Skip to content
PodBase
#108 | Προπονητές στον 21ο αιώνα: Ούτε μάγοι αλλά ούτε άχρηστοι με το πιστόλι στο κρόταφο για άμεση επιτυχία!

#108 | Προπονητές στον 21ο αιώνα: Ούτε μάγοι αλλά ούτε άχρηστοι με το πιστόλι στο κρόταφο για άμεση επιτυχία!

Μια στιγμή παραφροσύνης
Σεπτέμβριος 03, 2026 00:34:34 Επεισόδιο 108
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Σε μια εποχή Fast Food επιτυχιών στον 21ο αιώνα χωρίς να υπάρχει υπομονή οι προπονητές δεν μπορούν να περιμένουν να περάσει το πλάνο τους και από ήρωες γίνονται άνεργοι σε μια νύχτα! Το χειρότερο πως μετά μπορεί να περάσει καιρός μέχρι κάποιος να τους εμπιστευθεί ξανά! Θυμάστε τον Ντι Ματέο, τον Βίλας Μπόας τον Αρμίν Βε, τον Μανέ, τον Λάουντρουπ, τον Μάσιμο Καρέρα;

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Έλα, παιδί μου, ο Παναθηναϊκός! Τρία λεπτά που είναι τελειώσει το παιχνίδι, παγώνει το Άμστερνταρ. Μέση πάει για το 4-1. Ταλαιπωρεί τους πάντες και τα πάντα πάνω στο Ναλμούνια. Το σουτ 4-1. Καραία από τον Λιονέλ Μέση. Κεφαλιά του Τσάρτα, κεφαλιά 3-1 για την ΑΕΚ ο Νικολαίδης. Είναι εκπληκτικό. Ένα γολ τίμα για την ΑΕΚ. Το ωραίο το ψαλίδι, ένα καταπληκτικό γκολ από τον Γκάρεν Βέιλ.

Μες στην περιοχή η παραπερνάει 3-2 ο Ολυμπιακός. Είναι απίστευτο αυτό που σημαίνει. 3-2 με το Θιντόκαρσον. Εδώ είναι μια στιγμή παραθροσύνης. Χαίρετε, ακόμα μια στιγμή ποδοσφαιρικής παραθροσύνης με το επεισόδιο μας σήμερα να ασχολείται με το πόσο fast food στον 21ο αιώνα έχει γίνει η δουλειά των προπονητών. Ναι, υπάρχουν αυτοί που μένουν καιρό σε ομάδες, ναι, υπάρχουν αυτοί, ειδικά μετά το 2010-2015, πάντως είναι όλο και λιγότεροι, που κάθονται ένα διάστημα, έχουν την ευκαιρία να δημιουργήσουν, έχουν την ευκαιρία να δουλέψουν, υπάρχουν όμως και εκείνοι που εμφανίζονται, δουλεύουν, μπορεί να κάνουν επιτυχία μπορεί να κάνουν μια επιτυχία και μετά μια αποτυχία αυτό συνέβαινε πάντα άλλωστε αυτή είναι και η δουλειά των προπονητών δεν μπορείς να έχεις παντού μόνο επιτυχίες αλλά εδώ πια μιλάμε για μια κατάσταση σχεδόν ναρκοπεδίου για τους προπονητές υπάρχει μια θα λέγατε λίωτη λίστα σχεδόν 80 με 90 ονόματα κάθε καλοκαίρι και κάθε χειμερινό μεταγραφικό παράθυρο

αλλάζουν, ακούγονται πολύ, οι ομάδες αλλάζουν πολύ πιο γρήγορα προπονητές. Φέτος στην Premier League εννέα ομάδες έχουν καινούργιο προπονητή. Ο Αρτέτα είναι ο μοναδικός από τις ομάδες κορυφής μαζί με τον Έμερη στην Αστροβίλα που είναι στον πάγκο του ενώ πέρσι ήταν κάποιοι άλλοι. Επίσης, στις λίστες αυτές θα δούμε προπονητές που είναι μερικοί είναι περίπου 30 πρόσωπα μερικοί από αυτούς αρκετά γνωστοί μερικοί λιγότερο γνωστοί αλλά αυτή τη στιγμή είναι εκτός αγοράς.

Όλα τα τελευταία 20 χρόνια είδαμε οι εποχές πρώτα απ' όλα να πούμε κάτι πάρα πολύ απλό. Οι εποχές σε Ράλεξ Φέργισον το 1986 μέχρι το 2013 στη Μάνιστερ Γνάιτεν και στην αρχή μάλιστα να μην κερδίζεις και τίποτα έχουν περάσει. Δεν υπάρχει κανείς προπονητής που θα αντέξει 2, 3, 4 χρόνια εδώ δύο, τρεις, τέσσερις μήνες δεν αντέχουν σε πάγκους κάποιοι αν δεν κάνουν κάποιες νίκες, δύο, τρία, τέσσερα χρόνια χωρίς τίτλο.

Η εποχή Βενγκέρ επίσης έχει περάσει. Ο Βενγκέρ πήγε το 1997 στην Arsenal, εκεί εκείνη τη σεζόν, το 1996-1997 ήταν το ξεκίνημά του, το πρώτο πέρασμα ποτέ από ένα τέτοιο πρωτάθλημα. Νωρίτερα ήταν στη Μονακό, είχε κάνει επιτυχία με τη Μονακό, πήγε στην Ιαπωνία στο ενδιάμεσο τότε τον Βενγκέρ πήγε να τον φέρει ο Σοκράτης Κόκαλης στον Ολυμπιακό, ήρθε, μίλησε δεν συμφώνησε, πήγε στην Ιαπωνία μετά πήγε στην Άρσναρ και από εκεί έφυγε από την Άρσναρ πια το 2018. Έμεινε τόσα χρόνια έφτιαξε φοβερές ομάδες στην Άρσναρ, έπαιξε φοβερό ποδόσφαιρο η Άρσναρ δημιουργήσε την μοναδική η ομάδα που έχει πάρει το πρωτάθλημα ηττήτη στην Αγγλία στον 20ο αιώνα, στον 21ο αιώνα ουσιαστικά το κατάφερε με την παρουσία της ομάδας των 49 αγώνων χωρίς ήττα, των Invincibles 2003-2004.

