Από ποιον προσπαθείς να φύγεις…

Κάποιες φορές δεν φεύγεις από έναν άνθρωπο…

Φεύγεις από τις αναμνήσεις σου.

Από τις πληγές που δεν έκλεισαν.

Από τις σιωπές που έγιναν πιο βαριές κι από τις λέξεις.

Αλλάζεις δρόμους, πρόσωπα, συνήθειες…

Ελπίζοντας πως κάπου αλλού θα βρεις τη γαλήνη που έχασες.

Μα όσο μακριά κι αν πας, η ψυχή σου ταξιδεύει πάντα μαζί σου.

Κουβαλά τις απώλειες, τις απογοητεύσεις, τις αγάπες που τελείωσαν και όλα εκείνα τα ανείπωτα συναισθήματα που δεν βρήκαν ποτέ τον δρόμο να βγουν στο φως.

Κι έρχεται μια νύχτα που καταλαβαίνεις…

Δεν χρειάζεται πάντα να είσαι δυνατός.

Δεν είναι αδυναμία να λυγίζεις.

Δεν είναι αποτυχία να κουράζεσαι.

Και δεν είναι ντροπή να παραδέχεσαι πως κάποιες πληγές ακόμη πονάνε.

Γιατί η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο να ξεφεύγεις από το παρελθόν σου…

Βρίσκεται στο να συμφιλιώνεσαι με τον εαυτό σου.

Να του συγχωρείς όσα δεν κατάφερε.

Να του επιτρέπεις να νιώθει.

Να του χαρίζεις την αγάπη και την κατανόηση που τόσο συχνά αναζητούσε στους άλλους.

Γιατί ίσως ο άνθρωπος που έχει περισσότερο ανάγκη την αγάπη σου… είσαι εσύ.

Και ίσως η πιο δύσκολη επιστροφή της ζωής σου να είναι εκείνη που θα κάνεις κάποτε στον ίδιο σου τον εαυτό.