Καλοκαίρι & shut down
Μη σου ΤύχειΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Γιατί το καλοκαίρι "σβήνουμε" λίγο παραπάνω;
Που πηγαίνει όλη αυτή η μανία για παραγωγικότητα;
Don't forget to Follow • Rate • Share with friends 🏳️🌈💜
Learn more about the creator & projects HERE
Join on social media: @vickyvosnidou | @mi_sou_tyxei
__________________________________________________
#μησουτύχει #queerpodcast #καλοκαίρι #παραγωγικότητα
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Ε, κανόνισε να βγούμε και να σκάσει η μύτη καμιά τρελή πρόην σου με GLX και σφυροδρέπανα. Δεν το ζω αυτό ρε μαλακί. Εγώ λέω να κάτσεις να γράψεις ένα βιβλίο με όλες τις περιπτωσάρες που σου έχουν τύχει. Ή μήπως να το κάνω podcast. Ακούς το Μίσου Τύχη με τη Βίκυ Βοσνίδου. Γεια σας πολύ χωροπλάσματα, καλώς ήρθατε στο Μίσου Τύχη, είμαι η Βίκυ.
Έχω ανοιχτό κλιματιστικό και μάλλον το ακούτε. Έχουμε μπει στα έγκατα του καλοκαιριού πια. Τα κλιματιστικά θέλουν συντήρηση. Και όταν καταλαβαίνεις ότι θέλεις συντήρηση ένα κλιματιστικό, θα σου πω εγώ ένα πάρα πολύ χαρακτηριστικό σε περίπτωση που δεν έχεις πάρει κάποιο άλλο σημάδι. Ένα κλιματιστικό θέλει συντήρηση όταν αρχίζει και μυρίζει πόδι φαντάρου.
Κλείσου λίγο να πούμε. Όχι, δεν έχω μυρίσει πόδι φαντάρου. Έχω μυρίσει πόδι μη φαντάρου που μύριζε χειρότερα. και με έχουν πληροφορήσει για την όλη ευωδία. Εάν ανοίξεις το κλιματιστικό σου λοιπόν και αρχίζει και αναβλύζει το χαλασμένο τουρσί, τότε ήρθε η ώρα για να τα σκάσεις στον ψυκτικό. Και ήρθε και αυτή η ώρα και για μας, για να μην πεθάνουμε εδώ μέσα από την πόχαλη.
Δηλαδή εγώ πριν ανοίξω το μικρόφωνο άφησα το κλιματιστικό μαζί με τις μπαλκονόπορτες, έτσι κάνα μισάωρο, ο Χουβαρδάς λέει, ο Κρίσος, και όταν επανήλθε στη φυσιολογική του ροή έτσι όταν σταμάτησε να αναβλύζει η αηδία τότε μπήκα και εγώ στο στούντιο, δεν το έχω κλείσει ακόμη και δεν βλέπω να σας κάνει και τίποτα στην κυματομορφή που βλέπω μπροστά μου οπότε μάλλον θα το αφήσω για να μην πεθάνω εδώ μέσα.
Σας ευχαριστώ για ακόμη μία φορά που είστε εδώ και ακούτε έτσι αυτές τις γλαφυρές περιγραφές σε αυτό το podcast. Εάν σας αρέσει μπορείτε να το ακολουθήσετε, να το βαθμολογήσετε, Να το στείλετε σε άλλους φίλους που χρειάζονται συντήρηση στα κλιματιστικά τους. Πάτε σπίτι τους βρωμάει ο τόπος και σου λένε έλα μωρέ ιδέα σου είναι.
Ναι ναι σε αυτούς τους φίλους μπορείτε να στείλετε αυτό το podcast. Το χειμώνα κάπως καθαρίζει η ατμόσφαιρα. Το καλοκαίρι όλα μυρίζουν λίγο παραπάνω. Δεν είμαστε μόνο εμείς οι άνθρωποι που υδρώνουμε. Υδρώνει όλος ο τόπος. Γιατί λες έξω αναπνέει δράκος έχει ξεράσει κιόλας. όταν ο Δήμος δεν ψήνει να δουλέψει και να μαζέψει τα σκουπίδια επίσης αναβλύζει και ο δρόμος.
Το μαγικό με την οδό που μένω είναι ότι οι πολυκατοικείς είναι τόσο κοντά μεταξύ τους επίσης κάνει κάπως και ένα γάμα και είναι σαν ένα κλειστό φιαλίδιο. Αέρας υπάρχει, αέρα δεν βλέπουμε. Είμαστε έτσι μέσα σε έναν κλειστό θάλαμο βρώμας. Και αν τα σκουπίδια έχουν κάτσει κάτω σε σημείο που τις προάλλες δεν μπορούσαμε να ξεπαρκάρουμε γιατί μπροστά και πίσω από το αμάξι ήταν σκουπίδια, όλο αυτό το μαγικό κομποζίσιον της καθαριότητας έρχεται και συσσωρεύεται στην δική μας μικρή καψουλίτσα εδώ στην πανέμορφη αυτή εδώ που μένουμε.
