SUBSPACE: Ο κόσμος που οι περισσότεροι δεν θα ζήσουν ποτέ
Ο Κόσμος του BDSMΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Τι είναι αυτό που κάνει έναν υποτακτικό να χάνει την αίσθηση του χρόνου;
Τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό όταν η εμπιστοσύνη, η παράδοση και η ένταση φτάνουν στα όριά τους;
Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για το Subspace. Μια κατάσταση που πολλοί έχουν ακούσει, λίγοι καταλαβαίνουν και ακόμη λιγότεροι έχουν βιώσει πραγματικά.
Μιλάμε για το ταξίδι που κάνει ο υποτακτικός, για τον ρόλο του Κυρίαρχου, για το τι συμβαίνει στον εγκέφαλο όταν πέφτουν οι άμυνες και γιατί κάποιοι άνθρωποι κυνηγούν αυτή την εμπειρία για ολόκληρη τη ζωή τους.
Δεν είναι επεισόδιο για μαστίγια και λουριά.
Είναι επεισόδιο για το πιο ισχυρό όργανο του BDSM.
Το μυαλό.
Insta @kingmaster_dim
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Οι περισσότεροι άνθρωποι εδώ να ακούνε BDSM σκέφτονται λουριά, μαστίγια, γονατίσματα, βρώμικες φαντασιώσεις και σκηνές αποκαλυπτικές. Δεν τους αδικώ, γιατί αυτά φαίνονται, αυτά τραβάνε τα βλέμματα και αυτά πουλάνε. Αυτό όμως που δεν βλέπει κανείς είναι τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι ενός υποτακτικού όταν αφήνεται πραγματικά, όταν πέφτουν οι άμυνες, όταν σβήνει ο θόρυβος.
Πριν λίγες μέρες μίλησα για αυτό σε ένα masterclass και ήταν στιγμή που είδα τα περισσότερα μάτια να καρφώνονται πάνω μου γιατί ξαφνικά δεν μιλούσα για παιχνίδια. Δεν μιλούσα για φαντασιώσεις. Δεν μιλούσα για μεγάλες ψωλές. Μιλούσα για κάτι πολύ πιο βαθύ. Για μια κατάσταση που κάποιοι άνθρωποι κυνηγάνε για χρόνια χωρίς να ξέρουνε καν πώς λέγεται.
Σήμερα θα μιλήσουμε για το subspace. για εκείνο το σημείο που ο χρόνος μπερδεύεται και το μυαλό αλλάζει και ένας άνθρωπος αφήνεται τόσο βαθιά που όταν επιστρέψει δεν είναι πια ο ίδιος. Γεια χαρά! Εδώ μιλάμε για τον κόσμο του BTSM όπως είναι και όχι όπως πουλιέται. Για κυρίαρχους που καταλαβαίνουν την ευθύνη της εξουσίας και για υποτακτικούς που θέλουν να καταλάβουν τη θέση τους χωρίς φαντασιώσεις βιτρίνας, χωρίς ρόλους για εντυπωσιασμό.
Εγώ είμαι ο King Master D και εσύ καλώς ήρθες στον κόσμο του BTSM. Καλησπέριζω τους φίλους κυριαρχούς και τους γλυκούς μου υποτακτικούς που έχουν επιλέξει όμως να υπακούν. Τι ωραία βδομάδα ήταν αυτή που περάσαμε με το Pride. Σήμερα είναι Κυριακή πρωί που ηχογραφώ αυτό το επεισόδιο και χτες το βράδυ, χτες όλη την ημέρα μάλλον ήταν το Σάββατο το Athens Pride.
Παρελάσαμε, χορέψαμε, διασκεδάσαμε, τραγουδήσαμε, παρτάραμε, Κατάραμε αλλά πάνω απ' όλα γιορτάσαμε αυτή την ανάγκη για διαφορετικότητα. Εξαιρετικό το σύνθημα το με αφορά. Προσωπικά εμένα μου άρεσε πάρα πολύ. Ελπίζω να ακούσατε το επεισόδιο της προηγούμενης εβδομάδας που μίλαγα για το Pride. Τουλάχιστον για το Pride όπως το έχω εγώ μέσα στο μυαλό μου.
Χαρήκα γιατί πήρα πάρα πολλά μηνύματα και πάρα πολλοί συμφώνησαν μαζί μου για αυτή τη διαφορετικότητα της διαφορετικότητας. Γιατί για να ακούς αυτό το podcast σημαίνει ότι είτε ανήκεις στον κόσμο του BDSM, είτε το μυαλό σου είναι κάπου εκεί κοντά, είτε γουστάρεις, είτε σε αρέσει η διαφορετικότητα αυτού του είδους, είτε είσαι μέσα σε Fetish, είτε είσαι μέσα σε Kings.
Τέλος πάντων, ανήκεις ή ένα κομμάτι σου ανήκει μέσα σε αυτόν τον κόσμο που προσπαθώ μέσα από τα podcast μου, τα masterclass, τα άρθρα που γράφω να υπάρχεις. Οπότε χάρηκα πολύ που πήρα τόσα πολλά μηνύματα με ανθρώπους που συμφώνησαν μαζί μου ή και με ανθρώπους οι οποίοι ήθελαν περισσότερη κουβέντα πάνω σε αυτό. και τελικά κατάλαβαν ότι δεν έχει να κάνει με τίτλους, με άρθρα, με οτιδήποτε.
