεις και συνεργασίες μεταξύ μαθηματικών, φυσικών και άλλων επιστημόνων, ξεφεύγοντας από τα στενά όρια που συνεχίζονται στα πανεπιστήμια. Εκεί λοιπόν, ο Μακάρθι είχε το γραφείο του και περνούσε όλη του την ημέρα συζητώντας με επιστήμονες και γράφοντας. Κατά τη διάρκεια της ζωής του και πηρεασμένος από τον Ινστιτούτο, ανέπτυξε μια βαθιά αγάπη προς τη γλώσσα, τα μαθηματικά και τη φυσική, κάτι που φαίνεται και στα δύο τελευταία του βιβλία, The Passenger και Stella Maris, όπου περιγράφεται η σχέση μεταξύ δύο αδερφών, της Αλίσια και του Μπόμπη.
Προσωπικά, έχω διαβάσει τα 7 από τα 12 που έχει γράψει και το μόνο το οποίο θέλω πολύ να διαβάζω πλέον είναι το Satree, αλλά δεν έχω αποφασίσει αν θα πάω στο πρωτότυπο ή αν θα περιμένω την κυκλοφορία από Κούντεμπερ. Τώρα σχετικά με το στυλ του. Ολόκληρο το έργο του είναι ποτισμένο με τον Αμερικάνικο Νότο. Ιστορίες, κληρονομιά, χαρακτήρια, τοποθεσίες, τα πάντα.
Σε αυτό το σημείο μοιάζει πάρα πολύ με τον Φόκνερ αλλά δεν έχει το λυρισμό που έχει ο Φόκνερ. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον ασχολείται κυρίως με την βία και την ύπαρξη. έχει χαρακτηριστεί αρχιερέας του Southern Gothic το οποίο Southern Gothic είναι σαν να λέμε Western που ξεφεύγουν από το κλασικό καουμπό ήρωα και εξετάζουν γενικά την ζωή στον Ότο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Νωρίτερα είπε ότι ξεκίνησε η αγάπη του για τη συγγραφή όταν του ζητήθηκε από τον καθηγητή του να διορθώσει την στίξη σε κάποια δοκίμια. Και ο τύπος, ο συγγραφέας, για να τιμήσει αυτή τη στιγμή τη ζωή του αποφάσισε να πετάξει κάθε σημείο στίξης από το παράθυρο. Ο ίδιος έχει δηλώσει για τα εισαγωγικά ή οποιοδήποτε σημείο στίξης χρησιμοποιείται σε διαλόγους ότι του χαλάνε τη σελίδα και φαίνεται να μην τον ενδιαφέρει η βοήθεια που προσφέρουν σε εμάς.
Σε όλα του τα βιβλία υπάρχει το ίδιο στυλ και να σας πω την αλήθεια δεν συνεχίζεται. Βγάζεις άκρη στο τέλος αλλά εγώ προσωπικά κουράζομαι και στην ουσία έχω μάθει να τον αγαπάω με τα λατώματά του. Εκεί καταλήγω. Οι προτάσεις του είναι ξερές, δεν θα πεις το λόγο του δημοσιογραφικό, αλλά έχει λίγο τον αέρα της αναφοράς ή μιας επιστημονικής έκθεσης που μπορεί να είναι επίσης επιρροή του Ινστιτούτου, όπου παραθέτονται στοιχεία χωρίς να φαίνεται ότι παίρνει θέση ή ότι υπεράζεται από αυτά.
Αλλά αυτό το στυλ βοηθάει να έρθω στην επιφάνεια τα θέματα του σαν να τους ταιριάζει. επίθετα και μετοχές χρησιμοποιεί σπάνια και προσπαθεί να είναι λακωνικός και στις περιγραφές του δεν θα νιώσει δηλαδή ποτέ ότι προσπαθεί να εκβιαστεί το συνέστημα σε καμία περίπτωση, στα παπάρια του βασικά και ακόμα στις πολύ δύσκολες γκροτές και στις περιγραφές βίας και άλλων περίεργων συμβάντων αν το δεις ψύχρεμα θα δεις ότι το αντιμετωπίζει σαν ιατροδικαστής σαν ένας άνθρωπος που ταξίδεψε στο συγκεκριμένο σημείο και δουλειά του ήταν να σου μεταφέρει όσο πιο πρακτικά γίνεται, τι είδε και τι έγινε.
Οι φορές που γέρνει λίγο προς το λυρισμό αφορούν σκηνές που του δίνουν τη δυνατότητα να σχολιάσει ότι την έχουμε γαμίσει, ότι όλα είναι μάτια ή να σχολιάσει το πόσο μικροί και ασήμαντοι είμαστε απέναντι στο περιβάλλον. Γενικά όμως, οι λίγες περιγραφές του θα μιλάνε είτε για πράξεις ανθρώπων ή για το αποτέλεσμα αυτών στο περιβάλλον.