Στον 20ο αιώνα δεν το κατάφερε κανείς να τερματίσει αιτήτητος και στον 19ο αιώνα, δηλαδή το 1888, το έχει καταφέρει η Preston North End. Και μόνο αυτό καταλαβαίνει κανείς πόσο σημαντικό είναι. Το δεύτερο είναι ότι αυτά τα 49 παιχνίδια πόσο δύσκολο είναι. Κάπου ήταν τα 42 μάτς της Νότιχαμ Φόρεστ, μεταξύ δύο διαφορετικών σεζόν βέβαια, που έγιναν μεταξύ του 77-78 και του 78-79.

42 παιχνίδια σε μια εποχή αδυσόπιτων αγώνων στον Αγγλικό Ποδόσφαιρο. Μπορούσες να παίξεις και μες στις 24 ώρες δύο διαφορετικές αγωνιστικές. δεν υπήρχαν αυτά τα να είναι μήνυμο 72 ώρες, αποστάσεις και κάτι τέτοια μεταξύ των παιχνιδιών. Μετά ήρθε αυτό το απίστευτο 49 μάτς του Βενγκέρ, πλησίαση Λίβροπλου με τα 44 μάτς που έκανα ήττιτη στην εποχή του κλόπου, τον Γενάρη του 2019, μια ήττα από τη Μάνιστερ Σίτι, μέχρι την ήττα τον Φεβρουάριο του 2020, έναν χρόνο και έναν μήνα αργότερα, από την Watford, επίσης με ένα τρομερό σερί, μάλιστα της Liverpool το σερί αυτού των 44 αγώνων, περιλάμβανε 39 νίκες, 44 παιχνίδια.

Σχεδόν αδιανόητο. Από την άλλη πλευρά, κόσμος να μείνει στον πάγκο όπως έκανε ο Γκουαρδιόλα 10 χρόνια στη Σίτι, σε αυτές τις εποχές, του 21ου αιώνα, βέβαια είχε πάρα πολλές επιτυχίες, και να φύγει στο τέλος και μόνος του, επίσης, σιγά σιγά, δεν υπάρχουν και δεν θα υπάρχουν τα επόμενα χρόνια. Ο Κλόπ έμεινε επίσης σχεδόν 10 χρόνια, 9 χρόνια έμεινε στη Λίβαρπουλ, της άλλαξε όλη τη σύγχρονη ιστορία, πήρε τίτλους, αποχώρησε, πιθανώς θα περνήκε περισσότερος αν δεν έπεφτε πάνω στην εποχή η Σίτι και ο Γουαρδιόλα.

Ο Αρτέτα μόνο δείχνει αυτή τη στιγμή να μπορεί να αντέξει στην Αγγλία το να μείνει καιρό στο πάγκο μιας μεγάλης ομάδας. προσλήφθηκε το 19 προς 20 τον στήριξαν τον στήριξαν και στο πολύ δύσκολο ξεκίνημα του 2021 και η Arsenal θυμίζω ότι ξεκίνησε το προγράφημα με τρεις ήττες από την Bradford 2-0 από την Chelsea 2-0 και 5-0 αντιμανιστές ήδη. 0-9 τέρματα τρεις ήττες και όμως η διοίκηση και τον στήριξε και του πήρε παίχτες την πρώτη χρονιά του εκείνη την ολόκληρη την προηγούμενη που ήταν η πρώτη του πλήρης σεζόν έδειξε κάποια δείγματα είχε πάρει το κύπελο το καλοκαίρι του COVID το 2020 το 2021-2022 πλησίασε να βγάλει την Arsenal στο Champions League, βγήκε πέμπτος από την επόμενη χρονιά άρχισε να διεκδικεί το πρωτάθλημα.

Δεύτερος, δεύτερος, δεύτερος για να καταφέρει να πάρει τελικά τον τίτλο και να πάει και η Arsenal σε ένα τελικό Champions League μετά από 20 ολόκληρα χρόνια. Και αυτό όμως σιγά σιγά τελειώνει. Για να δούμε λοιπόν γενικά δεξιά και αριστερά ποιοι είναι αυτή τη στιγμή που υπάρχουν ονόματα που δεν έχουν δουλειά. Δεν έχει δουλειά ο Γκάρεθ Σάουτ Γκέιτ που πήγε την Αγγλία σε δύο τελικούς γιούρο. Η Αγγλία που δεν είχε παίξει τελικό σε μεγάλη διοργάνωση από το 1966 από την κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλου.

Στα χέρια του Σάουτ Γκέιτ που ξεκίνησε το 2016 ως υπηρεσιακός στον Πάγκο και βλέπουμε έφτασε στους ημιτελικούς του Μουντιάλ το 2018 και μετά έπαιξε τελικό στο Euro το 2021, το Euro που μετράει 2020 και ξανά τελικό το 2024. Παρ' όλα αυτά δεν έχει έρθει κάποιος να του κάνει μια πρόταση και να του πει έλα εδώ να μας αναλάβεις. Άνεργος αυτή τη στιγμή μετά το Μουντιάλ είναι και η περόπτης Νάικιλσμαν. Δεν τα πήγε ούτε στην Bayern καλά ούτε στην Εθνική Γερμανία. Άνεργος είναι ο Άρνες Σλότ, πρωταθλητής με τη Λίβερπουλ, μόλις ανέλαβε μετά τον Κλοπ, νωρίτερα πρωταθλητής και με τη Φέγενορτ, κανονικά πρωταθλητής και με την Αλκμαρ, τη χρονιά που οι Ολλανδίδες ολοκλήρωσαν τη σεζόν του COVID το 19-20, δηλαδή με τρεις διαφορετικές ομάδες πρωταθλητής, ένα τελικό κόνφερνς λίγη με τη Φέγενορτ και όμως αυτή τη στιγμή λέγανε όλοι θα αναλάβει την Εθνική Ολλανδίας.

Δεν πήγε σε αυτόν η Εθνική Ολλανδίας, πήγε στον Τσάβη. Ένας άλλος, άνεργος αυτή τη στιγμή, είναι ο Ρομπέρτο Μαρτίνερ. Πώς κατάφερε ένας δημόσιος σχεσίτης προπονητής γιατί περί τέτοιου πρόκειται να κασάρει, να εξαργυρώσει ένα κύπελο που πήρε με τη Βίγκαν κάποτε το 2013 πέφτοντας η Βίγκαν, κέρδισε τη Σίτι του Μαντσίνη που είχε αρχίσει να καταχτά τίτλους.

