Skip to content
PodBase
Ο Έλληνας πίσω από ένα brand 55 εκατομμυρίων (#158)

Ο Έλληνας πίσω από ένα brand 55 εκατομμυρίων (#158)

Μιλάμε Επιχειρηματικά
Νοέμβριος 02, 2026 01:23:15
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Καλώς ήρθατε στο Μιλάμε Επιχειρηματικά!

Σήμερα έχουμε καλεσμένο τον Αχιλλέα. Είναι head of marketing στην Gratsi, ένα brand με boxed wine στην Αμερική.

Ξεκίνησε σαν φοιτητής μηχανολογίας. Έφτιαξε μια σελίδα στο Instagram και την πούλησε. Πήρε ένα ιστιοπλοϊκό χωρίς να έχει μπει ποτέ σε βάρκα. Μετά ήρθε η πανδημία.

Τότε του έστειλε DM ο founder της Gratsi. Ξεκίνησε με ένα μικρό task. Σήμερα η εταιρεία πάει για 55 εκατομμύρια τον χρόνο.

Μιλάμε για overdeliver. Για το γιατί πρέπει να ζητάς αυτό που αξίζεις. Και για το πώς πουλάς κρασί σε κουτί σε κόσμο που το σιχαίνεται.

Μετά, το retail. Μια απλή αλλαγή στην τιμή ανέβασε το conversion rate. Και η ιστορία με το ελληνικό λάδι που κατέληξε στην Ιταλία.

Κλείνουμε με το Nonna Wisdom. Ένα travel show που δεν πουλάει τίποτα. Και όμως φέρνει πελάτες πίσω.

Show Notes:

(00:00) Εισαγωγή

(01:29) Καλεσμένος ο Αχιλλέας από την Gratsi

(02:50) Από μηχανολόγος σε σελίδα με 150.000 followers

(10:20) Ένα DM που άλλαξε τα πάντα: από 2 σε 55 εκατομμύρια

(14:50) Γιατί το boxed wine δουλεύει στην Αμερική

(26:40) Κάνε overdeliver και ζήτα αυτό που αξίζεις

(35:50) Customer service με ανθρώπους, όχι bots

(41:00) Από το DTC στο retail: η δύναμη του κόστους ανά μπουκάλι

(59:20) Το ελληνικό λάδι που κατέληξε στην Ιταλία

(01:13:50) Nonna Wisdom: content που δεν πουλάει. Και πουλάει.

Podcast Links:

-Youtube: ⁠https://tinyurl.com/3k8ketuc⁠ -Apple:⁠https://tinyurl.com/2bwxhtdx⁠ -Instagram:⁠https://tinyurl.com/milamebiz⁠

-Tik tok: ⁠https://tinyurl.com/54f3snym⁠

-Email: ⁠[email protected]⁠

Links για Πορτάλιο:

Instagram: ⁠https://www.instagram.com/jportalios/⁠

Linkedin: ⁠https://www.linkedin.com/in/john-portalios-54923b143/⁠

Tik Tok: ⁠https://www.tiktok.com/@portalios⁠

Links για Τόσκα:

Instagram: ⁠https://www.instagram.com/andonis_toskas/⁠

Linkedin: ⁠https://www.linkedin.com/in/anti-antonis-toska/⁠

Tik Tok: ⁠https://tinyurl.com/vrm55hyx

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Μου στέλνει μήνυμα ο founder του Gratz και μου λέει θέλω να ξεκινήσεις για μένα, απλά να κάνεις πλάτη rate στο Instagram μας. Του λέει, εκεί δεν το κάνουμε μόνοι μας, είναι in-house. Πρώτα αυτό που ανέλαβε εγώ, πήγαμε από τα δύο, πήγαμε στα 7 εκατομμύρια. Μα το που πλες είναι η απόλυτη αλήθεια ότι οι ξένοι πληρώνουν είναι πιο ανεκτοχέριτος.

Δεν πεις ότι θα πάρω πόσο από τις θερμιτρία ή θα πάρω ποσοστά από τις πωλήσεις αν όντως σου φέρει αποτελέσματα. Ο Έλληνας, εάν καταφέρει να έχει στο store του να το πάρει από 10.000, να το πάρει στα 100.000, αν το ποσό που είναι να σε πληρώσει είναι παραπάνω από δύο μισθούς, θα πει ότι δεν θα πάρει σε δέκα μισθούς. Έχει αυτό το mindset. Ενώ ο Αμερικάνος έχει το growth mindset.

Πόσο στο το πάμε μαζί. Δηλαδή εμείς έχουμε την δουλειά απέναντι. Ενώ οι Αμερικάνοι, ας πούμε, δεν την έχουν τόσο πολύ απέναντι. Πιλότι στην εγώ, από την βλέπω, η Ευρωπή γενικά. Πριν από 15 μέρες πήγαμε στη Γαλλία και του χρόνου ήρθαμε να πουλήσουμε 7.000.000 λίτρα κρασιού. Το tasting του λευκού κρασιού, που ήταν και ο Master of Wine, ήταν τέτοιο σε 5 άνθρωποι που ξέρουν ότι ξέρουν από κρασί, όσο δεν θα βάζουν ποτέ σε όσο ζουν.

Πίνουμε το κρασί, μας φέρνουν 15 μπουκάλια, το καταπίνουμε, τελείωσε, παίρνουμε μια απόφαση 2.500.000 λίτρα λευκού για του χρόνου για να πουλήσουμε και πήραμε μέσα σε 1.5 ώρα. Μετά ο Μάστρο Φρεντ του λέει, do you realize this is 3 million liters of wine we just decided. Γιατί ξέρουμε πολύ καλά τι θέλουμε πλέον. Μας πήρε πολύ καιρό να κάνουμε λόντ στην Λόλαδο, το οποίο με βάση τα στοιχεία που έχουμε ήδη από θέμα πωλήσεων, δεν είναι κάτι τετρά, θα είμαστε περίπου στα 2,5 εκατομμύρια πωλήσεις σε Λόλαδο του χρόνου.

Και παρότι το λάδι είναι ελληνικό και είναι το κλασσικό το κορονέικο, Δεχτήκαμε πάρα πολύ ώστε να βρούμε μια εταιρεία ελληνική να μας αναλάβει να κάνουμε το βιβλίο μας στο packaging. Ποιο είναι το χόμπι σου? Δεν έχω ρε φίλε χόμπι γιατί δεν έχω ρε φίλε χόμπι ρε φίλε. Τόσκα. Φορτάλιο. Σήμερα έχουμε καλεσμένο έναν ιδιαίτερο άνθρωπο.

Όποιος έχει έρθει και με δώρα βλέπω. Γεια λέρε αρχηλά. Καλώς ήρθατε. Πω πω πω. Πω πω. Ευχαριστούμε πάρα πολύ. Κρασάκι. Να ξέρετε, δεν τα λαμβαίνεις πόσο πολύ ήθελα να το δω από κοντά. Ναι και εγώ ήθελα πάρα πολύ. Γιατί, κράτσι εδώ. Λοιπόν, τι άλλα έχει. Δυο μπλουζίτσες, ένα κρασάκι sparkling. Και το sparkling. Να ξέρετε, με αυτό το brand δεν παίζεται.

Επόμενα δύο είναι δικά μου δημιουργήματα. Το έχω φτιάξει για τις κοπέλες στην Ιταλία. Ευχαριστούμε πάρα πολύ, Χρυσή και Μπραντ. Τυραμισού από πίσω συνταγή. Πάρα πολύ ωραίο. Θα το αφήσουμε εδώ αυτό. Αυτό είναι ωραίο πλάνο. Πολύ ωραίο πλάνο. Δεν θα το... λίγο θα πιούμε για να το έχουμε έτσι. Έχετε δουλέψει πάρα πολύ το branding.

Το branding έχει γίνει τεράστια βελτίωση. Από την αρχή που ξεκινήσαμε, από εκεί που είχαμε πράγματα διαφορετικά Ειδικά τώρα έχει έρθει η Charlie στην ομάδα που είναι φοβερή. Έχει αλλάξει, έχει γίνει τελείως οικογένεια προϊόντων. Και το κουτί και το λάδι τώρα και το sparkling είναι όλα στην ίδια οικογένεια. Δηλαδή σταματήσαμε να ασχολούμαι πλέον εγώ πάλι καλά.

Οπότε έγινε σωστή η δουλειά, όπως καταλαβαίνεις. Λοιπόν, θέλω να μας πεις λίγα πράγματα για σένα, για τον κόσμο που δεν ξέρει το Gratsy. Να πεις λίγα πράγματα για τον Gratsy. Ωραία. Λοιπόν, για μένα προσωπικά, τι να σου πω, ξεκίνησα το 2014 στην Αθήνα για τις σπουδές μου σαν μηχανολόγος-μηχανικός σε ΤΕΙ ΠΡΕΑ, ΤΕΙ ΤΖΑΒΟ.

Κατάλαβα ότι λογικά δεν ταιριάζει πάρα πολύ σε μένα αυτό το πράγμα, δηλαδή περνούσα το πιο πολύ χρόνο μου στο αεροδρόμιο, πήγαινα με ψηφίρια 10 ευρώ με ΡΑΕΝΕΡ ταξίδια και άνοιξε λίγο το μυαλό μου γιατί έχω μεγαλώσει και σε ένα ωραίο μικρό χωριό στην Αχαΐα, στην Ακράτα. Οπότε σιγά σιγά διέβαινα λίγο τους ορισμούς μου, τους ταξιδιωτικούς, μπορώ να πω.

Μου άρεσε πάρα πολύ η Ιταλία και η Νότια Γαλλία και η Μεσόγειος, γενικά πάρα πολύ ερωτευμένος μαζί της. Και περίπου το 18-19 ξεκινάω ένα mood board, το οποίο τότε ήταν για το γανδρικό lifestyle, το classic bandasser, το οποίο υπάρχει ακόμα αυτή η σελίδα στο Instagram, και αν έβαζα απλά κάποια χαζά από οστείτικά μου με κάτι από φθέγματα, στα οποία έκανε πολύ ρηλέ το κόσμο, και τι πήρε η σελίδα η μπάλα.

Έκανα σερ με Paul Newman, Steve McQueen, παλιά, πολλές φωτογραφίες, δηλαδή vintage lifestyle, ελεντρικό. Και αυτή η σελίδα στην ουσία πήγε από το 0, πήγε στα 150.000 ακολούθους, στα 150.000. Εγώ έβγαζα τότε ένα χρήμα χαρτζιλίκια από αυτή τη σελίδα, ή έκανα κάτι promotion, κάτι ιατρικά, clothing brand, τα λοιπά τα λοιπά.

Οπότε έβγαινε κάπου το μήνα μου. Τότε σαν φοιτητής ήμουν για 21-22, δεν πιστεύω πόσο ήμουν. Και φτάνει σε μια φάση και μου στέλνει ένα DM, ένας τύπος, και μου λέει θέλει να τον αγοράσω στη σελίδα, μου αρέσει πάρα πολύ, για δικούς τους λόγους αυτός, ή κάποιος θέλει να κάνει το δικό του personal brand, να το κάνει promotion, έτσι.

Και λέω, οκ, εγώ ήδη έβγαζα ένα ποσό, έκανα κάτι μηχανικά με αυτά που είχα στο μυαλό μου, λέω αυτό επί τόσο, ανά τρία χρόνια θα του δίνω ένα πενταψήφιο ποσό, λέω αυτό το ποσό είναι, μας αρέσει. Ο τύπος μου λέει οκ, κομπλέ, θα το προχωρήσουμε. Την άλλη μέρα τελικά μου λέει, μου χρωστάνε, μου κάνουνε, μου ράνουνε, είχαμε βάλει το easygrow.com ανάμεσα, ήταν σαν με ένα μεσίτης.

Και του λέω το θερό που είχαμε γίνει κάπως σαν φίλοι, και του λέω κάνε ένα θέμα, και του λέω, από τέτοια ελλάδα να πιούμε κανένα τσιμπουράκι, να βγούμε έξω, να πούμε τα νέα μας, και τότε είναι κουλτύπες. Αυτός λογικά πίστεψε μέσα του, και σου λέει αυτό, για να μου λέει ότι είναι όλα κομπλέ, και δεν το νοιάζει καθόλου. Όντως, αξίζει πάρα πολύ να την πάρω τη σελίδα αυτή, να την αγοράσω τελικά.

Και την επόμενη ημέρα, πένει πάλι τηλέφωνο και μου λέει τελικά, βρήκα λεφτά, Πάρε το ποσό αυτό που για μένα ήταν τεράστιο, δεν είχα ποτέ μου τέτοια χρήματα στην ποσομάνωση αφητητής. Οπότε, ναι, καταλήγω με αυτό το ποσό. Έχω και το κολλητό μου που μου λέει μη το κάνεις όλο, μη το φας όλο άσκοπα. Και φτιάξαμε μαζί, πήγαμε σε ένα μπαρ να πιούμε έναν εγκρόνι για να φτιάξουμε ένα επενδυτικό πλάνο για έναν ποσό.

Αχρηστό ποσό. Για έναν άχρηστο ποσό στην ουσία, αλλά για εμάς ήταν πολύ σημαντικό τότε σε αυτή την ηλικία. Σε αυτήν την ηλικία δεν είναι καθόλου άχρωστο. Ναι, τώρα 22 χρόνια όπως ήμουν. Και λέμε εντάξει, είχα φτιάξει ήδη πριν που τη πουλούσα σε αυτή τη σελίδα μια άλλη σελίδα, που είναι αυτή που στην ουσία ξεκινάω και με τον Κράτσι ασχολούμαι να σου πω.

Είχα φτιάξει μια σελίδα λίγο πριν που τη πουλήσω την άλλη, που θα πωληθεί λογικά, είχα φτιάξει μια σελίδα για τη Μεσόγειο και ξεκίνησα και έκανα boost από τη μία την άλλη Θυμόμαι να ανέβει να πάρει 10K ακολούθους, να μην πάει από το 0, ή να μην φύγω από το 0 την άλλη σελίδα που θα πουλάγα. Και ήταν σελίδα για τη Μεσόγειο τώρα πάλι, μιλάμε, και ανέβαζα τότε εκεί πέρα πράγματα από την Αίγινα, από νησιά, από άλλους creators, πάλι με αποφθέγματα από κάτω.

Τότε βγήκε και το Function το 19, νομίζω, στο Instagram, που κάνεις και σέρς τα stories σου, τα post, και είχα πάρα πολλά relatable quotes από ανθρώπους και τα κάνανε πάρα πολύ share, οπότε κι αυτή την πήλε, και ανέβηκε κι αυτή πάρα πολύ γρήγορα. Οπότε μου λέει και ο κολλητός μου τότε, μου λέει, έχεις αυτή τη σελίδα, ανεβαίνεις σιγά σιγά, θα πάρεις ένα στιοπλοϊκό.

Και εγώ, μενό μου άρεσε πάρα πολύ, δεν είχα ιδέα πως στιοπλοία βέβαια, δεν είχα κουμπήσει ποτέ μου, δεν είχα μπει σε μπάρκα ποτέ στη ζωή μου. Και απλά πήγαινα στην Αίγινα με κάτι με φρυμελένθη με πιλαράκι και έβλεπα τα στιοπλοϊκά και λέω, και το πιο ωραίο είναι αυτό ότι οι εργοτέχνες που είναι με τα πανιά που ανεβάζουν, που κάνουν, που ράουν, τα κοίταγαν τα χεραιτούσα σαν χαζός και με απαντάγανε την παραπάνω, με λέγανε γεια σου, τελικά. Και λέω, ματάκα, εδώ είμαστε.

Και τέλος πάντων, το Δεκέμβρη του 19, πότε ήταν αυτό, Δεκέμβρη του 19, και μου λέει να πάω στην αστυνοπλοϊκό και τα λοιπά, τα λοιπά. Βλέπω τελικά σελίδα, κομπλέω όλο τον Δεκέμβρη, τον Γενάρη. Βρίσκω ένα στιγμό πλοϊκό μικρούλη, 28 πόδια, που ήταν στη Μαρίνα της Καλυθέας, ο Νιάρχος από πίσω. Το βλέπω, πολύ φιλικός και ο διοικητής που το είχε τότε, που με βοήθησε πάρα πολύ το παιδί με τα πάντα, γιατί τότε δεν είχα καμιά επαφή ούτε με Μαρίνες, ούτε με λιμενάρχη, γιατί δεν είχα ιδέα τι να κάνω.

Το πλάνο αυτό ήταν το Airbnb Experience. Να το συνδυάσω δηλαδή το στιδιοπλογικό με τη σελίδα τη Μεσογειακή, να το κάνω promotion δηλαδή το στιδιοπλογικό και το τουριστικό πλάνο που θα είχα τότε να πηγαίνω ας πούμε Αμερικάνους στην Σαλαμίνα, στην Αίγινα, στην Ήδρα, ένα day trip. Δεν είχα διάφυση ότι πας με 7 ναυτικά μήνα την ώρα, θέλεις 5,5 ώρες να φτάσεις.

Εγώ λέγατε απλά βάζεις ένα... Δεν έτσι το πλάνο, απλά ήταν ημιτελές. Και λέω, φίλε, λογικά θα πηγαίνεις σε μισή ορίζα, βάκα, ή θα πηγαίνεις σε μισή όσα θα πηγαίνεις σε κάποιο νησί, που δεν ισχύει τελικά, θέλεις πέντε ώρες να φτάσεις να γίναμε τα πανιά. Το πήρα χαμπάρι μετά από κάτι μήνες που ξεκίνησα και έκανα στιπλόια.

Και το πένω το στιπλοϊκό, έχω ένα στιπλοϊκό τώρα μικρούλη, 28 πόδια, 8,5 μήτρα, το οποίο δεν κάνει καν για τουρισμό, Είναι άχρηστο, το 1972, το ειπλαιικό είναι πολύ παλιό. Απλά τότε εγώ, μικρός και ερωτευμένος με αυτό το σενάριο, λέω, οκ, το παίρνω, το κάνω, με ένα μέρος από το ποσό, αυτό έχει όλο το ποσό, για να μου μείνουν και τα υπόλοιπα, αλλά συντηρήσεις και τα λοιπά.