Και μπορεί να μην φαίνεται σαν τέτοιος, αλλά τον θεωρώ τρομερό στη λίστα, γιατί πολλές φορές ο μήνυμα λόγος είναι επιλογή και αποτέλεσμα βαριάς επιμέλειας. Εκεί που προσωπικά με κέρδισε ο Μακάρθι είναι στο τι έχει επιλέξει να φυγηθεί και στον τρόπο που υπηρετεί αυτό που θέλει η ιστορία του. Ο Μακάρθι νιώθω ότι μου έδωσε μάτια να δω έναν κόσμο που δεν μπορούσα να καν να φανταστώ και καταλαβαίνω ότι αυτό είναι 100% υποκειμενικό.
Σε όλα του τα βιβλία μοιάζει απόλυτα σίγουρος για αυτό που θέλει να φυγηθεί και αυτό του δίνει μια εξουσία που κάποιες φορές εγώ τη χρειάζομαι. Με ψαρώνει. Γιατί ξεκινάω με τη σκέψη ότι αυτός εδώ τώρα κάτι σημαντικό θέλει να μου πει και πάντα μα πάντα το πετύχαινε. Κατέλεγε να με μαθαίνει κάτι ή να μου δίνει κάτι να σκεφτώ.
Επίσης η τόση σχολαστικότητά του με θέματα όπως ο θάνατος και η βία δείχνει και το βάθος των γνωσεών του. Αυτά τα θέματα απαιτούν πολλά. Αν καταφέρνεις να τα υπηρετείς σε 62 χρόνια συγγραφικής πορείας σημαίνει ότι την έχεις κάνει την εργασία σου. Τα περισσότερα χρόνια της ζωής σου τα έζησε ερευνώντας και τις ερευνέες του τις διαβάζουμε ως μυθιστορήματα.
Για το κράψιμο του Blood Meridian, π.χ. ερευνούσε για 10 χρόνια τη συνοριακή γραμμή μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Μεξικό, περνώντας τα μεγαλύτερα διαστήματα Έξας, Νέο Μεξικό και Αριζόνα. Ήθελαν να είναι ιστορικά ακριβείς σε επίπεδο ονομασίας δρόμων. Ο δρόμος που παίρνει συμμορία που πρωταγωνιστεί στο μεθυστόρημα είναι αυτός που ταξίδευσε και ο ίδιος ο Μακάρθι, ψάχνοντας την ιστορία του τόπου και φτάνοντας μέσω των πληροφοριών που η έρευνα προσέφερε στο θέμα του βιβλίου. Και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό όταν συμβαίνει.
Είναι πολύ σημαντικό να είσαι σε θέση να αφήσεις την ιστορία να σε πάει, να ξέρεις πως πολλές φορές δεν επιλέγεις το θέμα, αλλά τα όρια στα οποία θα κινηθείς. Και μέσα σε αυτά τα όρια είναι πιθανό να προκύψει το οτιδήποτε. Και μετά από όλα αυτά να διαβάσω ένα αγαπημένο απόσπασμα που αγαπώ από τον Blood Meridian. Διαβάζω από την έκδοση Gutenberg σε μετάφραση Γιώργου Κιβιαζή.
Μιλάει ο δικαστής Χόλντεν, πρωταγωνιστής του μεθυστορήματος και ένας από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες όλων των εποχών. Οι άνθρωποι είναι γεννημένοι για να παίζουν. Τίποτε άλλο. Κάθε παιδί ξέρει ότι το παιχνίδι είναι ανώτερο από τη δουλειά. Ξέρει επίσης ότι η αξία ή η αρετία ενός παιχνιδιού δεν είναι εγγενής στο ίδιο το παιχνίδι, αλλά έγκυται στο μέγεθος του διακυβεύματος.
Τα τυχερά παιχνίδια απαιτούν κάποιο ποντάρισμα για να έχουν νόημα Τα αθλητικά παιχνίδια εμπλέκουν τη δεξιοτεχνία και τη δύναμη των αντιπάλων Και η ταπείνωση της σύτας και η περηφάνεια της νίκης είναι αρκετές από μόνες τους όσο σε ρίσκο Γιατί εμπεριέχονται στην αξία των συμμετεχόντων και τους καθορίζουν Όμως, είτε τυχερά είτε αθλητικά, όλα τα παιχνίδια είναι κατώτερα από τη συνθήκη του πολέμου λέμε, γιατί εκεί αυτό που δακιβεύεται υπερβαίνει και το παιχνίδι και τον παίκτη και τα πάντα.