να βρεθείς ξαφνικά στο πάγκο της πιο χαρισματικής φουρνιάς που είχε ποτέ το Βέλγιο στην ιστορία του και μετά να πας και στην Εθνική Πορτογαλίας, είναι επιτυχία. Ένας άνθρωπος που κανέναν δεν έχει πείσει ότι πραγματικά είναι κάτι ιδιαίτερο. Υπάρχει ο Ρόνι Κούμαν και αυτός είναι άνεργος. Σε κάποιες ομάδες δούλεψε καλά. Σε κάποιες ομάδες όμως απέτυχε παταγωδός.

Μία από αυτές στην Αγγλία ήταν η Εύερτον. εκεί και αν απέτυχε. Μετά από την πολύ καλή παρουσία που είχε κάνει με τη Σανθάντον. Απέτυχε για μένα και στην Εθνική Ολλανδίας. Ο Κούμαν είχε πάθει στραπάτσο και με τον Άγιαξ. Γενικά είναι ένας προπονητής πάντως που έχει κάνει και μερικά ενδιάμεσα καλά περάσματα. Άνεργος και αυτός πάντως. Υπάρχουν αυτοί που περίμενες ήδη να δουλεύουν κάπου. Ο Αντώνιο Κόντε.

Ο Ερνέστο Βαλβέρδε, ο Μαρθελίνο όλοι αυτοί αυτή τη στιγμή είναι εκτός αγοράς, ο Σέριο Κουνσέισαο ο Βιτώρ Περέιρα ο Στέφανο Πιόλη ο Έντερ Σαράμπια ο Ρόμπι Φαν Πέρση ο Κάσπερ Χιούλμαντ ο Τόμας Φραγκ που έφυγε την Μπρέτφορν μετά από αυτό το ωραίο πράγμα που δημιούργησε πήγε στη τότε να μην φάγει τα μούτρα του άνεργος, ο Τιαγκο Μότα άνεργος, ο Σοντάης βγαίνει κάνει διάφορα πηγαίνει σε podcast στην Αγγλία να συζητήσει να φαίνεται το πρόσωπό του να φαίνεται αλλά μετά την απόλυση του από την Ότιχα άνεργος κι αυτός με καλή δουλειά πάντως την Μπέρνλι επί σειρά ετών, την Μπέρνλι την ανέβασε την σταθεροποίησε, την έβγαλε μέχρι και Ευρώπη την Μπέρνλι ο Σοντάης, έσωσε και την Εύερτον μετά, δεν μπορεί να πει κάποιος ότι είναι κακός προπονητής, αλλά κι αυτός αυτή τη στιγμή κανείς δεν πήγε να του πει έλα να μας σώσεις. Ο Έντι Χάου είναι αυτή τη στιγμή άνεργος. Ο Έντι Χάου που είδε ότι η Νιου Κάστλ είχε θέματα είδε τη διοίκηση να τον αδειάζει να δίνει τον έναν πόδο σφαιριστή

μετά τον άλλο. Δεν μπορώ να πω ότι αυτή τη στιγμή επειδή είναι ένα καλό ξεκίνημα η Νιου Κάστλ και έχει κάνει και καλές μεταγραφές θα τον βοηθήσουν και τον καινούριο προπονητή που ήρθε Το Ιάσι λέει αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Είναι ότι τον Χαου που την παρέλαβε την Νιου Κάστλ στον ζώνη του υποβασμού και μέσα σε 1,5 χρόνο την έβγαλε στο Champions League και μέσα στα επόμενα χρόνια της πήρε τον πρώτο της τίτλο το 1969 που είχε πάρει το κύπελο διεθνών εκθέσεων ας πούμε το σημερινό Conference η Europa League πείτε το πώς θέλετε.

Από το 1955 δεν είχε πάρει τίτλο στην εσωτερική διαδικασία της Αγγλίας και πήρε εκείνο το καραμπάο καπ, το λίκ απ με την νίκεπη της Λίβερπουλ χάρης στον Χάου και με πολύ ωραίο ποδόσφαιρο. Νωρίτερα ο Χάου είχε φτιάξει και το μικρό θαύμα της Μπόρνμουφ που όταν την πρώτο ανέλαβε ήταν στη Λίγκ 2 και με μείον βαθμούς και κατάφερε να τη σώσει και να τερματίσει και στο μέσο της βαθμολογίας όχι απλώς να τη σώσει και ξεκινήσε με μείον 11 με μείον 13 κάτι τέτοιο την χρονιά Ιμπορμουρτ το 2008-2009 τα επόμενα χρόνια την ανέβασε σκαλί σκαλί, την έφερε στην Πρέμιερ Λίγκ την κράτησε στην Πρέμιερ Λίγκ και μετά έφυγε και πήγε κάποια στιγμή στη Νιου Κάσσελ είναι προφανές το ξύμορο που συμβαίνει σε μια εποχή επαναλαμβάνω fast food μπαίνεις, παίρνεις έναν προπονητή μπορεί να κάνει και κάτι, μπορεί να μην κάνει και τίποτα μπορεί να φύγει και μπορεί να μην τον ξαναζητήσει κανένας ή μπορεί και να κάνει επιτυχία να σε βγάλει μια Ευρώπη και μετά να μην τον ζητάει κανένας.

Η λίστα φουσκώνει με άνεργους. Μερικοί θεωρούνται και ελίτ. Οι θέσεις της μεγάλης ομάδας παραμένουν μερικές φορές κενές, γεμίζουν κανένα φορά με αμφιλεγόμενες επιλογές. Η απάντηση είναι ότι έχει μεταμορφωθεί η ανθρωπογεωγραφία των ιδιοκτητών των ομάδων. έχει τελειώσει αν θέλετε και η υπομονή όλοι επίσης τρέμουν ειδικά στην Premier League το να υποβιβαστούν ζημιά, τεράστια ζημιά επίσης και σε άλλες χώρες το να κινδυνεύσεις είναι πρόβλημα στην Αγγλία κάποτε και δεν είναι μόνο η περιπτώση που σας είπα ο Σεράριξ Φέργιουσον μετά τις ειδών τρεις δεκαετίες 27 χρόνια ήταν στο Πάγκο της United ούτω Βενγιέρ μετά 22 χρόνια στην Arsenal. Ο Bobby Robson κάποτε κάτσε στο πάγκο της Ipswich αυτός τη δημιούργησε και την ξανά έκανε υπολογίσιμη δύναμη την Ipswich στο ελληνικό πρωταγωγικό από το 1969 μέχρι το 1982. 13 ολόκληρα χρόνια. Ο Bill Shankly πήρε τη Λίβερπουλ στη β' κατηγορία την έκανε μια ομάδα μέσα στις 15 χρόνια που τη φοβόντουσαν όλοι, που πήρε τίτλους πήρε τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο στην ιστορία

