Skip to content
PodBase
Μέχρι Θανάτου... ο Νικήτας Καβακόπουλος & η Ρία Παπαποστόλου

Μέχρι Θανάτου... ο Νικήτας Καβακόπουλος & η Ρία Παπαποστόλου

Μέχρι Θανάτου
Οκτώβριος 26, 2026 00:49:14 Σεζόν 6 Επεισόδιο 157
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Περνούσα διαρκώς στο μικρό μου Excel πιστεύοντας λανθασμένα ότι πρόκειται για μία σύντομη υπόθεση που ίσως μου χρησιμεύσει αργότερα για φίλερ. Καθώς άρχισα να διαβάζω και να συγκεντρώνω τις λεπτομέρειες έπιασα τον εαυτό μου να αγωνιά σε ζωντανό χρόνο, να απογοητεύεται, να ανυπομονεί για την αλήθεια σαν να ήμουν κι εγώ εκεί.

Αυτό εδώ είναι το μεγάλο μυστήριο της Ζακίνθου Η ιστορία του τέλους του Νικήτα Καβακόπουλου και της Ρίας Παπαποστόλου Είμαι η Αθηνά και σας καλωσορίζω σε αυτό το podcast αληθινών εγκλημάτων Μια ανεξάρτητη παραγωγή που μπορείτε να υποστηρίξετε κάνοντας follow ή σε όποια πλατφόρμα μας ακούτε, αφήναντας ένα θετικό σχόλιο και μια καλή κριτική ή κάνοντας μια δωρεά μέσω της εφαρμογής BuyMeACoffee.

Φωτογραφικό αρχείο για όλες τις ιστορίες θα βρείτε στη σελίδα του podcast, στο facebook και το instagram. Περιμένω τα μήνυματά σας και στο email μέχρι.θανάτου.podcast.gmail.com Αυτό το podcast διανύει ήδη την έκτη σεζόν του Εφτά χρόνια πριν ήταν μόνο μία ιδέα Εφτά χρόνια πριν εγώ ήμουν ένας πολύ διαφορετικός άνθρωπος Χρειάστηκε να αναζητήσω βοήθεια Έμαθα πως την αλλαγή μπορώ να τη φέρω μόνο εγώ και έκανα επανεκκίνηση.

Αποδέχομαι τον εαυτό μου που δεν δίνει πάτα το 100% του, επικοινωνώ στα παιδιά μου όταν χρειάζομαι χρόνο, δεν απελπίζομαι όταν δεν έρχεται ο ύπνος, γελάω όταν οι δουλειές έμειναν πίσω γιατί ήθελα να τελειώσω ένα καλό επεισόδιο στην αγαπημένη μου σειρά. Εδώ και 7 χρόνια η HiWell είναι συνοδοιπόρος όσων χρειάζεται μια τέτοια επανεκκίνηση.

και τώρα γιορτάζει τα γενέθλιά της. Χρησιμοποίησε το κωδικό 20-θανάτου για 20 ευρώ έκπτωση στην πρώτη συνεδρία ή το πρώτο πακέτο συνεδριών. Λινκ θα βρείτε όπως πάντα στην περιγραφή του επεισοδίου. Είναι 5η 30 Ιουλίου του 1987 όταν οι γονείς φτάνουν στο νησί. Τα πράγματα έγιναν ξαφνικά και πολύ γρήγορα σοβαρά. Πριν λίγες ημέρες, περίμεναν το τηλέφωνο στο σπίτι τους στη Θεσσαλονίκη να χτυπήσει.

Και τώρα αποβιβάζονται σε έναν άλλο τόπο, κάπου 600 χιλιόμετρα μακριά, για να ψάξουν για τα παιδιά τους. Από πού να αρχίσουν? Το λιμάνι? Το μικρό δωμάτιο που είχαν νοικιάσει? Τα πιο τουριστικά μέρη? Πού να τους βρουν ανάμεσα σε τόσο κόσμο Στα κορμιά που καίγονται στην παραλία Στους περιπατητές Ποιον να ρωτήσουν που τα πρόσωπα με τα γυαλιά και τα καπέλα Εναλλάσσονται κάθε λεπτό Και το καράβι της γραμμής αδειάζει και γεμίζει ξανά και ξανά Τι να κάνουν που το μόνο που έχουν είναι μερικές φωτογραφίες στα χέρια Και αν εκείνοι τους ψάχνουν στα βόρεια Και τα παιδιά είναι στα νότια και όταν πάνε στα νότια οι άλλοι έχουν γυρίσει στα βόρεια και κάνουν γύρω το νησί χωρίς ελπίδα.

Αν είναι όλα μια παρεξήγηση και όσο οι γονείς είναι στη Ζάκυνθο τα παιδιά γυρίσουν στη Θεσσαλονίκη. Αν έχουν φτάσει ήδη πολύ αργά. Την επόμενη μέρα γίνεται η επίσημη δήλωση εξαφάνισης στο αστυνομικό τμήμα Ζακύνθου. Μερικές ημέρες νωρίτερα και ενώ είχαν επικοινωνήσει μαζί της οι γονείς τηλεφωνικά και η κυρία που τους είχε νοικιάσει το δωμάτιο, εφόσον ούτε εκείνη τους είχε δει.

Ποια είναι όμως τα ως τώρα δεδομένα. Ας γυρίσουμε το χρόνο λίγο ακόμα πίσω. Ο 23χρονος Νικήτας Καβακόπουλος και η 21χρονη Γρηγορία, Ρία Παπαποστόλου, είναι ζευγάρι εδώ και λίγους μήνες. Ήρεμοι χαρακτήρες και οι δύο. Κατάλαβαν αμέσως ότι βρήκαν αυτό που ψάχνουν ο ένας στο πρόσωπο του άλλου Έτσι με τη σύμφωνη γνώμη των οικογενειών τους αραβωνιάστηκαν Πριν κλείσουν ένα χρόνο μαζί Ο Νικήτας στέλνει τέσσερα μαθήματα ακόμα για να πάρει το πτυχίο Στη φυσικομαθηματική σχολή της Θεσσαλονίκης Όλη η ζωή του είναι η μουσική και η κιθάρα του Καλοκάγαθος και φιλικός επικοινωνεί μέσα από το τραγούδι του σε κάθε μικρή ή μεγάλη μάζοξη φίλων και συγγενών.

Η Ρία είναι και αυτή φοιτήτρια. Μόλις ολοκλήρωσε το τρίτο έτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Με μερικές εβδομάδες περιθώριο, ως την επόμενη εξεταστική, αυτή του Σεπτεμβρίου, το νεαρό ζευγάρι αποφασίζει να επισκεφτεί τη Ζάκυνθο για ολυγοήμερες καλοκαιρινές διακοπές. Θα έφταναν στις 20 Ιουλίου και θα γυρνούσαν στις 27 Μόλις πατούσαν το πόδι πίσω στη Θεσσαλονίκη είχαν ορκιστεί να αρχίσουν αμέσως το διάβασμα Πήραν το τρένο λοιπόν, κατέβηκαν στην Αθήνα πέρασαν στην Κιλίνη και από εκεί στο νησί Δύο μικρά σάκβου αγιάς, μαγιό και μια αναλογική φωτογραφική μηχανή τι άλλο βέβαια, περασμένη στο λαιμό Με τους γονείς τους και τους φίλους τους μιλούν καθημερινά Από το σταθερό τηλέφωνο του δωματίου ή από κάποιο καρτοτηλέφωνο του νησιού Τους λένε τι έκαναν εκείνη την ημέρα Τις μικρές περιπέτειες της καλοκαιρινής τους ευτυχίας Δίνει και η Ρία υπόσχεση να ξαναπάρει για να ευχηθεί χρόνια πολλά για τα γενέθλια της κολλητής της Η τελευταία φορά που επικοινούνισαν με τους γονείς τους ήταν το Σάββατο 25 Ιουλίου