Και ξεκινάει λοιπόν αυτό το Γενάρη, το Φλεβάρι, Sky, πανεδημία, κάπου εκεί νομίζω, Φλεβάρι, Μάρτιο του 1920 ξεκινάνε οι περιορισμοί όλοι. Εγώ το μεταξύ, ακόμα να μην προλάβω καν να πάρω δίπλωμα, εισαξεκινήσει τότε στον... Πού είχα ξεκινήσει, στον ναυτικό όμιλο, νομίζω ή στον ΠΟΙΑΘ. Έκανα μαθήματα και κλείνει και η σχολή τελείως, κλείνουν και όλοι οι απόκλειδοι, δεν μπορεί να βγεις πουθενά στη θάλασσα και έχω μείνει τώρα με έναν αστυνοπλοϊκό, χωρίς σελίδα που έβγαζε ένα χαρτζιλίκι, να παλεύω να βγάλω κάποια λεφτά και τα λοιπά και τι θα κάνω τώρα με τη βάρκα αυτή και τι ακριβώς θα κάνω με αυτό το πράγμα.

Και λέω, οκ, ας το βάλουμε και σαν Airbnb διαμονή. Τελικά μου έστελναν κάτι τύπη για ένα βράδυ μόνο για προφανούς λόγους, έστελναν να πάω να μείνω και με την κοπέλα τους. Και λέω, λογικά δεν αξίζει να το κάνω αυτό. και ξεκινάω τώρα τον Απρίλιο και τον Μάιο με τη σελίδα αυτή τη Μεσογείου που είχα φτιάξει το Λαβείο Μετεραννία το οποίο ανέβαινε γι αυτό σταδιακά με followers, να κάνω ένα Shopify κατάστημα για πίνακες.

Να πουλάω πίνακες γραφικής, μεσογειακού χαρακτήρα. Πάλι ίδιο θέμα ναυτικό, πάλι μυστιοπλοϊκά με όμορφα σκηνικά τέτοια. Το οποίο σιγά σιγά το προωθούσα πάλι μέσα από το Λαβείο Μετεραννία, Στην στήλη μου είχα φτιάξει ένα Shopify, μικρό κατάστημα, τίποτα, δεν είχα ιδέα φυσικά. Ένα μία ταμπλέτα, τα λοιπά. Και ξεκίνησε αυτό πάλι και με έβγαζε.

Είχα βρει 7-8 ανθρώπους από το etsy.com, καλλιτέχνες, μία κοπέλα από τη Ρωσία, μία Τουρκάλα, δύο κοπέλες από την Αθήνα, έναν Ισπανό, τα λοιπά. Είχα φτιάξει 7-8 ανθρώπους ζωγράφους, οι οποίοι έκαναν και resale τα δικά τους έργα και τους έδιναν και ιδέα, όμως έλεγαν ότι οι πελάτες να κάνουν commissions, στην ουσία based, στο γραφική.

Και μετά εγώ έβαζα αυτό το πράγμα στην website, έβγαζα ένα προμήθος με ένα ποσοστό και το υπόλοιπο, ναι, τιμό και μου έμενε αυτό στη τσέπη. Το οποίο σιγά σιγά ξεκίνησε και μου έδινε κάποια λεφτά για να βγάλω τον μήνα μου, ένα βασικό μισθό ας πούμε. Και μετά ξανοίξανε το καλοκαίρι όλα καλά, πήγα και ξεκίνησα και έκανα τις βόλτες μου με τη βάρκα, κατάλαβα ότι δεν υπάρχει λογικά μέλλον με αυτό, πήρα και το δίπλα μου όλα καλά.

Και τελείωσε αυτός ο χρόνος, περνάει όλο το 20 έτσι, πάμε στο 21, τη βάρκα τελικά αντιπούλησε γιατί δεν έβγαινε οικονομικά με τίποτα. και κάπου εκεί το Μάρτιο ή Απρίλιο του 2021 μου στέλνει μήνυμα τότε ο Στέφανος, ο Στίβεν ο founder του Gratz και μου στέλνει ένα DM στο live. Συνέχιζε κανονικά δεν ανέβαινε φυσικά από κολούθους, έχει πάρα πολλή απήχηση λόγω πανδημίας τότε κάνανε όλοι daydream για την Ελλάδα, κάνανε daydream για την Ιταλία και έφτασε και έφτασε τότε νομίζω 140.000 σε κολούθους και μου στέλνει ένα μήνυμα τότε και μου λέει, ξέρεις τι, μου αρέσει πάρα πολύ το υλικό που ανεβάς, μου αρέσει πολύ το lifestyle που έχεις και θέλω να σε βάλω στο Gratsy, τότε το Gratsy ήταν στην ουσία οι πρώτοι μήνες που είχε αλλάξει, που είχε ξεκινήσει σαν Box1, είχε ξεκινήσει στην αρχή με μικρά βουκάλια και το πήρε χαμπάρι μέσα στην πανδημία να γίνει Box και να μπορεί να στένεσαι πιο εύκολα με το shipment.

Και οι πρώτοι μήνες που είχε ξεκινήσει η εταιρεία στην ουσία με αυτό το format μου λέει, Θέλω να ξεκινήσεις για μένα να κάνεις κάτι πολύ εύκολο, το οποίο είναι απλά να κάνεις rate στο instagram μας. Τελείως. Και λέω, okay, πολύ καλά, θα το κάνω αυτό. Δεν είχα ιδέα ποιος είναι, τι κάνει, δεν είχα ιδέα τον brand, τα λοιπά.

Ξεκίνησα απλά με ένα πολύ βασικό task. Λίγο, λίγο, λίγο, λίγο, τότε το 1921 τον Μάιο που με ξεκινήσαμε και έκανα και κάποιο content creation και εγώ μόνος μου, με την κοπέλα που είχα που με είχε βοηθήσει και πολύ σε αυτό το πράγμα. και μου έδινε και παραπάνω ευθύνης αυτός ο άνθρωπος, γιατί σου λέει αυτόν έχω μάθει τώρα, έχω πεντήσει ήδη λίγο χρόνο πάνω του, θα σου δώσω ακόμα κάτι να κάνει, τα λοιπά, τα λοιπά.

Μου έδινε, π.χ. κάνει αυτό, κάνει το άλλο. Φτάσαμε τον Δεκέμβριο του 21, να αναλάβω εγώ στην ουσία να κάνω over-see το agency που είχα μετώτες για facebook ads και για emails, τα λοιπά, και να μάθω εγώ μαζί τους, δηλαδή έμπαινα στα call και μίλαγα εγώ μαζί τους, και τους έλεγα, ξέρω εγώ, είχα ξεκινήσει να έχω το δικό μου και δική μου τεχνόμια άποψη για το πώς θα κάνω τη δουλειά τους.

Σε πολύ πρώιμο στάδιο φυσικά, δεν είχα πολλές γνώσεις. Και σιγά σιγά σιγά σιγά σιγά φτάνουμε τώρα στο Ιανάριο του 22 και απλά κατέληξα αυτά που λέω εγώ και αυτά που τους πρότεινα να δουλεύουν πιο καλά από αυτά που κάνουν οι ίδιοι και μου λέει τότε ο Στίβεν, μου λέει, εκεί δεν το κάνουμε μόνοι, Είναι ένας in-house, αν αλάβεις εσύ, π.χ. να βάλουμε κάποιους άλλους ανθρώπους, αν αλάβεις εσύ, σιγά σιγά, όχι κάτι το τρελό, και η ιδρύα ακόμα τότε δεν πλούσυχε πάρα πολύ, δεν ήμασταν ακόμα στα πρώιμα στάδια της εταιρείας.

Τότε τζίρο έκαναν. Το χρόνο αυτό που ανέλαβα εγώ, πήγαμε από τα δύο, πήγαμε στα 7 εκατομμύρια περίπου. 8 εκατομμύρια. Στα 2 εκατομμύρια μας ήταν το 2021, νομίζω. Μετά πήγαμε, όπου το πανέλαβα εγώ, πήγαμε στα 7 το 1922. Και ξεκίνησα εγώ και ανέλαβα την εταιρεία στο κομμάτι του marketing σιγά σιγά με πολλούς βασικούς ρόλους, πολύ μικρή ομάδα ακόμα τότε, ήμασταν ας πούμε 4-5 άνθρωποι και όλοι οι υπόλοιποι φυσικά στις αποθήκες που έχουμε στο Τέξας που κάνουν το fulfillment.

Και όσο παραπάνω ευθύνες μου έδινε αυτός ο άνθρωπος, όσο παραπάνω αυτοπεποίθηση έδιχνε προς το πρόσωπό μου, τόσο παραπάνω με πιστευόταν, φυσικά έκανα άπειρα λάθη και στην ουσία με πιστεύτηκε και πιστεύτηκε και τα χρήματά του πάνω στο πρόσωπό μου οπότε να μάθω εγώ μέσα από αυτά, δηλαδή ήταν αυτή η συνουσία σπουδές μου με λίγα λόγια, δηλαδή μέσα από τα χρήματα τα δικά μου τα έμαθα εγώ και το δικό του το ρίσκο και κάθε φορά που έκανα κάτι λάθος δεν μου λέει εξαιρετική, τα έκανες, τελείωσες, μου δίνει τα έκανες τόσο Ξαναχειρίζουμε, οκ δεν είναι κανένα θέμα, όσο μου το λες, όσο δεν μου το κρύβεις, σε εμπιστεύομαι.

Οπότε πέρασε ο χρόνος και τα τελευταία χρόνια η εταιρεία, στην ουσία με το δικό μου involvement στην εταιρεία, έχουμε ανέβει πάρα πολύ τα τελευταία 4-5 χρόνια που είμαστε τώρα στην ουσία και πουλάμε στο volume αυτό και έχω φτιάξει μια ωραία ομάδα με ανθρώπους που είναι και στη Μεσόγειο, content creators δικούς μας, Τα οποία μπορώ να σου πω έχουμε φτιάξει πολύ ωραία μαθαστικά και πιο μετά λίγα και λοιπά.

Και έχουμε και ανθρώπους και στην Αμερική. Έχει μεγαλώσει πάρα πολύ η εταιρεία και από ανθρώπιο και από δυναμικό. Έχουμε βγει τώρα στα καταστήματα ενώ που λάγαμε online μόνο το 23 βγήκαμε έτσι το 23. Ήτανε περίπου κάπου εκεί ήτανε βγήκαμε και στα καταστήματα. Και σιγά σιγά και το σκοπός είναι φυσικά να κάνουμε scale τεράστιο στο retail.

στο retail, τώρα είμαστε ακόμα, είμαστε παρακαλώ, όπως στο DTC, direct consumer, θα κάνουμε και retail, γραφικά, ακόμα παραπάνω. Είμαστε σε περίπου 2.500 καταστήματα τώρα. Στην Αμερική. Στην Αμερική, στην ανατολική ακτή. Οπότε, πάνω κάτω, αυτή είναι η ιστορία. Απλά ξεκίνησα από τη μηχανολογία, από το day-pre-evo, αυτός ο πρόσφατος με εμπιστεύτηκε, είδε κάτι πάνω μου, έμαθα μέσα από αυτόν, ήμουν ατυχερός στην ουσία για την εταιρεία, και δεν το ξεκινούσε από το 0, οπότε όντως το ρίσκο το δικό μου είχε μια λογική, γιατί τώρα δεν θα μπορούσα εύκολα έναν άνθρωπο σαν εμένα, ναι, εμένα θα μου έδινα κι εγώ από την ίδια ευκαιρία, αλλά ήταν πολύ πιο δύσκολο να μάθω, γιατί τώρα έχει ψιλοειδρευτερία, δεν είναι ξαφνικά από το 0 θα πηγαίναμε στο 100, τώρα πάμε από το 70 να πάμε στο 80, μετά από το 85, τα λοιπά.

Οπότε ήταν το timing και πάρα πολύ καλό, Και για κάποιο λόγο και εγώ τότε δεν με εννοιάζει πολύ να πάρω και εγώ το ρίσκο, όπως και εγώ το δικό μου, που πήρε αυτό σε εμένα, να πάρω και εγώ προς το προσωπικό του να το δοκιμάσω, γιατί ήμουν και πιο νέος ηλικία. Και αυτό έχει δουλέψει πολύ καλά. Ωραία. Για να πούμε λίγο στον κόσμο πώς συνδεόμαστε και πώς ξέρουμε ότι τώρα πρόσφατα έχουμε ξεκινήσει και δουλεύουμε μαζί σε μια επιχειρήση από όπου σας παρέχουμε, στο κομμάτι του Tribe, το έχουμε αναφέρει αρκετά και στο ελληνικό podcast.

αλλά τώρα στην Ελλάδα δεν είναι τόσο διαδεδομένο γιατί κυρίως είναι στην Αμερική διαδεδομένο. Και η αλήθεια είναι ότι το brand, είδα το όνομα του founder, Steven Vlachos, μου είπες ότι και πίσω από τις κάμερες ότι έχει ρίζες ελληνικές, άρα το brand είναι ένα Mediterranean brand που πουλάει μόνο στην Αμερική αυτή τη στιγμή, δεν είναι διαθέσιμο, δεν μπορεί κάποιος να αγοράσει από την Ελλάδα.

Όχι, θα σου πω την ιστορία, είναι και η ιστορία του brand πολύ ενδιαφέρουσα για μέχρι τον Steven. Ο Μπράντ όντως πουλάει μόνο στην Αμερική γιατί εκεί πέρα το αγορά είναι τεράστια και για πάρα πολλούς λόγους προφανής είναι ιδανική αγορά να πουλήσεις κάτι σε αυτό το φόρμα. Ειδικά πόσο μάλλον όταν έχεις, όπως το λέει και ο κύριος Σκούρας που είναι φοβερός, ο οποίος λέει ότι στην ουσία στην Ελλάδα έχουμε τα πιο φθηνά ακριβά κρασιά, δηλαδή καταλήγουμε και πουλάμε κρασί το οποίο αξίζει να πουληθεί 100 ευρώ, το πουλάμε 15 ευρώ, όπως είπα και 20 ευρώ.

οπότε κάτι τέτοιο στην Ευρώπη ειδικά στην Νότια Ευρώπη που έχεις φοβερά κρασιά και με 15 και 20 ευρώ είναι δύσκολο να το κάνεις πλήρως και υπάρχει και τεράστικο στίγμα φυσικά όπως υπάρχει και στην Αμερική στίγμα για το boxed wine τώρα το αλλάζουμε υπήρχαν και άλλα καλά boxed wines αλλά εμείς είμαστε από τους πρώτους που κάνουμε τόσο μεγάλη επένδυση οικονομική στο online marketing και τι συμβαίνει η ιστορία είναι η εξής ότι ο Steven του άρεσε πολύ το κρασί στην Αμερική. Στην Αμερική δυστυχώς έχει στο φαινόμενο να υπάρχει πάρα πολύ bulk wine από την Ευρώπη το οποίο λόγω του 3 tier system που έχουν εκεί πέρα έχουν πάρα πολλά κεφάλια που πρέπει να βγάλουν από εκεί πέρα ποσοστό και καταλήγει στην ουσία ο εινοποιός να πουλάει στον προμηθευτή ο προμηθευτής στην καύα, η καύα στο πελάτη σε ένα ιδανικό συνάριο, οπότε έχεις παραπάνω χέρια που πρέπει να φάνε εδώ πέρα μπορεί να πουλουθεί από την εταιρεία απευθείας στο σούπερ μάρκετ μετά από το σούπερ μάρκετ στον καταναλωτή

οπότε καταλήγει και ένα μπουκάλι μετά το οποίο έχει 10 ευρώ, ας πούμε, ένα ευρωπηλαίκη για 20-25 για να βγάλουν όλα από μια προμήθεια οπότε τι γίνεται στην Αμερική υπάρχει το πρόβλημα το εξής, ότι υπάρχει κρασί που είναι με 10 και 15 ευρώ αλλά είναι πολύ κακό ποιοτικά και προκειμένου να καλύψουν τις ατέλειες που έχουν στο κρασί αυτό που έχουν πάρει μπάλκ από την Ευρώπη, καταλήγουν και βάζουν μέσα το οποίο επιτρέπεται από την κυβέρνηση και τα λήγουν και βάζουν μέσα ζάχαρη, καταλήγουν και βάζουν μέσα additive, το οποίο είναι approved και έξιν από ειραιών που παίρνει ο μέσος καταναλωτής, το οποίο κοστίζει 15-20 δολάρια και ξυπνά την επόμενη μέρα και δεν μπορεί απλά να λειτουργήσει ο άνθρωπος γιατί έχει πιει κάτι το οποίο απλά δεν είναι ποιοτικό.

οπότε τι συμβαίνει ο Στέφανος δεν μπορούσε να βρει κάτι το οποίο να είναι stable, καλό που να το αρέσει πάρα πολύ ήρθε στην Ευρώπη, στην Ελλάδα με την οικογένειά του το 18-19 είχαν πάει στα ελληνικά νησιά τα οποία εκεί πέρα υπάρχουν πάρα πολλές ταβέρνες που απλά τι γίνεται, πάς κάθεσαι φέρνεις το μενού, φέρνεις μια κλαστική ταβέρνα από μητέρας, πατέρας, παππού τα λοιπά σε ένα νησί απλοϊκό και σου λέει ο παππούς, σου λέει έχω κρασί κόκκινο έχω κρασί λευκό, έχω κρασί ροζέ δεν έχω λίστα με χίλια κρασιά τελικά τελικά και φυσικά ο μέσος ανθρωπός δεν θέλει πάρα πολύ να σκεφτεί να κάτσει να αναλύσει, να δει τη λίστα απλά εμείς αυτό που κάνουμε και στα βαντεβού που θα βγούμε με μια κοπέλα είναι απλά επιλέγεις το τρίτο πιο ακριβό κρασί για να πει δεν έχουμε ιδέα οπότε και ο μέσος καταναλωτής δεν ξέρει τι θέλει να πάρει από κρασί.

Σου λέει, οκ, διαβάζω όνομα αυτό. Το ένα αυτό, το άλλο αυτό, η άλλη ποικιλία σαββινιών, το άλλο αυτό. Δεν ξέρεις ακριβώς τι θέλεις. Οπότε, το γεγονός ότι στην ουσία σου βγάζει τη σκέψη στο μυαλό σου, το γεγονός που το κρασί θα είναι πολύ ποιοτικό έτσι και αλλιώς, γιατί ό,τι και να πιεις εδώ πέρα στην Ελλάδα, ακόμα και το κρασί του σπιτιού να λένε το house wine που θα πιεις εδώ πέρα είναι πάρα πολύ καλό.

να κοιμάσαι, να σβήσεις τελείως και να πας για ύπνο. Οπότε αυτό το πράγμα, το ότι σου παίρνει τη σκέψη και την ευκολία και σου δίνει κάτι πολύ ποιοτικό, είναι όλο το business model στην ουσία το οποίο το έφερε πίσω, οπότε σου λέει για ποιο λόγο πρέπει. Το κλασικό παράδειγμα για εταιρείς χρασιού είναι ότι έχεις 15 σκιους, έχεις 15 σκιους κόκκινο, 15 σκιους λευκό, 15 σκιους ροζέ.

Και ειδικά στο κομμάτι των line αυτό το πράγμα δεν μπορεί να πετύχει γιατί ο κόσμος απλά πόσο μάλλον στο κρασί, άμα ήταν ρούχα, βλέπεις τα ρούχα, επιλέγεις. Στο κομμάτι του κρασί δεν είναι σαν έναν τρόπο να επιλέξεις τι σου αρέσει. Οπότε φτιάξαμε ένα πολύ καλό, έφτιαξε το το άνθρωπο στην αρχή από το Washington State, πάνω από την Καλιφόρνια, φτιάξαμε ένα ωραίο blend μεσογειακού χαρακτήρα που έφερνε πολύ κοντά στο ιταλικό κρασί και ξεκινήσαμε τότε που πουλάγαμε για πρώτη φορά στους Αμερικάνους ένα κρασί ασύνθιστο για αυτούς, το οποίο ήταν πιο easy to drink.

Ήταν το κλασικό κρασί που θα πιεις στη Σικελία σε μια οστερία που είναι house wine red, house wine λευκό χωρίς να κάτσεις να σκεφτείς νότες, other notes και όλα αυτά που το κόσμο δεν νοιάζει για όλα αυτά, έτσι και αλλιώς. Το πιο μεγάλο μερίδιο του κόσμου. Οπότε ξεκίνησε το business model έτσι με τρία μόνο ποιότητα με δύο τότε προϊόντα, κόκκινο και λευκό είχαμε τότε μόνο, που είχα ξεκινήσει και εγώ, είχαμε μόνο κόκκινο-λευκό.

Μετά ήρθε και το ροζέ. Και σιγά σιγά σιγά σιγά, πότε αλλάξαμε παραγωγούς. Το 1924, πριν από δύο χρόνια, η εταιρεία είχε φτάσει πλέον σε volume, που έπρεπε αναγκαστικά να μπούμε σε ένα production line αυτοματοποιημένο, το οποίο υπάρχουν πάρα πολλές εταιρείες που να μην, γιατί στην Αμερική ακόμα, στους δικούς μας τότε φυστάμενους παραγωγούς, το κρασί ήταν πάρα πολύ καλό, απλά δεν είχαν το capacity να μας κάνουν μεγάλο volume παραγωγής, γιατί ήταν όλα χειροκίνητα. Δηλαδή έμπαινε απλά το wine στο bag, και μετά το bag το βάζει ο άνθρωπος χειροκίνητα μέσα στο κουτί, και μετά sealing ο ίδιος. Ήταν το auto-erracked, το box, όπως λέγεται έτσι.

Το οποίο δεν έχει scalability, δεν μπορείς να το κάνεις ξαφνικά, να πας σε 100.000 units, σε ένα εκατομμύριο εύκολα, έχει τεράστιο χρονικό περιορισμό. Οπότε το 24 με το Στέφανο πήγαμε σε διάφορες χώρες της Ευρώπης να δοκιμάσουμε τη δρασιά και να δούμε ποιος έχει τη πιο καλή γραμμή παραγωγής. Τελικά καταλήξαμε στο Montpellier σε κάποιους πολύ καλούς συνεργάτες που απλά εντοπωσιαστήκαμε και από τους ίδιους ανθρώπους που έχουν πολύ καλούς εργαζομένους εκεί πέρα.

Ένα master of wine, τον Ian, ο οποίος είναι άνθρωπος, δεν υπάρχει στο αντικείμενο, είναι φοβερός. Και έχουν και τρεις γραμμές αυτομοτοποιημένης παραγωγής που στην ουσία καταλήγει το χαρτόνι, δηλαδή βλέπεις ξεκινάς αρχικά από το χαρτόνι και καταλήγει το προϊόν μετά παλιταρισμένο έτοιμο προμπότ. Δηλαδή οι άνθρωποι οι ίδιοι υπάρχουν εκεί πέρα μέσα στο εργοστάσιο για λόγους ποιοτικούς και να μας συμβεί κάτι λάθος. Δεν υπάρχει η μόνη ανασχόληση και ο άνθρωπος είναι μόνο στο Clark για να φορτώσει, γιατί πάλι ήταν αντιπάροι στο φορτηγό, αυτό, that's it.

Το οποίο για εμάς ήταν ακραίο αυτό, να το δούμε από κοντά. Εντροπωσιαστήκαμε. Και το Ωρχές του 1924 κάναμε το switch από την αμερικάνικη παραγωγή στην ευρωπαϊκή, με το κρασί για πρώτη φορά που ήταν από Ευρώπη. Φτιάξαμε πάλι όσο πιο κοντά ήταν το blend, για να μην έχουμε και παράπονα από πελάτες, ότι ξαφνικά έχεις αλλάξει το κρασί σου.

Οπότε, έγινε αυτή η αλλαγή. Είχαμε χωθεί στην αρχή ότι, ξέρεις τι, μπορεί ο κόσμος να καταλάβει να μη θέλει το ευρωπαϊκό κρασί, να υπάρχει στίγμα ή την Ευρώπη, τα λοιπά, τα λοιπά. Είχα φοβηθεί κι εγώ, σαν head of marketing, λέω ότι, οκ, πρέπει να μην μιλήσω καν ότι το κρασί έχει πάει στην Ευρώπη. Για κάποιο λόγο, δεν το ξέρω ακόμα τι συμβαίνει.

Και με το που ξεκινήσαμε και λέγαμε και στο web site μας πιο προφανή Είμαστε πιο προφανή ότι το κρασί είναι ευρωπαϊκό, πλέον είναι south of Europe, είναι Γαλλία, Ιταλία, τα λοιπά. Όχι μόνο ο κόσμος δεν προπονέθηκε, απλά είχαμε και παραπάνω αντίκτυπο πλέον γιατί ο Αμερικάνος τι συμβαίνει. Στην Αμερική έχεις πάρα πολλούς ανθρώπους που η οικογένειά τους, ας πούμε, κάποιοι φίλοι τους που έχουν πάει στην Ευρώπη, έχουν πιει κρασί.

και είναι αυτό το κλασικό που λέμε ότι ξέρεις τι, πήγα 10 μέρες στην Ιταλία, που λέει ο Αμερικάνος, που λέμε και εμείς, το οποίο έχει σχεδιασμένο για εμάς στη ζωή μας, ότι έφαγα έφυγα εκεί πέρα και δεν πήρα κιλό, ας πούμε, π.χ. Ήμουνα κάθε μέρα τέλεια. Δεν είχα ούτε πονοκεφάλους, δεν είχα ζαλάδες, τα λοιπά. Γιατί είναι πολύ ποιοτικό το πριόν στην Ευρώπη.

και πιο προσιτό οικονομικά από ό,τι είναι στην Νέα Υόρκη και στην Αμερική κλπ. Οπότε κάναμε και με αυτό εμείς focus αρκετό και στο κομμάτι διαφημιστικό να προωθήσουμε την Ευρώπη, όχι μόνο στο κομμάτι του content που κάναμε ως τώρα. Δηλαδή ο λόγος που εγώ είχα αρχικά προσβληθεί στην εταιρεία, έτσι κι αλλιώς, το οποίο θα πρέπει να το είχα αναφέρει από την αρχή, είναι ότι με πήρε στην ουσία για να δείξω και το πώς ζούμε στην Ευρώπη, να δει τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, τον αργό τρόπο ζωής εισαγωγικά, το οποίο πουλάει αυτήν την ορματικότητα, το Dolce Vita, το Dolce Farnita, που λέμε, τον αργό τρόπο ζωής, να το μεταφέρουμε στον Αμερικάνο καταναλωτή.

Οπότε, κάναμε πολύ τεράστιο focus, αυτό και στο κομμάτι διαφημιστικό, όχι μόνο στο content που κάναμε τότε, και έχει τεράστιο αντίκτυπο και στην ανάπτυξη της ιδρύας ακόμα παραπάνω. Και γενικά πιστεύω και στο κομμάτι του online είναι η απλοποίηση που υπάρχει στην εταιρεία, πόσο μάλλον είναι σε εταιρεία κρασιού, που ο κόσμος έχει συνηθίσει να μην ξέρει τι να πάρει.

Το γεγονός ότι πηγαίνεις στο web site μας και έχουμε 5-6 πράγματα και λέμε ότι είμαστε απλά ένα πακάλικο στην ουσία. Δηλαδή και ο λόγος που κάναμε το λάδι είναι ότι είμαστε ένα πακάλικο και είναι κρίμα να μην έχεις και 2-3. Δεν θέλει να παραλύσει τον κόσμο με επιλογές. Απλά, έρχεται ο άλλος στο δικό μας grocery store, να πάρει 2-3 κρασιά, να πάρει ένα λάδι, ποιος ξέρει τι θα έρθει μετά.

Αυτό. Και δώσαμε στον κόσμο 5-6 επιλογές να έχει το δικό του Mediterranean Pantry στο σπίτι του. Έχει εκτιμηθεί πάρα πολύ και για λόγους υπόλοιπους, που μπορώ να αναφέρω για ποιον λόγο ο κόσμος συνεχίζει και μας προτιμά και έχει φτάσει σε αυτό το σημείο. Κύριε Ξάντης, αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. αυτή η απλοποίηση ειδικά στο e-commerce είναι πάρα πολύ δυνατή γιατί όντως όταν έχεις όταν έχεις κάτι online είναι πάρα πολύ δύσκολο να αποφασίσεις ειδικά όταν δεν ξέρεις το προϊόν όταν πρέπει να περάσεις ένα education ενώ όταν έχεις τρεις επιλογές είναι πολύ πιο εύκολο για κάποιον να αγοράσει οπότε το καταλαβαίνω αυτό και είναι πάρα πολύ καλό αυτό το οποίο συνέβη απλά θέλω να καταλάβω επειδή και εσύ είσαι hustler θέλω να καταλάβω λίγο την ιστορία της δικής σου της δικής σου σελίδας.

Δηλαδή αυτή η σελίδα ακόμα. Δηλαδή η λογική ήταν να συνεργαστείτε και να κάνεις κολάμπ ή κάτι τέτοιο ή απλά ήθελε αυτό το slow living που είναι και το μότο να το εδραιώσει και να φέρει ένα άτομο μέσα που ξέρει τι σημαίνει το slow living για να υπάρχει στο branding μέσα. Αυτό ακριβώς. Αυτός ο άνθρωπος είδε σε εμένα στη δικιά μου τότε αισθητική στο δικό μου τότε point of view του κόσμου ότι αυτός ο άνθρωπος ζει έτσι ζει μέσα στο εστιαπλογικό πηχείο ζει με αυτό το ανεβάζει αυτά τα πράγματα η φιλοσοφία μου τότε γιατί ανέβαζα και αυτά τα αποφθάγματα από κάτω το αρέσει πάρα πολύ ήταν πράγματα πολύ άστια δεν ήταν κάτι το είχα σαν χόμπι στην ουσία να περνάει η ώρα μου να είμαι και εγώ χαρούμενος να κάνω κάτι να ξεχνιέμαι οπότε σου λέει ας τον φέρω αυτόν εδώ πέρα με κάτι πολύ απλό part time να κάνει και rate για μένα και σιγά σιγά προφανώς όσο παραπάνω με δίνει αυτός ο άνθρωπος από θέμα φθηνών κατέληξε να είναι με ένα full time job και παραπάνω από full time πλέον γιατί

έχουν μεγαλώσει πάρα πολύ οι ευθύνες και η ευθυνική ενασχόληση η δικιά μου οπότε ο σκοπός του ήταν ας το δοκιμάσω να κάνει ό,τι κάνει η δικιά του σιγά σιγά και σιγά σιγά είναι γενικά αυτός ο τρόπος προσέγγισης ο δικός του σε εργαζόμενο το κάνω και εγώ πλέον πάρα πολύ στο να πάρει και μετά αφού χτίσεις μαζί σου πιστωσύνη και δει ότι όντως έχεις και το mentality, ότι ξέρεις τι μπορεί να μη ξέρεις, αλλά θα το κάνω αυτό το figure out.

Μου έλεγε η παιχνίδι, κάνε ένα report, πολύ πραγματικά, κάνε μου ένα report, ξέρω εγώ, πόσα reads έχουμε τώρα, τι impressions έχουμε, τελικά, τελικά, και λέω τώρα τι κάνω, δεν έχω ιδέα. Καθόμουν και έκανα screenshot μέσα από το instagram, μέσα από το facebook, έκανα ένα ωραίο pdf, δεν υπήρχε και το cloud, θα έκανα κόντ, θα έκανα χάρε τελείως.

Τα πέταγα με paint μέσα σε ένα pdf, πώς τα έκανα εκεί πέρα. Καθόμουν 5-6 ώρες να ασχοληθώ και σου λέω, αυτός το εκτιμούσε. Δηλαδή, σου λέει ότι αυτός έκανε ένα over-deliver αυτά που μου έδινε αυτός ο άνθρωπος. Το εκτίμησε πάρα πολύ και όσο παραπάνω λίγο-λίγο μου έδινε. Και έκατσε και πάρα πολύ καλά χρονικά, γιατί το λίγο του τότε ήταν όντως λίγο, γιατί η εταιρεία δεν είχε δρυωθεί τόσο πολύ, οπότε πήγαινε πραγματικά κομμάτι-κομμάτι.

από θέμα concepts, μετά π.χ. το κομμάτι μόνος μου να κάνω το copywriting στο MLSMS. Δηλαδή όλα αυτά γίνανε σιγά σιγά σιγά σιγά σιγά. Διώχναμε ευθύνες από τα agency που είχαμε τότε σε σημείο που απλά μετά από ένα σημείο δεν υπάρχει λόγος του agency να υπάρχει πλέον. Γιατί η εταιρεία έχει και πιο μικρό volume οπότε όντως χρειαζόμαστε agency από θέμα workload.

Δηλαδή έβγαινε η δουλειά και μόνος μου, θέλω να μου ας πούμε 10 email, θα κάτσω να φτιάξω εγώ 10 email, δεν θα μου πάρει τόσο μεγάλο χρόνο. Δεν είχαμε ούτε segmentations, δεν είχαμε πράγματα πολύ πλοκά, software, τεράστιο με stack. Ήταν πιο απλή εκεί η κατάσταση. Οπότε ξεκίνησε έτσι. Ήταν το timing πάρα πολύ καλό προκειμένου και εγώ να μάθω από αυτό να συνοσιαύσω στις σπουδές μου, γιατί δεν είχα ιδέα.

εκείνη τη στιγμή ήμουν σπουδάζω μηχανολογία δεν είχα προστατάγα 100 μαθήματα και έπαιζα ντίτσου και οπότε κατάλαβα και αυτό είναι επίσης κάτι πολύ σημαντικό ότι όταν κάνεις over deliver δηλαδή σε μια δουλειά και κάνεις πραγματικά over deliver ο άλλος το βλέπει και όντως μπορείς να ανέβεις ειδικά όταν καταφέρεις να φέρεις αποτελέσματα γιατί με τη δουλειά σου ήρθαν αποτελέσματα στην εταιρεία Δηλαδή δεν είναι ότι ήρθες και καλά πηγαίνει, κάνει τα πράγματα.

Δηλαδή η εταιρεία μεγάλωσε δραματικά σε αυτό το διάστημα. Όταν μπορείς να κάνεις over-deliver, τότε και πληρώσεις στην ουσία το μισθό σου πίσω από άλλα πλάσια. Ο άλλος το βλέπει και το εκτιμάει. Και τώρα φτάνεις σε ένα επίπεδο στο οποίο πρακτικά αυτή τη στιγμή δουλεύεις και όχι απλά δουλεύεις για αυτή την εταιρεία και την έχεις κυλάρει, αλλά έχεις και ποσοστό.

Δηλαδή αυτό δεν πετυχαίνεται έτσι. πρέπει να κάνεις over deliver γιατί μας ακούν άτομα που μπορεί να μην έχουν επιχείρηση και έχεις ευκαιρία έχεις ευκαιρία να ανέβεις αλλά πρέπει όντως να προσπαθήσεις πρέπει όντως να κάνεις κάτι παραπάνω συμφωνώ απόλυτα με αυτό απλά την κίνητρα εσύ ο Αμερικάνος τώρα π.χ. και εσύ και εγώ και τα λοιπά δουλεύουμε και κοινωνίζουμε που είναι εξωτερικού οπότε αυτό υπάρχει ανταπόκριση σε αυτό το κομμάτι υπάρχει το σενάριο ότι ο χρονωτής π.χ. είναι Έλληνας στο κομμάτι της Ελλάδας δυστυχώς ο άνθρωπος μπορεί να κάνει over deliver απλά δεν υπάρχει ανταπόκριση από θέμα εργοδότη τόσο για δικούς του λόγους είναι και η οικονομία τελείως διαφορετική από την Αμερική και τις χώρες της Ευρωπαϊκής Συμφωνώ απόλυτα να κάνει over deliver αλλά αν υπάρχει όντως ανταπόκριση όπως υπάρχει και από τον Steven που μου δίνει 10 παραπάνω ευθύνες μου έδινε και κάτι παραπάνω από το θέμα οικονομικό.

Οπότε υπήρχε και ανταπόκριση οικονομική. Δηλαδή στην Ελλάδα δυστυχώς ο άνθρωπος περιμένει να κάνει σε σιόβερ-δελίβερ και περιμένει να σου δώσει και ένα τίτλο και παραπάνω ευθύνης να χάσει τον ύπνο σου να πάθεις για ταραχή στο μάχο να μην μπορείς να κοιμηθείς και όμως δεν σου δίνει άλλα 50 ευρώ. Οπότε αυτό είναι το θέμα.

Πιστεύω δεν υπάρχει τόσο πρόβλημα Εδώ σε αυτή την αγορά, αν υπάρχει κόσμος να κάνει over-deliver, θέλει να κάνει over-deliver, αλλά δεν υπάρχει ανταπόκριση από θέμα εργοδότη, το οποίο είναι η τεράστια κουβέντα μετά από πίσω, για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό, με τι παράθυρο το καταφέρουν και το κάνουν, για ποιο λόγο είναι έτσι η κουλτούρα μας.

