"Ταρίφα για δύο" - Once Upon An Everyday Life
Once Upon An Everyday LifeΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο σημερινό επεισόδιο, μια απρόσμενη διαδρομή με ταξί γίνεται μια ιστορία που η καλεσμένη μας δεν περίμενε ποτέ.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Welcome back to Once Upon an Everyday Life. Βουνό. Ένα τέλος, μία αλλαγή πορείας και όμως ξαφνικά κάτι μικρό μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Μία τυχαία συνάντηση, μία απλή κίνηση ή ένας νέος άνθρωπος που μπαίνει στη ζωή σου μπορεί να φέρει φιλία, κατανόηση ή απλώς μία νέα σύνδεση. Εκεί που νόμιζες ότι όλα είχαν τελειώσει, ανακαλύπτεις ότι μία στιγμή μπορεί να γίνει αφορμή για κάτι νέο και όμορφο.
Σήμερα θα δούμε πως μια δύσκολη, δυσάρεστη στιγμή μπορεί να ανοίξει δρόμους για απροσδόκητες συνδέσεις, να φέρει φως εκεί που δεν το περιμέναμε και να μας δώσει μια γεύση από το happy ending που αναζητάμε. Οπότε, once upon an everyday life και το μικρόφωνο είναι δικό σου. Αφού με ρωτάς, θα στα πω. Αυτή είναι η φράση του σημερινού podcast.
Πριν δύο χρόνια περίπου, μία πραγματικά του Γενάρη, μετά από μία δύσκολη στιγμή με τον τότε σύντροφό μου, μετά από αρκετές βαριές κουβέντες, καλό ταξί. Τι είχε συμβεί. Είχε κανονίσει να φύγει ταξίδι στην Ταϊλάνδη με μία φίλη του που δεν είχα γνωρίσει ποτέ. Βαρύ. Πολύ. Και κάπου εκεί, καλώ μέσω γνωστής εφαρμογής το πρόσωπο, δεν τον ήξερα ακόμα, κατεβαίνω με πράγματα στα χέρια, σχεδόν κλαμμένη αλλά πάρα πολύ νευριασμένη και μπαίνω μέσα.
Και γυρνάει και με ρωτάει τι κάνω και αν είμαι καλά. Εκεί του είπα, αφού με ρωτάς θα στα πω. Περάσαμε πέντε ώρες μέχρι το ξημέρωμα κάτω από το σπίτι μου να συζητάμε, τόσο για αυτό όσο και γενικότερα για τη ζωή. Η αλήθεια είναι πως είναι απίστευτη ιστορία, γιατί μπορώ να κάνω relay τη στιγμή που χωρίζεις και είσαι μέσα στην ένταση, το πώς έχεις ανάγκη ενδεχομένως να μιλήσεις σε έναν άνθρωπο που μπορεί και που ευγένει εκείνη τη στιγμή να είπε αφού με τι κάνεις ή σου σε ρώτησε και ξαφνικά ξεκίνησες να τα λες όλα αυτά από μέσα σου.
Πραγματικά, δεν ξέρω αν με ρώτησε έτσι τυπικά τι κάνω ή αν με είδες κασμένη, αλλά ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Είναι ίσως κάποιες φορές πιο εύκολο να ανοιχτούμε σε έναν άγνωστο και να τα πούμε έτσι πως πραγματικά είναι, χωρίς να νιώθουμε ότι κρινόμαστε. Αλλά ευτυχώς εκείνο το βράδυ ξέχασα ένα κραγιόν στο ταξί του και ξεκίνησε η σχέση μας, η οποία μπορώ να πω ότι ήταν και ψυχοθεραπευτική.
Από τότε από ότι χρειαζόμουν ένα ταξί, τον καλούσα και κάναμε κουβέντες. Δεν χώρισα ακόμα με τον τότε σύντροφό μου, αλλά ήταν δίπλα μου και με βοήθησε σε πάρα πολλά πράγματα. Όχι μόνο βέβαια αυτό σε μένα αλλά και εγώ αυτόν. Ναι, το φαντάζομαι η αλήθεια είναι ότι σε ένα ταξί που περνάς όσες ώρες και μετά τον καλείς ξανά και ξανά ότι προκύπτει μια τέτοια σχέση και για να κρατάει και όλο αυτό δύο χρόνια.