της Λίβερπουλ το 1973 Για το 1974, αφού της χάρισε και το δεύτερο κύπελο στην ιστορία της μετά το πρώτο πάλι στα χέρια του, το 1965, είπε έναν δύο ξαφνικά και ο Τσεφνιδίας σε όλους. Τον διαδέχθηκε ο Μπο Πέισλι, ο οποίος έμεινε 9 χρόνια. Τη πρώτη χρονιά βγήκε δεύτερος. Θεωρητικά απέτυχε. Ψηκά δεν απέτυχε, γιατί τα επόμενα χρόνια πήρε 6 πρωταθλήματα σε 9 χρόνια και 3 κύπελα προλτήρων, 3 της Ambiance League με τη Λίβερμπ.

Ο Μπρέιαν Κλάφ πέτυχε με την Derby County, την ανέβασε, πήρε πρωτάθλημα, την πήγε στα ημιτελικά του κυπέλου προεδριατριών, έφυγε, πλακώθηκε με τον πρόεδρο, πήγε στη Leeds United, την κορυφαία ομάδα εκείνης της εποχής για 11 τουλάχιστον χρόνια στο αγγλικό πρωτάθλημα, καθώς ο Ντόν Ρέβι, ο προπονητής της Λίτς, είχε μετακινηθεί στη θέση του προπονητή της Εθνικής Αγγλίας, άντεξε καλά-καλά 40 κάτι μέρες, 43 μέρες κάπου τόσο, απολύθηκε και μετά πήγε στην Ότιχα Μφόρες, την πήρε 17η στη Β κατηγορία, σε δύο χρόνια μέσα την είχε ανεβάσει, την είχε κάνει πρωταθλήτρια Αγγλίας και πήρε μαζί της και δύο Champions League συνεχόμενα, δύο κύπελα προεδριατριών και ένα σούπερ κύπελο Ευρώπης.

Μιλάμε για επικά πράγματα. Έμεινε εκεί 17-18 χρόνια στο πάγκο της, μέχρι που αποχώρησε. Αυτά ήταν μέσος όρος, ελάχιστη θητεία, 11-12, 15 ετών. Αυτά πια τότε δεν ήταν η εξαίρεση, ήταν ο κανόνας. Ο Μπιλ Νίκολσον έμεινε σχεδόν 30 χρόνια, 27 χρόνια στο πάγκο της τότε. Πήρε τα πάντα. Πήρε το πρώτο ντάμπλ που έκανε ομάδα στον 20ο αιώνα.

έμοιαζε αδιανόητο να κάνεις στην Αγγλία πρωτάθλημα και κύπελο ήταν πάρα πολύ δύσκολο για να περάσεις πρώτα απ' όλα δεν υπήρχαν πέναλτι, δεν υπήρχαν όλα αυτά έπρεπε να νικήσεις ένα μάτς για να προκριθείς είτε στο κύπελο είτε στο League Cup ισοπαλία επαναληπτικός στην έδρα του αντιπάλου ισοπαλία ξανά στο γηπωτικό σου γήπεδο ισοπαλία ξανά στο γηπωτικό σου γηπωτικό σου γηπωτικό πέντε μάτς, έξι μάτς Παίζοντας και Ευρώπη, παίζοντας και τα διάφορα, τα μάτια ήταν πάρα πολλά.

Πήρε ένα ντάμπλ το 1961. Αυτός ο τίτλος παραμένει και ο τελευταίος πρωταθλήματος της τότενα, μέχρι και σήμερα, δηλαδή 65 χρόνια σχεδόν αργότερα. Πήρε το πρώτο τρόπεο ευρωπαϊκό για αγγλική ομάδα, το κύπελο Κύπελουχων το 1963. Έχει διαρρήσει τότε την Αθλητικό Ματρίτης με 51, πολύ μεγάλη βραδί του μεγάλου Τζιμι Γκριβς αργότερα πήρε και το κύπελο UEFA το πρώτο κύπελο UEFA το 1972 πήρε διάφορους τίτλους, διάφορα λυκά όποιον τελικό έπαιζε η Τότενα στο Wembley τον κέρδιζε είτε τότενα ήταν στο FA Cup είτε τότενα ήταν στο League Cup ο τελικός της και παρετήθηκε το 1974 μετά από τρεις δεκαετίες σχεδόν γιατί έβρεπε το χουλιγανισμό να έρχεται και αυτά που είδε σε ένα τελικό ο Φέγενορ τότε με πολύ ξύλο μεταξύ των χούλιγκανς Ολλανδών και Άγγλων το 1974 ήταν η σταγόνα ξεχύληση το ποτήρι.

Ο Νίκολσον λοιπόν ήταν ακόμη μια τέτοια περίπτωση ανθρώπου που έμεινε πολύ καιρό σε μια ομάδα και κάποια στιγμή έφυγε. Είχε η περίπτωση του Ρον Γκρινγκουτ που έμεινε 20 χρόνια σχεδόν στο πάγκο της Βέστχαμ. Πήρε με τη Βέστχαμ κύπελο το πρώτο στην ιστορία της το 1964, πήρε την επόμενη χρονιά το κύπελο Κυπελούχων, κερδίζοντας τη μόναχο 1860 στο τελικό η Βέστχαμπ, έπαιζε ωραίο ποδόσφαιρο επί των ημερών του ήταν οι τρεις περίφημοι στάρ της Βέστχαμπ που χάρισαν το παγκόσμιο κύπελο στην Αγγλία ο Μπομπι Μούρο αρχηγός, ο Σερτζεφ Χάρστ με τα τρία γκολ στο τελικό το 1966, ο μοναδικός που έχει μείνει εν ζωή από εκείνη την ομάδα και ο Μάρτιν Πίτερς που επετύχει το τέταρτο κονσουγείο έφυγε ο Γκρινγκουτ κάποια στιγμή και αργότερα ανέλαβε και για λίγο ο προπονητής Εθνικής Αγγλίας στη θέση του ήρθε ο βοηθός του, ο Τζον Λάιλ ο οποίος τις πρώτες τρεις χρονιές που ήταν στο πάγκο κατάφερε να βγάλει την ομάδα στην καλύτερη θέση που είχε πάρει μέχρι τότε να πάρει το κύπελο το 1975