Είναι τεράστια συζήτηση, απλά ευτυχώς λέω υπάρχει το διαδίκτυο, ευτυχώς μπορείς να δουλέψεις σε πολύ μεγάλο βαθμό και σε εταιρείες εξωτερικού, το οποίο έχουν τελείως άλλο mentality από το ελληνικό. Ο κόσμος γενικά και πέρα όντως όταν σου δίνει παραπάνω ευθύνες το οποίο σημαίνει απλά παραπάνω ευθύνες και παρά και ένα τίτλο στο LinkedIn το οποίο δεν το νοιάζει κανέναν έτσι και αλλιώς και μπορείς και ζεις και εσύ πιο άνετα το οποίο το εκτιμάς οπότε έχεις και ένα λόγο να κάτσεις να θυσιάσεις τη ζωή σου γιατί δεν θα πω ένα σημείο απλά έχεις πάρα πολλές ώρες και δεν μπορείς να το κάνεις για τη ψυχή της μάνας πρέπει να έρθει ένα λόγο να το κάνεις αυτό για να πάρεις ένα σπίτι, να πάρεις την κοπέλα σου ένα ταξίδι, τα λοιπά, τα λοιπά.

Αλλά σ' αυτό συμφωνώ απόλυτα. Δηλαδή, έτσι συνέβη και με εμένα. Έκανα Over Delivery με τον δικό μου τρόπο, που μπορεί να ήταν τότε χαζός για τα δικά μου τώρα δεδομένα, αλλά γιατί τότε ήταν κάτι σημαντικό, ας πούμε. Εκτιμήθηκε πολύ. Και συνέβη αυτό που συνέβη. Και όντως, ναι, αυτό που το λες είναι. Όταν ο άνθρωπος βλέπει ότι ξέρεις τι, με αυτόν τον άνθρωπο που ξεκίνησε, στην ουσία σαν πρώτος εργαζόμενος ήμουν εγώ τότε στο Grants, ήμουν στην ουσία το νούμερο ένα χάρι της εταιρείας, το αποδέμα marketing κλπ, σου λέει όταν ξεκίνησε ο Χιλέας και από τα δύο πήγαμε σε 7, από τα 7 πήγαμε σε 19, από τα 19 πήγαμε στα 40 και φέτος θα κάνουμε 55 και το επόμενο θα κάνουμε 75, σου λέει υπάρχει λόγος που δεν είναι τυχαίο ότι το timing αυτού του άνθρωπου έχει συμβάλει στο...

Ναι, ναι. Ναι, ναι. Μα όταν πει τόσο πολύ κράση, οπότε δεν το καταλάβει ο ίδιος. Σε αυτό το κομμάτι, αυτό που είπες για την Ελλάδα, είναι ότι δεν υπάρχει επιβράβευση. Γι' αυτό εκεί χάνει πάρα πολύ από τι είπες. Στο κομμάτι των παραπάνω ευθυνών, είναι κάτι το οποίο τη ζητούσες κι εσύ, ή το έβλεπε ο Στίβεν και έλεγε, κοίτα, θα βγάζει αυτό, σκάτσε να το βάλω κι αυτό.

Ή ακόμα στο κομμάτι που έφτασες τώρα τόσα χρόνια και έχεις και το κομμάτι του Ποστού, είναι κάτι το οποίο στο δίνει ο founder ή είναι κάτι το οποίο ζητάς και εσύ? Στο κομμάτι των ευθυνών είναι κάτι που ξεκίνησε και μου το έδινε ο ίδιος, όπως απλά είχα τη λογική να μην παραπονωθώ, δηλαδή θα παραπονιώμουν και θα έφτασαν κάτι πλασικό το ελληνικό, ξέρεις τι, μέσα στη πλάκα, τι έχετε ακόμα να κάνω, αλλά εγώ το πούσταρα και είχα τη λογική, Και ξέρεις τι, δώσ' το με αυτό. Με εκανοποιούσα από το θέμα αυτοπεποίθησης.

Ότι αυτός ο άνθρωπος, ξέρεις τι, με εμπιστεύτηκε να εξοδεύω πλέον, ας πούμε, 600.000 δολάρια στο Facebook. Ναι, μένει, έχανα το μήνα. Και να χάνεις μετά τον ύπνο σου, να λες, ρε φίλε, τι γίνεται, λέει, ποιο λόγο έχω εγώ την ευθύνη. Απ' την άλλη το παίρνεις και πιο στο αστείο και λες, οκ, φτίζεις και ζεις την αυτοπεποίθησή σου, Αν πάει και η εταιρεία καλά, λες ότι, οκ, παίζει το τεράστιο ρόλο εγώ σε αυτή την εξέλιξη, οπότε, ό,τι παραπάνω και νοσοκοπιδωθεί, το αναλαμβάνεις, άμα είσαι κι αυτό το χαρακτήρα.

Σε μένα κάπως έτσι συνέβη. Από θέμα ποσοσίου, νομίζω είναι και πρέπει να το έχεις και εσύ σαν άνθρωπος να ζητήσει και παραπάνω. Δηλαδή, αυτό που βλέπω εγώ να συμβαίνει γενικά στην Ελλάδα είναι ότι ο κόσμος θα ζητήσει, δεν θα πάρει. Στην Αμερική άμα ζητήσεις, πάλι λογικά δεν θα πάρεις. Δηλαδή ο άλλος δεν θα κάτσει από μόνος σου.

Ξανανοηγικά αυτός είναι οκ, δεν μου μιλάει καν, δεν είναι στο κομμάτι το οικονομικό. Ναι, γιατί δηλαδή ο λόγος είναι ότι ναι. Ακούγεται λίγο τοξικό ρε φίλε, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι άμα και εσύ δεν ζητείς ο ίδιος δεν θα πάρεις. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Απλά η διαφορά στην Αμερική είναι ότι άμα ζητήσεις κάτι παραπάνω και θέλεις να θυσιάσεις τη ζωή μου, να κάτσεις εδώ πέρα να δουλεύω 12-15 ώρες την ημέρα, θα μου το δώσεις αυτό, άλλος θα σου πει, θα σου το δώσεις.

Ναι, αλλά αυτό, σωστά, για να ολοκληρώσω αυτό το κομμάτι. Ναι, αλλά εσύ ουσιαστικά πρώτα έκανες τη δουλειά και έκανες deliver και μετά μπήκες σε αυτή τη διαδικασία. Σε αυτή τη λούπα, ναι. Κάτι που παρατηρώ εγώ στο κομμάτι με τους Έλληνες εργαζομένους, με αυτούς που έχω δουλέψει τουλάχιστον, ή με αυτούς που έχω δει να δουλεύουν σε κάποιες δουλειές και μου λένε ότι δεν μου δίνει παραπάνω, είναι αυτό που λες ότι δεν ζητάνε.

Κάποιες φορές έχω δει και το άλλο ότι πριν κάνουν τη δουλειά, πρώτα ζητάνε. Κατάλαβες, είναι κακό αυτό. Δηλαδή κάνε εσύ τη δουλειά, μετά πρέπει να ζητείς. Πρέπει να ζητήσεις πάντα. Δεν γίνει να μην ζητάς. Γιατί δεν θα πάρεις. Είναι τόσο απλό. Ακριβώς. Πρέπει να δείξεις και ποιες θέματα γραφείς. Να πεις τι ξέρεις για αυτόν τον άνθρωπο.

Αν τον χάσω θα έχω αντίκτυπο οικονομικό. Δεν με παίρνει να τον χάσω. Ό,τι θέλει το παίρνει. Θεωρώ ότι είναι κυρίως θέμα και από τις δύο πλευρές. Δηλαδή, όντως, δεν είναι ψέμα αυτό που λες. Η απόλυτη αλήθεια ότι οι ξένοι πληρώνουν είναι πιο αν έχει το χέρι της από τους Έλληνες. Δηλαδή ειδικά αυτό με το commission based στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολο να το πετύχεις από ότι είναι στο εξωτερικό.

Στο κομμάτι του options λες. Ναι, δηλαδή να πεις ότι θα πάρω από την εταιρεία ή θα πάρω ποσοστά από τις πωλήσεις αν όντως σου φέρω αποτελέσματα. Ο Έλληνας εάν καταφέρεις και του δίνεις, ακόμα τι να σου πω, να έχεις το store του να το πας ξέρω εγώ από 10.000 ή να το πας στα 100 Και αν το ποσό που είναι να σε πληρώσει είναι παραπάνω από δύο μισθούς, θα πεις, πώς το πάρεις, δέκα μισθούς.

Καταλαβαίνεις, δηλαδή έχει αυτό το mindset. Ενώ ο Αμερικάνος έχει το growth mindset, ποσοστό, το πάμε μαζί, υπάρχει αυτό που πιλάς. Αλλά ο λόγος που το λέω στα άτομα ότι πρέπει να δώσεις κάτι παραπάνω, είναι γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή. Δηλαδή αφού είσαι στη δουλειά και κάνεις κάτι, κάνε το καλά και θα ανταμευθείς. είτε θα ανταμευθείς επειδή ο εργοδότης θα το δει και θα σε ανταμεύσει, είτε θα ανταμευθείς επειδή θα πάρεις γνώσεις από αυτό το έξτρα πράγμα που κάνεις.

Και δεν σου λέω να δουλεύεις 15 ώρες. Λέω όντως όταν κάνεις κάτι να το κάνεις με σκοπό να βγει καλά. Που αυτό του είδους η ικανότητα, το mindset ότι θέλω να βγει καλά πρέπει να νοιάζεσαι. Δηλαδή εμείς έχουμε την δουλειά απέναντι. Ενώ οι Αμερικάνοι δεν την έχουν τόσο πολύ απέναντι. Τουλάχιστον εγώ από ό,τι βλέπω. Οι Ευρωπαίοι γενικά δεν το λέω για τους Έλληνες.

Οι Ευρωπαίοι είναι έτσι. Οπότε, από τη στιγμή που την κάνεις, κάντε καλά και είτε θα ανταμιφθείς σε χρήματα από τον εργοδότη σου είτε σε ικανότητες που μετά μπορείς, αφού βλέπεις ότι ο άλλος δεν το βλέπει, φεύγεις και πας αλλού, αλλά πλέον έχεις ικανότητες γιατί έχεις αναλάβει άλλα δέκα πράγματα και πλέον μπορείς να πιάσεις δουλειά σε μια άλλη εταιρεία που όντως το ανταμείβει αυτό.

Ή η τρίτη πλοία είναι απλά να βγεις κατευθείαν στο εξωτερικό και να δουλέψεις με ξένους πελάτες και αυτό θέλει γνώση. Στη δική σου περίπτωση, αν εσύ ουσιαστικά έκανες over-deliver, πήγες από 9 στα 17 και δεν ξέρω ποτέ ζήτησες παραπάνω και σου έλεγε όχι, με τα skills που έχεις αποκτήσει και το τέτοιο θα μπορούσες να πας σε άλλη εμερικανική εταιρεία.

Ειδικά τώρα με τις ενέργειες σου. Έχεις πάει ένα στορ, το οποίο ήταν στα 2 και τώρα στα 17 ή στα 50. Επειδή είμαστε 30 εκατομμύρια. Εκατομμύρια είναι αυτά που αναφέρουμε. Παρότι το βλέπετε σε γρασί, παιδιά. Εκατομμύρια. Λοιπόν, τώρα μετά από αυτό, πες ότι κάνεις exit με το κράτσι. Φεύγει. Αντικειμενικά δεν γίνεται να πας να δουλέψεις με basic salary.

Δεν γίνεται. Ακόμα πες ότι δεν φτιάχνεις κάτι δικό σου. Δεν θα σου αρέσει αυτό το lifestyle που έχεις και δεν θες. Δηλαδή, σαν consultant μόνο να μπεις σε μια εταιρεία, μπορείς να πεις πολλά πολύ λόγια. Γιατί τα έχεις δει όλα. Καταλαβαίνεις. Επειδή έχεις πάρει αυτές τις ευθύνες. Στο κομμάτι του αλκοόλ, ειδικά, είναι πάρα πολύ...

Καλά οικίας. Είναι πολύ δύσκολο στην Αμερική, γιατί έχεις πάρα πολλές περιορισμούς από θέμα νομοθετικούς, τόσο... Ειδικά εμείς που πλάμα και direct-to-consumer έχουμε και το θέμα της υπογραφής, ότι πρέπει να είναι αναγκαστικά, δεν μπορεί να πάει η UPS. Αυτό που είπαμε για τα delivery και δεν μπορεί να πάει απλά να αφήσει το προϊόν, όπως είναι ο Μπαθ Αμερικάνος στο doorstep, που θα αφήνει στο χαλάκι, σηκώνεται και φύγει. Ίσως πρέπει να κάτσει και πρέπει να βάλει υπογραφή, κανονικά, με κάμερα, με φωτογραφία και όλα αυτά.

Οπότε, παρόλα αυτά, για αυτό τον λόγο, προσωπικά λέω, για αυτόν τον λόγο, και σε άλλα εταιρεία έχουμε βάλει, έχουμε επενδύσει και πάρα πολύ στο κομμάτι του Customer Service, γιατί έχεις πάρα πολλά κτήκια τα παθρό που, απλά, δεν μπορεί να περιμένουν άλλο, η UPS μπορεί να καθυστερήσει, να έρθει με την επόμενη ημέρα, να έρθει μια ώρα πριν, μια ώρα μετά, να έχεις πήγεση, να έχεις πάει, ας πούμε, στο σούπερ μάρκετ.

Οπότε, επενδύουμε πάρα πολύ στο κομμάτι του Customer Service, που εκτιμάται πάρα πολύ από τους δικούς μας πελάτες, όπως είναι το Trustpilot, τα reviews, εκτιάζουν όλο το customer service. Και είναι και ο λόγος, ένας από τους λόγους, είναι ο κυρίαρχος λόγος, είναι ο λόγος που απλά ο κόσμος σε αυτό που κάνουμε εμείς πρόμειες, τις διαφημίσεις μας μέσα, μπορεί να κάνει convert, μετά να ξαναγυρίσει, να ξαναπάρει, να ξαναπάρει, να ξαναπάρει, γιατί όντως και το customer service, το οποίο εκτιμάται πάρα πολύ στην Αμερική, και οι κυρίες εκεί πέρα έχουν επενδύσει πάρα πολύ σε αυτό και το κάνει πάρα πολλοί από εμείς.

Το βλέπει και από εμάς και πλέον το εκτιμάει και εκτιμάει ότι είναι και πραγματικοί άνθρωποι. Δηλαδή εκτιμάει και ο γεγονός, ναι μεν οκ το AI υπάρχει τεράστια χρήση και από εμάς σε πολλά πράγματα που μπορούμε να αναφέρουμε αργότερα πάντως στο κομμάτι του customer service, ο άλλος θα εκτιμήσει την ανθρώπινη επικοινωνία και όντως και το πέντσι έχει χαμπάρει αμέσως ότι είναι άνθρωπος.

Δηλαδή πλέον έχει γίνει τόσο μεγάλος κορισμός, ειδικά στο Customer Service, όπου και να μπεις, και Ελλάδα και τα λοιπά, και σε μεγάλες εταιρίες, και απαντάς με ένα bot και μιλάς στο bot, άνθρωπος, άνθρωπος, άνθρωπος. Και λέω ρε φίλο, βάλε μου επιτέλους, δηλαδή, και με ένα keyword, κάνουμε επιτόπου σύνδεση, θέλω να μιλήσω, να πω το πόνο μου, να παραπονεθώ, θέλω να γκρινιάξω.

Και τελικά βλέπεις ότι ο πελάτης εκεί που ήταν έτοιμος να κάνει cancel το subscription, να σου πει, ξέρεις τι, τέλος. Κάθε δικαπέλα του απαντάει, του μιλάει όμορφα και ο άλλος το εκτιμά και μετά βγαίνει εκεί που ήταν να κάνει cancel το subscription, βγαίνει και αφήνει 5 star review στο Trustpilot. Δηλαδή το οποίο είναι τεράστιο αντίκτυπο για μας.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο το business. Δηλαδή αυτό ήθελα να μιλήσουμε λίγο για το ότι δεν είναι απλά. Δηλαδή, το συγκεκριμένο business πραγματικά, ο Steven, για να μπορέσεις να στήσεις κάτι τέτοιο, να μπορεί ο τός να παραδίδει, να μην υπάρχουν θέματα, γιατί το αλκοόλ στην Αμερική είναι σαν τα ναρκωτικά εδώ πέρα. Είναι πολύ δύσκολο να πουλήσεις.

Δηλαδή, ενδεχομένως, πες να είναι πιο δύσκολο να πουλήσεις... Και είναι κλειστή αγορά. Αλκοόλ από τα ναρκωτικά στην Αμερική. Είναι πολύ δύσκολο business για να μπορέσεις να καταφέρεις. Οπότε και αυτό είναι πάρα ένας από τους λόγους που κατάφερε να σκυλάρετε σε αυτό το επίπεδο, γιατί αυτά τα προβλήματα όντως τα λύσατε εφεκτικά.

Όχι, σου λέω, το πιο μεγάλο θέμα που είχαμε εμείς σαν εταιρεία στο κομμάτι του διαφημιστικό ήταν ότι κανείς άλλος δεν είχε προσπαθήσει να αλλάξει το στίγμα που υπάρχει στο box wine. Στην Αμερική ειδικά, που δεν υπάρχει αυτό στην Ευρώπη, είναι το κλασσικό κολογιακό κρασί που θα πάρει ο Αμερικάνος που είχε πάρει τις φράνες για το κρασί που είναι 5 λίτρα με 10-15 δολάρια οπότε ο κόσμος που είναι τεράστια η εταιρεία έχει πουλάει εκατομμύρια λίτρα το χρόνο οπότε το έχει συνδυάσει με τα δικά του τα χρόνια τα καλούτα κολεγιακά και σου λέει μετά έρχεται το κράτσι το οποίο σε βομβαρδίζει συναγωγικά στο facebook με διαφημίσεις και πάει να σου αλλάξει το μυαλό οπότε αυτό που βλέπω εγώ είναι ότι Σιγά σιγά, αυτό που εκτιμάω πάρα πολύ στον καταναλωτή του Αμερικάνου είναι το εξής, ότι θα σου δώσει μια ευκαιρία αρχικά να δοκιμάσεις το δικό σου προϊόν και να το αλλάξεις εσύ την γνώμη, ειδικά για κάτι που έχει τόσο μεγάλο στίγμα που τώρα το αλλάζουμε σιγά σιγά.

Και αφού σου δώσει την ευκαιρία, πρέπει να ανταποκριθείς μετά, να είσαι όντως κομίτης στο δικό σου λόγο, να του δώσεις ένα πολύ καλό προϊόν. Όντως, δηλαδή, άμα αναφέρεις τη διαφημίσή σου μέσα ότι έχεις πολύ καλό κρασί, το κρασί όντως θα είναι πολύ καλό. Να του δώσεις πάρα πολύ καλό customer service, να του δώσεις ένα πολύ καλό brand experience με τα δώρα που δίνουμε, να του δώσεις μετά πάρα πολύ καλό use cases του κρασίου, με συνταγές, με gatherings, με events που μπορεί να κάνει, με το να φτιάξεις ένα τραπέζι με μουσουλιακό χαρακτήρα, με το να φέρει 7-8 όθρο, όπως να φάνε όλοι μαζί, με το να μην κοιτάς την αρχή, να τρυπείς το ρολόι, να κάνεις και αυτό, slow down.

Οκ, είναι αλκοόλ βέβαια, δεν πάνε το να το κάνω, να το αγιοποιήσω. Πάντως, αυτό όλα, αν το παρέχεις, αυτό εκτιμώ και στον Αμερικάνο, γιατί πιστεύω δεν υπάρχει τόσο στην Ευρώπη, είναι ότι θα σου δώσει μια ευκαιρία και μετά είναι up to you να το κάνεις over-deliver για να κάτσεις μετά αυτό, γιατί είναι πάρα πολύ loyal το κοινό και πέρα μετά.

Δηλαδή άμα εσύ είσαι όντως, το quality σου σε όλο το experience που του δίνεις στο πελάτη είναι πάρα πολύ καλό, ο άλλος θα είναι για πάντα μαζί σου. Δεν έχει λόγο να σκοτει να φύγει. Και αυτό παλεύουμε τώρα να κάνουμε και αυτό κάνουμε τώρα σιγά σιγά και με το retail, το οποίο ανεβαίνει και αυτό πάρα πολύ καλά. Τώρα είναι να βγούμε και στην Κλόριντα σε 45 εκαταστήματα εκεί πέρα στα Total Wines.

Και επενδύουμε ο σκοπός είναι να αλλάξει αυτό πάρα πολύ, γιατί στην ουσία στο κομμάτι του direct consumer είμαστε στην ουσία από τις νούμερες εταιρείες της Αθήνα Αμερική από θέμα pollution direct στο πελάτη. Απλά στην Αμερική φυσικά είναι το... Τεράστια μερίδα της πίτας είναι κομμάτι pollution για ελληνική. Είναι στα καταστήματα.

Και το αστείο είναι ότι στις αυτές τις 5-6 πολιτικές που είχαμε βγει στην αρχή, ότι πέρσι με δεδομένα Nielsen, που είναι το σύστημα που χρησιμοποιούν στο κομμάτι του αλκοόλ, ήμασταν το fastest growing box of wines στην Αμερική από το θέμα βελόσιτη. Δηλαδή όσα καταστήματα μας είχαν βάλει στα ράφια τους είχαμε το πιο μεγάλο βελόσιτη από θέμα που λύσκονταν να μην ανάμείνασαν στα δικά τους τα ράφια.

Είχαμε ξεπεράσει και τη Φράνζια και το Botabox και το Blackbox και όλα αυτές τις ειτήσεις. Είχαμε ξεπεράσει από το θέμα το πόσο γρήγορα αδειάζουμε τα δικά τους τα ράφια. Ναι. Και η αλήθεια είναι πως και αυτό είναι κάτι που το έχουμε ξαναφέρει θα παραλωθώ με τον Αντώνη. Είναι ότι όταν έχεις καταφέρει να χτίσεις κάτι στο direct consumer επειδή ακριβώς έχεις δημιουργήσει σχέση με τους πελάτες, το προϊόν σου επειδή ακριβώς έχεις την επικοινωνία με τους πελάτες, το έχεις βελτίσει το PC και την επικοινωνία και το branding και όλα και εκτός αυτού έχεις κάνει και πάρα πολλή διαφήμιση για το προϊόν σου. Οπότε πλέον έχεις συνδέσει την τιμή σου με το προϊόν σου και ο κόσμος ξέρει το brand σου.

Οπότε είναι πολύ πιο εύκολο μετά να μπεις στο κομμάτι της Λιάνικης. Και μετά είναι όλα πολύ πιο εύκολα στο κομμάτι της Λιάνικης. Γι' αυτό και εγώ, ας πούμε, σαν γραμμή, άμα με ρωτήσει κάποιος να πάω B2B ή B2C, μου φαίνεται σχεδόν πάντα, μπορεί να είναι, επειδή ξέρω από direct consumer, οπότε ξέρω τα προβλήματα, οπότε μπορώ και να τα λύσω.

Ενώ στο B2B δεν είμαι ειδικός. Αλλά μου φαίνεται πολύ πιο ο δρόμος με τη λιγότερη τριβή. να κάνεις ένα direct consumer να δεις ότι ούτε λειτουργεί να περνιώσει το πρόγραμμα Αυτό ακριβώς που λες, να δεις ότι ούτε λειτουργεί δηλαδή αυτό σε εμάς είναι το πιο σημαντικό γιατί το πιο ακραίο με το κράσι δεν είναι ότι εσύ βάλεις ένα πολύ καλό κράσι σε κουτί είναι και η τιμή του για αυτό που έχει συνηθίσει ο Αμερικάνος να περνιώνει σε κουτί είναι περίπου 40 δολάρια στα ράφια 38-40 δολάρια περίπου καταλήγει ενανάλογα στη τιμή που έχει το κατάστημα και online πάλι δεν έχει συνηθίσει να δίνει ο Αμερικάνος 40 bucks για ένα boxed wine.

Οπότε εμείς ξαφνικά έχει συνηθίσει να δίνει 10 και 15 και να μην τα δίνει καν για να παίρνει ένα βουκάλι κρασί. Οπότε εμείς, τι γίνεται, αυτό πάμε να το αλλάξουμε τώρα και αυτό που λες ότι δοκιμάσαμε μέσα από το κομμάτι το online και κάναμε prove στους ανθρώπους που του κάνουμε βγούμε σε καταστήματα ότι όντως πουλάμε κρασί 40 δολάρια και είναι μέσα σε boxed.

Το οποίο ήταν παλαβόγελπιο για το πιο μεγάλο κοινό για πώς θέμα προμηθευτών να μας εμπιστευτούν να βγούμε στην αρχή σε 10 καταστήματα, 20 που βγήκαμε στο Connecticut και να πουλήσουμε κρασί και να μας δώσουν στον πρόσωπό μας εμπιστοσύνη και να μας το κάνουν αυτό. Οπότε αυτό το αποδείξαμε online, φτιάξαμε ένα πολύ μεγάλο customer base, βγήκαμε το 23 στα καταστήματα, κάναμε apply μέσα από τα μαθήματα που είχαμε από το DTC, από email marketing, από διαφημίσεις Facebook, με targeting και όλα αυτά.

Έχουμε συναντήσει φυσικά τεράστια θέματα στο retail γιατί έχουμε εθιστεί στο DTC και έχουμε εκεί πέρα τεράστιες λύσεις από θέμα και software, που θα κάνει όλα πανεύκολα και από θέμα data που είναι όλα στο πιάτο σου κάθε μέρα, μπαίνεις τρίπλου well, μπαίνεις όπου θέλεις και βλέπεις τι πούλησες, πόση ώρα έκατσε ο άλλος, πού ήταν το ποντίκι του, πού είναι η μάνα του, βλέπεις τα πάντα, δηλαδή είναι creepy τελείως η κατάσταση.

Βλέπεις ότι ο άνθρωπος έχει χωρίσει ή όχι. Ξέρω τι είπες εσύ χθες. Πας στο retail και πας με το χαρτί και πω... Πας στο retail και είσαι με το χαρτί. Έχουμε το Noah που είναι το leader of the retail team. Είναι κάτι με το χαρτί που έξω από το κατάστημα σημειώνει πως έχουν πει στο κατάστημα και έχουν πάει τον πιάτσι. Μπήκε ακόμα με την καπαρδίνα ο άλλος και έχει βάλει τον κουτί από κάτω.

Δεν υπάρχει αυτό. Συναντάσεις αυτό το πρόβλημα. Πόσο μάλλον για εμένα προσωπικά που έχω θυστεί με λίγα λόγια, όσο και να ακούγεται περίεργο σαν νούμερα πλέον, οπότε αυτό έχει συνέβη και στον εαυτό μου, εκεί που είχα ξεκινήσει σαν creative ρόλος, πλέον έχω αλλάξει και έχω γίνει με τις παραπάνω ευθύνες που έχω αποκτήσει και απλά χάνεις το creativity σου πάρα πολύ.

Οπότε έχω γίνει data driven σε τεράστιο βαθμό και απλά έχω κάνει replay στον εαυτό μου με ανθρώπους που είναι πιο creative από εμένα, όπως είναι και αυτές οι κοπέλες στην Ιταλία που έχουμε προσλάβει, μπορούμε να σας πούμε πιο μετά για το story αυτό που είναι και πολύ όμορφο. Αλλά αυτό που λες στο κομμάτι του retail, να έχεις το DTC, να το κάνεις πριν από τη λειτουργία, σε εμάς ήταν και πολύ καλή...

...σαν coin συνδέσεις, δεν ήταν coin, ήταν όντως, το είχες και εσύ πει πιο σωστή, να μπει σε κουτί γιατί μετά το στέλνεις με πιο φθηνό shipping, δεν είναι μπουκάλια. Γιατί αν η εταιρεία ήταν κρασί στο μπουκάλι δεν μπορούσε να το στείλει σε αυτό, αυτό με 10 και 15 δολάρια από η H-Sipping, που και πάλι ακριβό είναι να το στείλεις έναν πελάτη από το Τέξας ξαφνικά στη Μέστιπ, στο Αρκανσάς, στη Καλιφόρνια, τελικά, τελικά. Δεν θα βγει οικονομικά. Οπότε, μπήκε το κρασί στο κουτί. Πήγα και εγώ στην Αμερική το 1924 και κάναμε κάποια τέστηνγκ στις πρώτες κάβες που βγήκαμε τότε που είχαμε βγει σε 20 καταστήματα και είδαμε και το εξής, ότι στην ουσία, έχεις και το άλλο το πολύ καλό στο κομμάτι του online ότι ο κόσμος άμα δεν τη διαφημισίζεις και μετά πάει στο website σου έχεις χρόνο να του εξηγήσεις τι ακριβώς είναι να πάρεις στο κομμάτι του retail άμα ο άλλος δεν ξέρει για σένα ή άμα έχει ακούσει πολύ λίγα για σένα θα πάει στο ράφι αρχικά δεν θα πάει καν στο boxed wine aisle

δεν θα πάει καν στο διάδομο με τα boxed wines είναι γεμάτος με σκόνη πηγαίνουν μόνο ελάχιστοι άνθρωποι που είναι boxed wine drinkers Εμείς πάμε να κάνουμε convert τον bottle wine drinker που χαλάει 15 και 20 και 25 δολάρια το μπουκάλι. Οπότε αυτός ο άνθρωπος δεν πηγαίνει καν στο πίσω μέρος του μαγαζιού της Κάβας. Πηγαίνει μόνο στα μπουκάλια.

Εμείς ξεκινήσαμε και κάναμε floor stacks και self-talking και τα λοιπά. Βάζαμε στην αρχή, αρχής το καταθήματος βάζαμε το κρασί εκεί που είναι τα μπουκάλια. Γιατί λέγαμε στον καταθήματάρχη, αρχικά και αυτός έχει πολύ καλό margin και επομάση. και πως έχει λόγο, έχει incentive να το προωθήσει όντως το κρασί γιατί έβγαζε από εμάς πολύ καλό commission και μας έδωσε πολύ καλά placements.

Είδαμε ότι είχαμε δει και online από πριν ότι ο δικός μας πελάτης είναι άνθρωπος που ξοδεύει λεφτά σε μπουκάλι. Δεν είναι boxed wine drinker. Οπότε ξεκινήσαμε και μιλούσαμε και τη δικιά τους συγκλώσια και από θέμα creative. Δηλαδή πήγαμε στις διαφημίσεις και λέγαμε το κουτί αυτό Είναι 3 λίτρα, 3 λίτρα πάνω να πει 4 μπουκάλια χρασιού, 750 ml το ένα, είναι με 38 δολάρια το ένα 39, άμα κάνεις τη διαίρεση δια 4, είναι χρασί που θα έπρεπε να μπει κανονικά σε 30 δολάρια μπουκάλι και μπαίνει σε 9,5 δολάρια μπουκάλι.

Οπότε του λέγαμε, κάναμε tasting, του λέγαμε boxed wine, έλεγε, όχι δεν θέλω boxed wine, είναι σκατά. Του λέγαμε μετά τα δικά μας στα selling points, π.χ. European wine, nothing unnecessary, Τα λοιπά, τα λοιπά, πολύ easy drink, τα λοιπά. Ο Σιφούς λέγει, οκ. Τι άλλο. Δοκίμαζε το κρασί, λέγει πολύ καλό. Και μετά, τελευταίο selling point για να κάνουμε converted πελάτη, λέγαμε, αυτό είναι 4 bottles of wine, if you break down the price, είναι 950.

Και μετά ο άλλος λέγει, δώσ' μου τρία. Δώσ' μου τέσσερα κουτιά. Ήταν φοβερό αυτό που είχαμε δει τότε με τον no-astract tasting που κάναμε. Οπότε, κάναμε και double down αυτό και στο website για το e-commerce. και double down αυτό και στο website για το e-commerce, γιατί μέχρι τότε εγώ δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι δουλεύει και πολύ καλά να κάνεις και το cost per serving στην ουσίαση των καταναλωτήρων, απλά είχαμε βάλει τη τιμή και εγώ πίστευα, γιατί είχα και involvement και στο κομμάτι του UX, από θέμα να πω την γνώμη μου δηλαδή, δεν ήμουν κανένα εγώ το UX, και γύρισα μετά πίσω στην ομάδα από το ταξίδι μετά αυτό και λέω πρέπει να κάνουμε να βάλουμε και το cost per bottle στο.

και είδαμε μετά να πηγαίνει το conversion rate 20% πάνω σε ένα μήνα μέσα. Τέτοια πράγματα. Οπότε, λες, φίλε, και ήταν το ταξίδι που έκανα με τον Νό και τρώγαμε 100 μπουκές στο Cave. Δηλαδή, δούλεψε τόσο καλά και βοήθησε τόσο πολύ. Φαίνεται πολλά μαθήματα και να μιλάς με τους ανθρώπους ήταν πολύ ευχάριστο. Το εκτιμάς και από θέμα.

Επιτυμάμαι δηλαδή να είμαστε τώρα στην αρχή που είχαμε βγει σε 20 καταστήματα Να φτιάχνουμε οι ίδιοι το ράφι, το χάρτι που βάζεις στα κουτιά και να βλέπουμε ένας τύπος μέσα, να πηγαίνει καρφή στο box του wine, γιατί ξέρετε που είναι, να παίρνει το κουτί και να το αγοράζει. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ το κράσσι να πουλιέται χεροπιαστά.

Όταν είναι online, ο άλλος λέει ότι είναι ID 72345. Νομίζω ότι είναι ψεύτικο. Έχεις τελείως illusion. Ναι, ναι. Δεν νιώθεις ευχαριστήση ότι είναι κάτι χεροπιαστό. Και πάθεις στο retail και βλέπεις έναν άνθρωπο να πηγαίνει στο κατάστημα να παίρνει το κρασί σου, να το αγοράζει, να δίνει τα λεφτά του και λες, φίλε, τι ωραίο πράγμα είναι.

Και ξέρεις ότι το κρασί είναι και πολύ καλό, δεν τον κορυδεύεις τον άλλο, ότι όντως έκανε καλή αγορά. Και είναι το πιο ωραίο συνέστημα, λόγω της δικιάς σου διαφήμισης, που είχα φτιάξει εγώ, π.χ. με την τότε ομάδα, τι είχα βάλει το landing page του store finder, να δουν πού είναι το κρασί, ότι ο άλλος πήγε οδήγησε, έκανε, σταμάτησε, αγοράσε.

Σε ευχαριστεί, ξέρεις ότι όντως δουλεύεις. Ναι, ναι. Είχα το αντίστοιχο, αυτό που περιγράφεις, το αντίστοιχο συνέστημα το είχαμε, τουλάχιστον εγώ, όταν στη Smartfit, που δουλεύαμε και τρέχαμε, πηγαίναμε κάπου και βλέπαμε κόσμο με θήκες, το αντίστοιχο, γιατί το δικό σου προϊόν, το άλλος πρέπει να το δεις να το αγοράζεις από το σούπερ μάρκετ, Δεν βγαίνει με το κρασί έξω.

Με τις θήκες είχαμε ακριβώς την ίδια αυτή ευχαρίστηση. Δηλαδή το βλέπαμε, είχε το κινητό του ρε παιδί μου και λέγαμε ναι, είναι η διαφήμιση μας. Εν όστω που έφταναν οι παραγγελίες στους OpFakes δεν λέγαμε... Μάρια... Ναι, είναι δυστυχώς. Είναι απλά ένας αριθμός. Είναι ένα κουδουνάκι. Μου λέγανε τι είναι αυτό. Αλλά είναι ωραία η επικοινωνία αυτή.

Θέλω να ξαναπάω τώρα σύντομα σε ένα μήνα δύο, τώρα κάνουμε επέκταση γρήγορα στο Elitel, πολύ στοχευμένη, οπότε μου έχει λείψει αυτό το E-TV με τους ανθρώπους, γιατί μαθαίνεις άπειρα πράγματα μαζί τους. Ήταν αστείο, είχαμε κάνει από το πρώτο μου testing, που έκανα ένα convert ένα Μεξικάνο με το παιδί του, οι άνθρωποι δουλεύανε οικοδομία όλη μέρα και είχαν έρθει να πάρουν ένα case μοντέλος, να πάρουν τις μπίρες της Μαξιγάνης, που είναι φοβερές μπίρες, που είναι πίνεις 12.