Σε εκείνο το τηλεφώνημα τους είπαν πως την επόμενη μέρα θα πήγαιναν βόλτα με το λεωφορείο μέχρι το χωριό Βολίμες που είναι βορειοανατολικά του νησιού και από εκεί στο σχετικά κοντινό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Κρυμνών Σε δύο ημέρες ήταν προγραμματισμένη η επιστροφή τους Η Κυριακή ήρθε και έφυγε Εκείνη την ημέρα το ζευγάρι δεν επικοινώνησε με κανέναν στη Θεσσαλονίκη Εντάξει, διακοπές είναι, εποχή χωρίς κινητά είναι Κάπως μπορεί να ξεχάστηκαν ή να γύρισαν αργά και κουρασμένοι από την εκδρομή τους Δευτέρα, 27 Ιουλίου Ο Νικήτας και η Ρία είναι άφαντοι Όχι μόνο δεν επικοινωνούν με κανέναν τρόπο τηλεφωνικά Αλλά δεν γυρίζουν και στη Θεσσαλονίκη Τρίτη, 28 Οι γονείς επιβεβαιώνουν με την ιδιοκτήτρια του καταλήματος Στην οδό Αγίου Ελευθερίου στην πόλη ότι ούτε έκαναν check-out, ούτε τους είχε δει να μπαίνουν ή να βγαίνουν στο δωμάτιο.

Την παρακαλούν να το καταγγείλει στην αστυνομία. Τετάρτη 29. Πέμπτη 30. Τους έχουν κοπεί τα πόδια και ξεκινούν επί τόπου για το μεγάλο ταξίδι στη Ζάκυνθο. Ακόμα και αν αποφάσισαν να παρατείνουν τις διακοπές τους, θα τους το είχαν πει. Αν έκαναν παράκαμψη κατά την επιστροφή, θα τους το είχαν πει Αν είχαν πάθει κάποιο ατύχημα, κάποιο ιατρικό επίγον, θα το είχαν μάθει Αυτή η σιωπή είναι φιαλτική 1η Αυγούστου καταχωρείται η δήλωση εξαφάνισης και ειδοποιούνται οι τηλεοπτικοί σταθμοί Αντί να ενημερώσουν τους τηλεθεατές για την εξαφάνιση Τα δελτία ειδήσεων παρακαλούν τους δύο φοιτητές να επικοινωνήσουν με τους γονείς τους υποβαθμίζοντας έτσι την αναζήτηση σε απλή γονεϊκή ανησυχία.

Η αστυνομική έρευνα ξεκινά στις 3 Αυγούστου. Πια όχι μόνο οι γονείς, αλλά και άλλοι συγγενείς έχουν φτάσει στη Ζάκυνθο. Όσο η αστυνομία έρευνα, ερευνούν και εκείνοι. Ο Νικίτας και η Ρία δεν είναι στο γενικό νοσοκομείο Ζακύνθου. Οι αρχές αποκτούν πρόσβαση στο δωμάτιο που έμεναν. Τα πράγματα τους είναι εκεί. Τα περισσότερα χρήματά τους, τα ρούχα τους, τα προσωπικά τους αντικείμενα Λείπουν τα μαγιό τους, ένα σορτς και ένα μπλουζάκι του καθενός και η φωτογραφική τους μηχανή Ο Νικήτας πρέπει να φορούσε τις σαγιονάρες του και η ρία τσόκαρα Η λογική λέει να ξεκινήσουν την αναζήτηση με βάση τις τελευταίες πληροφορίες Αυτές που έδωσαν οι ίδιοι στους γονείς τους το Σάββατο που μίλησαν μαζί τους τελευταία φορά Ό,τι την Κυριακή δηλαδή θα πήγαιναν στις Βολήμες και στο Μοναστήρι Ανακάλυψαν μέσα από τις μαρτυρίες των τόπιων Πως πήραν την Κυριακή το λεωφορείο που πηγαίνει από το σχοινάρι στις Βολήμες Ένας βαρκάρης αναγνωρίζει τη Ρία και ισχυρίζεται πως πήγε το ζευγάρι στις γαλάζιες πηλιές

που είναι πολύ κοντά στο ακροτήρι Σχινάρι, άρα μάλλον έφυγαν μετά από τη βαρκάδα στις σπηλιές, που συμπερασματικά μας οδηγεί κιόλας τη σκέψη ότι ξόδεψαν ένα μέρος της ημέρας τους εκεί. Το ζευγάρι αποβιβάζεται στο χωριό Βολήμες. Οι μάρτυρες τους θυμούνται. Ο Νικήτας παίζει λίγο μπάσκετ με τα παιδιά του χωριού. Αργά το μεσημέρι περνούν από ένα καφενείο.

Ζητούν φαγητό, μα έχει τελειώσει. Η διοκτήτρια τους δίνει λίγο ψωμί και τυρί. Αγοράζουν ένα μικρό μπουκάλι νερό και ζητούν οδηγίες για το μοναστήρι. Η απόσταση από το χωριό είναι 3 χιλιόμετρα. Το μονοπάτι όμως είναι αποκλειστικά κακοτράχαλο. Οι ντόπιοι τους συμβουλεύουν να μην πάνε. Έχει περάσει η ώρα και φαίνονται ήδη αποκαμωμένοι.

Εκείνες τις ημέρες εν τω μεταξύ, από τις 20 του μήνα που έφτασαν στο νησί, μέχρι και το τέλος στις 31 σημειώθηκε ο πιο φωνικός καύσωνας στην ιστορία της χώρας. Μετακλιματιστικά να είναι άγνωστη λέξη για τα ελληνικά νοικοκυριά και κατά γεγραμμένη θερμοκρασία του 45 βαθμού στην Ελευσίνα, οι νεκροί ανήλθαν στους 4.000. Αυτή η θέαση στο χωριό Βολήμες είναι η τελευταία φορά που κάποιος είδε τον νική τα κητηρία.

Από εκεί και πέρα είναι σαν να άνοιξε η γη και να τους κατάπιε. Καθώς περνούν οι μέρες, η αναζήτηση σοβαρεύει. Ξαφνικά όλοι καταλαβαίνουν ότι δεν είναι οι γονείς υπερβολικοί. Τα παιδιά έχουν χαθεί κάπου στο νησί. Με επίκεντρο της βολήμες αρχίζει πρώτα αναζήτηση πεζί από αστυνομικούς, ντόπιους εθελοντές και κυνηγούς. Θέλω να καταλάβετε πως μιλάμε για τη Ζάκυνθο όπως ήταν πριν από 39 χρόνια.

Το μεγαλύτερο μέρος εκείνης της πλευράς είναι γεμάτο χαμηλή βλάστηση, χαράδρες και γκρεμούς που κόβουν την ανάσα. Στην αναζήτηση συμμετέχουν φαντάροι, το δασαρχείο και στη θάλασσα ψάχνει το λιμενικό. Τα μικρά μονόστιλα των εφημερίδων διαστέλονται. Οι φωτογραφίες των φοιτητών μεγαλώνουν, τα άρθρα πιάνουν πια όλη τη σελίδα.

«Τι είδους μυστήριο είναι τούτο! Ένα νησί είναι! Δεν μπορεί να έγιναν καπνός!» Μέχρι τις 13 Αυγούστου, σε όλα τα δυσπρόσιτα σημεία, κατεβαίνουν οι λόχοι ορεινών καταδρομών, ενώ σηκώνεται και ηλικόπτερο που φτάνει μέχρι και κάτω τις τροφάδες. Σε όλο το βόρειο κομμάτι βουτάνε δίτες. «Όσο περνούν οι μέρες, το μυαλό μου κουράζεται.