την επόμενη χρονιά να τη φτάσει στην ομάδα στον τελικό του κυπέλου κυπελούχων Ευρώπης. Η West Ham που είχε κερδίσει τη Fulham στο τελικό του FA Cup έχασε από την Underlecht. Μετά υποβιβάστηκε. Εννοείται ότι κανείς δεν συζήτησε να απολυθεί ο προπονητής. Ως ομάδα β' κατηγορίας Championship σήμερα πήρε το κύπελ το 1980 η West Ham κερδίζοντας ένα 0 την Arsenal με έναν κόλ του πολύ σπουδαίου ίσως του σπιδότερου ποδοσφαιριστή που φορέσε τη φανέλα της ποτέ του Sir Trevor Brookings το 1980.

Αυτό παραμένει και η τελευταία κατάκτηση του κυπέλλου Αγγλίας από μια ομάδα μικρότερης κατηγορίας και μετά την ξανανεύασε την ομάδα μέχρι που ξαναυποβιβάστηκε η ομάδα και κάποια στιγμή ο ίδιος αφού την ξανανεύασε αφού είχε υποβιβαστεί για δεύτερη φορά είπε αποχωρώ μετά από σχεδόν 35 χρόνια στο σύλλογο και 17 χρόνια ως πρώτος προπονητής.

Έτσι συνέβαιναν τα πράγματα. Όμως πια η διαδικασία δεν είναι αυτή. Τώρα πια ο κανόνας είναι η γρήγορη απόλυση. Η σταθερότητα κάποτε, εννοείται, ειδικά στις Αγγλικές ομάδες, αλλά αυτό συνέβαινε και στις Γερμανικές, συνέβαινε για πάρα πολλά χρόνια ακόμα και στην Ισπανία. Ο Μιγγέλ Μουνιώθ καθίσε στον πάγκο της Ρεάλ από το 1960 μέχρι το 1974.

τα 14 ολόκληρα χρόνια. Μία από αυτές τις σεζόνι ρεάλ δεν βγήκε καν στην Ευρώπη. Κι όμως ο Σαντιάγω Μπερναμπέου ούτε συζητούσε να τον απομακρύνει. Τελικά το 1973-1974 οι δύο πλευρές με μια κακή χρονιά για τη ρεάλ ήρθαν στο τέλος της σχέσης τους. Ο Μπερναμπέου ευχαρίστησε τον Μουνιόφ και του έδωσε και ένα πολύ καλό χρηματικό ποσό εκείνη την εποχή ως αποζημίωση και προχώρησε φέρνοντας τον επόμενο προπονητή, τον Μίλαν Μίλιανι στο Ιγκοσλάβο, με τον οποίο μάλιστα πήγε ακόμα και στο Βελιγράδι για να φάει στο σπίτι του, να δει που μένει, να συζητήσει μαζί του, να συζητήσει με την οικογένεια.

Συζήτησε ακόμα και με τη γειτονιά του ο Μπερναμπέου για να δει αν τέριαζε σε αυτό που είχε στο μυαλό του για τη Ρεάλ. Ο Μιλιανής πήγε, πήρε τίτλους με τη Ρεάλ, ήταν και ο τελευταίος προπονητής ουσιαστικά που είχε ο Μπερναμπέου, το 1978 έφυγε από τη ζωή, αλλά και αυτό καταλαβαίνετε ότι ο δεύτερος προπονητής που μείνε περισσότερο στη Ρεάλ μετά τα 14 χρόνια του Μιλιόθεν, τα 4,5 χρόνια του Μιλιανής.

Γενικώς βλέπετε πως αλλάζουν οι ομάδες προπονητές και στην Ισπανία εδώ και αρκετά χρόνια οι ομάδες των Βάσκων κρατάνε κάπως προπονητές τους λίγο παραπάνω. Στην Αγγλία έχουν γεμίσει από Αμερικανούς ιδιοκτητές και αυτοί αντιμετωπίζουν το ποδόσφαιρο όπως πολλές φορές αντιμετωπίζουν μια επενδυτική περίπτωση, μια start-up, μια εταιρεία γενικώς.

Όταν δίνουν επίσης 150, 180, 200, 250, 300 εκατομμύρια ένα καλοκαίρι για παίχτες, περιμένουν άμεσα αποτελέσματα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει. Έτσι κι αλλιώς. Δεν υπάρχει περιθώριο για χτίσιμο. ο προπονητής σε τέσσερις μήνες, πέντε μήνες φαίνεται φοβερός και μετά ξαφνικά πέμπτο και εκτομή να κάνει έξι είτε σε οκτώ παιχνίδια, έφυγε.

Αν δεν είσαι καλός σε πολλά διαφορετικά μέτωπα ταυτόχρονα, να μπορείς να διαχειρίζεσαι την ομάδα σου, να παίρνεις αποτελέσματα, διαχείριση από διεκτηρίων, καλή επικοινωνία με τους ιδιοκτήτες, μερικές φορές είναι και περίεργοι, ικανοποίηση των απαιτήσεων των παιχτών, πόσο περνάνε τα χρόνια είναι όλο και περισσότερα πολλά παιδιά είχε πει κάποτε ο Φέργισον ότι λυπάμε τους προπονητές του μέλλοντος που θα έχουν να κάνουν με 22, 23, 24 πολυεκατομμυριούχους τα ποδητήρια. Τελικά μερικές φορές θα έχουν να κάνουν και με 35 και με 40 και με 45 όπως αποδείχθηκε ας πούμε στην περίπτωση της Τσέλσι που κανείς δεν ξέρει πόσους ακριβώς παίχτες έχει στο Ρόστερ της.

Αν δεν πάνε τα πράγματα καλά τετράμινο, πεντάμινο, εξάμινο δεν βγάζεις. Οι σύγχρονοι μάνατζερ καλούνται, οι μάνατζερ, οι προπονητές, να λειτουργήσουν σε ένα περιβάλλον. Μερικές φορές δεν είναι καν μάνατζερ, τους ονομάζουν first team coach, δηλαδή μόνο προπονητές. Αποφασίζει κάποιος άλλος, ένας CEO για να γίνουν οι μεταγραφές.

Υπάρχουν τα δεδομένα, υπάρχουν οι μετρήσεις, πολύ σημαντικά departments, μερικές φορές από αυτά Αυτά επίσης μπορεί να απολυθεί κάποιος, όπως και από τα ιατρικά τήμα. Αν αργούν οι παίχτες να γυρίσουν, η διοίκηση της ομάδας το βλέπει αυτό ως απώλεια εσόδων. Γενικά, επίσης, οι παίχτες έχουν μια πρωτοφανή δύναμη. Τα social media τα χρησιμοποιούν ανάλογα για να πιέσουν καταστάσεις.

Δεν χρειάζεται να λέμε πολλές από τις περιπτώσεις που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, πώς κάποιοι παίχτες δημοσίευσαν κάτι. μια φωτογραφία με ένα ερωτηματικό φωτογραφία του στον πάγκο με μια περίεργη φατσούλα emoji ή ο ατζέντης τους να βγει να γράψει κάτι μετά από ένα παιχνίδι, μην το ψάχνουμε πολλές περιπτώσεις, όλο αυτό τροφοδοτεί αμέσως φήμες και κυρίως αυτό δεν αλλάζει ποτέ υπήρχε πολύ μεγάλος Χεννες Βάης Βάιλερ, πολύ μεγάλος προπονητής που οδήγησε και έφτιαξε τη φουνιά τη μεγάλη της Gladbach της δεκαετίας στο 1960 που μπαίνοντας στην εκαετία του 1970 ξανά κέρδιζε τίτλους. Ήταν η Bayern και η Gladbach οι δύο ομάδες που κυριαρχούσαν στο γερμανικό ποδόσφαιρο στην Bundesliga.

Ο Weisweiler έφυγε από την Gladbach, πήγε στην Βαρσελόνα το 1970. 1975 με τα Βαΐων και Κλάδων, σούπερ στάρ στην Βαρσελόνα ο Johan Cruyff και ο Johan Neskens, οι δύο Ολλανδοί μόλις είχε φύγει μετά τον τίτλο που είχε πάρει η Βαρσελώνα την προηγούμενη χρονιά του 1974, την επόμενη πήγε στα ημιτελικά του κυπέλου πρότασης λετριών τότε αποκλείστηκε από τη Λιτζινάιτετ στον ημιτελικό έφυγε ο Ρίνους Μίχελς ο πατέρας του Total Football και ο πνευματικός πατέρας και του Κρόιφ και του Νέσκενς και όλων των σούπερ Ολλανδών εκείνης φουρνιάς πήγε ο Βάις Βάιλερ, τα αποτελέσματα δεν βγαίνανε, κοντραρίστηκε με τον Κρόιφ και όταν ήρθε η ώρα του ρώτησαν γιατί παραιτήσετε και είπε γιατί όταν τα πράγματα στραβώσουν δεν μπορεί να φύγει ολόκληρη ομάδα δεν μπορεί να φύγουν 18 τότε τα ρόστερ των ομάδων ήταν περίπου 18 παίκτες 16, 17, 18, 20 δεν μπορεί να φύγουν 18 είχε πει δεν μπορεί να φύγουν 20, δεν μπορεί να φύγουν 22 θα φύγει ο ένας αυτό δεν αλλάζει ποτέ, ο προπονητής είναι ο εύκολος

είναι ο στόχος, είναι αυτός που αν δεν βγαίνουν αποτελέσματα, εννοείται αυτόν θα διώξει η διοίκηση και όχι όλη την ομάδα μαζί. Πολλοί elite προπονητές άνεργοι, πολλές ομάδες θα ψάχνουν απεγνωσμένα ανεπόμενο σωτήρα. Έχει κατεβεί και ο Μεσοςόρος, όλο και νεότεροι παίρνουν τις ευκαιρίες τους, η υπομονή έχει πεθάνει. Νομίζω ότι γενικά αυτό είναι ένα πάρα πολύ μεγάλο ζήτημα, σύγχρονο ζήτημα του 21ου αιώνα ζήτημα του ποδοσφαίρου. Το ποδοσφαίρο είναι γεμάτο από ιστορίες, προπονητές που για μία-δύο σεζόν έκαναν κάτι αξιομνημόνευτο, δεν άντεξαν και μετά σιγά-σιγά έσβησαν και έφυγαν από το προσκήνιο μερικοί βρήκαν μια άκρη να γίνουν και σχολιαστές. Στη τηλεόραση ήταν μια διαδικασία να μείνουν στο προσκήνιο, μερικοί εξαφανίστηκαν για τελώς.

Ένα κλασικό παράδειγμα μαθητευόμενου μάγου όταν τον λέω είναι ο Ρομπέρτο Ντιματέο με εκείνο το φοβερό εξάμηνο στην Τσέλσι το 2012. Πήρε το κύπελο κερδίζοντας τη Λίβερπουλ κυρίως όμως πήρε το Champions League κερδίζοντας την Bayern στο Μόναχο αφού πριν είχε κάνει μια επική πρόκριση η Τσέλσι απέναντι στην Παρτσελώνα του Μέση.

Του έδωσαν ένα μόνιμο συμβόλιο με εκείνο το εξάμηνο νωρίτερα είχε δουλέψει μόνο στη West Bromwich Albion και είχε απολυθεί από τη West Bromwich Albion Ιταλός. Λίγους μήνες αργότερα, Μάιο ήταν προταλήτης Ευρώπης, Οκτώβριο είχε απολυθεί από την Chelsea Νοέμβριο γιατί η ομάδα αποκλείστηκε από τους ομίλους τότε, η πρώτη ομάδα προταλήτης Ευρώπης που αποκλείστηκε στους ομίλους του Champions League.

Πέρασε από τη Σάλτ και απέτυχε σαν Νάστον Βίλα, απέτυχε έκτοκτε κάνει συμβουλευτικούς ρόλους ή σχολιάζει για την Ιταλική τηλεόραση, πάντως δεν έγινε ποτέ ο προπονητής που κάποιοι πίστευαν θα γίνει. Υπάρχει μια περίπτωση ενός Γερμανού, του Armin W. Αυτός οδήγησε τη Stuttgart σε ένα πλήρως απρόσμενο πρωτάθλημα Γερμανίας. Είχε μια νεανική ομάδα εκείνη την εποχή η Stuttgart πέζο Γκόμεζε, πέζο Κεντήρα.