Ακόμα και σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ίσως το κομμάτι του BDSM τους ξενίζει, τους φαίνεται λίγο παραπάνω τσιμπημένο από ότι πραγματικά αυτοί θα θέλανε για τον εαυτό τους. Το οποίο το κατανοώ απόλυτα. Δεν είμαστε όλοι γεννημένοι για όλα. Παρ' όλα αυτά, έχτες ήταν μια εξαιρετική γιορτή, με πάρα πολύ κόσμο, πάρα πολύ κόσμο, πολύ ωραία πάρτι μετά.
Έχω ανεβάσει και στο Instagram μου μια φωτογραφία με το πάπι μου, το οποίο παρελάσαμε κανονικά, με το πάπι μου δίπλα, με τη μασκούλα του, με το λουρί του κτλ. Και επίσημα μετά από αρκετή έρευνα μπορώ να πω ότι ήταν και το πρώτο πάπι που παρέλασε στην Αθήνα, στο Athens Pride κανονικά όπως παρελάζουν τα πάπις. Οπότε αρκετός κόσμος μας σταμάτησε, αρκετός κόσμος μας φωτογράφησε, αρκετός κόσμος μας μίλησε.
κάποιοι μας κοιτάξανε περίεργα και κάποιοι ήρθαν και μου ζητήσαν αν μπορούν να χαγιδέψουν το πάπι μου αυτό καταλαβαίνεις ότι ανοίγει ακόμα περισσότερο τα πράγματα για κουβέντα γύρω από τον κόσμο του BDSM γιατί τελικά είστε πολλοί εκεί έξω αλλά κρύβεστε για να πάμε λίγο στο αδικά μας παίρνω επίσης αρκετά μηνύματα που με ρωτάτε πότε θα ξανακάνουμε masterclass από αυτά που κάναμε όλη αυτή τη χρονιά.
Λοιπόν, το είπα και την προηγούμενη φορά ότι το τελευταίο masterclass για πριν το καλοκαίρι έγινε πριν από 10 μέρες περίπου και ήταν συμπαρή, ήταν συγκεκριμένα sex with robes. Δεν θα γίνει κάποιο masterclass μέσα στο καλοκαίρι να πάτε και στις διακοπές, να πάμε και εμείς διακοπές και θα ξαναξεκινήσουν τα masterclass ξέρω εγώ κάπου προς το τέλος του Σεπτέμβρη να επιστρέψουμε όλοι, να γεμίσουμε δυνάμεις κτλ.
Επίσης να ξέρετε ότι κάπου μες τον Αύγουστο θα κάνουμε και μια παύση στο podcast. Έρχομαι όμως στο σημερινό επεισόδιο και στο θέμα του σημερινού επεισοδίου και από που ξεκίνησε αυτό. Σε ένα από τα προηγούμενα masterclass, το Entrance into the BDSM World μίλησα αρκετά για το subspace, δηλαδή για τον κόσμο που οδηγεί ένας κυρίαρχος έναν υποτακτικό και μου έκανε εντύπωση γιατί από όλο το Masterclass πήρα πάρα πολλές ερωτήσεις σε σχέση με το Subspace οπότε σήμερα θα πάμε να μιλήσουμε για αυτό το Subspace τι είναι αυτό το Subspace, είναι κάτι που το πιάνεις, είναι χειροπιαστό ή τελικά είναι ένας κόσμος μες στο μυαλό ενός υποτακτικού Πάμε να βουτήξουμε λοιπόν στο επεισόδιο Υπάρχει λοιπόν αυτός ο νέος κόσμος ή ένας κόσμος που περισσότεροι άνθρωποι ίσως να μην δουν ποτέ Και φυσικά δεν μιλάω ούτε για μυστικές λέσσες, ούτε για ντάντζεων, ούτε για υπόγεια δωμάτια και σκότεινα παιχνίδια ή ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανένας όταν ακούει τη λέξη BDSM.
Μιλάω για έναν κόσμο ο οποίος είναι μέσα στο μυαλό ενός ανθρώπου ή ανοίγει το μυαλό ενός ανθρώπου και συγκεκριμένα ενός υποτακτικού. έναν κόσμο όπου ο χρόνος αρχίζει να χάνει το νόημά του όπου σταματούν οι σκέψεις της καθημερινότητας σταματάει το άγχος, σταματάς να σκέφτεσαι τη δουλειά σου, τα προβλήματά σου σταματάς να σκέφτεσαι πράγματα που σκέφτεσαι κάθε μέρα είναι λίγες στιγμές, κάποιες στιγμές που όλα αυτά φεύγουν και στη θέση τους μπαίνουν οι αισθήσεις, μπαίνει η σύνδεση, μπαίνει η παράδοση.
Έχω δει ανθρώπους να μπαίνουν σε αυτή την κατάσταση και να βγαίνουν τελείως διαφορετικοί. Έχω δει ανθρώπους που όλη μέρα ήταν σκληροί, ήταν αγχωμένοι, ήταν νευρικοί, ήταν γεμάτοι ένταση και αφήνονται στις οδηγίες ενός κυρίαρχου για να ηρεμήσουν με τρόπο που άμα τους ρωτήσεις δεν μπορούν ούτε οι ίδιοι να το εξηγήσουν. Και αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα καταλάβουν ποτέ.
Γιατί νομίζουν ότι το BDSM είναι μόνο μαστίγια, λουριά, στολές, ψωλές και κάβλες. Αλλά όσοι έχουν βρεθεί πραγματικά εκεί ξέρουν ότι το πιο δυνατό πράγμα δεν είναι αυτό που συμβαίνει στο σώμα. είναι αυτό που συμβαίνει μέσα στο κεφάλι και το έχω πει πάρα πολλές φορές ότι το ανθρώπινο μυαλό είναι πολύ πιο καυλωτικό από μια μεγάλη ψωλή ή ένα μουνί ή μια τρύπα.
Σήμερα λοιπόν θέλω να σου μιλήσω για αυτό το subspace. Για εκείνο το μέρος όπου ένας υποτακτικός πάβει να σκέφτεται τον κόσμο γύρω του και αρχίζει να ζει μέσα σε αυτόν τον νέο κόσμο. Οι περισσότεροι λοιπόν άνθρωποι όπως είπα και πριν Όταν ακούνε BDSM σκέφτονται αμέσως σε μαστίγια, χειροπέδες, λουριά Και κυρίαρχους που φωνάζουνε το λες Άλλοι μπορεί να σκέφτονται το μπόνο ή το σεξ Άλλοι νομίζουν ότι το BDSM είναι απλά μια πιο άγρια κάβλα Από την κλασική του κρεβατιού και δίτσο δικό Γιατί αυτό βγαίνει προς τα έξω Ακόμα και η κυρίαρχη, ακόμα και εγώ στα βίντεο που ανεβάζω στο X ανεβάζω τις στιγμές της μεγαλύτερης έντασης γιατί αυτό τραβάει το κοινό της φωτογραφίας αυτό βλέπεις στα τσοντοκάν αλλά αυτό βλέπεις στις ταινίες αλλά η αλήθεια είναι ότι τα πιο σημαντικά πράγματα στο BDSM είναι αυτά που δεν φαίνονται καθόλου γιατί κανείς δεν βλέπει τι γίνεται μέσα στο κεφάλι ενός υποτακτικού Κανείς δεν βλέπει την στιγμή που κάποιος σταματάει να σκέφτεται τι θα πει ο κόσμος ή να σκέφτεται το άγχος του ή να σκέφτεται την καθημερινότητά του.
Κανείς δεν βλέπει τη στιγμή που ένας άνθρωπος αφήνεται τόσο πολύ που για πρώτη φορά, πολλές φορές για πρώτη φορά μέσα στη ζωή του, νιώθει πραγματικά ήρεμος. γι' αυτό και πολλοί άνθρωποι επιστρέφουν ξανά και ξανά και ξανά σε μια τέτοια κατάσταση ή την αναζητούν μια τέτοια κατάσταση και δεν την αναζητούν ούτε για το μαστίγιο, ούτε για το λουρί, ούτε για το θέαμα αλλά την αναζητούν για αυτή την αίσθηση που συμβαίνει μέσα στο κεφάλι τους για εκείνα αυτά τα λίγα γάμολεφτά που το μυαλό τους αδειάζει Για εκείνη τη στιγμή που σταματάς να είσαι ένα απλό μέλος μιας ρουτινιασμένης καθημερινής κοινωνίας και απλά υπάρχεις μέσα σε έναν άλλο κόσμο.
Σε ποιο κόσμο όμως, έτσι. Στον κόσμο που φτιάχνει ένας κυρίαρχος για να ζήσεις. Και εδώ έρχεται και απαντάει σε διάφορες ερωτήσεις που μου έχουν κάνει ότι ένας κυρίαρχος δεν είναι ότι φτιάχνει έναν υποτακτικό, τουλάχιστον για το δικό μου BDSM κόσμο. Ένας κυρίαρχος με αρχίδια φτιάχνει τον κόσμο που θα ζήσει ένας υποτακτικός μέσα.
Και εκεί για μένα είναι που αρχίζει το πραγματικό ταξίδι. Εκεί είναι αυτό που λέμε ότι αρχίζεις να πλησιάζεις στο subspace. Η πρώτη φορά που μπορεί κάποιος να ζήσει κάτι τέτοιο μπορεί να είναι περίεργη. Γιατί τις περισσότερες φορές δεν καταλαβαίνεις καν τι σου συνέβη Από πού σου ήρθε Είναι σαν να νομίζεις ότι πήγες σε μια συνάντηση Ή σε ένα session ή σε ένα sex fact date από ο Grindr Και ξαφνικά φεύγεις και λες Τι στο διάολο είναι αυτό που μου συνέβη Γιατί δεν μοιάζει με παραδοσιακή καύλα Ούτε με έναν παραδοσιακό εργασμό δεν μοιάζει με τίποτα από αυτά που έχεις ζήσει μέχρι στιγμή και είναι εκεί που το μυαλό σου αρχίζει να βάζει εμπόδια και αγχώνεσαι, κάνεις διάφορες σκέψεις είναι αυτό που λέω πολλές φορές ότι ένας υποτακτικός που ακόμα βρίσκεται στο ταξίδι συνήθως έχει δύο φωνές μες στο κεφάλι του αυτή τη φωνή, τη μία που λέει ναι προχώρα γονάτισε κανέ και την άλλη φωνή που του λέει τι κάνεις, φαίνεσαι γελίος, φαίνεσαι αστείος, δεν είναι σωστό.
Οπότε αναρωτιέσαι διάφορα πράγματα. Αν ο άλλος σε κρίνει εκείνη τη στιγμή, αναρωτιέσαι αν πρέπει να σταματήσεις αυτό που κάνεις και γενικότερα το μυαλό σου και το κεφάλι σου για τις πρώτες στιγμές τρέχει με χίλια χιλιόμετρα την ώρα. Αλλά όσο μπαίνεις σε αυτόν τον κόσμο και κάπου εκεί στη διαδρομή κάτι αρχίζει να αλλάζει έτσι δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη ούτε είναι το κουδουνάκι του θέατρου ούτε ένα βήλαμπα, κάποιο λαμπάκι απλά αρχίζεις να ακούς καλύτερα τη φωνή του κυρίαρχου μέσα στο μυαλό σου και αρχίζεις σιγά σιγά να αφήνεις πράγματα πίσω σου όπως είναι οι αμυνές σου ή ο έλεγχος που έχεις αρχίζεις και τα αφήνεις σιγά σιγά Αφήνεις την ανάγκη να έχεις απαντήσεις για τα πάντα Και για πρώτη φορά καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται να κρατάς εσύ το τιμόνι Και αυτό είναι λίγο περίεργο Γιατί αρκετοί υποτακτικοί μέσα στην καθημερινότητά τους Μπορεί να έχουν συνηθίσει να κρατάνε το τιμόνι της ζωής τους ή τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες αλλά εκεί, εκεί στον δρόμο που πηγαίνεις για το subspace
είναι αυτό το περίεργο που αρχίζεις και κλείνεις τη μηχανή αφαίνεις το τιμόνι αλλού και αρχίζει ο χρόνος και γίνεται λίγο διαφορετικός είναι αυτό που λέμε ότι 10 λεπτά μπορεί να μοιάζουν για 1 ώρα και 1 ώρα μπορεί να μοιάζει για 10 λεπτά οπότε όλα αρχίζουν στο κεφάλι σου και αλλάζουν όπως είπα πριν, οι άμυνες, οι φωνές που έχεις αρχίζουν και χαμηλώνουν και ξαφνικά συνειδητοποιείς κάτι που δεν το περίμενες ποτέ.
Ότι όλη σου τη ζωή ήθελες να μπεις σε αυτόν τον κόσμο και δεν έβρισκες την πόρτα. Και για πρώτη φορά ένας κυρίαρχος, ένας άλλος άνθρωπος σε βοήθησε να τη βρεις. Γι' αυτό και πολλοί άνθρωποι θυμούνται για πάντα την πρώτη φορά που μπήκανε σε αυτή την κατάσταση. Όχι γιατί έγινε κάτι θεαματικό, απλά επειδή για αυτά τα λεπτά που ήταν μέσα σε αυτόν τον κόσμο ένιωσαν κάτι που έψαχναν χρόνια χωρίς να ξέρουνε καν πώς λέγεται.
Έχω δει υποτακτικούς να τρέμουνε μέσα στα χέρια μου. όχι από παραδοσιακή κάυλα αλλά από τον μη έλεγχο του σώματός τους έχω δει ανθρώπους να σπάνε για πρώτη φορά και να ξεσπάνε σε κλάματα όχι από πόνο αλλά από την αίσθηση της παράδοσης του μυαλού τους της ψυχής τους και του σώματός τους σε κάτι ανώτερο για αυτούς και εδώ έρχεται μία ερώτηση και την ακούω πολύ συχνά τύπου ok αφέντη και τι είναι τελικά αυτό το subspace τι είναι αυτό που έχω να σου πω είναι ότι αν το ψάξεις στο internet ή σε διάφορα site θα βρεις κάτι αναλύσεις κάτι ορμόνες, κάτι εγκεφάλους κάτι επιστημονικά που στο τέλος περισσότερο θα συμπερδέψουν παρά σε βοηθάνε εγώ προσπαθώ να σου το πω όσο πιο απλά γίνεται είναι σαν να έχεις πάει διακοπές και μετά από την τρίτη τέταρτη μέρα συνειδητοποιείς ότι ξαφνικά κοιμάσαι καλύτερα, αναπνέεις καλύτερα, δεν σκέφτεσαι τα προβλήματα της καθημερινότητάς σου.
Είναι σαν να έχεις ερωτευτεί τόσο πολύ, τόσο βαθιά που για ώρες ξεχνάς τον υπόλοιπο κόσμο. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει. Μόνο που εδώ συμβαίνει μέσα από την υποταγή. ξαφνικά σταματάς να σκέφτεσαι χίλια πράγματα ταυτόχρονα δεν σε νοιάζουν δεν σε νοιάζει το κινητό σου αν χτυπάει, δεν σε νοιάζει η δουλειά σου δεν σε νοιάζει τι ανέβασε ο κολλητός σου στο instagram δεν σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος δεν σε νοιάζει αν είναι τρίτη Παρασκευή ή Σάββατο απλά σε νοιάζει να είσαι εκεί μέσα σε αυτή τη στιγμή και για έναν άνθρωπο που όλη μέρα αναλύει αγχώνεται, τρέχει στην καθημερινότητα αυτός ο κόσμος είναι εθιστικός.
Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν κρατάει κανένα από τα βάρη της καθημερινότητάς του. Δεν χρειάζεται να αποφασίζει για τίποτα, γιατί κάποιος άλλος αποφασίζει για αυτόν. Δεν χρειάζεται να ελέγχει τίποτα, γιατί κάποιος άλλος ελέγχει τα πάντα για αυτόν. Αυτός απλά αφήνεται. Και εκεί αρχίζει να συμβαίνει το πιο όμορφο πράγμα. Το κεφάλι αδειάζει τελείως.
Το μυαλό αδειάζει τελείως. Το σώμα χαλαρώνει τελείως. Ο χρόνος, όπως είπα πριν, γίνεται τελείως διαφορετικός. Και ο υποτακτικός μπαίνει σε ένα τραν, σε μια κατάσταση που πολλές φορές δυσκολεύεται, ακόμα και ο ίδιος που τη ζει, να το περιγράψει με λόγια. Γι' αυτό και όταν με ρωτάνε τι είναι το subspace, Συνήθως τους λέω ότι δεν είναι κάτι που καταλαβαίνεις, που πιάνεις διαβάζοντάς το.