Δεν ξέρω τι πρέπει να σκεφτώ», Λέει η μητέρα της Ρίας και κάπως έτσι συνοψίζει την πραγματικότητα γύρω από τις εξαφανίσεις. Είναι λες και πάβες να υπάρχει στον κόσμο όπως τον ήξερες. Σε ρουφάει μια λαγότρυπα και σε βγάζει στο είδωλο αυτού του ίδιου κόσμου που μοιάζει αλλά δεν είναι αυτός και κάθε στενό, κάθε ρηχό ρέμα, κάθε σπιθαμί νερού έχει αποφασίσει να κρύψει το παιδί σου.

Είναι πράγμα ακατανόητο να χάνεις έναν ολόκληρο άνθρωπο Δύο σε αυτή την ιστορία Μπορεί να είναι εδώ, μπορεί να είναι εκεί Αλλά ψάχνεις και δεν είναι πουθενά Και το μυαλό όσο και προσπαθεί δεν μπορεί να το εξηγήσει Δεν μπορεί να κατανοήσει πως δύο άνθρωποι Που μιλούσαν και περπατούσαν σε τούτο το σημείο Μετά έπαψαν να υπάρχουν Έχει περάσει ένας ολόκληρος μήνας Τετάρτη 26 Αυγούστου 1987 Ο Νικήτας και η Ρία κοντεύουν να περάσουν στη σφαίρα του παραφυσικού Πολύ λογικά τα άρθρα των εφημερίδων έχουν αραιώσει Το ίδιο και η οργανωμένη αναζήτηση Οι συγγενείς πηγαίνουν και έρχονται στο νησί Κάνουν ό,τι μπορούν για να μην ξεχαστεί η ιστορία των παιδιών τους Εκείνη την Τετάρτη το μεσημέρι Ένας ντόπιος μαζί με έναν Ολλανδό τουρίστα αναζητούν την παραλία με το περίφημο Ναυάγιο.

Το τσεγαράδικο Παναγιώτης εντουπίστηκε τυχαία τον Οκτώβριο του 1980 προσαραγμένο στην απομονωμένη παραλία του Άη Γιώργη και το 1987 δεν ήταν ακόμα το τουριστικό αξιοθέατο που έγινε αργότερα. Όπως και τώρα, έτσι και τότε, δεν υπήρχε πρόσβαση στο Ναυάγιο από πουθενά πέρα από τη θάλασσα και μάλιστα τότε ήταν ακόμα πιο δύσκολο να το προσεγγίσεις γιατί θεωρούνταν από τους περισσότερους απλά ένα πλοίο που είχε χαλάσει την εικόνα της παραλίας και για να το βρεις πήγαινες ψάχνοντας.

Έτσι λοιπόν και ο ντόπιος με τον Ολλανδό πήραν το μονοπάτι μάλλον από το μοναστήρι. Παραπληροφορώντας ο ένας τον άλλο, κατάφεραν να χαθούν για τα καλά. Το μονοπάτι εξαφανίστηκε και μετά από περίπου 45 λεπτά δύσκολης πεζοπορίας πιο βόρεια τελικά από το ναυάγιο έπεσαν μπροστά σε κάτι που δεν περίμεναν να βρουν. Ένα σώμα σε προχωρημένη αποσύνθεση.

Με τον Ισή να έχει βουήξει ένα μήνα με την εξαφάνιση κατάλαβαν και οι δύο ότι πρέπει να ήταν ένα από τα δύο παιδιά που έψαχναν όλοι. Από το μαγιό και τα μαλλιά συμπέραναν ότι είναι η Ρία. Έκαναν επιτόπου αναστροφή και γύρισαν στο μοναστήρι από όπου επιβιβάστηκαν στο αυτοκίνητό τους οδήγησαν μέχρι τις βολήμες και από εκεί ειδοποιήσαν την αστυνομία.

Μέσα σε λίγη ώρα δύναμη τριάντα αστυνομικών ακολουθούσε τις οδηγίες των νεαρών ανδρών για το πού θα βρουν το σώμα. Εν το μεταξύ τα νέα που διαδόθηκαν αστραπιαία οδήγησαν δεκάδες ντόπιους στο σημείο αποκαθαρή μακάβρια περιέργεια. Ο Νικήτας δεν άργησε να βρεθεί κι αυτός Τα σώματα βρίσκονται σε μία μικρή χαράδρα με πυκνή χαμηλή βλάστηση Το έδαφος είναι τόσο απότομο και οι πέτρες τόσο μεγάλες που δεν έχει νόημα να πεζοπορήσει κανείς εκεί για κανέναν λόγο Ο Νικήτας είναι περίπου 80 μέτρα μακριά από τη Ρία ανάμεσα σε θάμνους δίπλα ακριβώς εκεί που ξεκινά ένας απότομος κρεμός 70 μέτρων προς τη θάλασσα.

Και τα δύο σώματα είναι εξαπλωμένα σε ευθεία, ύπτια θέση και μοιάζουν από μακριά σαν να έχουν αποκοιμηθεί. Λόγω της αποσύνθεσης και εφόσον δεν υπάρχει εκεί κοντά αυτοκινητόδρομος, η αστυνομία αποφασίζει να αφήσει στο σημείο φρουρούς για ολονύκτια φύλαξη και με το φως της ημέρας να επιχειρήσει αεροδιακομιδή με ελικόπτερο.

Το επόμενο πρωί στο σημείο καταφθάνει ο υγειονομικός αστυνομικός διευθυντής, παθολόγος κ. Ιωάννης Ανδριόπουλος για αυτοψία. Η κατάσταση των σωμάτων είναι τραγική. Εκτεθειμένα στην καλοκαιρινή ζέστη με ακραίες θερμοκρασίες, στη φύση και τα μικρά ζώα και τα πουλιά τα οποία τους είχαν εντοπίσει. Η Ρία είναι σε κατάσταση μουμιοποίησης.

Φοράει μόνο το κάτω μέρος του μαγιό της και από πάνω είναι γυμνή. Το μαύρο της μπλουζάκι είναι στο έδαφος κάτω από το μάγουλό της. Στην αριστερή της ομοπλάτη έχει ένα τραύμα το οποίο δεν αποκλείεται να έγινε από την εχμηρή πέτρα πάνω στην οποία ακουμπούσε. Ο Νικήτας που ήταν τοποθετημένος στη μερική σκιά των θάμνων ήταν σε κάπως καλύτερη κατάσταση.

Ντυμένος πλήρως, με τη μακό του μπλούζα και το σόρτς του, είχε κι εκείνος ένα μικρό τραύμα στην ομοπλάτη, πιθανά για τον ίδιο λόγο. Όλοι οι σκηνείοι ήταν σχεδόν σουρεαλιστικοί. Ένα απόκοσμα αφιλόξενο τοπίο, δύο σώματα σε ευθεία ήρεμη στάση, σαν κάποιος να τα έστησε έτσι. Τα πράγματά τους δεν είναι πουθενά. Οι τσάντες τους, τα παπούτσια τους, το ρολόι του Νικήτα.

Ένα σεϊκο από αυτά που δεν έχουν μπαταρία, αλλά φορτίζουν όσο εσύ κινείσαι. Η μπλούζα της Ρίας είναι κομμένη. Από την πίσω πλευρά της πλάτης λείπουν δύο αρκετά συμμετρικά κομμάτια μεγέθους περίπου 30 επί 40 εκατοστά, που εντοπίζονται τρία μέτρα κοντά στο σώμα του Νικήτα. Τι παράξανα όλα! Ο παθολόγος εκτιμά πως είναι νεκρή περίπου 20 μέρες.