μιλάμε πλέον όντως για μια φιλία που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στους δυο σας το πολύ σημαντικό είναι όταν κάποιες φορές ανοίγουμε τον κόσμο μας στον διπλανό μας μπορεί να μην είναι φίλος μας να είναι απλά ένας άγνωστος και όμως να είναι εκεί να μπορεί να μας ακούσει και να μας συμβουλεύσει και να μας πει αυτό που θέλουμε όχι που θέλουμε, βασικά που χρειαζόμαστε να ακούσουμε εκείνη τη στιγμή και να δημιουργηθεί μια σχέση από το απλά να πούμε ένα καλημέρα, καλησπέρα, ευχαριστώ πολύ, όπως κάνουμε συνήθως.
Ειδικά στη σημερινή εποχή με τόση αποξένωση που υπάρχει. Όντως, κι αν το πάμε ένα βήμα παραπέρα, αν δεν είχες χωρίσει εκείνο το βράδυ, ενδεχομένως δεν θα είχατε γνωριστεί ποτέ. Ή ακόμη και αν είχες πάρει οδάξεις, αν δεν είχες όλη αυτή την ένταση, μπορεί να μην έφτανες κι εσύ στο σημείο να ανοιχτήσεις όσο πολύ και να μιλήσεις και να δεις ότι με τον άλλο ταιριάζεται για να αναπτυχθεί αυτή η φιλία.
Οπότε από κάτι όντως αρνητικό με όλα αυτά τα συναισθήματα προέκυψε κάτι πάρα πολύ όμορφο και πολύτιμο γιατί η φιλία για μένα είναι τα πολυτιμότερα δώρα σε αυτή τη ζωή. Σίγουρα. Κάποιες φορές γνωρίζουμε ανθρώπους στην πορεία της ζωής που ίσως είναι πιο χρήσιμοι από ό,τι οι φίλοι μας που έχουμε από παιδικά χρόνια. Ε, τι να πω...
Αυτό ισχύει 100% γιατί με τους φίλους μας από μικρές ηλικίες και αυτά μεγαλώνοντας μπορείς να αλλάξεις και κάπως να μην ταιριάζεις κιόλας. Ενώ τους ανθρώπους που τους γνωρίζεις όταν είσαι, ας πούμε, 25 και χρονών είσαι λίγο κάπως πιο κατασταλλαγμένος. Οπότε ενδεχομένως να ταιριάζεις καλύτερα και πιο σταθερά μετά σε βάθος χρόνου.
Σίγουρα. σε μια συνθήκη που μπορεί δηλαδή οι δρόμοι σας αλλιώς να μην είχαν συναντηθεί ποτέ, γιατί δεν είναι ότι είστε, ας πούμε, στον ίδιο κύκλο ή κάπως αλλιώς. Ακριβώς. Καμιά φορά είναι ο χώρος χρόνος, με ποιον σε φέρνεις επαφή. Απλά, μετά οι κούρσες του ταξί κατέληξαν να είναι και ψυχοθεραπεία ταυτόχρονα, όχι μόνο βέβαια προς τη δική μου πλευρά, αλλά και προς τη δική του, να συζητάμε τα προβλήματά μας, να έρχεται να με παίρνει από δουλειά μετά από μια πολύ δύσκολη μέρα, να καταλήγουμε να τρώμε μακ και να συζητάμε τα υπαρξιακά μας.
Πραγματικά χαίρομαι πολύ που τον έχω γνωρίσει. Και με την κίνηση στους δρόμους εδώ της Αθήνας φαντάζομαι θα κρατούσε πολύ αυτή η ψυχοθεραπεία και θα τα νιώθω καλύτερα. Όχι, πραγματικά. Δύο σε ένα. Δεν μπορώ όμως να φανταστώ καθόλου πώς στάνιωσε εκείνος ο άνθρωπος που μέσα στο βράδυ εμφανίστηκε, βγήκε να κάνει το μεροκάμαντό του και σκάσεσαι εσύ μέσα στο δαξί φρεσκοχωρισμένη σε μια έξελ κατάσταση.