Είναι κάτι που το καταλαβαίνεις μόνο όταν βρεθείς εκεί μέσα. Άλλοι όταν ακούνε για το subspace νομίζουν ότι όλη η δουλειά γίνεται από τον υποτακτικό. Ότι είναι ευθύνη του υποτακτικού να μπει στο subspace και αυτή είναι μεγαλύτερη μαλακία. ότι και καλά ο υποτακτικός απλά αφήνεται να μπει σε αυτή την κατάσταση έτσι από μόνος του, κάνει ένα κλακ ανοίγει ένα διακόπτη και σου λέει γεια σας μπήκα και δεν είναι καθόλου έτσι γιατί για να φτάσει ένας υποτακτικός εκεί κάποιος πρέπει να τον οδηγήσει και αυτή είναι δουλειά του κυρίαρχου γιατί ο κυρίαρχος δεν είναι απλά ένας άνθρωπος που δίνει έντολες αυτό είναι το πιο εύκολο κομμάτι από όλα Το πιο δύσκολο είναι να μπορεί να διαβάσει τον υποτακτικό που έχει απέναντί του Να καταλάβει πότε είναι αγχωμένος, να καταλάβει πότε φοβάται Να καταλάβει πότε αντιστέκεται Να καταλάβει πότε είναι έτοιμος να προχωρήσει ένα βήμα παρακάτω Γιατί ένας καλός κυριαρχός δεν σπρώχνει, δεν κλωτσάει τον υποτακτικό του προς τα εκεί Τον οδηγεί
και αυτό το ταξίδι πολλές φορές ξεκινάει πολύ πριν από οποιαδήποτε σκηνή ή οποιαδήποτε συνάντηση ξεκινάει από την εμπιστοσύνη. Στην καθημερινότητά μας περισσότεροι άνθρωποι είναι συνήθως σε επιφυλακή προσέχουν τι λένε, προσέχουν πώς φαίνονται, προσέχουν ποιον εμπιστεύονται και ξαφνικά έρχεται κάποιος, ένας κυρίαρχος και τους ζητάει να χαμηλώσουν όλες αυτές τις άμυνες.
Και αυτό δεν γίνεται με μια απλή κουβέντα. Ούτε γιατί εγώ έχω έναν τίτλο και αυτό αποκαλούμε κυρίαρχος ή μάστερ ή γαμιάς, δεν ξέρω και εγώ τι. Δεν γίνεται με τίτλο. Δεν γίνεται επειδή κάποιος λέει ότι εγώ γεννήθηκα κυρίαρχος. Χτίζεται σιγά σιγά, λεπτό το λεπτό, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο. και κάθε φορά που ο υποτακτικός νιώθει ασφαλής και λίγο περισσότερη εμπιστοσύνη στα λόγια του κυριαρχού κάνει ένα βήμα πιο βαθιά σε αυτόν τον νέο κόσμο και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικό ταξίδι γιατί ο κυριαρχός δεν καθοδηγεί μόνο τη συμπεριφορά του υποτακτικού καθοδηγεί τα συναισθήματα που νιώθει ο υποτακτικός την εμπιστοσύνη που νιώθει ο υποτακτικός καθοδηγεί την εμπειρία που μπορεί να είναι αρκετά δυνατή για έναν υποτακτικό που τη ζει εκείνη τη στιγμή.
Γι' αυτό και λέω συχνά ότι το subspace δεν είναι απόδειξη δύναμης του κυρίαρχου είναι απόδειξη ευθύνης και γνώσης του κυρίαρχου για τον κόσμο του subspace Γιατί για να οδηγήσει ο κυρίαρχος τον υποτακτικό του εκεί, σημαίνει ότι πρώτα ο κυρίαρχος το ξέρει καλά αυτόν τον κόσμο. Γιατί εκεί μέσα ο κυρίαρχος είναι πάρα μα πάρα πολύ δυνατός.
Που σημαίνει ότι το ξέρει καλά αυτόν τον κόσμο. Και δεν έχει να κάνει ούτε με το πώς είναι ο κυρίαρχος εξωτερικά, ούτε αν δίνει πολύ δυνατές εντολές, αν έχει μεγάλη πούτσα, δεν ξέρω και εγώ τι. έχει να κάνει με την δύναμη του κυρίαρχου στο μυαλό. Γιατί όταν κάποιος σου εμπιστεύεται το μυαλό του και τα συναισθήματά του και τις αμυνές του τότε δεν έχεις απέναντί σου απλά ένα παιχνιδάκι που σκέφτεσαι πότε θα το καβαλήσεις.
Έχεις έναν άνθρωπο, έναν υποτακτικό και εκεί είναι που ξεχωρίζουν οι πραγματικοί κυρίαρχοι από αυτούς που απλά τους αρέσει να παίζουν το ρόλο. και το πιο συναρπαστικό από όλα είναι αυτό που θέλω να πω τώρα γιατί μιλήσαμε για τα συναισθήματα για την εμπιστοσύνη, για την παράδοση για αυτά που συμβαίνουν μέσα στο μυαλό του υποτακτικού αλλά συμβαίνουν πράγματα πραγματικά πράγματα όμως και μέσα στον εγκέφαλο τα οποία αυτά τα πράγματα δεν είναι φαντασία ούτε είναι πλασίμπο δεν είναι τύπου νιώθω νομίζω ότι αρχίζω και νιώθω κάτι όχι, ο εγκέφαλος εκείνη τη στιγμή όσο και να σας φαίνεται περίεργο δουλεύει τελείως διαφορετικά και αυτό είναι που κάνει πολλούς ανθρώπους να φεύγουν απλά από την έντονη εμπειρία και να λένε δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς τι μου συνέβη αρχίζουν πράγματα να εκκρίνονται μέσα από το μυαλό και το βασικό από όλα είναι η αδρεναλίνη Είναι αυτή η γαμοορμόνη που κάνει το σώμα σου να βρίσκεται σε ένταση 24 ώρες Είναι αυτή η ορμόνη που κάνει τις αισθήσεις σου να γίνονται πιο έντονες
Και ανοίγοντας παρένθεση θα το ξανακάνουμε Αλλά ελπίζω αρκετοί από εσάς να είχετε δει το masterclass που έκανα το BDSM μέσα από τις αισθήσεις Αυτή λοιπόν η αδρεναλίνη Είναι αυτή που σε κάνει να ακούς τους ήχους Που συμβαίνουν γύρω σου διαφορετικά Είναι που σε κάνει να νιώθεις Τα πράγματα που ακουμπάνε πάνω σου διαφορετικά Παρατηρείς πράγματα που δεν πρόσεχες πριν Και αμέσως μετά απελευθερώνονται και οι ενδορφίνες Οι ουσίες που κάνει το σώμα σου Βοηθάει το σώμα σου να μπορείς να διαχειριστείς τα έντονα συναισθήματα.
Και αμέσως μετά σκάει και η τοπαμίνη, έτσι. Η γνωστή ορμόνη της κάβλας. Είναι αυτή που σε κάνει να νιώθεις την ευχαρίστηση που σηκώνεται το πουλάκι σου. Αυτή που κάνει τον εγκέφαλο να λέει είμαι πραγματικά στο καλύτερο σημείο που νιώθω να έχει σημασία ό,τι συμβαίνει γύρω μου. και φυσικά για τους πολύ πολύ πολύ δυνατούς πια που μπαινοβγαίνουν σε αυτόν τον κόσμο υπάρχει και άλλη μια ορμόνη η οποία ονομάζεται ο κητοκίνη είναι η ορμόνη που συνδέεται με την εμπιστοσύνη, με τη σύνδεση με το δέσιμο ανάμεσα σε δύο ανθρώπους οπότε φαντάσου λίγο τι συμβαίνει μέσα στο γαμομυαλό σου εκείνη τη στιγμή και σαν υποτακτικός αλλά και σαν κυρίαρχος φαντάσου τι συμβαίνει στο μυαλό ενός ανθρώπου που μπορεί εκείνη τη στιγμή απλά να είναι γονατστός μπροστά σου.
Έχεις έναν άνθρωπο που νιώθει ένταση, ασφάλεια, σύνδεση και ταυτόχρονα σου αφήνει τον έλεγχο. Όλα αυτά μαζί δημιουργούν αυτό το κοκτέιλ ορμωνών που σκάει μέσα από το κεφάλι σου που δεν μπορείς να το έχεις μέσα στην καθημερινότητά σου. Και γι' αυτό πολλοί υποτακτικοί περιγράφουν το subspace σαν κάτι σχεδόν μαγικό. Δεν είναι μαγικό.
Είναι ο εγκέφαλος που δουλεύει ακριβώς όπως σχεδιάστηκε να δουλεύει όταν βρεθεί σε μια τόσο έντονη εμπειρία. Και αυτό για μένα είναι το πιο εντυπωσιακό από όλα. Είναι ο άνθρωπος που για λίγο αφήνει όλες τις αμήνες του, μα όλες τις αμήνες του, και ολόκληρος ο οργανισμός του αντιδράθεται καπάνω σε αυτό. και εδώ θέλω να πω λίγο κάτι για τους νέους κυριαρχούς που γουστάρουν να μάθουν για αυτόν τον κόσμο γουστάρουν να μάθουν πώς οδηγείς έναν υποτακτικό εκεί και μιλάω μαζί τους μέσα από μηνύματα και βλέπω συχνά τα ίδια και τα ίδια λάθη μαθαίνουν για το subspace μέσα από βίντεο ή ακούν ιστορίες ή διαβάζουν άρθρα και ξαφνικά το κάνουν στόχο ζωής σαν να είναι achievement.
Ίσως να είναι ένα level μιας πίστας που απλά πρέπει να το ξεκλειδώσουν και μου λένε εγώ βάζω τους υποτακτικούς μου σε subspace στα πρώτα τρία λεπτά ή εγώ πάω και έρχομαι στο subspace ή εγώ τον έστειλα τον άλλον τόσο βαθιά στο subspace που εντάξει τα χάσε, δεν κατάλαβε τίποτα, έμεινε εκεί. Και κάθε φορά που ακούω τέτοιες κουβέντες μου ανάβουν τα λαμπάκια γιατί δείχνουν ότι ο άνθρωπος που μιλάω δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς την ευθύνει όλο αυτό το πράγμα.
Το subspace δεν είναι απόδειξη ότι είσαι σπουδαίος κυρίαρχος γιατί δεν είναι τρόπεο, δεν είναι κάτι που το κυνηγάς. Είναι η εμπιστοσύνη που πρέπει να κερδίσεις γιατί το subspace μπορεί να συμβεί μόνο όταν ο άλλος νιώσει αρκετά ασφαλής για να αφήσει τον ελέγχο του. Γιατί δεν ελέγχεται. Και αυτό, πίστεψε με, κολλητάρι, φίλτατε κυρίαρχε, δεν το δημιουργεί ούτε το μαστίγιο, ούτε η αυστηρή φωνή σου, ούτε η μεγάλη πούτσα σου, ούτε η εμφάνισή σου.
Το δημιουργεί ο χαρακτήρας σου, η συνέπεια που έχεις μέσα στον κόσμο του BDSM. Το δημιουργεί αν ο άλλος νιώθει ότι μπορεί να αφαιθεί στα χέρια σου χωρίς να φοβάται τίποτα. Υπάρχουν κυρίαρχοι που έχουν περάσει χρόνια στο χώρο του BDSM και δεν έχουν οδηγήσει ποτέ κάποιον πραγματικά εκεί, κάποιον υποτακτικό πραγματικά εκεί.
Και υπάρχουν και αλλοί που το έχουν πετύχει χωρίς καν να το κυνηγήσουν. Γιατί ήταν συγκεντρωμένοι στο αποτέλεσμα. Ήταν συγκεντρωμένοι στον άνθρωπο που γονάτιζε μπροστά τους. Έτσι λοιπόν ο νέος κυριαρχός πολλές φορές σκέφτεται πώς θα του πάω στο subspace Ο έμπειρος κυριαρχός σκέφτεται τι χρειάζεται αυτός ο υποτακτικός από εμένα σήμερα Για να πάει στο subspace και αυτό είναι πολύ μεγάλη διαφορά Γιατί στο πρώτο σενάριο κοιτάς τον εαυτό σου Ενώ στο δεύτερο κοιτάς τον υποτακτικό Και ο υποτακτικός το καταλαβαίνει, πάντα το καταλαβαίνει Καταλαβαίνει πότε είσαι εκεί απλά για να φουσκώσεις το εγώ σου Και καταλαβαίνει πότε είσαι εκεί για να τον καθοδηγήσεις πραγματικά Γι' αυτό και το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι νέοι κυριαρχοί Δεν είναι ότι δεν ξέρουν αρκετές τεχνικές Ή ότι δεν έχουν εξοπλισμό ή ότι δεν έχουν εμπειρία Αλλά το μεγαλύτερο λάθος είναι ότι πολλές φορές βιάζονται Να φτάσουν στον προορισμό και ξεχνούν ότι η πραγματική δουλειά τους είναι το ταξίδι.
Γιατί όλοι μιλάνε για το Subspace, οι κυριαρχικοί υποτακτικοί που ξέρουν, όλοι μιλάνε για αυτό, αλλά η διαδικασία του ταξιδιού είναι η πιο σημαντική. Και για να το πάμε και λίγο διαφορετικά, το Subspace δεν έχει μόνο είσοδος, Έχει και έξοδος γιατί κάποια στιγμή πρέπει να βγεις Οπότε ελάχιστη μιλάνε για το πως βγαίνει κάποιος από το subspace Γιατί κάποια στιγμή η σκηνή τελειώνει Η συνάντηση τελειώνει Κάποια στιγμή ο υποτακτικός ανοίγει τα μάτια του Πρέπει να σηκωθεί να αντιθεί και να επιστρέψει την πραγματική του ζωή Και εκεί είναι που έρχεται η προσγείωση Άλλες φορές απότομη, άλλες φορές χαλαρή Το σίγουρο είναι ότι δεν είναι εύκολη Έχω δει ανθρώπους να φεύγουν χαμογελαστοί Και μετά από μερικές ώρες Να νιώθουν να μου στέλνουν μηνύματα Και να νιώθουν αυτό το περίεργο κενό Ή να νιώθουν αυτή τη μελαγχολία Που δεν μπορούν να την εξηγήσουν Είναι σαν να νιώθουν Ότι τους λείπει κάτι Και το πρώτο πράγμα που σκέφτονται Είναι μήπως τελικά έκαναν κάτι λάθος Ή ότι έχουν κάποιο πρόβλημα
Στο κεφάλι, στο μυαλό Αλλά τίποτα δεν συμβαίνει από όλα αυτά. Απλά ο οργανισμός προσπαθεί να βρει ξανά την ισορροπία του. Γιατί όλες οι ουσίες οι ορμόνες που λέγαμε πριν αρχίζουν και πέφτουν, κάνουν drop. Το σώμα και το μυαλό επιστρέφει σιγά σιγά στους φυσιολογικούς τους ρυθμούς. Και καμιά φορά αυτή η επιστροφή μοιάζει λίγο απότομη.
Είναι σαν να πέρασες ένα γαμάτο τριήμερο, όπου ένιωθες ελεύθερος κτλ. πάει και ξαφνικά δεύτερα πρωί χτυπάει το ξυπνητήρι και πρέπει να επιστρέψει στη δουλειά. Και εδώ είναι η σημασία και η δύναμη του aftercare. Γιατί πολλοί νομίζουν ότι το aftercare είναι απλά μια αγκαλιά ή ένα ποτήρι νερό. Και είναι, σαφώς και είναι, αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Είναι η συνέχεια της φροντίδας.
Είναι η στιγμή που ο κυρίαρχος θυμάται ότι απέναντί του δεν έχει απλά μια εμπειρία. Έχει έναν άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που πριν από λίγο, πριν από μερικές ώρες την προηγούμενη ημέρα άφησε τις άμυνές του να πέσουνε. Που εκτέθηκε μπροστά του. Που του εμπιστεύτηκε το σώμα του, το μυαλό του, την ψυχή του. Και αυτή η εμπιστοσύνη δεν τελειώνει ακαριέα τη στιγμή που τελειώνει η σκηνή. Συνεχίζεται και μετά. Με μια κουβέντα, με ένα μήνυμα, με το ενδιαφέρον, με την παρουσία, ο κάθε ένας έχει το δικό του aftercare.
Με το να ξέρει ο υποτακτικός ότι δεν ήταν απλά ένα γεγονός που ολοκληρώθηκε και απλά πάμε παρακάτω. Γι' αυτό και λέω συχνά ότι δεν με εντυπωσιάζει μόνο ένας κυρίαρχος από το πώς οδηγεί κάποιον στο subspace, αλλά με εντυπωσιάζει από το πώς τον φέρνει πίσω. Γιατί εκεί φαίνεται η ωριμότητα του κυρίαρχου, εκεί φαίνεται η εμπειρία και εκεί φαίνεται αν πραγματικά νοιάζεται για τον άνθρωπο που έχει απέναντί του ή τον ενδιέφερε μόνο η σκηνή Σαν κυρίαρχος 30 χρόνια τώρα έχω καταφέρει να έχω ένα αρκετά εξοπλισμένο ντάντζεον με άπειρα εργαλεία, με μεγάλες συλλογές από μαστίγια, από λουριά, από εξαρτήματα αλλά εάν άκουσες το σημερινό επεισόδιο περιμένοντας να ακούσεις για τα μαστίγιά μου, για τα λουριά μου και για τις σκληρές σκηνές που έχω κάνει ίσως τελικά να κατάλαβες ότι το Subspace δεν έχει να κάνει τίποτα τίποτα με όλα αυτά γιατί στο τέλος της ημέρας το Subspace δεν είναι ένα εργαλείο δεν είναι απλά μία τεχνική ούτε κάτι που μαθαίνεις σε ένα βίντεο ή που μπορεί να διαβάσεις σε ένα άρθρο
είναι μία ανθρώπινη εμπειρία Είναι στιγμή που κάποιος σε εμπιστεύεται τόσο πολύ ώστε να αφήσει για λίγο κάτω όλα όσα κουβαλάει. Από τους φόβους και τις ανασφάλειες μέχρι την ανάγκη του να ελέγχει τη ζωή του. Και για λίγα μόρα απλά αφήνεται στα χέρια σου. Γι' αυτό και όσοι το έχουν ζήσει πραγματικά δυσκολεύονται να το εξηγήσουν.
Γιατί αν τους ρωτήσεις δεν θυμούνται μια συγκεκριμένη πράξη. Δεν θυμούνται μια συγκεκριμένη στιγμή από το session που έχουν βρεθεί στο subspace Δεν θυμούνται το μαστίγιο που μπορεί να προσγειώθηκε πάνω τους Το deep throat που τους έκανε να τρέχουνε δάκρυα από τα μάτια Το δέσιμο στους καρπούς Το πάτημα στο πάτωμα Δεν θυμούνται στιγμές Θυμούνται το συνέστημα Θυμούνται το πως ένιωσαν και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο πράγμα σε όλη αυτή την ιστορία.
Ότι σε έναν κόσμο που όλοι τρέχουν, όλοι φωνάζουν, όλοι ζουν μια καθημερινότητα, όλοι προσπαθούν να αποδείξουν κάτι, υπάρχουν κάποιες στιγμές που απλά μπορείς να σταματήσεις, να αναπνεύσεις σαν υποτακτικός αγκαλιάζοντας το λόγο που γεννήθηκες. Και αν είσαι κυρίαρχος να θυμάσαι το εξής Ότι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να προσφέρεις σε έναν υποτακτικό Δεν είναι ούτε η ένταση, ούτε η αυστηρότητα, ούτε η πούτσα σου, ούτε η εξουσία Είναι η ασφάλεια που χρειάζεται για να αφαιθεί στα χέρια σου Και σαν υποτακτικός να θυμάσαι ότι το subspace δεν είναι ο στόχος Ο στόχος είναι η εμπιστοσύνη γιατί χωρίς εμπιστοσύνη δεν υπάρχει ταξίδι και δυστυχώς χωρίς ταξίδι δεν υπάρχει προορισμός.
Και αν έμεινες μέχρι το τέλος αυτού του επεισοδιού τότε δεν άκουγες απλά, παρακολουθούσες. Οπότε πριν φύγεις κάνε follow τώρα στη Spotify ή όπου με ακούς γιατί κάθε βδομάδα ανεβαίνει ένα νέο επεισόδιο. Άφησε μια αξιολόγηση με 5 αστέρια όχι για να χαγηδέψεις τον εγωισμό μου αλλά γιατί έτσι το podcast ανεβαίνει και φτάνει σε ανθρώπους που ψάχνουν δομή και όχι επιφανειακή κάβλα.
Θα με βρεις στο bdsmgr.gr, στο ex-pronetwitter ως KingMasterD και φυσικά στο YouTube. Κάνε και εκεί γιατί ανεβαίνουν αποσπάσματα και περιεχόμενο που δεν θα βρεις αλλού. Και αν νομίζεις ότι η ιστορία σου αξίζει να ακουστεί, στείλε μου τη δική σου BDSM εμπειρία για να τη διαβάσω στο επόμενο επεισόδιο αλλά να είσαι έτοιμος ότι αν τη διαβάσω θα τη σπάσω κομμάτια και θα την αναλύσω χωρίς φίλτρα μέχρι το επόμενο επεισόδιο κρατή τη στάση σου ευθεία το μυαλό σου καθαρό και αν γονατίζεις κάντος σωστά
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