δηλώνει με σχετική βεβαιότητα πως πρόκειται για εγκληματική ενέργεια. Τα σχοινιά του ελικοπτέρου δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα σώματα χωρίς αυτά να διαλυθούν. Με μεγάλη δυσκολία μεταφέρονται στα χέρια σε ειδικούς σάκους μέχρι τον κοντινότερο κοινοτικό δρόμο και από εκεί στο νοσοκομείο. Η αναγνώριση είναι σχεδόν αδύνατη.

Όταν επιβεβαιώνεται η ταυτότητα των νεκρών ειδοποιούνται οι γονείς της Ρίας που είναι ακόμα στη Ζάκυνθο και οι γονείς του Νικήτα που έχουν επιστρέψει από την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη. Όλοι μαζί μετά ταξιδεύουν για Πάτρα όπου τα σώματα των παιδιών τους στέλνονται για νεκροτόμηση. Όλη η περιοχή είχε ψαχτεί επί ένα μήνα ξανά και ξανά.

Ακόμα και στις ρεματιές που δεν κατέβαιναν οι Λοκ το έκαναν επειδή είχαν καλή ορατότητα από ψηλά και κανείς ούτε είχε δει, ούτε είχε μυρίσει κάτι. Ούτε άνθρωποι, ούτε σκυλιά. Το ελικόπτερο είχε περάσει από εκεί απάνω αμέτρητες φορές. Είχε βρει κάτι άσχετα γυαλιά ηλίου σε κάτι πουρνάρια. Δύο σώματα θα έχανε. Κάποιος είχε σκοτώσει τα παιδιά και τα έβαλε εκεί.

Αυτό συζητούν όλοι. Οι ντόπιοι, οι γονείς, ο αστυνομικός διευθυντής του νησιού και ο Διοικητής Ασφάλειας και τώρα περίμεναν να το επιβεβαιώσει και ο ιατροδικαστής. Το ζευγάρι, ακόμα αχώριστο, μεταφέρεται στην Ιατροδικαστική Υπηρεσία Πατρών στο Γενικό Νοσοκομείο Άγιος Ανδρέας. Την νεκροψία νεκροτομή αναλαμβάνει ο κύριος Μανώλης Μιχαλοδημητράκης.

Έξω, στον προαύλιο χώρο, μαζεμένες οι οικογένειες και οι δημοσιογράφοι. Μέσα σε μισή ώρα είχαν όλα τελειώσει. Ο κύριος Μιχαλοδημητρέκης βγήκε και με απόλυτη βεβαιότητα ανακοίνωσε τα ευρήματά του. Σύμφωνα με την εξέταση, ο Νικήτας και η Ρία βρήκαν το θάνατο από θερμοπληξία λόγω εποχιακού καύσωνος. Η αμήχανη σιωπή κράτησε λίγα δευτερόλεπτα μέχρι που ξεκίνησαν οι διαμαρτυρίες.

Οι γονείς με τα κατακόκκινα μάτια νομίζουν πως τους κοροϊδεύουν. Πίσω τους, τα δύο φέρετρα φορτώνανται δίπλα-δίπλα στο φορτηγό με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Ό,τι κι αν περίμεναν όλοι, μάλλον δεν ήταν αυτό. Δεν είναι ότι είναι απίθανο να χάθηκαν. Είναι παράξενο να πεθάνουν επειδή χάθηκαν. Είναι αλόκοτο να πέθαναν με το μοναστήρι ακόμα ορατό, λιγότερο από μία ώρα πεζοπορίας μακριά.

Είναι παράξενο να πέθαναν έτσι, λες και παραδόθηκαν σε έναν ύπνο βαθύ, κτυπημένη θαρής από το θαλασσινό αεράκι, το οποίο φρόντισε μετά να παρασύρει όλα τους τα υπάρχοντα. Ο γιατροδικαστής τους καλεί όλος στο γραφείο του στην ιατρική σχολή για να εξηγήσει τα όσα ανακάλυψε. Λέει λοιπόν πως από την πλήρη ακτινογράφηση των σωμάτων προέκυψε ότι δεν υπήρχε ούτε ένα κάταγμα.

Επίσης εξωτερικά δεν εντόπισε σημάδια από σύρσιμο σε έδαφος ούτε κανενός είδους άλλο τραύμα. Κάποια μικροί μόλοπες στην ομοπλάτη και την κροταφική χώρα αποδίδονται στην υπερεμία που προκαλείται από τη θερμοπληξία. Η περεμία ετόπισε άλλωστε σε μεγάλο βαθμό και στον εγκέφαλο του Νικήτα και αυτό ήταν και το πιο σημαντικό έβριμά του Η μομοιοποίηση στο σώμα της ρίας δεν το επέτρεψε να συλλέξει όργανα και υγρά για ιστολογικές και τοξικολογικές εξετάσεις όμως του Νικήτα τα δείγματα στάλθηκαν κανονικά και θα τα περιμένει Εξηγεί πως, ως φαίνεται, εκείνη την Κυριακή τα παιδιά αποφάσισαν τελικά όντως να επισκεφτούν τη Μονή και πιθανά θέλησαν να δουν και το ναυάγιο.

Απροετοίμαστοι για τη δύσκολη και μακριά πεζοπορία και μόνο με ένα μποκαλάκι νερό χάθηκαν και υπέκυψαν στη ζέστη του μεσημεριού. Οι σαγιονάρες του Νικήτα και τα τσόκαρα της Ρίας διαλύθηκαν στις πέτρες. Περπάτησαν όσο μπορούσαν πεζοί με τα συμπτώματα της θερμοπληξίας να τους δημιουργούν σύντομα παρεσθήσεις και παραλήρημα λόγω της κακής οξυγόνωσης του εγκεφάλου.

Άρχισαν να πετάνε τα πράγματά τους και η Ρία έβγαλε την πλούζα της, την οποία μάλλον έσκησαν, έβρεξαν τα κομμάτια με νερό και τα τοποθέτησαν στο κεφάλι τους για να ανακουφιστούν. Πρώτοι φαίνεται να κατέρευσε η Ρία. Ο Νικήτας προσπαθώντας μάλλον να ζητήσει βοήθεια, συνέχισε να περπατά χωρίς να το θέλει προς το κρεμό ίσως πιστεύοντας ότι πλησιάζει στη θάλασσα χωρίς να καταλαβαίνει ότι το νερό είναι δεκάδες μέτρα κάτω.

Εκεί κάπου στους θάμνους υπέκυψε κι αυτός. Οι ανοιχτόχρωμες πέτρες και τα πουρνάρια πρέπει να έκαναν τη σέστη ανελαίτη. Όλοι είναι μοδιασμένοι. Κάποιοι αποδέχονται το πόρισμα και αποχωρούν. Κάποιοι άλλοι όχι. Το σενάριο που παρουσίασε ο κύριος Μιχαλό Δημητράκης μπορεί επιφανειακά να φαίνεται λογικό, όμως στην ουσία αφήνει πάρα πολλά πράγματα χωρίς λογική εξήγηση.

Γιατί το ζευγάρι που δεν είχε ως χόμπι την πεζοπορία, με τόση αυτοπεποίθηση και παρά τις προειδοποιήσεις των τόπιων, ξεκίνησε για μια τόσο δύσκολη διαδρομή στο άγνωστο, με μόνο ένα μικρό μπουκαλάκι νερό. Γιατί από τα πρώτα κιόλας υποτιθέμενα συμπτώματα της θερμοπληξίας την ιδιαίτερα αυξημένη σωματική θερμοκρασία, τον πονοκέφαλο, τη ζαλάδα, τον αιμετό δεν έκαναν επιτόπου αναστροφή ώστε να βρουν καταφύγιο στο όχι και τόσο μακρινό μοναστήρι Εάν τα υποδήματά τους διαλύθηκαν στις πέτρες πώς είναι δυνατόν να συνέχισαν ξυπόλυτοι σε ένα έδαφος που σε κόβει σαν μαχαίρι και τα πέλματα πονάνε ακόμα και μέσα από τις όλες των παπουτσιών.