Και έρχονται και επειδή είχα πέντε σπανικά και μιλήσαμε για πράγματα στις χαζομάτεις μας, ή δουλειώξω κάτι για κάτι σκηνικά, ας πούμε, στα σπανικά, μου λέει, ο τύπος με συμπάθησε και σου λέει, αφού το συμπαθώ, καλό κρασί θα είναι δώστο μου, πάρ' το μου. Ο τύπος δεν υπάρχει, ο τύπος χαίρεται να χαλάσει 15 δολάρια για 10 μπίρες 10 μίρες ή χάλασε 40 δολάρια για ένα boxed wine premium, ο άνθρωπος που δεν είχε λεκτά να χαλάσει σε κάτι τέτοιο.

Λες, φίλε, κοίτα με τη τριβή και με το... τι ωραίο συνέστημα ήταν αυτό, το θυμάμαι ακόμα. Ναι, ναι, ναι. Εγώ ήθελα να πάμε λίγο σαν οργανισμός, ο Gratzis, τώρα, γιατί μια N2C, κυρίως, brand, τώρα που επικρίνει στην ιστορία τέλη κομμάτι, που κάνει τέτοιο τεράστιο, 0,55 εκατομμύρια ετήσια, Πόσο άτομα έχει μέσα? Σε αυτό το χρόνο θα είμαστε παραπάνω από 30.

Θα είμαστε μαζί με το retail, θα είμαστε περίπου στα 45-50. Είναι μικρός αριθμούς. Δηλαδή, κάποιος άλλος εδώ στην Ελλάδα... Όχι, 45-50 εκατομμύρια. Εννοώ τα άτομα. Πόσο άτομα. Στο κομμάτι του e-com, που είναι και για το retail μαζί, είμαστε περίπου 20 άνθρωποι. Έχεις περίπου 20 ανθρώπους. Μετά έχεις και 10 ανθρώπους που είναι στο warehouse.

Έχεις περίπου και customer service team, τελ. Οπότε, καταλήγεις, έχεις και πάρα πολλούς τώρα στο retail, πάρα πολλούς merchandisers, πάρα πολλούς salespeople, έχεις ανθρώπους που κάνουν community με distributors, τα λοιπά, τα λοιπά. Είμαστε in-house πάνω από 50 ανθρώπους πλέον, e-commerce και retail μαζί, και μαζί με τους contractors, που είναι creators, τα λοιπά, και τα agencies είναι άλλοι 20-30 άνθρωποι τουλάχιστον.

Οπότε, καταλήγει, η εταιρεία έχει, ας πούμε, 70 ανθρώπους πλέον. Ναι, ναι, ναι. Μαζί με contractors και ανθρώπους, τα λοιπά. Το ότι είναι 50 άτομα. 50 με 70. Αλλά κάνει 45 εκατομμύρια το χρόνο η εταιρεία. Είναι κάτι ανίκοστο, δηλαδή στην Ελλάδα για να πετύχεις τα 2 zeros χρειάζεσαι πολλά άτομα. Δεν γίνεται έτσι. Το αστείο, που ξεσπινωρήσει, ότι το πιο μεγάλο ποσό του revenue είναι το κομμάτι του online.

Δεν είμαστε καν 45 άνθρωποι. Είμαστε 15 άνθρωποι. Είμαστε 10-15 άνθρωποι που είμαστε involved στο κομμάτι του e-com. Οι άνθρωποι είναι 7-8 άνθρωποι είναι 7-8 άνθρωποι και μετά έχεις φυσικά και πάρα πολλούς ανθρώπους και customer service κτλ. Απλά, δηλαδή, από τα 45, ας πούμε, τα 35 του e-commerce, ας πούμε, πηχείτου για φέτος είναι οι 15 άνθρωποι που είναι από πίσω.

Στο retail, φυσικά, έχετε πάρα πολλή τριβή με ανθρώπους καθημερινά, με καταστήματα, με το δρόμο, με merchandisers, με επικοινωνίες. Χρειάζεται αναγκαστικά άνθρωπη νοδομικό, το οποίο το πληρώνεις και πολύ πιο αρκετά στην Αμερική, προφανώς, για άμα θες να πάρεις και πολλούς έμπειρους ανθρώπους. Απλά είναι το online, νομίζω, σκέλαμπολ, διότι και το προϊόν είναι πάρα πολύ broad.

Αυτό πετύχαμε κι εμείς. Τι γίνεται, νομίζω και στο κομμάτι του κρασιού, έχει στεράστιο πρόβλημα πλέον γιατί το κρασί το ίδιο είναι φτιαγμένο να απευθύνεται σε πολύ μικρό ποσοστό της αγοράς. Δηλαδή, εμείς πλέον απευθυνόμαστε πολύ broadly σε όλο το κοινό. Εμείς έχουμε customer demographic που το μείνει 40+, πιο πολλοί γυναίκες.

Απλά, έχουμε και ανθρώπους και πιο νέους και πιο μεγάλους και άντρες και τα λοιπά. Δυστυχώς, βλέπεις ότι εταιρείες κρασιού δεν ξέρουν ποια μπορεί να είναι η λύση. Όταν έχεις δώσει τόσες πολλές ώρες πίσω από το κρασί σου, δεν είσαι τόσο περήφανος γι' αυτό και έχεις πηδώσει τόσες χιλιάδες δολάρες σε βαρέλια και ήσουν κάθε μέρα στο αμπέλι και τα λοιπά τα λοιπά, είσαι καταδικασμένος να πουλήσεις το κρασί σε ένα πολύ μικρό μερίδιο της πίτας που είναι άνθρωποι που όντως νοιάζονται για αυτό.

Οπότε δυστυχώς οι εταιρείες κρασιού πηγαίνουμε και κάνουμε τέστινγκ στοιχείες στη Γαλλία και τα λοιπά εταιρείες και μιλάμε και με άλλους για να δούμε και αυτοί τι κάνουν και έρχονται άνθρωποι και μας λένε πώς γίνεται εσείς ξαφνικά ενώ το wine industry είναι όλο και παρακαλάμε γεροβεργέ να παραμείνουμε flat εσύ να έχετε 50% growth γεροβεργέ να έχετε 60% γεροβεργέ growth και δεν ξέρω πως θα υπάρχει σε αυτό λύση απλά σε εμάς επειδή ακριβώς έχουμε κάνει all the concept είναι πολύ πιο απλοϊκό το marketing ότι ξέρεις τι, κόκκινο λευκό ροζέ όταν ο άλλος έχει πεντήσει χιλιάδες ώρες πίσω από αυτό δηλαδή άμα εμείς ήμασταν σχετικοί με το κρασί πολύ σχετικοί και ήμασταν πολύ περήφανοι γι' αυτό και είχαμε εξοδεύσει τόσες πολλές ώρες και εμείς στα αμπέλια που δεν έχουμε εξοδεύσει δεν θα μπορούσαμε και εμείς να πουλήσουμε τόσο πολύ κρασί γιατί θα τα κάναμε και εμείς marketing αντίστοιχο που θα ήταν targeted towards 1% of the consumer που είναι ας πούμε ο επιχείοδος wine snob

είναι επιχείοδος που θα κάνει twill το κρασί που ξέρει από άντρενο και τα λοιπά που εμείς δεν ξέρουμε από όλα αυτά οπότε πάμε και εμείς σαν χαζή που λέει ο λόγος και κάνουμε wine tasting στην Γαλλία δεν έχει ιδέα κανείς από κρασί, πίνουμε το κρασί όπως είναι έτσι και τους λέω, έτσι πάμε στη Γαλλία και μας έρχονται 5-6 άνθρωποι από την εταιρεία, ωραία, και μας έχουν βάλει τα δοχεία εκεί πέρα, έρχονται εκεί πέρα και ο Master of Wine ο τύπος είναι τεράστια μορφή και όλα αυτά, και έχουν πάρει χαμπάρι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ξοδεύουν κάθε μέρα meetings με τεράστιες αλυσίδες πτυχή ευρωπαϊκές Δεν χρειάζεται να πούμε ονόματα και έρχονται άνθρωποι που είναι όλοι over 50 και κάθονται και κάνουν το wheel και περνάνε 8 ώρες.

Εμείς πριν από 15 μέρες πήγαμε στην Γαλλία και του χρόνου είναι να πουλήσουμε 700.000 λίτρα κρασιού. Οπότε αποφασίσαμε το λευκό και το ροζό για τώρα, θα ξανατάμε το γενάριο για το κόκκινο. Και όλο το tasting του λευκού κρασιού που ήταν και ο master of wine εκεί πέρα από πίσω, Ξέρεις ότι αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν από κρασί.

Όσο δεν ξέρω εγώ, όσο δεν θα μάθω ποτέ εγώ στη ζωή. Πρέπει να διαβάζω δυο ζωές για να μάθω αυτά τα πράγματα. Μας έχουνε μάθει οι άνθρωποι, γιατί είμαστε φίλοι. Πίνουμε το κρασί, μας φέρουν 15 μπουκάλια, μας κοιτάνε, απλά το καταφύγουμε, τελείωσε και λέμε «ωραίο κρασί, ξέρω εγώ αυτό». Δεν έχει τόσο μεγάλο thought process.

Και βλέπεις ότι παίρνουμε μια απόφαση για το λευκό πιχί που είναι 2,5-3 εκατομμύρια λίτρα λευκού για το χρόνο για να πουλήσουμε, τη πήραμε μέσα σε μία ώρα και μία και μία μισή ώρα. Που μετά μας λέει ο wine broker, αυτό του γύρισε, του είπε μετά ο master wine, του λέει do you realize this is 3 million liters of wine we just decided.

Μέσα σε μία ώρα, ξέρω εγώ, μέσα έτσι. Γιατί ξέρουμε πολύ καλά τι θέλουμε πλέον. Έχουμε πιο πολλή αυτοπεποίθηση γιατί ξέρουμε ότι αυτό που θέλουμε όταν αρέσει το κοινό, να δώσουμε κάτι καινούριο. Είναι το κρασί το ίδιο παραμένει. Δηλαδή, απλά δοκιμάζουμε τις νέες σοδειές, κάνουμε το blend μας, να δούμε να φτάξουμε ένα πολύ ωραίο προφίλ για τον Αμερικάνο καταναλωτή.

Απλά, δυστυχώς, δεν ξέρω ποιο είναι πια μπορεί να είναι η λύση, γιατί βλέπεις και στο LinkedIn και σε όλα αυτά, σου λέει το Wine Industry υπάρχει μεγάλη πτώση και οι γενς δεν πίνουν και όλα αυτά. Απλά υπάρχει τεράστιο πρόβλημα, γιατί ο μέσος όταν ρωτήσει δεν έχει ιδέα από κρασί, δεν θέλει να μάθει από κρασί, ξέρει απλά ότι το αρέσει το κρασί.

Μπορεί να πιει ένα κόκκινο με την κοπέλα του, με τη μάνα του, τα λοιπά, τα λοιπά. Και όλο το marketing πλέον είναι απλά στα labels, στα notes, τα λοιπά, τα λοιπά. Πας στην κάβα, έχεις 1.700 επιλογές. Δηλαδή κάθε φορά βλέπεις ένα άλλο label, δεν μπορείς να γυρίσεις να πεις ξέρεις τι θα πάρω απλά αυτό. Δεν ξέρεις πώς να αποφασίσεις.

Θα έξεσαι πώς να αποφασίσεις. Έτσι είναι. Ας πούμε, άμα πάρεις άλλα παραδείγματα. Εγώ για το κρασί μπορώ να το καταλάβω, γιατί όντως είναι πάρα πολύ περίπλοκο όταν αγοράσεις ένα κρασί. Δεν είναι σαν την πίρα, ας πούμε. Είναι σαν η Amstel. Να μην έχει μια βασική πίρα που διαφημίζει, να διαφημίζει άλλα σ' 20. Να έχει 20 διαφορετικές που να είναι λίγο διαφορετικές λίγο.

Αυτή η κουλτούρα του κρασιού, Το ότι Δημιουργεί προβλήματα στο να το αγοράσει Το να το χρησιμοποιήσει ο κόσμος Ενώ αυτό που έχετε κάνει στην Ουσία Το έχετε φτιάξει Και είναι απλό να το αγοράσει Το κρασί ποτέ δεν ήταν απλό Έπειτα αυτό το πρόβλημα είναι τεράστιο Οπότε αυτό καταλαβαίνω Και επίσης κάτι πάρα πολύ σημαντικό Όχι μόνο είναι πάρα πολλά τα άτομα Το οποίο έχετε Και μπορούν να έχουν αυτό το νόγο παραγγελιών Και αυτούς τους αριθμούς Και δεν θα μπορούσαν να γίνουν στην Ελλάδα εννοείται η αγορά είναι πάρα πολύ μικρή αλλά και γίνεται με πάρα πολύ απλό τρόπο δηλαδή στο site δεν έχει 100 προϊόντα έχει 5 με 5 προϊόντα οπότε κάθε φορά που κάποιος σου λέει ότι πρέπει να βάλεις κι άλλο προϊόν συνήθως δεν ισχύει συνήθως πρέπει να εστιάσεις σε αυτό που ήδη έχεις ή αυτό που έχεις να το κάνεις ήδη καλύτερο δεν χρειάζεσαι πολλά προϊόντα χρειάζεσαι απλά να είναι το σωστό προϊόν γιατί είναι πολύ πιο απλό να το πουλήσουμε Σωστά, μας παίρνει για ακόμα λίγο επέκταση.

Δηλαδή, είδαμε και κάναμε πριν μια εβδομάδα για το λάδι. Αλλά κάνετε 50 εκατομμύρια, λογικό. Ναι, γιατί είχαμε το θέμα, ξέρεις τι, είναι αυτό που λέει και ο Στέφανος πολύ απλωτικά, λέει φίλε στέλνουμε μέσα στην ημέρα 20.000 ανθρώπους στο κατάστημα, στον Μπακάλικο πλούτο λόγος, και άμα δεν πολλοί από αυτούς θέλουν να πάρουν κάτι άλλο.

Δεν σου λέω να τους παραλύσεις με άλλες 10 επιλογές, Το επιλέξαμε τώρα πριν μια εβδομάδα στο Forli στην Ιταλία και έχεις και το άλλο ρε συ, κάναμε και το λάδι. Τώρα δεν ξέρω κατά πόσο, ξέρεις, να πάμε πάλι πίσω στην εγκατάσταση της ελληνική, να σου πω την ιστορία αυτή για την Ελλάδα, ότι μας πήρε πολύ καιρό να κάνουμε launch στη λεόλαδο, το οποίο με βάση τα στοιχεία που έχουμε ήδη από θέμα πωλήσεων, δεν είναι κάτι τρελό, θα είμαστε περίπου στα 2,5 εκατομμύρια πωλήσεις σε λεόλαδο του χρόνου.

Το θέμα δεν είναι η πωλήση του χρόνου, το θέμα είναι μελλοντικά, το να έπαιρνε κάποιος στην δικιά μας επιχείρηση, το δικό μας, την παραγωγή, γιατί εμείς δεν παράγουμε εμείς το λάδι, το παίρνουμε από εταιρείες. Και παιδευτήκαμε πάρα πολύ, παρότι το λάδι είναι ελληνικό και είναι το κλασσικό το κορονέικο που έχουμε πάντως στην Ελλάδα και στην Μάνη και στην Κρήτη, και στην Κρήτη πάντα είναι αυτή η επικοινία.

Πεδευτήκαμε πάρα πολύ στο να βρούμε μια εταιρεία ελληνική να μας αναλάβει να κάνουμε το δικό μας το packaging. Αρχικά, οκ, έχεις το argument ότι είναι box, το κάναμε σε box κι αυτό, είναι πάλι box το olive oil. Και βρήκαμε κάποια εταιρεία που είχε πάλι το box, το χειροκίνητο που λέγαμε στην αρχή, που αυτό που είχαμε και εμείς στην αρχή στο Washington State, που ήταν more than enough για αρχή, να ξεκινήσουμε μια εταιρεία έτσι manually.

Γιατί είχαμε πιο δύο σόγκους εννοώ ότι... Ήταν πιο μικρός ο όγκος, δεν θα πουλάγαμε 7 εκατομμύρια λίτρα όπως θα πουλήσουμε για κρασί, οπότε ήταν πιο μικρός ο όγκος. Κάτι πιο μικρό που δεν μπορούσε να το κάνει μια εταιρεία. Πήγαμε και στην Κρήτη, συναντηθήκαμε με μια εταιρεία πολύ μεγάλη, η οποία συνεργάζεται και με εταιρείες ευρωπαϊκές, τεράστιες grocery stores.

Συναντηθήκαμε με τον ιδιοκτήτη, ο οποίος ήταν πάρα πολύ φιλικός, πάρα πολύ καλός άνθρωπος, βγήκαμε και στα χανιά, πήγαμε και πέρα τα κρασιά μας, τα λοιπά, βράσαμε φανταστικά, δεν είναι κανένα παράδειγμα. Ο άνθρωπος είναι φοβερός, φοβερός τύπος, δηλαδή τον εκτιμάω πάρα πολύ. Απλά είδαμε το εξής ρε συ, ότι δεν σε παίρνει...

δεν ξέρω για ποιον λόγο, δεν είναι μόνο από την εταιρεία τη δικιά του. Προσπαθήσαμε να κάνουμε και την πιο μεγάλη εταιρεία ελληνική λαδιού. Δεν χρειάζεται τώρα να πω ονόματα. προσπαθήσαμε να πάρουμε email, τηλέφωνα, είχαμε τον άνθρωπο, το project manager που το είχε αναλάβει, που ήταν Γαλλοϊταλός, ο οποίος μένει στην Κωσική, μιλάει και Γαλλικά και Ιταλικά και Αγγλικά και μιλάει όλες τις γλώσσες.

Και αρχικά στο κομμάτι της εταιρείας που πήγαμε πρώτα, πήγαμε όλη η εταιρεία, πήγαμε 4-5 άνθρωποι, ο Στίβεν, εγώ, ο Τάνερο Πολ, πήγαμε στην Κρήτη να βρούμε το λάδι και βρήκαμε ένα πολύ καλό λάδι Και γυρνάμε μετά στην Αμερική, εγώ γυρνάω στην Αθήνα, δεν γυρνάω στην Αμερική, πάλι καλά, να κάνουμε όντως, είδαμε τις εγκαταστάσεις εκεί πέρα, ο άνθρωπος όντως είχε νεμένο μικρό συσκευαστήριο κουτιού, αλλά το είχε, υπήρχε, έβγαζε αυτός είδε τα δικά του τα κουτιά, οπότε λέμε οκέ κομπλέ, θα βγάλουμε πιο μικρή παραγωγή.