Έχουν αρχίσει στο μεταξύ και να σκάνε και οι πρώτες ειδοποιήσεις από την πολιτική προστασία και λέμε όλοι κάθε χρόνο τα ίδια πράγματα, κάθε χρόνο εμπρισμοί, φωτιές, απροσεξίες. Κι έχω εδώ την γιαγιά απέναντι. Καλησπέρα σας αν ακούτε αυτό το podcast. Η τύπη σαν καπνίζει και ρίχνει αναμένο τσιγάρο κάτω ρε στον δρόμο. Περνάς. Νάτης. Στον πούτσο της.
Μπορεί να σου έρθει ένα μένο ο μάλμπορος στο κεφάλι Της προάλλης το είδα έφυγε πάνω σε μια οροφή αυτοκινήτου Μπορούμε, λέω εγώ τώρα, μπορούμε έστω να τηρούμε τα στοιχειώδη Να σβήνουμε τα τσιγάρα μας, λέω εγώ τώρα Η άλλη έχει τα σάκια Έχει τα σάκια μαλάκα στο μπαλκόνι Την έχω πετύχει να το σβήνει το τσιγάρο στο τα σάκια Αλλά ούτε καν Θέλει να ακούει το τούκ του τσιγάρου να πέφτει πάνω στις οροφές των αυτοκινήτων στα κεφάλια μας.
Γουστάρει, ναι. Είναι η ίδια τύπησα που κάθε φορά που πάει να βρέξει πλένει τον μπαλκόνι. Η γειτονιά των ηλιθίων εδώ πέρα. Γενικά για εμένα το καλοκαίρι είναι αυτό που νιώθουν οι περισσότεροι άνθρωποι πάνω στην αλλαγή του χρόνου. Ότι ξεκινά ένας νέος χρόνος, μία αναγέννηση, νέοι στόχοι, νέα ψυχολογία. Εγώ δεν το νιώθω αυτό στην αρχή του χρόνου. Το νιώθω πάντα το καλοκαίρι. Πάντα το καλοκαίρι ένιωθα σαν να γινόταν μια ανάπλαση των πάντων μέσα μου.
Ερχόταν στην ενδειτοποίηση για πολλά πράγματα, γιατί κάθε χρόνο εξελισσόμαστε οι άνθρωποι και για μένα αυτό το ορισέδι γίνεται τώρα. Οπότε ξαναρχίζω μετά το καλοκαίρι έχοντας επαναπροσδιορίσει τα θέλω και τους στόχους μου, έχοντας κάνει ένα ρεζουμέ του τι πέρασε, πώς το διαχειρίστηκα όλο τον υπόλοιπο χρόνο κτλ. Και νιώθω ότι ανανεώνομαι, νιώθω ότι συνεχίζω την πορεία μου σαν ένας άλλος άνθρωπος με πιο όριμο mindset και μεγαλύτερη σταθερότητα, ψυχολογική κυρίως.
γιατί έχω κάνει την πάυση μου και έχω κάνει το review μου του τι πέρασε και πώς το κάνω αυτό ακούγοντας αυρή λαβίνω όλη μέρα. Καλά, όχι μόνο. Παίζω και λίγο ταμαγκότσι εντάξει, ψυχοθεραπεία. Αυτό που με βοηθάει στην πραγματικότητα είναι ότι το καλοκαίρι λόγω ζέστης έτσι είμαι και πιο δυσκίνητη να το πω. Όχι ότι τον υπόλοιπο χρόνο το αίμα μου τρέχει μες στο σώμα από την κινητικότητα Γιατί είμαι και ένας άνθρωπος που η μεγαλύτερη κίνηση που έχει το αίμα μου είναι στην περίοδο.
Αλλά το καλοκαίρι κατάλαβες, είμαστε όλοι λόγω της ζέστης λίγο πιο δίσκαμπτοι. Αρχίζει και μπαίνει και η δουλειά σε πιο χαλαρούς ρυθμούς, οπότε κοιτάζω να τα κλείνω όλα. Κλείνω λοιπόν τον υπολογιστή νωρίς, εφόσον μπορώ και ορίζω τη δουλειά μου πια ασμίγαμα ο τον εαυτό μου και το καλοκαίρι. Δηλαδή λέω βήκεξες λίγο έλεος πια, εντάξει αρκετά σε γαμήσαμε όλο το χρόνο Το κακό αφεντικό του εαυτού μου ξέρω εγώ Και εφόσον τα κλείνω όλα, απλά χάνομαι στις σκέψεις μου και κοιτάζω το ταβάνι Τελείως μη παραγωγικά Γιατί εάν καλοσκεφτείς πότε κοίταξες τελευταία φορά το ταβάνι και άρχισες να ονειροπολείς Ή απλά να χάνεσαι και να μην σκέφτεσαι τίποτα νομίζω ότι θα συνειδητοποιήσεις ότι έχει πέρασει αρκετός καιρός από τότε.