Σε σχετική ερώτηση που δέχτηκε, ο ιατροδικαστής υποστήριξε ότι είχε εντοπίσει μικροεκδορές στα πόδια των φοιτητών. Αν όντως πέταξαν μόνοι τους τα πράγματά τους, κατά το θερμοπληγικό τους παραλήρημα, τότε πού είναι αυτά. Γιατί δεν βρέθηκαν ούτε τα παπούτσια, ούτε οι τσάντες, ούτε η φωτογραφική μηχανή, ούτε το ρολόι του Νικήτα, Γιατί πέταξε το ρολόι του σε αντίθεση με τη ρία που το φορούσε ακόμα αλλά δεν σκέφτηκε ποτέ να βγάλει ας πούμε την πλούζα του Μήπως το χαμένο ρολόι έχει σχέση με το σταμάτημα της λειτουργίας του όταν ο Νικήτας ήταν πια νεκρός και έμεινε ακίνητος Μήπως αυτό θα φανέρονε την ημέρα και την ώρα θανάτου Τι είχε απαθανατίσει η φωτογραφική τους μηχανή Πώς κόπηκε η πλούζα της ρίας σε τόσο συμμετρικά κομμάτια Γιατί τα σώματα δεν εντοπίστηκαν τόσο καιρό ενώ οι έρευνες στην περιοχή ήταν τόσο εκτεταμένες Πώς δύο τόσο νέοι άνθρωποι με φυσιολογικό σωματικό βάρος και χωρίς κανένα υποκείμενο νόσημα υπέκυψαν σχεδόν ταυτόχρονα με διαφορά λίγων λεπτών

και απόσταση μερικών μέτρων Πώς εξηγείται η παράξενη και τόσο ευθυτενής στάση του σώματος στο έδαφος σαν να πέθαναν γαλήνια στον ύπνο τους ενώ η θερμοπληξία προκαλεί τελήριο, πυρετό, εμετούς και διάρειες. Ήταν στα αλήθεια τόσο ζεστά εκείνη την ημέρα στο νησί, ώστε να πεθάνουν δύο νέοι άνθρωποι μέσα σε λίγη ώρα. Οι κάτοικοι μιλούν για μαϊστράλη και καταγεγραμμένη θερμοκρασία στο αεροδρόμιο Ζακίνθου στους 36,2 βαθμούς.

Και τέλος, μπορείς πραγματικά, με βεβαιότητα, να εντουπίσεις θάνατο από θερμοπληξία σε σώματα νεκρά και εκτεθειμένα για ένα μήνα στη φύση. Παράλογο ή λογικό, το πόρισμα είναι επίσημο και δένει τα χέρια των αστυνομικών. Αν δεν λέει πάνω ανθρωποκτονία ή έστω αδιευκρίνιστο, δεν μπορούν να συνεχίσουν τις έρευνες. Η κηδεία του Νικήτα και της Ρίας γίνεται στις 29 Αυγούστου στην εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

Αν και οι οικογένειες ζητούν τα παιδιά, να τοποθετηθούν σε κοινό τάφο, επειδή δεν είχαν προλάβει να παντρευτούν, η εκκλησία δεν το επιτρέπει, οπότε θάβονται δίπλα-δίπλα, με λίγο μόνο χώμα ανάμεσά τους. Πάνω στα φαιρετρά τους, ένα ζευγάρι νηφικά στέφανα. Οι εικόνες από την τελετή είναι σπαρακτικές και αποτυπώνονται στις εφημερίδες της εποχής.

Σχεδόν ως φυσική συνέπεια, λίγες μόλις ημέρες αργότερα, οι γονείς καταθέτουν μήνυση κατά γνώστον στην εισαγγελία Θεσσαλονίκης και προχωρούν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες ώστε να γίνει εκταφή των σωμάτων και επανάληψη της νεκροτομής από διαφορετικό ιατροδικαστή. Έτσι ο φάκελος διατηρείται ανοιχτός ως ανθρωποκτονία κατά σειροή από πρόθεση αγνώστων δραστών.

Πριν το χώμα κάτσει, τα σώματα έρχονται ξανά στην επιφάνεια κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας και οδηγούνται για νέα νεκροτομή από τον κύριο Παναγιώτη Επιβατιανό αυτή τη φορά καθηγητή ιατροδικαστικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Ο κύριος Επιβατιανός είναι μάλλον συγκρατημένος αλλά και έπλαγιος δικτικός Υπονοεί πως η πρώτη εξέταση δεν ήταν λεπτομερής καθώς στις φωτογραφίες τα σώματα δεν φαίνονται να είναι καν εντελώς γυμνομένα Πού επικεντρώνει την προσοχή του ο κύριος Επιβατιανός Πρώτον, οι γονείς έχουν βάσιμες υποψίες ότι τα παιδιά δεν πέθαναν εκείνη την ημέρα αλλά μετά τις 30 Ιουλίου Υπάρχουν μαρτυρίες από την ταβέρνα Ιλιοβασίλαμα στη θέση Σχίζα του νησιού όπου ιδιοκτήτες και σερβιτόροι τοποθετούν με σιγουριά το ζευγάρι ανάμεσα σε παρέες Άγγλων τουριστών την 5η 30 Ιουλίου.

Θυμούνται την ημερομηνία καθώς εκείνη την ημέρα είχαν διοργανώσει πάρτι και η ρία τους έκανε εντύπωση καθώς έμοιαζε πολύ με την ανιψιά του ιδιοκτήτη. Έφαγαν λοιπόν εκείνο το μεσημέρι αυγά με λουκάνικα φορώντας μόνο το μαγιό τους και έφυγαν στις 2.30. Αυτή η μαρτυρία, αν είναι σωστή, πετυχαίνει να δείξει πως ο πρώτος ιατροδικαστής δεν είχε καταφέρει να υπολογίσει καν τη σωστή ημερομηνία θανάτου Δεν εξηγεί το γιατί τα παιδιά αποφάσισαν να παρατείνουν τόσο τις διακοπές τους χωρίς να το επικοινωνήσουν με τους γονείς τους και την ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος που νίκεζαν Για να διαπιστώσει ο κύριος επιφατιανός την ημέρα θανάτου δοκιμάζει να υπολογίσει το πόσο μεγάλωσαν τα γένια του Νικήτα μέσα σε αυτό το διάστημα με δεδομένο ότι πριν αναχωρήσει από τη Θεσσαλονίκη ξηρίστηκε.

Παρατραβηγμένη μέθοδος η οποία τον οδηγεί όμως στο συμπέρασμα ότι μάλλον όντως πέθαναν αργότερα. Δεύτερον, σε αντίθεση με την πρώτη εξέταση αυτή τη φορά ο ιατροδικαστής κατάφερε να εξετάσει ιστολογικά και τοξικολογικά και τα σπλάχνα της ρίας. Το μόνο που κατάφερε να επιβεβαιώσει είναι πως σε κανέναν από τους δύο οργανισμούς δεν ανιχνεύτηκαν βαρβιτουρικά ή ναρκωτικά.

Τρίτον, ο κύριος Επιβατιανός εστίασε ιδιαίτερα στα πέλματα των νέων. Δεν τα εξέτασε μόνο μικροσκοπικά, αλλά προχώρησε και σε ιστολογικές τομές για εργαστηριακή ανάλυση. Σε αντίθεση με τον κύριο Μιχαλοδημητράκη, δεν εντόπισε κακώσεις. Πράγμα ανεξήγητο αν ο Νικήτας και η Ρία περπάτησαν έστω και πέντε λεπτά σε αυτό το έδαφος.

Πού καταλήγουμε τελικά? Όχι κάπου ιδιαίτερα θα έλεγα. Η καινούρια εξέταση δεν αναδεικνύει κάποια διαφορετική αιτία θανάτου και δεν απορρίπτει το ενδεχόμενο της θερμοπληξίας γιατί πολύ απλά δεν μπορεί. Γιατί ούτε να την εντοπίσεις μπορείς ούτε και να την απορρίψεις. Αυτό που καταφέρνει είναι να εδρεώσει την απογοήτευση και την αίσθηση του ανεκπλήρωτου στις οικογένειες, να ανοίξει το δρόμο για μια πιθανή τρίτη εξέταση στο μέλλον και να φέρει σε σύγκρουση τους δύο επιστήμονες.

Ακούστε διαδοχικά τις δηλώσεις τους και πώς υποστηρίζουν τις θέσεις τους σε εκπομπή του Νίκο Χαρδαβέλα. Θα ξεχωρίσετε ποιος μιλάει από αυτά που λένε. Ξεκινάμε με τον κύριο Μιχαλό Δημητράκη Ο κύριος Επιβερειενός είχε παραδείγματος χάρη αναφέρει στην ιατροδικαστική του έκθεση ότι δεν υπήρχαν εκδορές στα πέλματα των παιδιών Εσείς αντίθετα είχατε αναφέρει ότι υπήρχαν Και το θέμα αυτό Επειδή πολύ εύκολα μπορεί κανείς με τον λόγο πάντα καλό πιστεμιλώντας να δημιουργήσει ιστορίες χρησιμοποιώ και την φωτογραφία την ιατρική και είναι φωτογραφημένα αυτά ακριβώς τα οποία έχω περιγράψει όλα τα ευρήματα φωτογραφημένα, αυτοινογραφημένα μέσα στο ιατρικό φάκελο.

Η ύπαρξη ευδορών ή όχι φαίνεται στις φωτογραφίες, στα ντοκουμέντα και όχι στα λόγια. Δεν θέλω να προσάψω καμία κατηγορία ότι δεν έγινε πλήρης απέκτησης των πτωμάτων. Αυτό και μόνο δείχνει ότι δεν έγινε λεπτομερέστατος έλεγχος όλης της επιφάνειας του σώματος των θυμάτων Στα πέρματα των παιδιών και γενικά στα κάτω άκρα δεν υπήρχαν κακώσεις Μόνο μακροσκοπικά αλλά και ιδιαίτερα μικροσκοπικά Διότι ακριβώς για να καταλήξω σε πιο συστικά αποτελέσματα Διενύχθηκαν ιστολογικές εξετάσεις Οι οποίες δεν έγιναν από μένα αλλά από αθολογανατόμους και μάλιστα αποτελέσματα από τον Διευθυντή του Παθολογονατομικού Εργαστηρίου του Θεαγενείου Νοσοκομείου καθώς επίσης και από την τότε εκτενούσα χρέη Διευθύντριας του Παθολογονατομικού Εργαστηρίου του Πανεπιστημίου που λέγει ότι όπου να υποδηλούν κακώσεις δεν διαπιστώθηκαν.

Και αυτό είναι για τα πέλματα που σημαίνει ότι κι αν ακόμα το δικό μου το μάτι δεν έβρισκε κάτι τουλάχιστον η ιστολογική εξέταση θα το αποδείκνει. Η μέθοδος προσδιορισμού του χρόνου του θανάτου από το μήκος ελληνίων είναι αστήρυπτη επιστημονικά και με τα δεδομένα τα σημερινά θεωρείται ιατροδικασικό σπάμα να υποστηρίζει κανείς καλής απόψης.

Το θέμα του μόρφους των τριχών σίγουρα δεν είναι απόλυτο, δεν μπορεί να πει κανείς ότι αν είναι 7 ημέρες και είναι 8 χιλιοστών είναι 8 ημέρες. όμως όταν κάποιος βρίσκει γένεια 8 χιλιοστών σίγουρα δεν μπορεί να παραδειχθεί ότι αυτό το άτομο πέθανε λίγες ώρες μετά από το ξύρισμα ίσως και μία ή και δύο ημέρες Βεβαίως υπάρχουν γνωστές παράμετροι που λένε ότι οι τρίχες του γεννήμα αυξάνουν κατά δύο μικρά την ώρα δηλαδή χοντροειδώς ας πούμε ότι είναι μισό χιλιοστό την ημέρα όταν επομένως έχεις ένα πτώμα που έχει 8 χιλιοστά Λογικά θα πεις ότι είναι γύρω στις 16 μέρες Ότι έζησε αυτό το άτομο Από τότε που ξυνίστηκε Βεβαίως δεν είναι σίγουρο αυτό το πράγμα Διότι αλλάζουν ανάλογα με τους ίδιους Υστασίες τους παράγοντες, ανάλογα με την εποχή του έτους Ακόμα και μετά τον θάνατο Είναι γνωστό ότι μπορεί να μεγαλώσουν Για κάποιες βέβαια ώρες και μόνον οι τρίχες Επομένως με αυτή τη λογική δεν μπορεί κανείς Να τα βάλει με μαθηματική ακρίβεια Όμως όταν έχει πράγματα τα οποία είναι τελείως που λένε κραυγαλέα τότε οπωσδήποτε οφείλει να το αξιοποιήσει και αυτό το έβριμα.

Δεν είμαι καθόλου πιο προβληματισμένος ούτε παραξενημένος εξάλλου είναι κάτι το συνηθισμένο να μην είναι μια ιατρική πράξη αποδεκτή 100% στο 100% των περιπτώσεων. Ο μετροδικαστής είναι αυτός ο οποίος κατευθύνει τις διοκτικές αρχές και αν δώσει από την αρχή μια λάθος κατεύθυνση είναι επόμενο και οι διοκτικές αρχές να ακολουθήσουν λαθασμένο δρόμο και να μην φτάσουν στην αλήθεια.

Οι αναγραφόμενοι ως αιτία θανάτου δεν φαινόταν τόσο πιθανοί και τόσο λογικοί δημιουργήθηκαν διάφορες υπόνοιες μήπως η διάγνωση δεν είναι σωστή. Ένα πράγμα για το οποίο εγώ αλφέβαλα και τουλάχιστον εγώ δεν θα μπορούσα να καταλήξω ήτανε όσον αφορά την αιτία του θανάτου ότι ο θάνατος αυτός στα δύο αντόμων ηλικίας 20 με 22 ετών νεαρών τα οποία είναι καθόλου αγγίοι θα μπορούσε να οφείλεται σε μια θερμοκληξία και μάλιστα σε ένα νησί που τουλάχιστον είναι δροσερό.

Όποιο λόγο η άποψη να μην παραμένει η ίδια κυρία Καπητή. Τι είχε αλλάξει σε όλα αυτά με το σωστό και η άποψη να μην ισχύει. αλλάξαμε τα ντοκουμέντα, αλλάξανε φωτογραφίες, αλλάξανε φιλογραφίες, αλλάξανε οι περιοχές. Δεν καταλάβαινα. Αλλά τις προσπάθειες μου δεν μπόρεσαν να επικοινωνήσω εκείνη την εποχή με τον κύριο, τον προηγούμενο από μένα, δημιουργήσαμε την νεκροτομή και ασφαλώς στηρίχθηκα στα δικά μου και μόνον στοιχεία.

Τώρα από εκεί και πέρα, από όσο θυμάμαι, μετά από αρκετόν καιρό, μετά από αρκετόν καιρό δέχτηκα ένα τηλεφώνημα με το οποίο μου καθίστατο γνωστό ότι συμφωνούσε στα δικά μου στις δικές μας τις που με θέσεις. Όσο αυτό το μπερδεμένο αλυσβερίσι συνεχίζεται μια απίστευτη εξέλιξη εκτυλίσσεται κάπως υπογείως στη Θεσσαλονίκη. Ακούστε, εμένα τα τραβηγμένα σενάρια και ιστορίες συνωμοσίας δεν με ελκύουν.

Θεωρώ την πιο απλή απάντηση συνήθως και την πιο πιθανή. Αλλά όταν έπεσα πάνω σε αυτή την τρελή ιστορία, που αν κατάλαβα καλά ξέθαψε πρώτη η εφημερίδα βραδινή, είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Κι όσο πιο τρελή γινόταν, με κάθε νέα σειρά λέξεων που διάβαζα, τόσο πιο πολύ μου κόλλαγε. Όλα ξεκίνησαν όταν λίγο καιρό, μετά την ανέβρεση του νεκρού ζευγαριού σε μια χαράδρα της Ζακίνθου, Μία νέα κοπέλα εμφανίζεται στην εισαγγελία Θεσσαλονίκης και καταθέτει ένα υπόμνημα.

Η ίδια κοπέλα χτυπά και την πόρτα του πατρικού σπιτιού της Ρίας και λέει στους γονείς της «Νομίζω πως η κόρη σας δολοφονήθηκε από λάθος. Ο αληθινός στόχος του δολοφόνου ήμουν εγώ». Τώρα θα σας πω μία καινούρια ιστορία. Θα αφήσω απ' έξω πολλά από τα ονόματα για να μην σας μπερδέψω και θα την απλοποιήσω όσο μπορώ για να μην σας κουράσω.

Τέσσερα χρόνια πριν τα γεγονότα της Ακίνθου, το 1983, μία συνταξιούχος ΜΕΑ, η Ευαγγελία Λιόγκα, κατηγορείται και καταδικάζεται μαζί με δύο γιατρούς για εμπορία βρεφών. Μετά την πρώτη δίκη, και ενώ αναμένεται το εφετίο το Μάρτιο του 1985, η πρώην ΜΕΑ, που δεν έχει φυλακιστεί, παραμένει ελεύθερη και καθόλου φρόνημη. Σύμφωνα με μαρτυρίες, προκαλεί τις οικογένειες των συγκατηγορούμενών της γιατρών και απειλεί να ανοίξει το στόμα της στο εφετείο, εκτός κι αν έχουν τη σοφία να εξαγοράσουν τη σιωπή της.

Αν έκανε πια ένα έργαστη στον κλάδο της, η Λόγκα βρίσκει δουλειά σαν γραμματέας για ένα μέντιουμ που δραστηριοποιείται όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και στα Γιάννενα και το Αγρήνιο. Στο Αγρήνιο είναι που το Μέντιουμ αυτό γνωρίζεται με έναν νεαρό πιλότο τον Γιάννη Παπαποστόλου Παπαποστόλου το ίδιο επίθετο με τη Ρία Το Φεβρουάριο του 1985 στις 23 για την ακρίβεια ένα μήνα πριν το προγραμματισμένο εφετίο για την υπόθεση της εμπορίας βρεφών το Μέντιουμ επικοινωνεί με τον νεαρό πιλότο και του λέει ότι θα κατέβει στο Αγρήνιο με ένα δυνατό ανιχνευτή μετάλλων που βρήκε και θέλει να πάνε παρέα σε μια σπηλιά της περιοχής κοντά στο χωριό κάτω βασιλική για να ψάξουν για ένα θησαυρό.

Αν και αρνήθηκε στην αρχή, ο νεαρός πιλότος τελικά πίστηκε. Πήγε λοιπόν στις 12 το βράδυ έξω από τη σπηλιά και περίμενε το Μέντιουμ να έρθει με το μηχάνημα. Και περίμενε. Και περίμενε. Ξεπάγιασε ο άνθρωπος χειμωνιάτικα μέσα στο σκοτάδι Αλλά το μέντιου μου δεν φάνηκε Όταν πια το πήρε απόφαση ότι τον είχε στήσει Ο πιλότος παπαποστόλου ξεκινά να φύγει Οι μπροστινές ρόδες όμως στο αυτοκίνητο του Είχαν κολλήσει στις λάσπες Όσο και αν προσπάθησε δεν κατάφερε να το βγάλει Αναγκάστηκε να το παρατήσει και να παραπατήσει μέχρι το δρόμο όπου έκανε σήμα με οτοστόπ και τον πήρε ένας περαστικός.

Την επόμενη μέρα το πρωί, μαζί με ένα θείο του και έναν γνωστό τους με τρακτέρ, ξαναπήγαν στη σπηλιά και ξεκόλλησαν το μικρό του Fiat. Το ίδιο βράδυ, το Medium του τηλεφώνησε και του σήκησε συγγνώμη που δεν κατάφερε να τον συναντήσει. Ο πιλότος, με ακόμα νοπή στη μνήμη του τη μεγάλη του ταλαιπωρία, τον έβρισε και του το έκλεισε στα μούτρα.

17 ημέρες αργότερα. 11 Μαρτίου του 1985. Έξω από την ίδια εκείνη σπηλιά, τρία μόλις μέτρα από το σημείο που το Fiat του πιλότου είχε κολλήσει, βρίσκεται μισοθαμένο στο χώμα το ξυλοκοπημένο και στραγγαλισμένο σώμα μιας γυναίκας. Είναι η Ευαγγελία Λιόγκα, η πρώην Μέα, η γραμματέας του Μέντιουμ. Η γυναίκα είχε εξαφανιστεί από το σπίτι της στην Αθήνα από το Φεβρουάριο.

Το σώμα της δεν φαίνεται να είναι σε πολύ προχωρημένη αποσύνθεση. Η οσμή δεν είναι τόσο έντονη όσο θα περίμενε κανείς και οι αστυνομικοί μπορούν να διακρίνουν πάνω της ακόμα φρέσκο κόκκινο αίμα. Η πρώτη εκτίμηση είναι ότι βρίσκεται εκεί το πολύ πέντε ημέρες. Το σώμα της Μέας αποστέλλεται για νεκροτομή στην ιατροδικαστική υπηρεσία πατρών.

Την υπόθεση αναλαμβάνει ο γιατροδικαστής κύριος Μανώλης Μιχαλοδημητράκης Ο γιατροδικαστής που απέδωσε το θάνατο της Ρίας και του Νικήτα σε θερμοπληξία Σε αντίθεση με την εκτίμηση όλων των υπολείπων Ο κύριος Μιχαλοδημητράκης καταλήγει ότι η Λιόγκα δολοφονήθηκε πριν από ακριβώς 17 ημέρες Για δεσύμπτωση Πριν από 17 ημέρες ήταν η νύχτα που ο νεαρός πιλότος Περίμενε το Μέντιου, τον εργοδότη του θύματος, έξω από τη σπηλιά Λίγα μέτρα από εκεί που βρέθηκε το σώμα Ο πιλότος Γιάννης Παπαποστόλου τυλίγεται σε μία κόλλα χαρτί Τι κι αν λέει πως ποτέ δεν είδε κανένα πτώμα Τι κι αν ο θείος και ο χειριστής του τρακτέρ που πήγαν μαζί του την επόμενη μέρα Επιμένουν πως ούτε εκείνοι είδαν τίποτα Ο Ναρός συλλαμβάνεται για το φόνο της Μέας.

Παραμένει προφυλακισμένος για καιρό μέχρι τη δίκη του, αλλά επειδή ξεπερνά τον νόμιμο 18 μήνο κράτησης, τον αφήνουν ελεύθερο με περιοριστικούς όρους. Ο πιλότος διαφεύγει και κρύβεται. Δεν εντοπίζεται ποτέ και σε μια δίκη γεμάτη παρατράγουδα και θεατρινισμούς καταδικάζεται ερήμην σε ισόβια. Με τον πιλότο να κρύβεται, Το όνομα το αναλαμβάνει να καθαρίσει η αγαπημένη του αδερφή, η Βυργινία Παπαποστόλου, που τη φωνάζουν Νία, Νία Παπαποστόλου, όπως λέμε Ρία Παπαποστόλου.

Η Βυργινία αφιερώνει τη ζωή της να αποδείξει την αθωότητα του αδερφού της. Βρίσκει μάρτυρες και μαγνητοφωνεί τις μαρτυρίες τους. Ανάμεσά τους και η μαρτυρία μιας γειτόνισσας που με τα μάτια της είδε την αχώνευτη, όπως η ίδια τη χαρακτηρίζει, Μέα να τη βάζουν με βρισχές και με το ζόρι μέσα σε ένα όχημα κάτω από το σπίτι της στις 3 Μαρτίου, πολλές ημέρες αργότερα από τη μέρα που κατηγορούν τον πιλότο ότι τη δολοφόνησε Η Βυργινία δέχεται απειλές και δολοφονικές απόπειρες Κάποιος προσπαθεί να της κλείσει το στόμα Το καλοκαίρι του 1987 διαβάζει για το θάνατο της Ρίας και του Νικήτα Στη φωτογραφία της νεκρής κοπέλα στην εφημερίδα βλέπει τον εαυτό της Η αλήθεια είναι πως μοιάζουν πολύ, σημαντική ομοιότητα Θα μπορούσε κάποιος να τις έχει μπερδέψει Παπαποστόλου και οι δύο Νία η μία, Ρία η άλλη Πατρόνιμο Αποστόλης και οι δύο Η Βυργινία προσπαθεί αιμονικά να ξετυλίξει το κουβάρι. Μία ιδέα της έχει μπει στο μυαλό. Μήπως ο αληθινός στόχος ήταν εκείνη. Μήπως για άλλη μία φορά κάποιος προσπάθησε να της κλείσει το στόμα για να σταματήσει να σκαλίζει την υπόθεση του αδερφού της.

Μα τι σχέση έχει η Ζάκυνθος Η Φυργινία ψάχνει κι άλλο Ονόματα από την υπόθεση της Μέας αρχίζουν να εμφανίζονται στη Ζάκυνθο Εμπλεκόμενοι έχουν καταγωγή από κοντινά χωριά Το ίδιο το Μέντιουμ είναι από ένα χωριό κοντά στις Βολήμες Η κοπέλα συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία Το θεωρεί χρέος της να μιλήσει Φοβάται πως εκείνη η φταίη που πέθανε η Ρία και ο Νικήτας Συντάσσει υπόμνημα και το καταθέτει στην εισαγγελία της Θεσσαλονίκης παρουσιάζοντας όλα τα στοιχεία Η εισαγγελία ακούει Στη δικογραφία των παιδιών εντοπίζεται επιστολή, ανώνυμη και χειρόγραφη που έφτασε στην ασφάλεια Ζακύνθου πριν καν βρεθούν νεκρά Αν θέλετε να βρείτε το ζευγάρι, ρωτήστε τον μοναχό Τάδε στο χωριό Τάδε Αυτός θα έχει σκοτώσει Ο μοναχός αυτός είναι γνωστός στις αρχές του νησιού.

Είναι ένας 52χρονος ψευτοκαλόγερος που κυνηγάει άγριες γίδες σε κίνησες χαράδρες. Παλαιότερα είχε κατηγορηθεί για εμπορία βρεφών. Είχε πουλήσει και δύο από τα δικά του παιδιά. Ο ψευτοκαλόγερος είναι γνωστός του Μέντιουμ. Καταλαβαίνετε γιατί με έκαψε αυτή η ιστορία. Θα μπορούσε να είναι η μεγάλη ανατροπή σε ένα κινηματογραφικό αστυνομικό θρίλερ Λόγω των απειλών της προς το κύκλωμα η Μέα απαγάγεται και δολοφονείται Το πτώμα τοποθετείται έξω από τη σπηλιά και ο νεαρός πιλότος παγιδεύεται και κατηγορείται για το φόνο της για τον οποίο και καταδικάζεται Η αδελφή του που ψάχνει την αλήθεια στοχοποιείται και μια κοπέλα που της μοιάζει και έχουν σχεδόν το ίδιο όνομα δολοφονείται στις διακοπές της στη Ζάκυνθο μαζί με τον οραβωνιαστικό της στο νησί που είναι γεμάτο με ανθρώπους που συνδέονται με το πρώτο κύκλωμα.

Ακόμα και ο γιατροδικαστής είναι ο ίδιος. Παρά τα στοιχεία όμως, δεν κλείθηκε ούτε ένας μάρτυρας να καταθέσει. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1990 και έπειτα από αίτημα των γονέων στο σώμα της Ρίας γίνεται για δεύτερη φορά εκταφή. Μου ράγισε η καρδιά στη σκέψη πως αυτό το ανθρώπινο σώμα που παραδόθηκε με τα θάνατον στη φύση για εβδομάδες που νεκροτομήθηκε, που θάφτηκε, που νεκροτομήθηκε ξανά τώρα για τρίτη φορά ήταν και πάλι στο τραπέζι ενός ιατροδικαστή Την εξέταση των ωστών πια αναλαμβάνει ο ιατροδικαστής Θεσσαλονίκης κύριος Βασιλιάδης και το μόνο που κατάφερε να συνεισφέρει στην ιστορία είναι ο εντοπισμός ενός ωστέινου σώματος στον άνω στόμαχο της ρίας, που σημαίνει ότι η κοπέλα δεν έκανε με τους το πιο σύνυθε σύμπτωμα στην περίπτωση θερμοπληξίας.

Τον Ιούνιο του 1991, ο Φάκελος μπαίνει στο αρχείο ως αγνός των δραστών, ξαναβγαίνει το 1992 με παρέμβαση εισαγγελέων του Αρίου Πάγου, ανακρίσεις γίνονται ξανά και ξανά, στον ιατροδικαστή Μιχαλοδημητράκια σκείται δίωξη, οι πατεράδες των παιδιών φεύγουν από τη ζωή και γενικώς φαίνεται όλοι να είναι κολλημένοι σε ένα επίγειο καθαρτήριο.

Έχουν περάσει 39 χρόνια. Η αναζήτηση στις εφημερίδες δεν βγάζει αποτελέσματα εδώ και δεκαετίες. Οι θάνατοι της Ρίας και του Νικήτα δεν εξηγήθηκαν πιστικά ποτέ. Ούτε κανείς τιμωρήθηκε για αυτούς. Από τον Κάυσονα μέχρι το κύκλωμα εμπορίας βρεφών δέκα μεθυστορήματα δρόμος Το ναυάγιο φωταγωγήθηκε από ψηλά μπήκαν κάγκελα στον κρεμό και έγινε έκτοτε το σύμβολο του νησιού και της ομορφιάς του Η θέα από ψηλά είναι καθυλωτική Άραγε να πρόλαβον οι κοίτας και η ρεία να δουν ένα τελευταίο ηλιοβασίλεμα

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00