και γυρνάμε μετά πίσω να αναλάβουμε να στείλουμε τα HR με τα δικά τους τα design στην εταιρεία, να χτυπώσουμε κάποια κουτιά, να μας στείλουν κάποια δείγματα, τα γραφείς του λεόλαδου πάλι, να τα κάνουμε ξανά tasting με την ησυχία μας, τα σπίτια μας και μετά ξαναχάσουμε τελείως, επικοινωνιακό, δεν απαντάγανε, έπρεπε να στείλουμε εμείς email στη δικιά τους, στην agent, τότε στην Αμερική, να μας συνδέσουμε αυτούς, να στείλουμε εμείς μετά ένα email, να μας πούνε, να τους πούμε ξύστα βασικά Ήρθαμε, το είδαμε, στείλε μας να σου στείλει η Τσέλη το design, να το κάνεις εξεκτύπωση, να το στείλεις μετά πίσω πώς θα φανεί το κουτί, να στείλεις λίγο παραπάνω λάδι.

Και στείλανε στην designer, στείλανε ρολό, άμα το πιστεύεις, αντί να στείλουν το κουτί εκτυπωμένο, ξέρω εγώ, από μια εταιρεία κάπου, όπως είναι το κουτί αυτό το χάρτου, στείλανε α4 εκτυπωμένο πώς θα είναι και καλά από θέμα χρώματος. Και σου λέει το στέλνει αυτό και στέλνει στο email μετά. Απεντάει στο email. We sent you the UPS package, τα λοιπά.

Το παίρνει μετά η τσέλη. Can you approve this week? Χωρίς τίποτα. Χωρίς να έχει πιάσει καν την υφή του χαρτονιού. Εμείς επειδή είναι και πρίμιμοι το χαρτόνι, δεν πουλάμε κάτι το οποίο πρέπει να βγει σαν κεντέ αμέσα. Δηλαδή καθόμαστε και σπάμε λίγο, ζαλεζόμαστε λιγάκι να βγάλουμε κάτι ποιοτικό. Σου λέει κάνω αυτό, approve.

Και κάθομαι μετά εγώ να πάρω τηλέφωνο στον Ασρόμπυργο να μιλήσω με την εταιρεία που είχε αυτή τη resource για τα χαρτόνια, να μου λένε ποιος είσαι εσύ, τι κάνεις εσύ, τα λοιπά τα λοιπά. Και λέμε οκ, αυτό δεν πάει άλλο. Από Αύγουστο φτάσαμε με Νοέμβρη. Πέρυσι. Πέρυσι ήταν αυτό. Και λέμε δεν πάει άλλο. Ξεκινήσαμε και κάναμε approach. Μια εταιρεία ιταλική από τις πιο μεγάλες στο Φόρλι, δίπλα στην Πολώνια είναι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι κάνουν resource έχουν συνεργασμούς που συνεργάζονται πάρα πολλούς, όπως και εδώ πέρα στην Ελλάδα συνεργάζονται και με Έλληνες και καταλήξαμε με λίγα λόγια να πάρουμε λάδι ελληνικό, προνέικο, αυτό που έχουμε εδώ, μπορούσα να σου πέρω δεν σιγουρά γιατί το ξέχασα, από τους Ιταλούς.

Οπότε απλά χάθηκε ένας γύρος, δεν σου λέω του χρόνου, αλλά η εταιρεία αυτή θα μεγαλώσει πάλι και το λάδι θα μεγαλώσουν και πολύ ρίσκει εκεί πέρα. ένα πολύ μεγάλο μερίδο της πίτας να βγάζαμε και λεφτά, να τα πηγαίναμε τα λεφτά επί τόπου, σε ελληνικά χέρια, δυστυχώς πρέπει να μπει μέσα η Ιταλία, επειδή απαντάγαν αμέσως σε όλα τα email, αμέσως στα χαρτόνια, αμέσως σε μια εβδομάδα μέσα, διλικνά σου, δηλαδή αν μπούμε στα email μας τώρα, από τη στιγμή που τους έκανε approach ο John, αυτός ο project manager, μας είχαν στείλει σε όλους με UPS express, Έφτασε από Πολώνια, πήγε Νέο Υόρκη μέσα σε δύο μέρες στον Πολ.

Να στείλουν αμέσως δείγματα αλαδιού. Αυτό, αυτό, αυτό, αυτό. Ιταλικό, αυτό, Ιταλικό, αυτό. Ελληνικό, Ελληνικό. Και δοκιμάσαμε τα αλάδια όλα κομπλέ. Πήγαμε, τους συναντήσαμε μετά από ένα μήνα, είχαμε κλείσει να τους συναντήσουμε από κοντά. Μετά από ένα μήνα τους συναντήσαμε από κοντά, που δεν υπάρχει αυτό που δεν θα σε βάλει ο άλλος.

Είναι μια εταιρεία corporate. Και πάμε στο δικό τους το Φασίλη, τι είναι όλα μέσα γυαλισμένα, τρία δωμάτια με χημικούς, με μαθρώπους, δεν ξέρω, ούτε να τους περιγράψω δεν μπορώ. Δεν ξέρω καν ποιος είναι ο εμφανιλός. Δεν έχω το καπάστητο, το διαφανικό να περιγράψω τι δουλειά κάνουν αυτοί οι άνθρωποι. Δεν έχω ιδέα. Με χημικούς ελέγχους μέσα τα λοιπά, να πηγαίνουμε στα συσκευαστήρια τα δικά τους, που είναι γραμμή παραγωγής, με τον Γάλλον που έχουν γίνει το κρασί. Αυτό με το ποιημένο όλο.

Και λέτε φίλε αυτό το πράγμα... Δεν πειραιμένω αυτό το πράγμα εδώ πέρα, αλλά έστω να μπορείς να κάνεις κάτι στην αρχή, να μας βοηθήσεις να μην ανακαστούμε αφού μας αρέσει το λάδι το ελληνικό και πουλάει και πολύ πιο καλά από το ιταλικό. Δηλαδή και οι Ιταλοί αυτό που κάνουν, το οποίο δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει, από ό,τι έχουμε μάθει είναι ότι πάρουν λάδι από την Ελλάδα, το παίρνουν πολύ πιο οικονομικά, είναι το 1 τρίτο περίπου της τιμής, είναι 4 ευρώ το λίτρο στην Ιταλία, το πλάνε 12-13 το λίτρο.

Και παίρνουν λάδι ελληνικό, το βάζουν σαν ιταλικό, το πλάνε μετά σαν ιταλικό, γιατί τους είναι πολύ πιο φθηνό. Ξέρεις τι, και το ελληνικό έχει τεράστιο όνομα, γιατί η χώρα μας έχει φοβερό όνομα, και το λάδι είναι πάρα πολύ ευκολό πιο για τους αμυξένους, το κτιμάνε πολύ παραπάνω από το ιταλικό που είναι πιο πολύπλοκο ή είναι για πιο ανθρώπους που θέλουν κάτι πιο διαφορετικό και δυστυχώς δεν ξέρουμε, έχουμε θέμα και διαφήμισης και έχουμε θέμα και επικοινωνίας στην Ελλάδα δεν έχουν γίνει επενδύσεις ούτε σε ανθρώπους σε salespeople, δηλαδή να βάλεις έναν άνθρωπο έπαιρνε τηλέφωνο ο Γάλλος, έπαιρνε τηλέφωνο κάτω στη Μεσσηνία και ο Γάλλος του λέει where are you from, do you speak English δεν το φαντάγαμε αγγλικά Λέτε 26 ξέρω.

Λέτε χινέτερ. Δεν έχουμε αγγλικά να μιλάμε, να στείλουμε ένα email. Δηλαδή, μπες στο Chug GPT. Έχω και έναν κολλητό που έχει φτιάξει μια εταιρεία τύποτα με ασθενοφόρα. Και του λέω, μεγάλε, δεν ξέρεις αγγλικά, μπες στο Chug GPT και απάντα θα email σου. Και ο τύπος έκλειξε δουλειά, ας πούμε 10.000 δολάρια, για να πάρει κάποιους ανθρώπους από μια πρεσβεία κάτι, επειδή απάντησε σε ένα email.

Δεν είναι δύσκολο να μπεις σε ένα charge PT με 10 ευρώ το μήνα να απαντήσεις. Δεν μιλάμε για βασικά πράγματα. Είναι κρίμα γιατί η τεχνολογία είναι σε τέτοιο βαθμό που σε το κάνει τόσο εύκολο που απλά είναι... Δεν υπάρχει δικαιολογία. Δεν υπάρχει δικαιολογία. Αυτό το να χάσεις έναν τόσο μεγάλο πελάτη, απλά δεν υπάρχει δικαιολογία.

Δηλαδή όποιος είναι στην γραμμή που ήρθε σε επαφή με εσένα... και τους στείλει όλα αυτά τα 4. Απλά να απολυθούν. Ένας προς ένας. Δεν γίνεται να χάσετε τίποτα. Δεν είναι ότι... Ο Ιταλός επιχειρηματίας, ειδικά στη Βόρεια Ιταλία, που είναι νοοτροπία γερμανική, δεν έχει νοοτροπία την νοοτροπία ηταλική, που είναι φανταστική φυσικά, αλλά είναι πιο relaxed.

Στη Βόρεια Ιταλία, που είναι και αυτή που είναι στην Μολόνια δίπλα, έχουν νοοτροπία πιο γερμανική, Πήγαμε και κάναμε συνάντηση μαζί τους, είχαμε κάτι σε ένα τραπέζι, με όλους τους ανθρώπους, day one, που δεν είχαμε πουλήσει ούτε γραμμάριο ακόμα λαδιού. Τώρα, πριν από 7 μέρες ξεκινήσαμε να πουλήσουμε λαδιού. Και σου λέει, I don't give a fuck, θα του κάνω trust στο κράτσι, γιατί έχει όλη την ιστορία από πίσω του κρασιού, έχει πετύχει στο κομμάτι του κρασιού.

Πουλήσαμε φέτος 4 εκατομμύρια λίτρα κρασιού, του χρόνου 7. Συμφωνείς με το ότι οι ίδιοι ξέρουν κάτι. Βλέπει και παραδείγματα από τους Αμερικανούς που έχουν ψάχνει και ξέρουν την Grazia. Ξέρουν εταιρείες άλλες, Λαδιού, ξέρουν την Κωνσταντίνα, ξέρουν εταιρείες άλλες, Λαδιού. Ξέρουν ότι κάτι δεν ξέρω, κάτι μπορεί να το ξέρει ο Grazi παραπάνω από εμένα.

Ναι, εμένα έχω τα δικά μου labels, θα κάνω και το Grazi, θα το κάνω, πώς λέγεται, white label, πώς λέγεται εσύ που κάνεις συγκεφασία για άλλους. και θα πουλήσει και αυτός και παραπάνω λάδι και είμαστε όλοι χαρούμενοι και θα πάρω το ρίσκο και άμα δεν πουλήσει τον κράτη και τι έγινε θα μάθω μέσα από αυτούς το δικό τους το λάθος που έχει και μπορεί να μην πετύχει καν, δεν σου λέω ότι δεν μπορεί να καθικά θα πετύχει αλλά σου λέω δώσε μας την ευκαιρία ρε φίλε όπως και με τον κράτη όχι μα δεν υπάρχει επαγγελματισμός δεν υπάρχει επαγγελματισμός αυτό εννοώ δηλαδή δεν γίνεται να σου το πιο απλό α4 Μας στείλανε α4, δεν ήταν καν με τα χρώματα τα πάντα, δεν υπήρχε καν το κωδικό από κάτω με τα χρώματα.

Δηλαδή αυτό που θέλει ο designer να δει, δεν ξέρω τους τεχνικούς του design, υπάρχουν πάντα πράγματα αυτά. Και έχει από κάτω και παλέτα, τους κωδικούς. Δεν στείλανε καν αυτό. Στείλανε α4 κανονικό που ήταν απλά gloss. Λέμε ρε μάνα και τι γίνεται. Τόση φωτογραφία η κοπέλα στο Slack και λέει λάκα, δεν γίνεται αυτό να συμβαίνει.

να συμβαίνει. Δηλαδή μας το καούνε προκειμένου να σκοτώσουμε να φύγουμε, να πάμε στην Ισπανία. Γιατί και η Ισπανία έχει άπειρη παραγωγή λάδιου. Δεν πήγαμε στην Ισπανία γιατί έχει γίνει ήδη χωρισμός τεράστιος με την Ισπανία στο Λάδι στην Αμερική και κατά τη γνώμη μου η Ελλάδα έχει πολύ πιο καλό branding από την Ισπανία γιατί η Ισπανία έχει τεράστιο πλέον, είναι πολύ massively produced, οπότε δεν έχει ενδιαφέρον ότι είναι το...

Γιατί είναι και πιο φθηνή νομίζω η Ισπανία από εμάς πλέον. Έχει τόσο μεγάλη παραγωγή που είναι πιο φθηνή από το ελληνικό. Σίγουρα και στην Αμερική επίσης. Το ελληνικό εκτιμάται πάρα πολύ. Είναι πιο εξωτική η Ελλάδα. Είναι πιο εξωτική η Ελλάδα. Η Ισπανία είναι πιο κοντά. Είναι εύκολο το touch back. Και είδαμε αυτό το πράγμα.

Ωραία. Λοιπόν. Επειδή ακριβώς έχεις εμπειρία, γιατί Είσαι ένας άνθρωπος που κάνεις πάρα πολλά πράγματα και για αυτό και ήθελα να σε φέρω και στο podcast. Έχεις εγχωρεθεί με πάρα πολλά πράγματα μέσα από το πράγμα. Δηλαδή έχεις εικόνα για το email marketing, έχεις εικόνα από facebook ads, έχεις εικόνα από το organic growth, έχεις εικόνα από παραγωγή. Έχεις μια πλήρη εικόνα.

Οπότε αυτό είναι ένα skillset, μια συλλογή ικανοτήτων που σε κάνει επικίνδυνο στο μέλλον αν κάνεις επιχείρηση. Δηλαδή έχεις δει πολλά πράγματα, όπου έχεις εποφές. Και ήθελα να σε ρωτήσω σκέφτεσαι πες ότι γίνεται exit στο Γκράτσι. Τι σκέφτεσαι να κάνεις? Κοίταξε αρχικά θα ήθελα να πάω να πάρω μια φάρμα κάπου στη μέση που θέλω να πάρω τέσσερα golden retriever να πάρω τρία baby donkeys να βάλω τρία κοδωράκια μικρά και να κάνω πέντε παιδιά ξέρω που λέω αλλά εντάξει αυτό είναι ένα όνειρο Αφού δεν προετοιμάσαι τη θάλασσα δεν προετοιμάσαι να λυπηθείς στη θάλασσα Μια φάρμα που μπορείς να πάρεις να μείνεις μισή ώρα από τη θάλασσα.

Ως να πηγαίνεις να κολυμπάς κιόλας. Αρχικά θα ήθελα να... θα μου άρεσε πάρα πολύ... Σε περίπτωση που πουλήθηκε η εταιρεία, θα μπορούσα να δουλεύεις και με ποιο... Πάλι θα δούλευα πάρα πολύ. Έχεις φτάσει στο σημείο πλέον, αντί για εσύ και εγώ και όλοι μας πλέον, δουλεύουμε με την οτροπία ότι επειδή μας αρέσει πάρα πολύ αυτό που κάνουμε, δεν δουλεύουμε απλά...

Με ρωτάει ο κόσμος, με ρωτάει ο κόσμος, με ρωτάει ο φίλος μου και μου λέει, ξέρεις τι, ποιο είναι το χόμπι σου. Δεν έχω ρε φίλε χόμπι γιατί μου αρέσει η δουλειά μου. Δεν έχω ολόκληρη χόμπι ρε φίλε. Αυτά είναι το μερό, ναι. Με παίρνει να βλέπω διαφημίσεις. Ναι, ναι. Τώρα δεν σου λέω ότι αυτό είναι η γεύση από αυτό που κάνουμε εμείς, γιατί πάλι καμένοι είμαστε.

Αλλά, ας λέω ρε φίλε ότι επειδή το φθάρμο της αυτό που κάνουμε, μας γεμίζει πολύ αυτό που κάνουμε πραγματικά, πάλι δεν θα μπορούσαμε να κάτσουμε με τίποτα κάτω, αντί πες θα κάτσεις κάνα δυο μήνες τα λοιπά, άμα όλα πάνε καλά. Αλλά, θα πω πίστερα, δυστυχώς, θα σου λέω δυστυχώς, όχι δυστυχώς, δυστυχώς ή ευτυχώς, έχω πάρα πολύ μεγάλη γνώση στο κομμάτι του αλκοόλ πάνω πλέον, και από θέμα compliance, δηλαδή έχω φτάσει σε σημείο να λέω, επειδή δυστυχώς δεν υπάρχουν και δικηγόροι καλοί στην Αμερική από θέμα αλκοόλ που να έχουν και γνώση DTC, γιατί έχουμε φτάσει στο DTC σε αυτό το σημείο που ο 50ης και ο 60ης ο δικηγόρος που μιλάμε τώρα πλέον εγώ με το email τελ. να τον ρωτήσω, π.χ. για advertising, αυτό είναι καλό, αυτό είναι κακό, να πάρω ένα approval κάτι, γιατί η εταιρεία πλέον έχει μεγαλώσει, δεν μπορώ να ανανεβάσω ό,τι θέλω.

Πρέπει να μπω στο cloud και να μιλήσω με 2-3 ανθρώπους, να βρω από το DTP άλλα πράγματα, να βρω τι θα κάνω. Έχω ασχοληθεί τόσο πολύ και με το compliance και στο κομμάτι του αλκοόλ. Έχω κάνει τόσο μεγάλο experience εκεί πέρα που δεν ξέρω, εκτός αν μπήκε κάποιος όρος του καλύτερου και εμένα από θέμα non-competitive, να μην μπορούσα να ασχοληθώ με άλλη εταιρεία, θα ξαναπέλεγα λογικά και αλκοόλ πάλι.

Ήτε θα... και στο κομμάτι βλέπω και τεράστιο κοινό, παρότι δεν νομίζω είναι κάτι αυτό που θα με γεμίζει σαν άνθρωπο, αλλά από κομμάτι χρηματικό βλέπω τεράστιο μέλλον, δεν ξέρω ποια εταιρεία και ελληνική, δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια startup κάτι, αν αυτό μπορεί να το ακούσει, να ασχοληθεί με software πάνω στο retail και πάνω από data και με loyalty προγράμματα στο retail πάνω.

Δηλαδή βλέπεις υπάρχει στην Αμερική ένα software που λέγεται VIP, που είναι... δεν ξέρω τι άκρη έχουν αυτοί οι άνθρωποι, από θέμα πόσο δηλαδή έφτασαν έτσι. Είναι τελείως Microsoft 98 το UX, είναι απλά 5 κουμπιά και είναι το μοναδικό software που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να δεις sales data από distributors και τα λοιπά τα λοιπά και το έχουν όλοι αναγκαστικά.

Δηλαδή σου λέει αυτό υπάρχει, αυτό τελείως. Και νομίζω υπάρχει τεράστιο μέλλον και από software πάνω στο κομμάτι του alcohol και από θέμα compliance και από θέμα legal που μπορείς να φτιάξεις, που δεν ξέρω αν αυτό θα το έκανα ποτέ αλλά ίσως να το έκανα και από θέμα μετά από retail data, attribution και όλα αυτά που δεν υπάρχει.

Αυτό δεν υπάρχει. Απλά είναι hopes and prayers. Δεν υπάρχει. Αλλά πλάι ξυπνάω την άλλη μέρα το πρωί, άμα πάνε καλά όλα, όλα πάνε καλά. Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο όπως είναι στο online. Αλλά θα ήθελα από κομμάτι ρομαντικό, απλά να φτιάξω ένα ωραίο bar, ένα ωραίο jazz bar, να πίνω νεκρόνι. Αυτό που λέει να κάνω ένα μαγαζί να πηγαίνω, που λέει βάρεις στο μαγαζί να φτιάξω ένα μαγαζί να πηγαίνω να κάθομαι, Αλλά αυτό ήταν όταν γίνω μπάρμπας, όταν φτάσα 60 χρονών.

Τώρα ακόμα έχω... Πόσο είσαι τώρα? 30. Ωραίος. Οπότε έχω μπροστά μου άλλα 30 χρόνια. Εντάξει, έχεις, έχεις. Κάναμε ένα jazz bar και λέω να πάω κάπου, ξαφνικά στην Αίγινα, να ανοίξω ένα μαγάζι με μικροασάν φυσικείου. Ωραίο. Το καταλαβαίνω ότι θέλεις το slow living, είναι ο τρόπος που ζεις και, οκ, αλλά μου Μου κάνει εντύπωση που δεν έχεις το νόσο σου.

Εντάξει, στο compliance, σίγουρα, στο κρασί και στο αλκοόλ υπάρχει μεγάλη ανάγκη. Δηλαδή και στο shipping υπάρχουν κάποιες λύσεις. Ναι, αλλά δεν είναι άμεσα επιλύσεις. Δηλαδή υπάρχουν ήδη λύσεις πάνω σε αυτό. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι που δεν πήγες καθόλου στο κομμάτι του social ή του content. Γιατί εκεί πέρα και το έχεις δημιουργικά και ήταν από εκεί πέρα που ξεκίνησες και στην ουσία ήταν τα πρώτα σας προβήματα που όντως κατάφεραν να σε φτάσουν σε αυτό το επίπεδο.

Οπότε, πώς και. Κοίταξε, στο κομμάτι του content είναι ακριβώς αυτό που λέες από εκεί ξεκίνησα. Είναι και ο λόγος που την εταιρεία έχουμε φτιάξει ένα χαρακτήρα μεσογειακό, στο οποίο είμαστε πάρα πολύ περήφανοι για το πώς έχει πλέον εδραιωθεί. Είναι και ο λόγος που πλέον, όπως βλέπεις, μιλάει για πράγματα που είναι τελείως άχαρα.

Δηλαδή είναι κάτι που θέλω να μιλήσω, γιατί είναι από αυτό που μου δίνει πιο μεγάλη ευχαρίστηση μέσα στην δουλειά μου, είναι αυτό που κάνουμε πλέον και με ένα ωραίο travel show που έχουμε φτιάξει τώρα στην Ιταλία, που είναι δύο κοπέλες, Τζιανίνα και Μπεατρίτσε, και πηγαίνουν οι κοπέλες, είναι πλέον full time μαζί μας. Δηλαδή είχαμε την Τζιανίνα στην αρχή και έβγαζε συνταγές, την είχα βρει τότε που χάσατε τη σελίδα, την είχα βρει, ήταν εικόντων creator και την είχα δει από ένα ριπός, και λέω αυτή η κοπέλα έχει πολύ ωραία αισθητική, θέλω να την βάλω να φτιάξει ποιοδήποτε για εμάς, συνταγές με τη γιαγιά της, ξέρω εγώ.

Ξεκίνησε έτσι η ιδέα, έφτιαξε κάποια βλόγγα όμορφα, που ήταν πολύ πολύ ωραίο το υλικό και ήρθε και η ιδέα από την ομάδα, από τον Στήμον και τον Τάνερ και λέμε να κάνουμε ένα travel show με κάποιον, ποιοδήποτε Αμερικάνο, να φτιάξουμε, να πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι, από πόλη σε πόλη να βγάλεις την Ιταλία και το slow living σαν travel show.

Και αρχικά, εγώ με αυτός που θα κάνω το negotiate όλο μου, ό,τι είναι θα το κάνω προίπτω από το θέμα marketing. Και λέω, αρχικά δεν θέλω να δώσουμε 60K, 70K σε έναν άνθρωπο που απλά δεν ξέρουμε καν, είναι τεράστιο το ρίσκο και από θέμα θεματικό και το ROI επίσης δεν είναι τόσο μεγάλο. Αυτό το πράγμα είναι branded play, το δίνουμε σαν δώρο στον πελάτη, είναι retention play το content που κάνουμε εμείς πλέον.

Οπότε δεν είναι κάτι που θα μπορούμε να το πάρουμε να το κάνουμε και απλά και στο κομμάτι του acquisition του πελάτη, οπότε δεν μπορούμε να το δοκιμήσουμε και εύκολα π.χ. μετά στις επενδυτές και τα λοιπά τα λοιπά. Είναι κομμάτι για να μην ο άλλος κάτι πολύ ποιοτικό να το δει την ώρα που είναι να πρωτοκυμηθεί. Οπότε λέω έχουμε την κοπέλα αυτή στην Ιταλία ήδη, ξέρω ήδη ότι είναι πάρα πολύ καλή, θα κάνω αυτό που έκανε η ποιή μαζί μου ο Στίβων, ότι εφόσον έχω αυτόν, θα σου δώσω κάτι να κάνει παραπάνω και άμα είναι όντως αυτός willing να το κάνει, θα το κάνει και σιγά σιγά θα το βελτιώσουμε.

Οπότε ξεκινήσαμε, της λέω της κοπέλα την ιδέα μου, μου λέει, μου αρέσει πάρα πολύ η ιδέα, η κοπέλα τότε δουλεύε σε σούπερ μάρκετ, ήταν υπεύθυνη στον ποιοτικό έλεγχο, οπότε κι αυτή είχε μια σαφερή δουλειά και ήταν και δύσκολο να πείσει έναν άνθρωπο που ξαφνικά να αφήσει κάτι που είναι τόσο δρεωμένο στη ζωή του, να ξαφνικά να κάνει από εκεί που είναι full time και βγάζει ένα μισθό, να ακούσει τη δικιά σου τη τρέλα, να το παρατήσει όλο να το ενασχοληθεί.

Τελικά βρήκαμε και, της λέω να βρούμε ακόμα ένα να κάνει ο βίντεο maker και βρήκαμε μια κοπέλα την Μπεατρίτσα που ήταν και αυτή στην Καλάμπρια τότε, που ήταν φοβερή αισθητική, Ακόμα δεν είχα δει εγώ πολλά δείγματα γραφής δουλειάς δικιά της και μου είχε στείλει τότε η Τζανίνα κάποια βίντεο και λέω πέντε ανθρώπους, λέω αυτή είναι η κοπέλα που βλέπω το πιο promising άνθρωπο από όλους αυτούς μου στήλεσε, λέω θα είναι αυτή η κοπέλα αυτή και ήθελα να σου πω πέντε έξι βίντεο πιο απλοϊκά.

Και ξεκινήσαμε με αυτές οι δύο κοπέλες ακόμα να έχουν και τη δουλειά τους και το κράτσεις παράλληλα προκειμένου να μην τις πάρεις ξαφνικά full time και χάσουν και αυτές την μπάλα τελείως και από θέμα σιγουριάς στη ζωή τους οπότε δεν δουλεύει μία οπότε δεν δουλεύει και άλλη ένας ουκού να πάνε επιχείρηση στο τωρίνο να πάνε επιχείρηση η κελία να βγάλουν ένα βίντεο δύο μέρες τρεις και ξεκινήσαμε έτσι και αυτές οι δύο part time star contractors και βγάλαμε αρχικά 5-6 επεισόδια από τα οποία ακόμα είναι στο youtube αυτά τα πρώτα επεισόδια είναι τελείως Netflix.

Και έχουμε φτάσει πλέον, τις πήραμε πέρυσι, είναι πλέον full time, και δύο από πέρυσι έχουμε ξεκινήσει, και είναι απλά, τις έχω βάλει, που θεωρώ, πιστεύω, και ο καλλιτέχνης, αν θα ήταν ένας άνθρωπος δημιουργικός, πρέπει να έχει και παραπάνω ώρα να κάτσει με τις σκέψεις του, να κάτσει να σκεφτεί τι θα δημιουργήσει, δεν τις έχω βάλει να κάνουν πράγματα μικρά, π.χ. για το social media, paid art, τα οποία τα θεωρώ, ναι, δουλεύουν, αλλά πραγματικά σε κάνουν και χάνεσαι πολύ μεγάλο με τους δημιουργικότες.

Έχω βάλει ένα Nebula Focus εκεί πέρα. Τέλος, Ιταλία. Και πλέον βγάζουμε επεισόδια στο κανάλι του Ωνα Βουίστωμ, που το πιο καλό που έχει πάει έως τώρα είναι ότι αυτός η Ρόμ έχει πάρει περίπου 300.000 views. Μας έκανε outreach και μια εταιρεία, το agency της Volotea, το οποίο μου έκανε ένα outreach περίπου για 5 μήνες για να βάλουν τα επεισόδια μας μέσα στο αεροπλάνο, στο onboard entertainment του αεροπλάνου.

και εγώ χαζός, έλεγα ότι είναι spam γιατί έπαιρνα πάρα πολλά γιατί μου εστίνε email και λέω this is your chance to go on an airline on board και λέω αυτό είναι σίγουρα σκάμ, είναι κλασικό email από Άραβα που θέλουν να σου δώσουν τρία δισεκατομμύρια επί τόπου delete και σε μια φάση η κοπέλα του Agents είχε πει εντάξει δεν μπορώ άλλο με αυτό το τύπο, δεν απαντάει ποτέ μου στέλνει this is your last chance for this to go, μου γράφει βολωτέα airlines και λέω μαλάκα αυτό είναι Όντως, είναι legit. Την κουκλάω, απισκούω το όνομα της γιατί ήμουν τελείως χαζός.

Μετά από δυο μήνες, αφού προσπαθούσε η κοπέλα, απαντάω στη μέση, λέω «Please, let's have a call today», γιατί τεράστια... Πολύ μεγάλη ευχαριστήση για εμάς να μπούμε. Δεν υπάρχει κάποιο οικονομικό όφελος. Είναι για εμάς brand awareness, για αυτούς κάτι ποιοτικό, πολύ καλά φτιαγμένο. Έχουμε περνήσει πάρα πολύ χρόνο και χρήματα πλέον φυσικά και στον εξοπλισμό για να έχουμε και τις κοπέλες χαρούμενες και έχουμε βάλει και μια ακόμα την juicy τώρα στο social media για να έχουμε και specific για τον ένα wisdom και είναι στην ουσία το brand play για μας είναι αυτό που με ρωτάνε συνήθως όταν κάνουμε και board meetings και πάμε investors και μου λένε ξέρεις τι βλέπω το επεισόδιο και δεν κάνετε ποθενά product placement αυτό και τα λοιπά τα λοιπά και λες ρε φίλε προσπαθείς να εξηγήσεις αυτούς τους ανθρώπους ότι ο πελάτης δεν μπορείς συνέχεια σε κάθε πράγμα που του δίνεις να του κάνεις ένα ask μετά πουλισιακό Δεν μπορείς σε κάθε content piece που έχεις απλά να ναι όλα για το κρασί.

Και έχουμε φτιάξει τα επεισόδια αυτά τα οποία τα στέλνουμε σαν δώρο, ούτε με paywall, τίποτα από πίσω. Και εσύ και εγώ και όλοι μας μπορούμε να τα δούμε. Τι εννοούμε πραγματικά είναι Netflix ποιοτικά. Είναι πολύ καλά φτιαγμένα βίντεο. Τα στέλνουμε στο email, τα στέλνουμε στα SMS και μετά μπαίνει μετά πελάτης στο Trust Pilot και γράφει I love your recipes, I love the Neon Wisdom series, τα λοιπά, τα λοιπά.

οπότε έχω τρόπο να δω ότι όντως αυτό δουλεύει από θέμα retention και ότι ο άλλος όντως αυτό το αγαπάει και παίρνω και μετά και responses και στο customer service και τους λέω ξέρεις τι με το που κάποιος απαντήσει για τον Ωνα Βίστομ θέλω να μου στείλεις π.χ. ένα screenshot και μου στέλνουν κάθε μέρα ξέρεις τι ότι αυτός απαντάει στο SMS που θα στείλουμε ότι αυτό είναι πολύ όμορφο και δεν χρειάζεται να είναι κάθε πράγμα που στέλνεις στο πελάτη να είναι απλά ένα ask χρειάζεται εν μέρη σε μεγάλο βαθμό αλλά δεν πρέπει να είναι κάθε marketing piece απλά δώσουμε τα χρήματά σου και δώσουμε τα χρήματά σου, δώσεις το πελάτη παραπάνω και μετά την τρίτη τέταρτη φορά πες του πάρε και εσύ κάτι πλέον έχουμε φτάσει στο σημείο να φοβάσαι να ανοίξεις κι ένα email φοβάσαι να ανοίξεις το email πλέον η λογική του brand είναι ότι ξέρεις τι, ό,τι στέλνουμε και ό,τι παράγουμε να κάνει κάτι που θα κουστάραμε να παίρνουμε από ένα άλλο brand που μας αρέσει πάρα πολύ και το οποίο έχει

έχει συμβάλει πολύ και έχει πετύχει. Σίγουρα, σίγουρα. Τέλεια, λοιπόν, πάρα πολύ ωραία συζήτηση. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες. Ναι, ναι. Ακόμα και αυτό το τελευταίο που είπες για το content είναι πάρα πολύ καλό και έχει πολλή ουσία μέσα, αυτό που λες ότι δεν μπορείς να κάνεις παντάσκ στον πελάτη, ειδικά στο μέγεθος που έχεις αυτή τη στιγμή.

Ναι. Πρέπει να γίνουν και αυτές οι ενέργειες και είναι σημαντικές για να μεγαλώσουν το brand, να έχουν και αντίκτυπο σε πολλά επίπεδα. Και να ξέρει όλος ο Γκράτσις ότι θα πάει μόνος στον Γκράτσι, να μην σε συνδυάσει σαν πραγματικό brand. Ναι, ναι, μην είναι απλά όλοι. Σε αυτό που λες, είχαμε παραδείγματα ανθρώπων, ότι ξέρεις τι, άμα δεν βρω τον Γκράτσι, δεν παίρνω άλλο κρασί.

Δηλαδή αυτό είναι το πιο σημαντικό, να πάει ο Γκράτσις στην Κάβα, κι άμα εμείς είμαστε στο sold out, να μας προπονηθεί εμάς, Όταν είστε η Λύθη, κάντε restocking στα ράφια, αλλά να μην πάρει άλλο κρασί. Έτσι έχεις πετύχει, κατά τη γνώμη μου. Να γυρίσεις πίσω σπίτι μέχρι να ξαναβγούμε εμείς στα ράφια. Και δικά σου, μεγαλώνεις.

Ακόμα και το να κάνεις maintain σε αυτά τα νόμερα, είναι ένα effort, ένα continuous. Δεν είναι απλά, εντάξει, θα κάνω αυτά τα νόμερα. Συνέχεια χάνεις, συνεχεία επαναγκηθείς. Γιατί όλοι προσπαθούν να σε φάνε, ειδικά όταν είσαι στην κορυφή. Έχει στο νου του ότι, ωραία, εσείς πάτε για να μπορέσουμε να μην δείχνουμε το boxed wine ότι είναι boxed wine, θα το κάνουμε repackaging, θα το φτιάξουμε σε κάτι άλλο, έτσι ώστε να μην έχει αυτό το στίγμα του boxed wine.

Και πάει να σας επιτεθούν έτσι. Οπότε μόνο και μόνο να κάνεις maintain είναι απαραίτητο. Οπότε αυτό για το retention που λες και για το content είναι σε άλλο level. Μικρότερα brands δεν θα έχουν στο νου μου ότι θα πρέπει να κάνουν τέτοιο. Οι οπέντες δεν είναι σε αυτό το στόμα. Δηλαδή θα πρέπει να έχουν όλα κάποιον πιο απότερο σκοπό, γιατί δεν έχεις την ανάσα.

Δεν μπορείς να πας σε αυτήν την ανάσα. Θα επενδύσω 15.000 για να φτιάξω το δικό μου Netflix series, το οποίο δεν θα πουλάω καν το προϊόν μας. Δηλαδή δικείνεται. Αλλά πάρα πολύ καλό, πάρα πολύ καλό. Πάρα πολύ ωραία συζήτηση. Πάρα πολύ ωραία συζήτηση. Ευχαριστούμε πάρα πολύ που ήρθες. Σίγουρα θα σας ξαναφέρουμε, γιατί τα λες ωραία.

Και εμείς τα λέμε στο επόμενο. Θέλουμε να είμαστε καλά.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00