Νομίζω ότι δεν είμαι μόνη σε αυτό. Οπότε υπάρχω σαν μια ασύμβατη μηχανή παραγωγής του 2026 που αρνείται να είναι στην πρέσα full time. Έτσι, σαν μπλε οθόνη error 404, system failed, dream mode is on, please restore BIOS, update available, but user Vicky Vosnidou can't respond. Αυτή είναι η κατάσταση. Έτσι έφτασα εσύ ως τα 28 για να ξαναθυμηθώ πώς είναι να σβήνεις και αυτό πραγματικά ήθελε πολλή δουλειά. Αυτό το να κρατήσεις τον εαυτό σου από τη συνήθεια της πρέσας, να κάνεις μία πάυση και να δώσεις χρόνο.
Πολλές φορές ξεχνάω να αναπνεύσω μαλάκα Ξεχνάω να πάρω το νερό από την κουζίνα Ξεχνάω πολλές φορές να φάω Τι λέμε τώρα Και σας ακούω που με ρωτάτε πότε θα βγει επεισόδιο Αλλά εγώ δεν θυμάμαι πότε καν θα πιω νερό Αυτή είναι η φάση Όλοι έχουμε τον αγώνα μας Όλοι έχουμε τους δαίμονές μας Με κάποιον παλεύουμε τέλος πάντων Εγώ παλεύω με την αφιδάτωση Και σκέφτομαι όλα αυτά και λέω Ποιος, εγώ που για να νιώθω ότι έχω λόγο ύπαρξης πρέπει να κάνω όλη μέρα κάτι παραγωγικό και δημιουργικό Εγώ κατάφερα να πατήσω μία παύση, να κλείσω τον υπολογιστή μία ώρα αρχίτερα Ενώ θα μπορούσα να δουλεύω μέχρι τις 12 το βράδυ ας πούμε New software is available, please don't shut down until the update is ready ξέρω εγώ Αλλιώς θα ένιωθα μια άχρηστη τεμπέλα που στο τέλος της ημέρας θα ερχόταν ράιδα της παραγωγικότητας να μου πάρει τα λεφτά από τον κουμπαρά για τιμωρία ξέρω εγώ Οπότε για να μην έρθει αυτή η νοητή τιμωρία ας τιμωρήσουμε λίγο εμείς τον εαυτό μας να προλάβουμε το τίποτα εν τω μεταξύ
Και πραγματικά ξέρω ότι δεν είμαι μόνη σε όλα αυτά τα δύσκολα και η μόνη με τέτοιες σκέψεις Όλο αυτό είναι η πολύ ωραία καλωστημένη λούπα που καλό αίσθησε αυτός ο κόσμος. Ο κόσμος που σε θέλει να τρέχεις συνέχεια για να νιώθεις χρήσιμος. Και όσο μιλάω με διαφορετικούς ανθρώπους τόσο καταλαβαίνω πόσο κοινές σκέψεις έχουμε όλοι.
Ξανασηκώνω το κεφάλι και κοιτάζω το ταβάνι Και σκέφτομαι μπορώ να γίνω πάλι 12 Να παίζω μιλάκια και ψήρες στην αλάνα Μπορώ αρκεί να μαζευτούμε πολύ Με την ίδια ψυχική κούραση Γιατί οι ψήρες δεν παίζονται με ένα άτομο Οπότε να καβατζώσουμε έτσι μια αλάνα Γιατί μόνη μου δεν μπορώ να παίξω ψήρες Αν έκανα ποτέ κάποιο meet up θα ήταν όρος Δεν έρχομαι αν δεν παίξουμε όλοι μαζί ψήρες Σε ευχαριστώ που ήσουν μαζί μου για ακόμη ένα επεισόδιο.
Εάν σου αρέσει αυτό το podcast, το ακούς ενώ πλένεις πιάτα, μπορείς να μου ρίξεις ένα follow, μπορείς να το μοιραστείς με άλλα πολυχρωμαπλάσματα, να ενεργοποιήσεις το καμπανάκι για να σου έρθει ειδοποίηση για το επόμενο επεισόδιο και μέχρι την επόμενη φορά, κοίτα, μη σου τύχει.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα