#114 | «σκυταλοδρομία» Ματσόλα-Ριβέρα, η αμοιβαία εκτίμηση και το αντίο του ενός στον άλλο που συγκίνησε

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 Έλα, παιδί μου, ο Παναθηναϊκός! Τρία λεπτά που είναι τελειώσει το παιχνίδι, παγώνει το Άμστερνταρ. Μέση πάει για το 4-1. Ταλαιπωρεί τους πάντες και τα πάντα πάνω στο Ναλμούνια. Το σουτ 4-1. Καραία από τον Λιονέλ Μέση. Κεφαλιά του Τσάρτα, κεφαλιά 3-1 για την ΑΕΚ ο Νικολαίδης. Είναι εκπληκτικό. Ένα γολ τίμα για την ΑΕΚ. Το ωραίο το ψαλίδι, ένα καταπληκτικό γκολ από τον Γκάρεν Βέιλ.

00:53 Μες στην περιοχή η παραπερνάει 3-2 ο Ολυμπιακός. Είναι απίστευτο αυτό που σημαίνει. 3-2 με το Θιμπόκαρσον. Εδώ είναι μια στιγμή παραθροσύνης. Χαίρετε. Ακόμα μια στιγμή παραθροσύνης και επειδή μας δίνεται η ευκαιρία τώρα, δεν είχαμε την ευκαιρία με το που έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος Άντρο Ματσόλα, η ηγετική φυσιογνωμία της Ίντερ αλλά και της Εθνικής Ιταλίας στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1970.

01:30 Δεν είχαμε την ευκαιρία να του δώσουμε αυτόν τον μικρό φόρο τιμής για έναν παίχτη που συνέδεσε το όνομά του με μία φανέλα ομάδας, την Ίντερ, και με μια φανέλα εθνικής ομάδας την Ιταλία με σπουδαίες επιτυχίες και για μένα, ο κορυφαίος παίκτης ποτέ της ομάδας που υποστηρίζω από τότε που τον πρωτοείδαμε στο γήπεδο μιλάμε για το 1971, στη Νέα Φιλαδέλφια ένα παιχνίδι ΑΕΚ εναντίον Ίντερ, ήταν κύπελο πράθυπτριών η ΑΕΚ είχε ιτηθεί στο πρώτο παιχνίδι, στο Μιλάνο με 4-1 και είχε προηγηθεί με έναν κολ του Πομόνη.

02:13 Στη συνέχεια η Ίντερ είχε νικήσει 4-1 και στη Ρεβάνς οι Ιταλοί τα είδαν όλα. Όταν η ΑΕΚ νίκησε 3-2, είχε και τρία σουτ που σταμάτησαν στα δοκάρια του Αντρέα Παπαμανουήλ, ίσως του Έλληνα ποδοσφαιριστή με τα πιο δυνατά πόδια, του Μίμη Παπαγιωάννου και του Κώστα Νικολαίδη. γενικώς η Άκη εκείνη την ημέρα έπαιξε εξαιρετικό ποδόσφαιρο νίκησε την Ίντερ αλλά αποκλείστηκε πως είχα βρεθεί στο γήπεδο και πως προέκυψε η σχέση μου με την Ίντερ ένας θείος μου που έμεινε στη Νέα Φιλαδέλφη ήταν φίλος με έναν διοικητικό παράγοντα τσάικ ψάχνανε μικρά παιδάκια να μπουν στο γήπεδο μαζί με τους παίκτες να δώσουν κάποια λουλούδια στους Ιταλούς Ο θείος μου λοιπόν του είπε, του φίλου του, να φέρω και το ανιψιό μου. Έτσι βρέθηκα, 8-9 χρονών, μαζί με άλλα παιδάκια μέσα στο γήπεδο, δίνοντας τα λουλούδια στους Ιταλούς, ο Φακέτη και ο Ματσόλα από πλευράς Ίντερ, τα πολύ μεγάλα τους ονόματα, αλλά υπήρχαν και άλλα πολύ μεγάλα ονόματα, από την μεγάλη Ίντερ που είχε φτιάξει ο Ερέρα τα προηγούμενα χρόνια και που είχε κατακτήσει δύο φορές στο Κύπρο Παλτριών, το 1964 και το 1965.

03:23 είχε παίξει και ένα τελικό, τον είχε χάσει από την Celtic το 1967 υπήρχαν ακόμα αρκετοί παίκτες από εκείνη την ομάδα, την Grand Inter όπως ο Μάριο Κόρσο, ο Αριστρός Εκστρέμ, ο Ντομεγκίνη υπήρχε ακόμα ο Μπούρνιτς, υπήρχαν ο Ζαΐρ, ο Βραζιλιάνος Εκστρέμ που στη διάρκεια εκείνης της σεζόν θα ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής που θα έφερνε την Ιντερ στον τελικό, ακόμα έναν τελικό του κύπερου προαθλητριών και θα έχανε τελικά από τον πολύ μεγάλο Άγιαξ του Κρόιφ με 2-0 στο Ρότερντα.

03:58 Εκεί λοιπόν δώσαμε τα λουλούδια, μας έδωσαν μέσα σε ένα σελοφάν μια παιδική εμφάνιση της Ίντερ, τη φορούσα γιατί την έβγαλα από πάνω μου και από εκεί και πέρα άρχισε αυτή η προσωπική μου σχέση με την Ίντερ. Μετά κάτσαμε πίσω από το τέρμα, ας το πούμε ως ball boys, εκεί σημειώθηκε και το τρίτο κολ της ΑΕΚ σε ένα σουτ του Κώστα του Νικολαίδη που η μπάλα πέρασε από τα δίχτυα και βγήκε αν ο διετητής το είχε δει και κατακήρωσε τον κόλμη, περιμένετε βαρ και τέτοια πράγματα εκείνη την εποχή αν ο διετητής έδινε out, ήταν out και τελείωνε η ιστορία.

04:37 Τον Ματσόλα λοιπόν εκείνη την ημέρα τον θαύμασαμε στο γήπεδο, τον έβλεπες πως έπαιρνε την μπάλα, πως το κεφάλι του ήταν ψηλά, πως έδινε την μπάλα, πως την ξανάπαιρνε. γιος του Βαλεντίνο Ματσόλα, του ιστορικού αρχηγού της Μεγάλης Τωρίνο που χάθηκε στον λόφο της Σουπέργκα στο αεροπορικό της τύχημα του 1949 όπου δεν επέζησε κάποιος.

05:02 Ήταν μια τραγωδία που ισοπαίδωσε την Τωρίνο διότι έπαιρνε τον τίτλο 46-47-48, Τότε της έδωσαν τιμή σε ένα και τα υπόλοιπα μάτια του πρωταθλήματος το 1949. Έτσι κι αλλιώς θα το κατακτούσε εκείνο το πρωταθλήμα. Και από τότε το ρήνο για να ξαναστρώσει χρειάστηκε να φτάσει στη δεκαετία του 1970 να πάρει ένα πρωταθλήμα το 1976 και να μην έχει πάρει άλλο.

05:27 Από τότε ο Σάντρο Ματσόλα θα κάνει μια συνέντευξη για λογαριασμό του Μέγγα φτιάχνοντας ένα θέμα για την Τωρίνο που χάθηκε στο λόφο της Σουπέργκα. Ήταν το 1999, είχαμε πάει με τον Γιάννη Διακογιάννη στο λόφο της Σουπέργκα, είχαμε κάνει ένα πολύ ωραίο θέμα με την κάμερα, είχε μιλήσει και ο Διακογιάννης που είχε προλάβει εκείνη την Τωρίνο και την είχε δει και έψαξα και βρήκα και τον Ματσόλα να μας πει κάποια λόγια για την ομάδα που ο σούπερ στάρ ήταν ο πατέρας του.

06:03 Με συγκίνησε το γεγονός του ότι εκτός του ότι ήταν ένας ευγενικότατος άνθρωπος και παρότι ήταν μεγάλος σούπερ στάρ, δεν έβγαζε ίχνος βενετισμού, μας συγκίνησε όλους γιατί τρεις φορές τουλάχιστον σταματήσαμε το γύρισμα όταν έτρεχε κάποιο δάκρυ από το πρόσωπό του και από τα μάτια του αναφερόμενος στο πόσο ο πατέρας του κρατούσε το χέρι ως μικρό παιδί για να τον βάλει μαζί σαν μασκότ της Γκράντ Τωρίνο στο γήπεδο.

06:34 Ήταν συγκλονιστικές στιγμές του είπαμε κάποια στιγμή αν θέλει μπορεί να σταματήσουμε το να γράφουμε, όχι είπε μεγάλη τιμή για μένα να μιλάω για τον Βαλεντίνο. Τελικά μας μίλησε, έπαιξε ένα πολύ ωραίο θέμα που έπαιξε τον Μάιο του 1999 ακριβώς δηλαδή στα 50 χρόνια από την πτώση του αεροπλάνου που εξαφάνισε τη Μεγάλη Τωρίνο και έπαιξε στο δελτίο ειδήσεων του Μέγκα και εκείνη τη συνέντευξη με τον Ματσόλα, όχι μην φάνταστε κάποια τεράστια συνέντευξη, με τον άνθρωπο του είχαμε επίθελουμε αυτό, αυτό και αυτό.

07:11 Μας έδωσε λοιπόν απλόχερα μια ώρα από τη ζωή του και κάναμε τη συνέντευξη που επαναλαμβάνω τρεις φορές, την διακόψαμε. Ο Ματσόλα λοιπόν ήταν η ίδια περίοδος που η Ιταλία διέθετε δύο πραγματικούς σούπερ στάρ. Και έχει και το δίλημα. Ο προπονητής της Εθνικής Ιταλίας εκείνη την εποχή, ο Φερούτσιο Βαλκαρέτζη, πίστευε ότι δεν μπορούν να παίξουν δύο δεκάρια, γιατί αυτός ήταν ο ρόλος και του ενός και του άλλου, στην ίδια ομάδα.

07:40 και έτσι το περίφημο παγκοσμικό κύπελο του 1970 στο Μεξικό χαρακτηρίστηκε από την περίφημη σταφέτα, τη σκηταλοδρομία που λένε οι Ιταλοί, να μπαίνει ο ένας παίκτης στη θέση του άλλου. Συνήθως ξεκινούσε ο Ματσόλα και έμπαινε κάποια στιγμή ο Ριβέρα. Ο Ριβέρα ο οποίος ήταν ο ποδοσφαιριστής της χρονιάς στο Ευρωπαϊκό Ποδόσφαιρο το 1961, ο νικητής της Χρυσής Μπάλας που λέμε σήμερα.

08:03 Οι Ιταλοί γενικώς αρέσκονται στο μελόδραμα. Άλλωστε οι Ιταλοί είναι που γέννησαν την όπερα. Στις αρχές δεκαετίας του 1960 λοιπόν, η Μίλαν και η Ιντερ κυριάρχησαν στα κύπελα Ευρώπης. Διαδέχθηκαν τους Ήβηρες και τους Λουζιτανούς, τους παίκτες της Ρεάλ Μαδρίτης δηλαδή και της Μπεμφίκα που είχαν πάρει τα κύπελα. Η Ρεάλ 56, 57, 58, 59, 60 και η Μπεμφίκα στη συνέχεια 61 και 62.

08:31 Ο Ριβέρα με τη Μίλαν ήταν ο πρώτος που έσπασε αυτό το ευηρικό μονοπώλιο. 1963 η κατάκτηση απέναντι στην Πεμφίκα στο Βέμπλει του κυπέλου πρώτας λετριών για τη Μίλαν και αμέσως μετά ήρθε η ώρα της Ίντερ. Η Ίντερ που νίκησε τη Ρεάλ με 3-1 στη Βιέννη. Μεγάλο μάτς του Ματσόλα με δύο γκολ το 1964 και το 1965 σε ένα πολύ βροχερό βράδυ στο Μιλάνο Στην έδρα, τη φυσική έδρα, το Σαν Σύρο της Ίντερ, νίξε την Μπενφίκα με ένα μηδέν, με το σουτ του Ζαΐρ να φεύγει μέσα από τα χέρια του γκολ κύπερ Κώστα της Μπενφίκα.

09:11 Τεράστιο λάθος, ένα λάθος, ένα κύπελο. Οι δυο τους, ο Ματσόλα και ο Ριβέρα, υπό τον Βαλκαρέτζη, ήταν οι ηγέτες εκείνη την εποχή της Εθνικής Ιταλίας. Ήταν η λεγόμενη εποχή του Κατενάτσιο. ένα αμυντικό σύστημα που ουσιαστικά κλείδωνε τους αντιπάλους και την άμυνα που δεν μπορούσε να συμπεριλάβει, σύμφωνα πάντα με τη λογική των Ιταλών προπονητών, πολλές προσωπικότητες στο χώρο του κέντρου.

09:40 Οι περισσότεροι παίχτες έπρεπε κυρίως να αμύνονται. Ο Ριβέρα ήταν πιο μποέμ, ήταν πιο καλλιτέχνης με την παλασταπόδια, είχε μια εκπληκτική αντίληψη του χώρου, τον λέγανε το χρυσό αγόρι. Κάλτσιο του Ιταλικού ποδοσφαίρου με μία κίνηση, με μία πάσα μπορούσε να νίξει την άμυνα. Ήταν ένα δεκάρι από αυτά που έχουμε συνηθίσει να λέμε παλιάς κοπής.

10:03 Ούτε ήθελε να τρέχει, ούτε ήθελε να μαρκάρει. Στη Μήλαν φυσικά τον λάτρευαν και ήταν ο απόλυτος σούπερσταρ. Ο Σάντρο Ματσόλα, παραλαμβάνω γιος του μεγάλου Βαλεντίνου Ματσόλα, ήταν ο άνθρωπος που έτρεχε έτρεχε σε όλο το γήπεδο. Διέθετε έντονη προσωπικότητα. Ήταν ηγέτης της Ίντερ που είχε φτιάξει ο Ελένη Οερέρα. Φυσιογνωμικά, με το μουστακάκι του, θύμιζε, αν θέλετε, λαϊκούς τύπους της εποχής.

10:34 Ο Ριβέρα είχε πιο κοσμοπολίτικο στυλ, ήταν πιο μιλανέζος, ας το πούμε έτσι. Σε όλα αυτά τα στοιχεία βάλτε ότι η κόντρα Ίντερ και Μίλαν ήταν πάρα πολύ μεγάλη, με αποτέλεσμα εκεί έπαιρναν θέση και οι αρφρογράφοι και οι εφημερίδες. Τη δεκαετία του 1950 και πιο πριν ακόμα, είναι σίγουρο πως θα χορούσαν στην ίδια δεκάδα, Ματσόλα και Ριβέρα, χωρίς πρόβλημα.

11:03 Παλιότερα, εκεί, 1945, 1948, 1950, 1952, 1956, χορούσαν και τρεις και τέσσερις μεγάλοι παίχτες στο κέντρο. χαρακτηριστικότερη περίπτωση την τριάδα που είχε η Μίλαν στην δεκαετία του 1950 με τους Σουηδούς τον Γκρέν, τον Νόρνταλ και τον Λίντολν είναι σαφέστατα το κλασικότερο παράδειγμα ότι μπορούν τρεις σπουδαίοι παίκτες που θέλουν την παρά στα πόδια τους να παίξουν μαζί.

11:30 Πλέον όμως η δεκαετία του 1960 είχε φέρει αλλαγές. Το ποδόσφαιρο άλλαζε ειδικά με τον Ερέρα να κάνει μεγάλες επιτυχίες με ένα σύστημα που δεν ήταν δικό του, δεν το είχε εμπνευστεί ο ίδιος, πολύ παλιότερο από την εποχή του Καρλ Ράπαν, ο πρώτος που το σκέφτηκε, ή ο Νερέο Ρόκο σε μια μικρή ομάδα στην Τεριέστη, την Τριεστίνα, πριν αναλάβει την Μήλαν.

11:56 Άλλωστε το γήπο της Τεριέστης στο Τριέστε φέρει το όνομα του Νερέο Ρόκο. Ο Ερέρα όμως έκανε μεγάλες επιτυχίες, πήρε τίτλο, πρωτάθλημα και αμέσως μετά και κύπελο Ευρώπης με αυτό το ποδόσφαιρο με αποτέλεσμα πολύ να τον λένε ως τον πατέρα του Κατενάσιο. Κάτι που επαναλαμβάνω δεν είναι και απόλυτα ακριβές. Με την αλλαγή του στυλ και με τον Λίμπερο στην άμυνα τον παίχτη που έμενε πιο πίσω από όλους και μάζευε τις φάσεις τέτοιος ήταν ο Σαντροπίκη που είχε Ίντερ και ήταν αυτός που ξεχώρισε σε αυτή τη θέση δυστυχώς έφυγε πολύ νωρίς από τη ζωή 38, 39, 40 ετών όταν είχε γίνει προπονητής πια στη Ιουβέντους αλλά έφυγε από θετικό καρκίνο τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας το 70ο πήγη.

12:44 Αυτός άλλαξε το ρόλο του να έχει μια άμυνα πίσω της ακόμα έναν παίχτη, τον ελεύθερο τον Λίμπερο δηλαδή που μπορούσε να μαζέψει τις φάσεις. Η Ιταλία απέτυχε παταγωδός στο Μουντιάλ του 1966 που έγινε στην Αγγλία. έχασε στο Ayrson Park στο Μίτλεσμπρο την παλιά έδρα της Μίτλεσμπρο πολύ πριν φτιάξει το ολοκένουριο Riverside είχε χάσει από την Βόρεια Κορέα με ένα μηδέν η Ιταλία αποκλείστηκε νωρίς και πήγε σπίτι της. Εκεί γυρίζοντας πίσω όλοι οι προπονητές της Ιταλίας κατάλαβαν πως ο μόνος τρόπος για να πάρεις αποτέλεσμα ήταν να μη δέχεις εγκόρ στην άμυνα Έτσι είχαν όλο και περισσότερους αμυντικούς μέσα στην ενδεκάδα και ο Ματσόλα, ο οποίος ήταν πιο κοντά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο που είχε αρχίσει και πεζόταν, αυτό που ερχόταν και το ονομάσαμε Total Football αργότερα, κυρίως από τους Ολλανδούς, ο Ματσόλα το έπαιζε.

13:47 έκανε περισσότερες δουλειές στο γήπεδο, πρέσαρε, έπαιρνε μπάλα, σκόραρε και πιο συχνά. Ο Ριβέρα ήταν ο φινετσάτος, το δεκάρι, ο παίκτης που ήθελε την μπάλα στα πόδια, που δημιουργούσε με ωραίες μπαλίες μακρινές, αλλά μην τον έβαζες να σηκώσει μανίκια και να πρεσάρει. Έτσι λοιπόν, στο ευρωπαϊκό του 1968 τελική φάση του Κύπρου Εθνών, Final Four ουσιαστικά ήταν εκείνη την εποχή, Η Ιταλία που διοργάνωσε την τελική φάση έβαλε στον ημιτελικό.

14:20 Την μία πλευρά έπαιζε με τη Σοβιετική Ένωση. Το μάτς έμεινε στο 0-0. Ο Φερούτσι Βαλκαρέτζη, ο προπονητής έβαλε και τους δύο να παίξουν μαζί, η Ριβέρα και η Ματσόλα. Το μάτς όμως έμεινε στην ισοπαλία. Η Ιταλία πέρασε γιατί στο στρίψιμο της Δεκάρας, έτσι γινόταν τότε, δεν υπήρχαν πέναλτι, ο Φακέτη μάντεψε σωστά σε αντίθεση με τον Σοβιετικό αρχηγό.

14:43 Οπότε η Ιταλία πέρασε τον τελικό. Εκεί ο Βαλκαρέτζη βλέποντας απέναντί του μια Γιουγκοσλαβία που έπαιζε πολύ ωραίο, πολύ φρέσκο ποδόσφαιρο και πίεζε παντού αποφάσισε να αφήσει εκτός το Ριβέρα. Οι Ιταλοί κέρδισαν σε δεύτερο παιχνίδι. 1-1 τελείωσε ο πρώτος τελικός, 2-0 ήταν ο δεύτερος. Ο Ριβέρα δεν μπορούσε να δεχθεί ότι δεν θα ήταν βασικός.

15:13 Το 1969 πήρε τη Χρυσή Μπάλα και η Ιταλία διχάστηκε όταν ο Βαλκαρέτζη είπε πως και οι δύο μαζί δεν χορούν και οι εφημερίδες από εκεί και πέρα άρχισαν έναν πόλεμο στον Ιταλό. Ομοσπονδιακό προπονητή παρότι είχε κάνει την ομάδα πρώτα αθλήτρια Ευρώπης. Το δίπολο πυροδότησε ένα μίσος, το δίπολο Ριβέρα-Ματσόλα, που έτσι κι αλλιώς πάντα φόλιαζε ανάμεσα σε Μίλαν και Ίντερ.

15:40 Πλέον ήταν και θέμα βοήτρου για τις δύο ομάδες ποιος θα είχε την πρωτοκαθεδρία στην Εθνική. Το ίδιο σκηνικό παρουσιάστηκε και στα γήπεδα του Μεξικού στο Μουντιάλ του 1970. Ο Ριβέρα πότε έπαιζε και έβγαζε και τα κάστανα από τη φωτιά όπως έγινε εναντίον του Μεξικού στην νίκη με 4-1 των Ιταλών ανατρέποντας την κατάσταση από το 1-0 αλλά και βάζοντας το κρίσιμο γολ στο επικό Ιταλία-Δυτική Γερμανία 4-3 αυτό που ονομάστηκε και μάτς του αιώνα.

16:15 Ωστόσο έμενε έξω από την αρχική ενδεκάδα. Στον τελικό η Ιταλία έπαιξαν με τη Βραζιλία, την σούπερ Βραζιλία του Μάριο Ζάγκαλο και με Πελέ, Τοστάου, Ζέρσον, Ζαερζίνιο, Κλοντοάρλτο, Ριβελίνο. Πολύ δύσκολα μπορούσε η Ιταλία να κοντράρει τη Βραζιλία. Παρ' όλα αυτά το μάτς ήταν αρκετή ώρα στο 1-1, κάποια στιγμή οι Βραζιλιάνοι έβαλαν παραπάνω ταχύτητες και έφυγαν με 4-1.

16:44 Ο Ριβέρα έμεινε και πάλι έξω και ήταν ξεκούραστος. Εκεί μπορεί να μπει η μεγάλη, ας το πούμε, το μεγάλο ρατουματικό σχετικά με τις επιλογές του Παλκαρέτζη. Ο Ριβέρα είχε δώσει την πρόκριση απέναντι στους Γερμανούς στον ημιτελικό, αλλά είχε παίξει λίγο. Αυτό ήταν και κάτι το οποίο έκανε την τελευταία σταγόνα για να ξεχυλήσει το ποτήρι.

17:06 Ο Ριβέρα αγωνίστηκε 7-8 λεπτά στο τέλος του παιχνιδιού, όταν πλέον όλα είχαν κρυθεί και θεωρήθηκε από τον Ιταλικό τύπο που λάτρευε τον Ιβέρα ως υποτιμητικό από πλευράς Βαλκαρέτζη προς τον αρχηγό της Μίλαν. Η ιστορία συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια. Το 1974 στο παγκόσμιο κύπελο η Ιταλία απέτυχε και πάλι όπως είχε γίνει το 1966.

17:34 Νίκησε την ΑΕΤ με 3-1 στο πρώτο μάτς, μετά έφερε 1-1 με την Αργεντινή, εκεί σκόραρε ο Ματσόλα ισοφαρίζοντας τον κόλ του Χάουςμαν και από εκεί και πέρα στο τρίτο παιχνίδι που χρειαζόταν τουλάχιστον την ισοπαλία για να προκληθεί ιτήθηκε η Ιταλία από την εξαιρετική Πολωνία του Κάζι Μιτσγόρσκι με 2-1 και αμέσως μετά ο Ματσόλα ανακοίνωσε πως σταματάει από την εθνική ομάδα.

18:01 Ο Ριβέρα έμεινε λίγο παραπάνω μετά το 1974 και το παγκοσμικό κύπελλο αλλά και αυτός μες στην επόμενη διετία είχε πλέον σταματήσει ή είχε πάψει να καλείται στην εθνική ομάδα από τον διάδοχο του Βαλκαρέτζη, τον Έντσο Μπέαρτζοτ. Η ιστορία έχει γράψει πως οι δύο παίχτες, ακόμα και όταν σταμάτησαν την καριέρα τους, η συζήτηση συνεχιζόταν.

18:27 Υπήρχαν δημοσιογράφοι και αρθρογράφοι της Gazette dello Sport, της Corriere dello Sport, που έπαιρναν την μία πλευρά ή την άλλη. Πάντα οι Ιταλοί έχουν, ας το πούμε έτσι, ένα φάντασμα που τους κατατρέχει σχετικά με τους σπουδαίους παίχτες. Μην ξεχνάμε πως η ιστορία επαναλήφθηκε με Ρομπερτο Πάτσο ή Ντελπιέρο ή αργότερα πάλι με τον Ντελπιέρο ή Τότι.

18:57 Ο μεγαλύτερος Ιταλός ποδοσφαιριστής της ιστορίας κατά πολλούς ήταν ο Ριβέρα. Ήταν αυτός που συμπλήρωνε ή είχε τα περισσότερα. Η άποψή μου είναι ότι πιθανώς ο Ρομπέρτο Μπάτζιο ξεπέρασε τον Ριβέρα στην συνολική παρουσία και εικόνα του και πήγε να δώσει και ένα παγκόσμιο κύπελο σχεδόν μόνος του στην Ιταλία το 1994. Πολλές φορές αυτή η διαμαρτυρία, αυτή η διαμάχη, αυτό το οτάδε ή οτάδε, είναι και ένα αλατοπίπερο που ομορφαίνει την όλη διαδικασία.

19:27 Υπάρχει όμως για πολλούς και μια άλλη πλευρά. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960 η ποιοτική επιλογή ήταν αυτονοητή. Είχες καλούς παίκτες, τους έβαζες. Είχες ποδοσφαιριστές που ήξεραν ποδόσφαιρο, έπαιζαν μαζί. Σιγά σιγά είχε αρχίσει ήδη προς τα τέλη της δεκαετίας του 1960 να γίνεται λίγο πιο δύσκολη η επιλογή. Δεν ήταν πλέον αυτονοητή.

19:52 Ακόμα και στην τέχνη. Ακόμα και στην πολιτική. αυτή η καθημερινότητα που μερικές φορές δεν είχε πια χαλαρούς ρυθμούς. Η αδυναμία ενός ποδοσφαιριστή που είναι και καλλιτέχνης, Ριβέρα, Μπάτζιο, Ντελπιέρο, Τότι, να βρει έναν αυτονόητο ρόλο σε μια εθνική ομάδα, δεν είναι πάντα και τόσο εύκολο. Είναι μια τεράστια αλλαγή που ξεκίνησε από τα χρόνια της δεκαετίας του 1960 και όσο πηγαίνει το πράγμα συνεχίζεται ακόμα και στις μέρες μας.

20:27 Πολλές φορές υπάρχει μια κουβέντα ότι δεν υπάρχει χώρος για σωλίστες, δεν υπάρχει χώρος για ποδοσφαιριστές που είναι καλλιτέχνες. Πολλές φορές υπάρχει και η αντίθετη απάντηση. Η Βραζιλία του 1958, η Βραζιλία του 1970, η Βραζιλία του 1982 και ας μην πήρε τίποτα, ας αποκλείστηκε από την Ιταλία, κατάφερνε να βάλει τους σούπερ στάρ να παίζουν μαζί.

20:52 Η Μεγάλη Ουγγαρία του 1954 το έκανε, προσέξτε όμως να δείτε, και η Βραζιλία του 1982 έμεινε με άδεια χέρια. Και η Ουγγαρία του 1954, Μπούσκας, Χιντεγκούτι, Μπόζικ, σούπερ στάρ, στην ίδια ομάδα, ήρθε το μάτς, ένα μάτς που σου κάνει τη ζημιά, εκείνο με τη Γερμανία. Η Μεγάλη Ρίβερ Πλέι της δεκαετίας του 1940, και αυτή όμως δεν πήρε τόσους τίτλους όσους θα έπρεπε να πάρει για την τεράστια ποιότητα των ποδοσφαιριστών που είχε μέσα.

21:24 Η μεγάλη Γιουγκοσλαβία της δεκαετίας του 1950 και η φοβερή ομάδα που είχε τον Τσαϊκόφσκι και τον Μίτιτς και τον Μπόσκοφ και τον Μιλουτίνοβιτς και τον Μεσελίνοβιτς και τον Στάνκοβιτς και τον Σπάιτς και τον Πάλφη τον Μπεάρα κάτω από τα δοκάρια και όμως με ένα Ολυμπιακό μετάλλιο έμεινε το 1956 στους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Μελβούρνη.

21:50 Δεν πήρε τίτλους που δικαιούτο πιθανότατα. Ακόμα και η περίφημη Wunder Team, η Εθνική Αυστρία της εποχής του Zindelal, στην δεκαετία του 1930 του Ματίας Zindelal, που για πολλούς ήταν η απόλυτη επιτομή ή ο χάναπη εκείνης της Μεγάλης Αυστρίας και για τον οποίο υπάρχουν πολλά μεγάλα ερωτηματικά πάνω από την υποτιθέμενη αυτοκτονία του.

22:18 Κατ' εξοχήν προσωπικότητες αποτελούσαν τις ομάδες. Από την δεκαετία του 1950 και μετά εκεί υπήρχε η τριάδα των Σουηδών που αναφερθήκαμε και νωρίτερα, Λίτχον, Γκρέν και Νόρνταλ. Αρχές δεκαετίας 1960, τέλη δεκαετίας 1950, τη Στέφανο και ο Πούσκας μαζί με τον Χέντο και μαζί με τον Κοπά συνυπήρξαν σε εκείνη την Super Real, εκείνη πήρε όμως πολλούς τίτλους. Λίγο πιο μετά όσο πηγαίναμε τέλη δεκαετίας 60 και αρχές δεκαετίας 70 αυτό σιγά σιγά άλλαζε.

22:53 Εκεί μπαίνει η μεγάλη κουβέντα. Ο Ματσόλα υπήρξε τόσο σπουδαίος για την Ίντερ, τόσο καθοριστικός σε αυτά τα οποία πρόσθεσε στο παιχνίδι της Ίντερ, έδωσε ποιότητα, χάρισε τίτλους, ήταν ο άνθρωπος γύρω από τον οποίο όλη η Ίντερ λειτουργούσε σαν μια ορχήστρα και ήταν αυτός ο οποίος όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου μετά από 420 παιχνίδια περίπου με τη φανέλα της Ίντερ να σταματήσει το 1978 φάνηκε αμέσως το κενό του παρότι η Ίντερ δύο χρόνια αργότερα καταφέρνει να πάρει ένα ακόμα πρωτάθλημα το πρώτο μετά το 1971 έχοντας ένα δεκάρι ποδοσφαιριστή που μοιάζει περισσότερο στο Ριβέρα σε ποδόσφαιρο και λιγότερο σε κλάση στο Ματσόλα τον Ευαρίστο Μπεκαλώση αργός στις κινήσεις αλλά με πολύ ωραίες πάσες ο Μπερσελίνη ο προπονητής που είχε τότε η Ίντερ έφτιαξε την ομάδα γύρω από αυτόν καθώς πλέον μαζί με τον Ματσόλα είχε σταματήσει το 1978 και ο Τζασίντο Φακέτη.

24:14 Έχω να λέω ότι το 1977-1978 εκεί περίπου είδα την τελευταία αναμέτρηση μεταξύ Ματσόλα-Ριβέρα, Μίλαν Αντίον Ίντερ στο Σαντ Σίρο ή στο Μεάτσα, πείτε το πώς θέλετε αναλόγως το λένε ο κάθε οπαδός διαφορετικά της μιας ομάδας ή της άλλης αυτό το πολύ όμορφο γήπεδο στο Μιλάνο. Ένα 0-0 άθλιος παιχνίδι, σαν εικόνα για το μάτς δεν έχω πολλά.

24:41 Ξέρω όμως ότι έβλεπα μέσα στο γήπεδο κάτι το οποίο και εκείνη τη στιγμή καταλάβαινες ότι είναι ξεχωριστό, πολύ δε περισσότερο, μισό αιώνα σχεδόν αργότερα όταν αναφερόμαστε σε αυτές τις δύο πολύ μεγάλες φυσογνωμίες, το Ματσόλα και το Ριβέρα. Για τον Σάντρο Ματσόλα κάναμε αυτό το συγκεκριμένο podcast. σε αυτόν προσπαθήσαμε να αναφερθούμε και στο τι έκανε, τι βοήθησε, πώς βοήθησε τον Ερέρα να φτιάξει αυτή την εξαιρετική ίντερ των αντεπιθέσεων, την ίντερ των τίτλων, την γκράντε ίντερ του μπαμπά Μωράτη στην πρώτη μεγάλη επιτυχία της, το Κύπρο Παλτρίων το 1964, το Κύπρο Παλτρίων το 1965, το διπυρωτικό κύπελο που πήρε εκείνη την εποχή, το κύπελο κόσμου που λέμε.

25:29 τελικό πάλι το 1967 στο Κύπρο Παλτριών και τελικό το 1972 μέχρι να έρθουν οι μέρες του Ζωσέ Μουρίνιο και του Τρέμπλ το 2010. Εκείνη η περίοδος ήταν η πιο πετυχημένη της ιστορίας της Ίντερ. Αυτό που μπορεί να πει κάποιος για τον Ματσόλα ήταν ότι εκτός από ένας καταπληκτικός άνθρωπος εκτός από ένας πολύ ωραίος χαρακτήρας και ένας πεντακάθαρος παίκτης μέσα στο γήπεδο, ήταν και μια πραγματικά ηγετική φυσιογνωμία.

26:04 Να βάλω για το κλείσιμο μια όμορφη προσωπική ιστορία, όχι δικιά μου, ανθρώπων που τους αγαπάω και τους εκτιμάω. Ο Άκης Στάκης, ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους στο κομμάτι της οργάνωσης του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου στο κομμάτι των security και της ασφάλειας. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει τεράστια αγάπη για την ομάδα του που είναι η ΑΕΚ αλλά και αγάπη για το ίδιο το ποδόσφαιρο έχοντας συλλέξει κατά καιρούς εξαιρετικές φανέλες.

26:34 Έκανε λοιπόν μια μεγάλη προσπάθεια μέσω του Γιώργου Καραφέσκου, μιας ιστορικής φυσιογνωμίας της ΑΕΚ που είχε αλλάξει φανέλα με τον Ματσόλα μετά από εκείνο το περίφημο Μάτσο το 1971 να βρεθεί ο Σάντρο Ματσόλα, το κατάφερε και να επιστραφεί η φανέλα του Ματσόλα που είχε ο Καραφέσκος στον Σάντρο Ματσόλα και ο Ματσόλα να γυρίσει πίσω και για τη δημιουργία του μουσείου της ΑΕΚ την φανέλα, σπάνια φανέλα που φορούσε ο Γιώργος Καραφέσκος εκείνη την ημέρα και έτσι και οι Ιταλοί έχουν μια δικιά τους φανέλα με το σκουντέτο, την Ιταλική σημαία δηλαδή που είναι το σήμα που έχει ο πρωταθλητής την επόμενη χρονιά στη φανέλα του για όλη τη σεσόν και την έχει και με σημείωση ότι είναι μάτς του Σεπτεμβρίου του 1971 εναντίον της ΑΕΚ στο Κύπρο Παλαιτριών στην Αθήνα για την Ίντερ που το πήρε στο δικό της μουσείο και έτσι στο μουσείο της ΑΕΚ στην Αγία Σοφιά υπάρχει η φανέλα του Γιώργου Καραφέσκου από εκείνο το ιστορικό 3-2, άσχετον από κλειστική ΑΕΚ στο τέλος, με πολύ μεγάλη εμφάνιση όμως απέναντι στην τότε πρόεδρη Τριαταλία Σίντερ στην Νέα Φιλαδέλφια.

27:54 Αυτή η όμορφη ιστορία συμπληρώνεται και από το ότι ο Σάντρο Ματσόλα λάτρευε τη χώρα μας όταν άκουγε ότι είναι ασέλινας δημοσιογράφος επειδή ήταν και πολύ φίλος με τον ΑΕΜΝΗ στο Γιώργο Βενετούλη έναν από τους καλύτερους συναδέλφους μας επί σειρά ετών δημοσιογράφος στην Αθλητική Υχοκέ στην Ελευθερωτυπία άνθρωπος που είχε σπουδάσει στην Ιταλία και είχε πολλούς φίλους στην Ιταλία ο Ξαντροματσόλ ήταν προσωπικός του φίλος πολλές φορές είχε βρεθεί στην Ελλάδα τον έπαιρνε ο Γιώργος, τον έβγαζε βόλτα, πηγαίναν έξω, τον είχε πάει στα μπουζούκια.

28:32 Νεότεροι ρεπόρτερ της ΑΕΚ είχαν βρεθεί μαζί του για να γνωρίσουν αυτή την πολύ ιδιαίτερη φυσιογνωμία και εγώ στέκομαι και κλείνω με εκείνη την ημέρα και εκείνη την κουβέντα που κάναμε για να μας μιλήσει για τον μεγάλο Βαλεντίνο Ματσόλα, τον πατέρα του, το αβίαστο κλάμα που του έβγαινε και τον έπνιγε και δεν μπορούσε να ολοκληρώσει τις φράσεις μέχρι να κλείσουμε εκείνα τα λίγα πράγματα που μας είπε για τον πατέρα του και πόσο ωραία αισθανόταν κάθε φορά που έπιανε ο πατέρας του το χέρι του για να βγουν μαζί σαν μασκότ, δηλαδή ο μικρός σαντρίνο όπως τον αποκαλούσε ο πατέρας του στο γήπεδο.

29:17 Αυτή η εικόνα μένει μαζί μου για τον Ματσόλα και όχι οποιαδήποτε ποδοσφαιρική αιωνία του ημνήμη, από πολύ μεγάλη φυσιογνωμία του Ιταλικού ποδοσφαίρου, του παγκόσμιου ποδοσφαίρου θα έλεγα, ως άντρο Ματσόλα που έφυγε από τη ζωή πριν από μερικές μέρες, δυόμισι εβδομάδες σχεδόν. Να είστε καλά, θα τα ξαναπούμε ακριβώς σε μία εβδομάδα, με ακόμα μια στιγμή παραφροσύνης να προσέχετε και να περνάτε υπέροχα.