Την επόμενη χρονιά δεν άντεξε την πίεση του Champions League και απολύθηκε. πήγε στη Βολσμπουργκ, πήγε στο Αμβούργο, πήγε στην Άιντραχ Φραγκφούρτης, εκεί έκανε κάποια αξιοπρεπή αποτελέσματα. Ουσιαστικά όμως, επειδή δεν ξανά φτάσε ποτέ στο ίδιο επίπεδο, έμεινε χωρίς δουλειά. Ουσιαστικά κάπου εκεί το 16, το 17 είναι η τελευταία του δουλειά.

Υπήρχε ο Μίχαελ Άουντροπ, τεράστιος ποδοσφαιριστής, ο Δανός, πήγε στη Σουόνση το 2012 έως το 2014 και έπαιξε και πολύ ωραίο ποδόσφαιρο στην Premier League. Κατέκτησε το League Cup το 2013. Έκπληξη μεγάλη. Βέβαια ο τελικός ήταν πολύ εύκολος. Σουόνση-Μπράτφορντ. Τρεις κατηγορίες διαφορά. Η Μπράτφορντ ήταν ομάδα της League 2.

Αν δεν με πατάει μνήμη μου αυτή τη στιγμή. Ένα πολύ τυπωσιακό 5-0 στο τελικό. Ήταν και το πρώτο μεγάλο τρόπιο στην ιστορία του Ουαλικού συλλόγου. ήταν ο άνθρωπος που διαδέχθηκε τον Brendan Rogers στον πάγκο της Ουσόνηση που είχε φτιάξει εκείνη την ομάδα. Την επόμενη σεζόν όμως η ομάδα κατρακύλησε, απολύθηκε. Ο Λάοντρου που συζητήθηκε πολύ να έρθει στην Ελλάδα ήταν δύο φορές υποψήφιος να έρθει στον Παναθηναϊκό, δεν ήρθε ποτέ.

Δούλεψε και στην Μπρόντιμπη, στη Δανία, δεν ήταν άσχημο το περασμάτο από εκεί αλλά πήγε στο Κατάρ και εκεί πήρε κάποιους τίτλους. δεν ξανεφανίστηκε όμως μετά το 2018 σε έναν πάγκο υψηλού επίπεδου. Μην ξεχνάμε μια άλλη τρομερή περίπτωση, σήμερα πια είναι πρόεδρος της Πόρτο, ο Αντρέ Βηλασμπόας, βοηθός του Μουρίνιο στην μεγάλη ομάδα της Πόρτο, πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα, πήγε μαζί του στην Τσέλσι, τον ακολούθησε στην Ίντερ, μετά γύρισε στην Πόρτο και το 2010-2011 έκανε τρέμπλ με την Πόρτο, πρωτάθλημα, κύπελο και η Ευρώπα.

Είναι η εποχή στην οποία η Πόρτο ξαναφτιάχνει μια εξαιρετική ομάδα και μεταρχίζει και πουλάει παίκτες δεξιά και αριστερά. Θεωρήθηκε ο νέος Μουρίνιο, δεν ήταν. Στην Τσέλσι που πλήρωσε για να τον αποκτήσει από την Πόρτο, σχεδόν 30 εκατομμύρια πλήρωσε η Τσέλσι για να τον πάρει, θεωρήθηκε εκεί ότι θα ήταν αυτός που θα απογείωνε την Τσέλσι, ούτε αυτό έγινε.

αυτόν διαδέχθηκε ο Ντιματέο και πήρε το Champions League στο δεύτερο μισό της σεζόν 2011-2012. Πήγε στην Τότεναμ την έφτασε τέταρτη η Τότεναμ όμως τον απέλησε. Αυτό ήταν λάθος έχω την εντύπωση και είχε κάνει πολύ καλή δουλειά. Μετά όποιον πήγε όμως και στη Ρωσία και στη Μαρσέη απέτυχε. Τα τελευταία χρόνια επαναλαμβάνω ξαναγύρισε κάνοντας είτε συμβουλευτικούς ρόλους είτε σχολιαστής είτε τώρα είναι πρόεδρος στην Πόρτο.

Ένας παλιός στάρ του αγγλικού ποδοσφαίρου της δεκαετίας του 1970, τρομερός εξτρέμ, έπαιζε στη Μάντστα Ιουνάιντε, το Στίφ Κόπελ, αργότερα έγινε πολύ καλός προπονητής, κάνει τρομερά πράγματα με την Κρίσταρ Πάλλας, την πήγε μέχρι τον τελικό του κυπέλου Αγγλίας το 1990, δεκαετία του 1990 ήταν γενικά ψηλά η μετοχή του, το 2006 ανέβασε τη Ρέντινγκ στην Πρέμιερ Λίγκ και αμέσως μετά το 7 την πήγε στην 8η θέση της βαθμολογίας.

Ρεκόρ βαθμών για νεοφώτιστη ομάδα, η επόμενη σεζόν ανάσχημη, απολύθηκε και ουσιαστικά από το 2008 δεν ξαναβρήκε ομάδα σε ψηλό επίπεδο. Υπήρχε ο Τζορτς Μπέρλι ο οποίος βγήκε προπονητής της σεζόν στην Πρέμιερ Λίγκ το 2000-2001 πάνω από τον Ζερά Ρουγέα που είχε πάρει με τη Λίβερπουλ το κύπελο Αγγλίας, το Λίγκ Καπ, το κύπελο ΟΕΦΑ και είχε βγάλει και τη Λίβερπουλ τρίτη γιατί τρίτος έβγαινε σε εκείνη την εποχή στο Τσάμπιονς Λίγκ.

Με την Ήψουιτς λοιπόν του 2001, George Burley παλιός παίχτης της μεγάλης ομάδας που έφτιαξε η Ήψουιτς με τον Σερ Μπόμπι Ρόπισον στο Πάγκο έφτασε ένα βαθμό μακριά από να εκθρονήσει τη Λίβερπουλ και τη Λίντς και να πάει εκείνη στο Champions League η Ήψουιτς έπαιξε ωραίο ποδόσφαιρο βγήκε στο κύπελο UEFA αμέσως μετά έπαιξε την επόμενη σεζόν έκανε και μερικούς γύρους προχώρηση στην Ευρώπη έκανε μια πολύ μεγάλη νίκη επί της Ίντερ τελικά αποκλείστηκε χάνοντας το Μιλάνο αλλά στο τέλος της σεζόν ο Τζορς Μπέρλι και η Υψουιτς υποβιβάστηκε.