Πολύ θα ήθελα να μάθω τι πέρασε από το μυαλό του εκείνη τη στιγμή. Λοιπόν αφού με ρωτάς θα στα πω. Ευχαριστούμε πάρα πολύ που είσαι και εσύ εδώ σήμερα μαζί μας Εγώ ευχαριστώ Εκείνο το βράδυ, όπως κάθε βράδυ, καθώς μου αρέσει να δουλέμουμε περισσότερο τη νύχτα για διάφορους λόγους Πήγα λοιπόν και εγώ να πάρω μια ακόμα κλίση και μπαίνει μια κοπέλα με μια ένταση αλλά και με μια έξω πως δοπογλυκύτητα ταυτόχρονα και προβλημάτισε πράγματι κάνω αυτή την ερώτηση γενικά το μόνο να πω ότι ίσως με κάποιο τρόπο την εννοούσα περισσότερο να ρωτήσεις τον άλλο αν είναι καλά κτλ και είπα μένοντας στο ταξίδι και ήταν απίστευτο, ήταν χυμαρόδης και λέω όπα εδώ, να ένας άνθρωπος που πραγματικά θέλει να πει και όχι απλά να περάσει το χρόνο του μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας και η αλήθεια είναι πως όντως ήταν μια πολύ ευχάριστη συγκύρια αυτό το ατύχημα να ξεχάσει κάποιο προσωπικό της αντικείμενο και να χρειαστεί να ξαναβρεθούμε και πράγματι από τότε ήταν και για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα
η κούρσα που περίμενα πώς και πώς να κάνω. Γιατί δωρεάν ψυχοθεραπεία, καταλαβαίνω. Ναι, για αυτήν την ιδιαίτερη σύνδεση. Ναι. Και φαντάζομαι ότι... Πόσο χρόνια οδήγησες ταξί? Ε, κοντά 13 χρόνια. Φαντάζομαι ότι έχεις δει άπειρο κόσμο να μπαίνει μέσα σε αντίστοιχη κατάσταση, σε χειρότερη, σε καλύτερη. Δηλαδή, μπορείς να αξιολογήσεις, να κρίνεις, ας πούμε, συγκριτικά με άλλους που έχεις δει τη σύνδεση που είχατε το λοβάιπ ας πούμε εκείνης της στιγμής Σίγουρα μπορείς να αξιολογήσεις σε καμία περίπτωση ακριβώς αλλά για αυτό το λόγο αναφέρθηκα και αυτή την ατυχή παύλα ευτυχή συγκυρία να ξαναβρεθούμε κάτω από λίγο καλύτερες συνθήκες ειδικά για εκείνη ήταν πολύ πιο ηρεμιά, και νομίζω ότι εκείνο το βράδυ έφυγε ήρεμη, χαμογελαστή, από το ταξί μου και ήταν κάτι που πραγματικά με ευχαρίστησε.
Να κάνεις καλό σε έναν άνθρωπο που στην τελική μπορεί και να μην ξαναβείς. Αυτό θα σε ρωτούσα και εγώ ότι ποιο ήταν αυτό το συνέστημά σου τη στιγμή που έφυγε από το ταξί χωρίς να ξέρεις ότι θα ξαναβρεθείτε. αν και δεν ήταν ήταν πολύ γρήγορα κατάλαβα θα ξαναβρεθούμε καθώς πολύ γρήγορα βρήκα το αδικήμα είναι ιδιαίτερα ανταποδοτικό το να κάνεις καλό σε άλλους το συστήνω σε όλους σου τυχαίνει συχνά στο ταξί να σου λέει ο κόσμος τα προβλήματα να τα μοιράζεται είναι πιο έτσι, απόμακροι.
Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι μέσα από όλο αυτόν τον κόσμο που έχω υποδεχθεί σίγουρα υπάρχουν αρκετοί. Όμως από ό,τι φαίνεται δεν μπορείς να γίνεις φίλος με όλους. Δεν μπορείς να συνδεθείς τόσο βασιά με όλους. Είτε γιατί δεν μπορούν εκείνοι, είτε γιατί δεν μπορείς εσύ. Δεν θέλετε. ήταν πολύ πολύ ευχάριστη αυτή η σύνδεση.
Οπότε τώρα θα γυρίσω πίσω σε σένα και θα σε ρωτήσω εσύ πώς ένιωσες τη στιγμή που βγήκες από το ταξί, ποια ήτανε τα συναισθήματά σου. Λοιπόν, εντάξει, γενικά σαν άνθρωπος, είμαι ομιλητική και κοινωνική, θα μιλήσω και με ανθρώπους που θα ρθώσουν σύνδεμα στροφής, ανθρώπους που θα μπορεί να με πάνε στον προορισμό μου, ο άλλη οδηγεί ταξί.
