Επ.6:Εουσέμπιο - Ο άνθρωπος που έτρεχε πιο γρήγορα από τη μοίρα του

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 Ένα φτωχό παιδί, ένα παιδί που έπαιζε ξυπόλυτο στους χωματόδρομους, ένα παιδί που δεν είχε τίποτα εκτός από τα πόδια του. Και ένα όνειρο, να ξεφύγει. Να ξεφύγει, να τρέξει πιο μακριά από τη φτώχεια, πιο μακριά από τα όρια που του είχε βάλει η ίδια η ζωή. Σήμερα, στους μύθους του παγκόσμιου κυπέλου, ακούμε ο Ουσέμπιο να μιλάει στο Θανασιλάλα για την καταγωγή, τη φτώχεια, το ταλέντο, τη δόξα και το χρέος να μην ξεχνάς ποτέ από που ξεκίνησες.

01:09 Το παιδί της Αφρικής. Τι θυμάσαι από τα παιδικά σου χρόνια. Παίζαμε ποδόσφαιρο όλη μέρα στους δρόμους. Αυτό ήταν η ζωή μας. Δεν υπήρχαν στάδια, δεν υπήρχαν ακαδημίες, Δεν υπήρχαν προπονητές, υπήρχε μόνο η μπάλα Και η επιθυμία να κυνηγήσεις κάτι καλύτερο Οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές, κύριε Λάλα, δεν γεννιούνται πάντα στα μεγάλα γήπεδα Μερικές φορές γεννιούνται στο χώμα, στο άγριο χώμα Καταλαβες νωρίς ότι ήσουν διαφορετικός Ο Θεός μου έδωσε ένα δώρο και έπρεπε να το αξιοποιήσω Αυτό είχα καταλάβει Δεν μιλούσε ποτέ για ιδιοφία, δεν μιλούσε ποτέ για ανωτερότητα μιλούσε για ευθύνη, γιατί το ταλέντο είναι δώρο, αλλά η αξιοποίησή του είναι επιλογή.

01:58 Όταν έφτασε στην Πορτογαλία ήταν σχεδόν άγνωστος. Σε λίγα χρόνια έγινε το μεγαλύτερο αστέρι της χώρας. Με τη φανέλα του στην Πεμφίκα σκόραρε ασταμάτητα. Ο κόσμος άρχισε να τον αποκαλεί μαύρο πάνθυρα. όχι μόνο για την ταχύτητα, αλλά γιατί εμφανιζόταν ξαφνικά εκεί που κανείς δεν τον περίμενε. Υπάρχουν δύο οργανώσεις που αρκούν για να σε κάνουν ένα θάνατο.

02:23 Για τον Εουσέμπιο ήταν το Μουντιάλ του 1966. Στην Αγγλία η Πορτογαλία έφτασε μέχρι τα εμιτελικά και ο κόσμος γνώρισε έναν ποδοσφαιριστή που έμοιαζε να παίζει σε διαφορετική ταχύτητα. Ποια στιγμή δεν θα ξεχάσεις ποτέ. Όταν φορούσα τη φανέλα της Πορτογαλίας ένιωθα περήφανος κάθε φορά Οκτώ γκολ πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης μια χώρα που πίστεψε ότι όλα είναι δυνατά Τα δάκρυα Υπάρχει μια εικόνα που έμεινε στην ιστορία Η Πορτογαλία χάνει από την Αγγλία στον ημιτελικό και ο Ουσέμπι ο κλαίει μόνος μέσα στο γήπεδο Γιατί έκλαψες τότε. Γιατί πίστευα. Πίστευα ότι μπορούσαμε να γίνουμε πρωταθλητές κόσμου.

03:15 Τα δάκρυα δεν είναι αδυναμία. Είναι η απόδειξη ότι κάτι που αγαπάς πολύ, το έχεις αγαπήσει για να το φτάσεις μέχρι το τέλος. Η επιτυχία άλλαξε τη ζωή του. Αλλά δεν άλλαξε τον ίδιο. Όσοι τον γνώρισαν μιλούσαν για έναν άνθρωπο προσιτό, χαμογελαστό, ευγενικό Ένας τάρ που δεν ξέχασε ποτέ από που ξεκίνησε Ποτέ, ποτέ δεν ξέχασα τις δρίζες μου Τι μένει στο τέλος, τι είναι πιο σημαντικό από τα γκολ Ο σεβασμός των ανθρώπων κύριε Λάλα Τα γκολ ξεχνιούνται, τα ρεκόρ σπάνε Οι αριθμοί αλλάζουν, ο σεβασμός μένει Πώς θέλεις να σε θυμούνται όταν πια θα έχουν περάσει τα χρόνια ως έναν άνθρωπο που αγάπησε το ποδόσφαιρο και έδωσε τα πάντα για αυτό.

04:08 Κι ίσως να μην υπάρχει καλύτερος ορισμός για έναν θρύλο. Ο Ουσέμπιο δεν κατέκτησε ποτέ το παγκόσμιο κύπελο. Κατέκτησε όμως κάτι διαφορετικό. Την καρδιά ενός ολόκληρου λαού. Έφυγε από τη φτώχεια, έφτασε στην κορυφή και δεν ξέχασε ποτέ τη διαδρομή. Γιατί οι μεγάλοι άνθρωποι δεν κρίνονται μόνο από το πόσο ψηλά ανέβηκαν. Κρίνονται και από το αν θυμούνται το πρώτο τους, το πρώτο τους, το πρώτο τους βήμα.

04:50 Οι μύθοι του παγκόσμιου κυπέλου δεν είναι μόνο πρωταθλητές. Είναι άνθρωποι που νίξαν τις πιθανότητες. Ο Μαραντών ανήκει σε τη φτώχεια, ο Ρονάλντον νίκησε τον πόνο, ο Ζητάνικης σε τη σιωπή, ο Μπέκαμν νίκησε την απόρριψη, ο Μέση νίκησε την απειβολία. Ο Σέμπιο νίκησε τη μοίρα του. Τη μοίρα που του έλεγε ότι ένα παιδί από μια μακρινή αφρικανική γειτονιά δεν μπορεί να γίνει παγκόσμιος θρύλος.

05:15 Κι όμως έγινε. Γιατί η μεγαλύτερη νίκη της ζωής του δεν ήταν τα γκολ, δεν ήταν τα τρόπεα, δεν ήταν οι διακρίσεις. Ήταν ότι απέδειξε πως το σημείο από όπου ξεκινάς δεν καθορίζει ποτέ το σημείο όπου μπορείς να φτάσεις. Κι έτσι ο μαύρος πάνθυρας δεν έμεινε στην ιστορία μόνος ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής, έμεινε ως ένας άνθρωπος που έτρεξε πιο γρήγορα και από τη μοίρα του.