Και το 2003-2004 βρήκε μια-δυο περιπτώσεις ομάδων να πάει δεξιά και αριστερά, μετά εξαφανίστηκε. Φοβερή περίπτωση ήταν ο Μανέ, έτσι λεγόταν, ο προπονητής της Αλαβές. Το θαύμα της Αλαβές στα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα. Την έκανε πρωταγωνιστή στην Ισπανία, την πήγε στον τελικό του κυπέλου UEFA, του σημερινού Europa League, Σε ένα συγκλονιστικό τελικό, Λίβερπουλ αλαβές 5-4 στο Ντόρκμουν το 2001, έκανε τη μετακίνηση, πήγε στη Βαλένθια, μετά απολύθηκε και μετά εξαφανίστηκε.

Δεν τον έπαιρνε σχεδόν κανείς. Άλλες περιπτώσεις ήταν ο Ρίκης Μπράτζια, ο οποίος πέρασε από τη Σάντερλαν, την έσωσε, του δόθηκε ένα πολύ καλό συμβόλαιο. την επόμενη χρονιά εξαφανίστηκε εντελώς από συνθήκες συζητήσεις των καλών θέσεων στο ποδόσφαιρο. Ο Παλοντικάνιο, το ίδιο πάλι και αυτός με τις Άντερλαντ, πάρα πολλοί προπονητές πέρασαν, έκαναν τη μία μεγάλη χρονιά και μετά εξαφανίστηκαν.

Η Ιταλία επίσης έχει πάρα πολλές τέτοιες περιπτώσεις προπονητών που κάνουν ένα, δύο, τρία χρόνια μεγάλες επιτυχίες και μετά εξαφανίζονται. είναι όπως και αν το κάνουμε μια αρρώστια του 21ου αιώνα αυτό το πράγμα εγώ το θεωρώ αρρώστια η υπομονή, το να χτίσεις τι πάει να πει να χτίσεις, έρχονται λοιπόν οι προπονητές το πρώτο που τους ενδιαφέρει να πάρουν αποτελέσματα λέει ο κόσμος να δούμε λίγο και μπαλίτσα για τα μάτια μας και τα λοιπά ο πρώτος που δεν ενδιαφέρεται για να δει μπαλίτσα είναι ο οπαδός, ο οπαδός θέλει νίκες αν η ομάδα του παίζει εκπληκτικά αλλά χάνει παιχνίδια, θέλει να φύγει ο προπονητής και να έρθει ένας άλλος.

Η υπομονή λοιπόν δεν υπάρχει. Στις διοικήσεις κάποτε υπήρχε υπομονή. Τώρα δεν υπάρχει. Οι Γερμανοί είναι αυτοί που αντέχουν λίγο περισσότερο και κρατάνε τους προπονητές τους. Στράιχ ας πούμε και μερικοί ακόμα. Γιατί υπάρχει αυτός ο τρόπος να υπάρχει σε γερμανικά χέρια μια ομάδα. Δεν μπορούν να έρθουν εύκολα και να την εξαγοράσουν οι Άπωνες, Ρώσοι, κυρίως Αμερικανοί Ινδονίσιοι και διάφοροι από πολλά μέρη Αυτό βοηθάει την Bundesliga να έχει αυτή την ελάχιστη υπομονή αλλά η υπομονή γενικά έχει πεθάνει και μαζί της έχει πεθάνει και μια εποχή που ένας προπονητής μπορούσε πραγματικά να χτίσει, μπορούσε να φτιάξει το δικό του project Το έκανε ο Αρτέτας στην Άρσνα Το έκανε ο Κλοπ στη Λίβερπουλ Το έκανε ο Γουαρδιόλα που βρήκε πολύ καλές βάσεις πάντως και από τον Μαντσίνη και από τον Πελεγκρίνη στη Σίτι το έκανε κάποτε ο Φέργκισον, το έκανε ο Βενγκέρ αλλά τώρα πια οποιοςδήποτε δεν θα βρει αυτό τον χρόνο. Μένοντας στον ίδιο πάγκο τα 15 και τα 20 χρόνια ξεχάστε τα. 10 μήνες

15 μήνες 20 μήνες, αν μείνεις δηλαδή περίπου 2 χρόνια είσαι σούπερ στο να μείνεις, ειδικά στην Premier League. Το ποδόσφαιρο τρέχει με ρυθμούς χρηματιστηρίου, έχει πολλά πολλές φορές limit up αλλά κυρίως τις περισσότερες φορές έχει limit down. Οι προπονητές πληρώνουν το τίμημα και το γεγονός ότι υπάγει στον 21ο αιώνα στα περισσότερα μεγάλα πρωταθλήματα και στις ομάδες γενικώς που διεκδικούν τίτλους και σε μικρότερα πρωταθλήματα. Βέλγιο, Ολλανδία, έχουν γίνει ηλεκτρικοί η Πάγκη. Η Ελλάδα δεν τη μετράω σε όλη τη συζήτηση που κάνουμε, γιατί πάντα στην Ελλάδα η Πάγκη ήταν ηλεκτρική.

Πάντα τους προπονητές τους διώχναμε. Υπάρχουν περιπτώσεις στην Ελλάδα που έχει φύγει η προπονητής την πρώτη μέρα της προετοιμασίας. Καλοκαίρι. Και όχι τώρα. Τα τελευταία 5, 10, 15, 20 χρόνια. Στην δεκαετία του 80. Οπότε την Ελλάδα δεν τη βάζω σε αυτή τη κουβέντα. Αυτά έχουμε να λέμε για τους προπονητές. Δεν υπάρχει κακά τα ψέματα, καμία υπομονή.

Βασιλιάς είναι το αποτέλεσμα. Επειδή οι προπονητές ξέρουν πάρα πολύ καλά ότι ζουν και αναπνέουν με τα αποτελέσματα, τις περισσότερες φορές βλέπετε ότι αυτό κυρίως τους ενδιαφέρει μες στο γήπεδο. Όλα τα υπόλοιπα είναι να είχαμε να λέγαμε. Θα τα ξαναπούμε ακριβώς μια βδομάδα μετά, με μια ακόμα στιγμή παραφροσύνης. Να περνάτε υπέροχα!

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00