Ας υποθέσουμε ότι έχουμε δύο άντρες που παίζουν χαρτιά και δεν έχουν τίποτα να ποντάρουν παρά μόνο τη ζωή τους. Ποιος δεν έχει ακούσει μια τέτοια ιστορία. Το άνοιγμα ενός χαρτιού. Ολόκληρο το σύμπαν για έναν τέτοιο παίχτη οδηγούσε με μόχθο και ωριμαγδό σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή η οποία θα αποφασίσει αν πρόκειται να πεθάνει από το χέρι του άλλου ή αν ο άλλος θα πεθάνει από το δικό του χέρι.
Θα μπορούσε ποτέ να υπάρχει μεγαλύτερη επιβεβαίωση της αξίας του ανθρώπου από αυτήν. Αυτή η ανήψωση του παιχνιδιού στον υπέρτατο βαθμό δεν επιτρέπει καμία διχογνωμία σχετικά με την εννοία της μοίρας. Η επιλογή ενός ανθρώπου αντί για έναν άλλον είναι μια προτίμηση απόλυτη και αμετάκλητη και είναι πραγματικά ανόητος όποιος θεωρεί μια τόσο βαθιστόχαστη απόφαση άχρηστη ή ασήμαντη.
Σε παιχνίδια στα οποία δικηβεύεται ο αφανισμός του ηττημένου, οι αποφάσεις είναι ξεκάθαρες. Αυτός ο άντρας που κρατά αυτή τη συγκεκριμένη διάταξη χαρτιών στο χέρι του, αφαιρείται στο εξής από την ύπαρξη. Αυτή η φύση του πολέμου όπου διακυβεύονται ταυτόχρονα το παιχνίδι, η εξουσία και η δικαίωση. Ιδωμένος υπό αυτό το πρίσμα, ο πόλεμος είναι η τελειότερη μορφή μαντείας.
Είναι η δοκιμασία της βούλησης του ενός και της βούλησης του άλλου μέσα στο πλαίσιο μιας ευρύτερης βούλησης, η οποία επειδή τους ενώνει είναι υπεχρωμένη να επιλέξει. Ο πόλεμος είναι το υπερδότο παιχνίδι, γιατί ο πόλεμος είναι τελικά ο εξαναγκασμός της ενότητας της ύπαρξης. Ο πόλεμος είναι ο Θεός. Σε αυτό το απόσπασμα φαίνεται ότι δεν τον ενδιαφέρει ο λυρισμός, δεν τον ενδιαφέρει να κάνει όμορφη μία πρόταση ή μία παράγραφο, αλλά περισσότερο τον ενδιαφέρει να περάσει απλά αυτό που θέλει να πει, το νόημα.
Και θα αναφερθώ σε ακόμα ένα σημείο του Blood Meridian, που φαίνεται και ο τρόπος που συνθέτει ο Μακάρσε την ιστορία του. Οι πρωταγωνισές του βιβλίου είναι μια συμμορία, είπαμε, πιστοφόρων και σε κάποια φάση φτάνει στην παρέα του σε ένας τύπος μαζί με τον αδερφό του, ο οποίος επειδή γεννήθηκε με δυσπλασία, τον αντιμετώπιζαν όλοι ως τέρας και πέρασε τη ζωή του κλεισμένος σε ένα κλουβί.
Ο τύπος αυτός πηγαίνει στον αδερφό του στη Καλιφόρνια, ώστε να τον εκμεταλλευτεί ως θέαμα και να χαριώνει όποιους θέλουν να τον δουν. Στην πορεία συναντάνε κάποιες γυναίκες οι οποίες καταλήγουν και σπάνε το κλουβί για να βγάλουν έξω το παιδί να το ελευθερώσουν. Και μία από αυτές το παίρνει στα χέρια της, το πλένει στο ποτάμι και τον τίνει με νέα ρούχα.
Αυτό το σκηνικό, όπως ονημερώνει ο Μακάρτης στην αρχή του κεφαλαίου, συμβαίνει κάτω από τον αστερισμό της Κασιόπης, ο οποίος φαίνεται στο βορρά πάνω από το ποτάμι. Αν ψάξουμε τώρα, θα μάθουμε ότι η Κασιόπη είναι η μητέρα της Ανδρομέδας. Κάποια στιγμή θεώρησε ότι είναι η ομορφότερη από τις Νηριίδες και αντιμετώπισε την οργή του Ποσειδώνα, ο οποίος έστειλε έναν θαλάσσιο τέρας και κατέστρεψε τα παράλια της χώρας της.