Ωστόσο με τον Παναγιώτη ήτανε πολύ διαφορετικά. Κατευθείαν ένιωσα τη σύνθεση και δεν ήθελα να φύγω. Δηλαδή αν δεν είχε φτάσει 5 το πρωί δεν θα έφευγα για να πάω για ύπνο. Φεύγοντας είχα σχεδόν ξεχάσει ότι είχα χωρίσει θα πω Αυτό γιατί μου είχε κάνει εντύπωση αυτή η γνωριμία Όλα όσα είχαμε συζητήσει μέσα σε αυτές τις ώρες Γιατί δεν αφορούσαν όπως είπα πριν μόνο το χωρισμό μου Αλλά τη ζωή γενικότερα Μου έδωσε μια οπτική στη δική του σφαίρα Το πως βλέπει εκείνος τα πράγματα Και με έβγαλε τελείως από το πρόβλημά μου Αυτό καμιά φορά είναι το ωραίο Με το να μιλάς με ανθρώπους που δεν έχουν επαφή με τον background του σου Που δεν είναι προκατηλημένοι Που δεν γνωρίζουν πράγματα για σένα βασικά Μπορούν να σε κάνουν να αποστασιοποιηθείς από το πρόβλημα Και αυτό κατάφερε εκείνο το βράδυ Και αυτό ίσως είναι και κάτι που χρειαζόμαστε Όταν έχουμε έτσι ένα πρόβλημα που μας απασχολεί Το συζητάς αλλά ενδεχομένως θες και να κάνεις λίγο ζώνων από αυτό Και να δεις το δάσος και όχι το δέντρο
Ακριβώς. Αλλά θέλω να ρωτήσω ακόμα πίστεψες τη στιγμή που έκλεισες την πόρτα ότι λες θα μπορούσαμε να είμαστε φίλοι, θα ήθελα να γίνουμε φίλοι. Είχες έτσι αυτό το συνέστημα ή είπες βρέθηκε ένας άνθρωπος ωραία που τα είπαμε αλλά οκ. Όχι, το έγινε από την αρχή. Το έγινε από την αρχή ότι θέλω να τον ξαναδώ και να ξαναμιλήσουμε.
Το κραγιό να πω βέβαια ότι δεν το άφησα επίτηδες, γιατί αν θυμάμαι καλά ήδη είχαμε ανταλλάξει τηλέφωνα, αλλά ναι. Οπότε υπήρχε η διάθεση και από τις δύο πλευρές να... δηλαδή ότι δεν το αφήνω αυτό να φύγει και είναι ένας άνθρωπος που θέλω να ξαναμιλήσω μαζί του. Ξεκάθαρα. Ναι. Επισφραγίστηκε όμως με το κραγιό. Πραγματικά.
γιατί μετά ήταν η αφορμή να βρεθούμε την αμέσως επόμενη μέρα και να μου το φέρει και πραγματικά τώρα αυτά έχουν γίνει δύο χρόνια πριν έτσι αλλά τα θυμάμαι σαν χθες ήταν και η στιγμή δύσκολη οπότε σίγουρα σου αφήνει και αυτό ένα τραύμα δεν σημαίνει καθ' μέρα και ο χωρισμός και το πώς έγινε όλο αυτό αλλά πραγματικά και τα πράγματα που μου είπε εκείνο το βράδυ γενικά για εκείνη τη σχέση παρότι δεν χώρισα όπως σου είπα φάνηκαν ότι ίσχυαν.
Δηλαδή το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα ήταν σαν να τα προβλέπουμε αυτό με μια κουβέντα με έναν άνθρωπο που γνώρισε πριν λίγες ώρες. Ναι. Το background στο οποίο αναφέρθηκε είναι τόσο σχετικό. Γιατί κάθε στιγμή βλέπεις τον άνθρωπο. Στην τελική αυτό που βλέπεις σήμερα, τώρα με τον τρόπο που σκέφτεται δεν μιλάμε για δύο και τρία λεπτά Άλλωστε είπαμε ότι θα είμαστε άλλα πεντά ώρα.
Το τρόπο που αντιδρά, που κινείται, αυτά που λέει, το πώς τα λέει, όλο αυτό είναι background το οποίο είναι σήμερα, είναι τώρα. Άρα, προφανώς και γνώρισα τον background της. Εκεί είμαι στις ώρες. Θέλω να ρωτήσω εδώ ότι ας πούμε εσύ είχες το πρόβλημά σου, λες τώρα θέλω να το συζητήσω, δηλαδή μες σε αυτές τις ώρες συζητήθηκε λαμπράγματα, αλλά είχες και αυτό να βγάλεις από μέσα σου.