Σύμφωνα με το χρησιμό του άμμονα, για να σωθεί η χώρα, θα έπρεπε η Ανδρομέδα, κόρη της Κασιόπης, να δεθεί σε έναν βράχο στα παράλια ως θυσία στο Θεό. Η Ανδρομέδα όντως δένεται στο βράχο αλλά σώζεται τελευταία στιγμή από τον Περσέα που την έχει ερωτευτεί Μετά από αυτό ο Δίας αποφασίζει η Κασιόπη να μεταμορφωθεί μετά το θάνατό της σε αστερισμό και να γίνει η προστάτηδα μητέρα όλων των παιδιών που βρίσκονται κάτω από το ουράνιο θόνο Όπως και το παιδί που ήταν κλεισιμένο στο κλουβί χρειαζόταν μια προστάτηδα και αυτή βρέθηκε στο ποτάμι και ήταν αυτή που το ελευθέρωσε, το έπλαινε και το έντυσε την ώρα που ο αστερισμός της Κασιόπης στεκόταν από πάνω της.
Εγώ το έχω ξαναπεί, βασικά θα το λέω κάθε φορά, κάτι τέτοια με τρελαίνουνε και τα θεωρώ και εξαιρετικό παιχνίδι για να μπορώ να ασχολούμαι με ένα βιβλίο με περισσότερους από έναν τρόπος αυτών του διαβάσματος. Τώρα σχετικά με το τι προτείνω για αρχή, σίγουρα μια καλή περίπτωση είναι το The Road. έχω ανεβάσει και ένα reel με πέντε προτάσεις στο instagram σε περίπτωση που δεν με ακολουθείτε μπορείτε να με βρείτε γράφοντας λογοτεχνάδικο με λαδινικούς χαρακτήρες το The Road είναι μικρό, είναι απλό και είναι και αυτό που του χάρισε το Pulitzer αλλά είναι επίσης και αυτό που ξεχωρίζει κάπως από τα υπόλοιπα του αυτά που έχω διαβάσει εγώ τουλάχιστον είναι πώς τα αποκαλύπτει διαδραματίζεται σε ένα σύμπαν που έχει εκλείψει ζωή και βλέπουν τον τρόπο που ένας πατέρας με τον γιο του πορεύονται σε αυτό το περιβάλλον.
Το κοινό με τα υπόλοιπα του είναι ότι μιλάμε για ακόμα μια ζωφερή ιστορία ικανή να σας διαλύσει αλλά κρύβει και μια ελπίδα. Δεν θα το πει ο συγγραφέας ποτέ στα ίσα αλλά αν ενώσετε τις τελείες θα τη καταλάβετε. Το Child of God επίσης μπορεί να είναι μια καλή ιδέα για Henry Point γιατί σου δίνει μια μικρή γεύση του σύμπαντός του είναι γεμάτο θέματα τα οποία τον απασχολούσαν καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, αλλά θα σας πω την αλήθεια, είναι βασικά το τελευταίο που διάβασα του Μακάρθη και επειδή μάλλον όλα τα θέματα αυτά τα είχα διαβάσει, ήταν γνώριμα κτλ, κάπως έχασα τον ενδιαφέρον μου για το βιβλίο, το παράτησα στη μέση, δεν ήθελα να δω πώς θα συνεχίσει, ένιωθα ότι ήξερα, τη διάβαζα, αλλά ίσως να είναι και αυτό, ίσως να είναι επειδή είχα την εμπειρία έξι βιβλίων πριν από αυτό, οπότε άμα ξεκινούσα με αυτό νομίζω δεν θα με χαλάγε τόσο.
Ο Πάσεντζερ επίσης είναι ένα πολύ καλό βιβλίο το οποίο δεν έχει τη βία που χαρακτηρίζει τα περισσότερα βιβλία του και ασχολείται περισσότερο με την επιστήμη, τη γνώση, τη κληρονομιά είναι μια straightforward ιστορία και έχει και δεύτερο μέρος το Στέλλα Μάρης το οποίο είναι η ίδια ιστορία απλά από τα μάτια της αδερφής του πρωταγωνιστή, του επιβάτη και αν σας αρέσει το ένα μπορείτε να συνεχίσετε με το άλλο ή τα αντίθετο.
Αυτά πάνω κάτω. Ελπίζω να σας άρεσε το podcast. Προσπάθησα να δώσω μια συνολική εικόνα και σχετικά με το έργο του και σχετικά με τη ζωή του είπαμε και διάβασα και ένα πόσπασμα και είπα και κάτι το οποίο είχα ανακαλύψει στα βιβλία του και μου άρεσε. Ήθελα να είναι και σύντομο, να μην ξεφεύγει από τα 20 λεπτά. Αν σας άρεσε μπορείτε να αφήσετε μια βαθμολογία, Μπορείτε να ακολουθήσετε αν δεν το κάνετε ήδη.
Και θα τα πούμε την επόμενη βδομάδα με ένα νέο θέμα το οποίο δεν έχω αποφασίσει. Και κλείνοντας, να θυμάστε όπως πάντα το μόνο που έχουμε να αποφασίσουμε είναι τι θα κάνουμε με τον χρόνο που μας έχει δοθεί. Γεια σας.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