Θέλω να ρωτήσω εσένα Τι σε έκανα να έχεις τη διάθεση να πεις Ας πούμε θέλω να βοηθήσω, θέλω να το συζητήσω Θα κάτσω τόσες ώρες Φαντάζομαι, δεν ξέρω, αν σου έχει συμβεί Ας πούμε να κάτσεις με κάποιον άνθρωπο που έχει μπει στο ταξί Μετά να συζητάς, ξέρω εγώ, μέχρι το πρωί Την ώρα που δούλευε κιόλας Ναι, δηλαδή και να θυσιάσεις ας πούμε Το μεροκάμα τόσο ρε παιδί μου εκείνο το βράδυ για έναν άνθρωπο που δεν ήξερες μπορεί και να μην ξαναμελούσες ποτέ στην αρχή ήταν αυτή η συνθήκη όπως είπα και πριν η αίσθηση του να κάνεις κάτι καλό για μένα είναι ανοιχτήμητη και το έχω ξανακάνει και μάλιστα για διαφορετικούς λόγους διαφορετικές συζητήσεις όχι ίσως μέχρι το πρωί αλλά και μισή ώρα και μία ώρα πέντα ώρα το ρεκόρ μου το έχουμε σπάσει εδώ αλλά ήταν ότι δεν ήθελα να σταματήσω δεν ήθελα να σταματήσω αυτή τη ροή ήμουν ασταμάτητη αλλιώς και ανήμως χυμαρόδης όπως είπε και στην αρχή και να πω και όλας ότι στην αρχή που ξεκίνησα να το τα λέω, δεν είχα μπροστά μου τον Παναγιώτη.
Είχα απλά έναν ταξιτζή που με ρώτησε τι κάνω και εγώ απλά ξεκίνησα να λέω το πρόβλημά μου σαν να μιλάω στον τοίχο. Μετά είναι που με κέρδισε, γιατί μου έκανε παρατηρήσεις σε αυτά που έλεγα, μου κέρδισε την προσοχή μου στο ότι όντως με ακούει και ακούει το πρόβλημά μου, γιατί πολλοί θα ακούσουν το πρόβλημά σου και άμα δουν ότι έχεις κάποιο θέμα θα θέλουν να το συζητήσουν μαζί σου και αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί είναι αυτό που λες ότι ξεκίνησες με το απλά να διάσω να πω αυτά που θέλω γιατί έχω ένταση και εν τέλει έκανες μία συζήτηση που όλος όντως ήταν εκεί και ενδιαφέρθηκε αυτό, ήμασταν συνηθιτοί στη στιγμή ναι, το οποίο και στις μέρες μας που, εντάξει, μην τα ξαναπούμε, αλλά υπάρχει αυτή η αποξένωση από τον συνάνθρωπό σου.
Είναι απίστευτο ότι κάποιος θέλει να αφιερώσει το χρόνο του για να σε βοηθήσει, να σου μιλήσει, να σε συμβουλέσει, χωρίς να έχει να κερδίσει κάτι από αυτό. Και δεν θέλω να δούμε μόνο την αρνητική πλευρά, γιατί όντως υπάρχει αυτή η άποψη ότι είμαστε αποξενωμένοι, η νέα γενιά με τα κινητά συνεχώς, ο καθένας τον κόσμο που πρέπει να τρέχει πίσω από τα προβλήματά του.
αλλά εγώ βλέπω ότι οι άνθρωποι άμα τους δώσεις το χέρι σου θέλουν να το πιάσουν τελικά και αυτό είναι πολύ σημαντικό Πάρα πολύ ίσως είναι το απόσταγμα της ιστορίας που λέμε σήμερα ότι αν κάνεις ένα βήμα και ανοιχτείς προς τον άλλο κατά πάσα πιθανότητα και εκείνος θέλει να ανοιχτεί προς εσένα Ναι Η σύνδεση ωφελεί πάντα και τους δύο Η επικοινωνία άλλωστε είναι αυτό που μας διακρίνει ο σύδος και είναι πολύ κρίμα να μην γίνεται διαζώσης και να γίνεται μέσα από συσκευές, από μακρισμένα γιατί Εσύ ήσουν πάντα ας πούμε επιτυνομιακός θεωρείς ότι η δουλειά σε βοήθησε να είσαι περισσότερο Όχι ήμουν πάντα ήσουν πάντα Η δουλειά μου τέριαξε Με βοηθάει να την αντέχω η αλήθεια Και αυτό όμως, το πώς οι άνθρωποι μπορεί να μπουν σε ένα ταξί και να έχουν ένταση και να μιλήσουν εκείνη τη στιγμή και να τα βγάλουν από μέσα τους, μας χαίρει να σκεφτούμε ότι μπορεί να μην έχουν και σε ποιον άλλο να μιλήσουν στον περιγυρό τους ή να ντρέπονται να το κάνουν ή αυτό που είπες και εσύ πριν, να φοβάσαι ότι θα σε κρίνει αυτός που ξέρεις και να μπορείς πολύ ελεύθερα να μιλήσεις εν τέλει στον άγνωστο που απλά θα σε πάει κάπου και λες και να με κρίνει.
Θα με ξεχάσει μετά θα μπει ένας άλλος που μόλις έχει χωρίσει και έχει μαζέψει τα πραγματάδια να φύγει και θα με ξεχάσει. Είναι ψυχοφθόρο να βλέπεις συνέχεια καινούριοι άτομα. Όχι. Κάθε άλλο. Κάθε άλλο. Η αλλαγή είναι κάτι ωραίο. Να έλεγα στενά για τα ίδια άτομα. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο επάγγελμα και τον οδηγείς θα ξεχειλεί γιατί πραγματικά είσαι όλη τη μέρα με τελώς διαφορετικούς ανθρώπους εκτός από ακραίες περιπτώσεις.
Οπότε που επανέρχονται και πάτε στα μακ και... Μόλις περάτησα. Ναι, αλλά νομίζω αυτό είναι το σημαντικό να κρατήσουμε το πως από μια δύσκολη στιγμή που νομίζεις ότι ξεσκαταραίει ο κόσμος γύρω σου ή είσαι απογοητευμένος ή αυτό, πρώτον βρίσκεις ξαφνικά έναν άνθρωπο που θέλει και να σε ακούσει αλλά και να σε συμβουλεύσει και να σε βοηθήσει και να κάτσεις μαζί σου και εκεί που λες πω ας πούμε είμαι μόνος μου ξαφνικά εμφανίζεται ένας άνθρωπος και σε βοηθάει και σου παίρνει από το φορτίο και επίσης το πως ξαφνικά από το πουθενά, τυχαία απλά, γνωρίζεις έναν άνθρωπο και γίνεται φίλο σου και για δύο χρόνια κάνετε παρέα, αν ξέρετε αν ξεκίνησε από μια κακή στιγμή ή όχι, το πως από το πουθενά μπορεί να γνωρίσεις ανθρώπους σε αυτή τη ζωή που να σε συνοδεύουν μετά στα χρόνια και να είναι πολύ καλοί σου φίλοι Ξέρω να έχετε κάποια σκέψη που θέλετε να μοιραστείτε πάνω σε αυτό ένα τελευταίο comment πριν κλείσουμε και τέτοιες σχόλια Εγώ θα έλεγα αυτό ότι είναι στιγμές που μπορεί να νιώθουμε μόνοι μας
αλλά άμα ανοιχτούμε στον πλανό μας που μπορεί και να μην ξέρουμε θα μας βοηθήσει πολύ Πιστεύω ότι ο κόσμος έχει ανάγκη για επικοινωνία και υπάρχουν αντίστοιχα κόσμος που θέλει να τον ακούσει και μπορεί να τον βοηθήσει αν κάτι χρειάζεται, το οποίο συνέβη και στη δική μας περίπτωση. Παιδιά, νομίζω απλά ότι όλοι θέλουν να μιλήσουν.
Και την κατάλληλη στιγμή όλοι μπορούν να ακούσουν. Αυτό. Πολύ σωστό και αυτό. Και αυτό ταιριάζει επίσης και με το άλλο επεισόδιο που είχαμε κάνει, να ακούσετε και το προηγούμενο επεισόδιο με τη στάση του λεωφορείου που μιλάμε και εκεί πάνω στο κομμάτι της επικοινωνίας. Οπότε κλείνοντας ας κρατήσουμε λοιπόν ότι υπάρχει η ανθρώπινη επαφή από το πουθενά ένας άνθρωπος να μας δώσει το χέρι του και να το δώσουμε και εμείς στο δικό μας και ότι από τις πιο σκοτεινές στιγμές μπορεί εν τέλει να βγει απίστευτο φως.
Να σας ευχαριστήσω και τους δύο πάρα πολλοί που ήσασταν σήμερα εδώ κοντά μας Και εσείς μείνετε κοντά γιατί η ζωή συνεχίζει να γράφει απίστευτες ιστορίες
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα