Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου: "Για χρόνια δεν αγκάλιαζα πλήρως αυτό που είμαι. Σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι το έχω αποδεχτεί και είμαι πολύ χαρούμενη."
Όταν η ζωή σού δίνει λεμόνιαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο νέο επεισόδιο του «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια» φιλοξενούμε τη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου σε μια συζήτηση που κόβει την ανάσα με έναν όμορφο και συγκινητικό τρόπο. Ξετυλίγουμε την ιστορία γύρω από το ατύχημα που της άλλαξε τη ζωή, τη διαδρομή μέχρι να ξανασταθεί στα πόδια της και να αποδεχτεί το νέο της εαυτό.
Η συζήτηση ξεκινά από τα παιδικά της χρόνια, τα πρώτα της βιώματα, τις στιγμές που τη διαμόρφωσαν πριν ακόμη βρεθεί μπροστά στη μεγάλη δοκιμασία που της άλλαξε τη ζωή.
Με τρυφερότητα και ειλικρίνεια, ξετυλίγει την πορεία της προς το θέατρο, πώς βρέθηκε σε ένα θεατρικό εργαστήρι, από εκεί να δίνει εξετάσεις στο Κρατικό και πώς το Μαρία με το οποίο βαφτίστηκε, έγινε Μαρίσσα. Στη ζωή της δεν προχωρούσε με δεδομένα ποτέ, αλλά με το τώρα, μέχρι τη στιγμή που και αυτό το τώρα δεν ήταν ούτε αυτό «δεδομένο» πια.
Το ατύχημα στην πρόβα που την οδήγησε στο ΚΑΤ δεν είναι απλώς ένα βιογραφικό γεγονός. Είναι το σημείο τομής. Εκεί όπου το σώμα σταματά να υπακούει και η ζωή απαιτεί να ξαναχτιστεί από την αρχή. Η Μαρίσσα μιλά για τον φόβο, την ακινησία, αλλά και για τη δύσκολη, επώδυνη διαδικασία του να μάθεις ξανά τα αυτονόητα. Να σταθείς, να περπατήσεις, να εμπιστευτείς το ίδιο σου το σώμα.
"Ήταν κατά τη διάρκεια πρόβας, θυμάμαι σε αργή κίνηση να πέφτω. Είχα παραλύσει ολόκληρη."
Και όμως, μέσα σε αυτή τη συνθήκη, γεννιέται κάτι καινούργιο. Μια άλλη σχέση με τον εαυτό, με το σώμα, με τους ανθρώπους, με τα νέα δεδομένα στην υγεία της. Η ευαλωτότητα παύει να είναι αδυναμία και γίνεται χώρος σύνδεσης. Η ανάγκη για έλεγχο, η ανάγκη να αποδείξει σε όλους ότι είναι δυνατή, δίνει τη θέση της μετά από αρκετά χρόνια στην αποδοχή. Και κάπως έτσι, όπως η ίδια λέει, «η νέα ζωή» ξεκινά.
"Για πολλά χρόνια δε με άφηνα να αγκαλιάσω πλήρως αυτό που είμαι, χωρίς να προσπαθώ να είμαι κάτι άλλο ή αυτό που ήμουν κάποτε. Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να πω ότι με αποδέχτηκα 100%, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι το έχω αποδεχτεί και είμαι πολύ χαρούμενη."
Τα τελευταία χρόνια, η διαδρομή αυτή αποκτά ένα ακόμη απαιτητικό κεφάλαιο, καθώς διαγιγνώσκεται με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο. Μια νέα πρόκληση που έρχεται να δοκιμάσει εκ νέου τα όρια, αλλά και να επαναπροσδιορίσει τι σημαίνει δύναμη και αντοχή στην καθημερινότητα.
"Πριν το Λύκο, είχα ένα συγκεκριμένο εμπόδιο στο μυαλό μου, την αναπηρία και τις δυσκολίες που μου προκαλεί. Όταν ήρθε ο Λύκος, ήταν τόσο random αυτό που είχα να διαχειριστώ με τα συμπτώματα, που εκεί πια παρέδωσα τα όπλα."
Σε αυτό το επεισόδιο, δεν μιλάμε μόνο για το πώς ξεπερνάς μια κρίση. Μιλάμε για το πώς ξανασυστήνεσαι στον εαυτό σου. Για το πώς, όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, δεν φτιάχνεις απλώς κάτι καινούργιο, αλλά ανακαλύπτεις ποιος είσαι πραγματικά και πώς είναι εντάξει, τα "δεδομένα" στη ζωή σου να μην είναι καθόλου εντάξει!
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Σχεδιάζουμε το κάνουμε εδώ και αρκετό καιρό Αυτή την κουβέντα Και παρόλο που έχω βγάλει έτσι έναν σκελετό Περίπου μία Λέω να το πάμε όπως το φέρει Να αφήσω το σκελετό στην άκρη Και να το πάμε πραγματικά Όπως το φέρει κουβέντα Πολύ μου αρέσει αυτό Είσαι ένα πολύ γλυκό πλάσμα Είσαι Ένα άτομο το οποίο θεωρώ ότι στολίζει την τέχνη Και θέλω να μου πεις από την αρχή, από τα παιδικά σου χρόνια πώς λοιπόν ήρθε αυτό μέσα σου και έκατσε και αποφάσισε ότι θέλεις σιγά σιγά να ασχοληθείς με αυτό, με το θέατρο, με την τέχνη να πάμε ρε παιδί μου λίγο πίσω να το ξεκινήσουμε από πίσω κοίταξε να δεις εγώ δεν ήθελα ποτέ να γίνω ηθοποιός δεν ήταν ποτέ το όνειρό μου και δεν είχα ποτέ αυτή τη φιλοδοξία ούτε την επιθυμία με κανέναν τρόπο Ήθελα να ασχοληθώ με τις νευροεπιστήμες Όμως από πολύ μικρή ηλικία σε κάποια φάση ήμουν στο γυμνάσιο Ήμουν ένα πάρα πολύ εσωστρεφές παιδί, πολύ ντροπαλή Αυτό το λένε πάρα πολύ οι Θωποί Ότι στο παρελθόν στα παιδικά τους ήταν εσωστρεφής Ναι δεν ξέρω, αλλά εγώ ήμουνα σίγουρα
Και σε κάθε περίπτωση θυμάμαι ότι ήμουν στο γυμνάσιο όταν είδα ένα flyer από μία θεατρική ομάδα, το Πούπουλο, στη Θεσσαλονίκη και πάω στη μαμά μου και της λέω, μαμά εγώ θέλω να πάω εκεί. Γιατί σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να κάνω κάτι που κάπως να με ανοίξει και νομίζω ότι καλύτερο περιβάλλον από αυτό δεν μπορούσα να βρω. Γιατί ήταν η Ρίτα Υπουταχίδου η δασκάλα μας εκεί, η Άννα Γιανακίδου και κάναμε πολύ κλόουν, θεατροδρόμου, κάναμε αυτοσχεδιασμούς, κάναμε άλλα πράγματα.
Σε κάθε περίπτωση οι δασκάλες μου από το Πούπουλο και η μαμά μου, η οποία μαμά μου είναι ένας άνθρωπος που από πολύ μικρή μας πήγαινε στο θέατρο, αγαπάει πολύ τις τέχνες και γι' αυτήν το να ασχολείται ένας άνθρωπος με τις τέχνες είναι κάτι πολύ ωραίο, πολύ σπουδαίο, πολύ όμορφο. Επομένως αυτές οι τρεις μου λέγανε Μαρίσα είχα φτιάξει εγώ για να πάω Τα χαρτιά μου στο Παρίσι Στο πανεπιστήμιο εκεί Και μου λέγανε όχι Μαρίσα Θα δώσεις εξετάσεις στη δραματική Στο κρατικό Εγώ δεν ήθελα Σε κάθε περίπτωση Από αυτή τη δραματική ομάδα Που κάναμε θέατρο Η καλή μου φίλη που ήμασταν και φίλος Στο σχολείο η Μαρίνα μου λέει Ερυσή Μαρίσα θέλω να δώσω εξετάσεις έλα να μου κάνεις παρέα και έτσι έδωσα έτσι πέρασα μετά οι γονείς μου μου είπαν έλα μην φύγεις τώρα στο Παρίσι τελείωσε αυτή τη σχολή και θα φύγεις μετά μετά η ζωή τα έφερε έτσι έφυγε ο μπαμπάς μου πολύ νωρίς από τη ζωή όταν ήταν 42 τη χρονιά πριν τελειώσω εγώ πριν το τελευταίο έτος στη δραματική σχολή και μετά από αυτό
τα πράγματα ήρθαν έτσι δεν έφυγα ποτέ σε κάθε περίπτωση στο Παρίσι Και να είμαστε εδώ να συζητάμε για το... Άρα λοιπόν οι φίλοι η Μαρίνα, είπαμε η Μαρίνα φταίε για όλα. Η Χάριστη Μαρίνα έγιναν όλα αυτά. Η απώλεια σε κράτησε πίσω στη Θεσσαλονίκη ή η αλληλουχία τέλος πάντων των γεγονότων. Σκέφτηκες το πρέπει να μείνω κοντά στην οικογένειά μου.
Η αλληλουχία των γεγονότων. Ήταν πολλά πράγματα μαζί που παίξανε ρόλο στον ίδιο βαθμό. Δηλαδή τη χρονιά που τελείωνα εγώ τη σχολή θα έφευγε ο αδερφός μου στην Αγγλία για σπουδές. Και λέω, να φύγω και εγώ και να είναι η μαμά μόνη, σε συνδυασμό με το ότι εμένα με πήραν κατευθείαν στο κρατικό. Επομένως ή ξέρω ότι έχω μια δουλειά Επομένως ξέρεις πολλά πράγματα μαζί Αλλά τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο Ναι τίποτα Η αλήθεια είναι ότι καμιά φορά λέμε Ας εμπιστευόμαστε τη ζωή Ναι ίσως θα έπρεπε να το λέμε Λίγο πιο συνανά Ας αφαιθούμε σε αυτήν κάτι ξέρει παραπάνω Ή τέλος πάντων Ξέρεις ακούγεται πολύ τετριμένο το Όλα για κάποιο λόγο γίνονται Και καμιά φορά το ακούς αυτό Και τα παίρνεις λίγο Ειδικά όταν υποφέρεις και λες δεν γίνεται να υποφέρω για κάποιο λόγο.
Αλλά μάλλον ισχύει αυτό. Ναι. Μάλλον ισχύει. Χωρίς να θέλω να το εξειδανικεύσω και να το κάνω ξέρεις καραμελίτσα. Αλλά άμα κάτσεις λίγο έτσι και δεις τα πράγματα, καταφέρεις βέβαια, είναι πολλά τα πράγματα που θα χρειαστούν για να καταφέρεις να έχεις αυτή την ερημία και τα δεις, θα δεις ότι τελικά από κάθε τι που σου συνέβη όσο πόνο κι αν είχε λιγότερο ή περισσότερο κάπου σε οδήγησε που αυτή τη στιγμή που είσαι εδώ είσαι ευγνώμων για αυτό.
Επομένως ας το πούμε όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Έχεις πιάσει το νόημα του podcast. Το πας εκεί που θέλω να πάει. Αλλά εγώ θα το καθυστερήσω είναι η αλήθεια. Θα το κάνω, θα το πάμε έτσι αργά. Θέλω να μου πεις για τα πρώτα σου χρόνια στο κρατικό θέατρο για τους ανθρώπους οποίους γνώρισες, για τις απειροές σου κάποιους σκηνοθέτες που ίσως να σε σημάδεψαν και τώρα αυτό που λες μου φλάσαρε κάτι για πες εγώ είμαι βαφτισμένη Μαρία όταν πάω στη Θεσσαλονίκη οι φίλοι μου από το σχολείο τώρα είχαμε ένα reunion την προηγούμενη βεμβάδα ήμουν στη Θεσσαλονίκη και με φωνάζουν όλοι Μαρία στη δραματική όμως όλη μου η οικογένεια από παιδί με φώναζε Μαρίσα που είναι ουσιαστικά το ρώσικο Μαρίσα στη δραματική σχολή λοιπόν είμαστε στο πρώτο έτος και είμαστε τρεις Μαρίες το ίδιο έτος και μας λέει σε κάποια φάση ο κύριος Βάγιας καθηγητής υποκριτικής και ορθοφωνίας που είχαμε στο πρώτο έτος λέει κορίτσια πρέπει να μας πείτε πως σας λένε αν σας φωνάζουν κάπως διαφορετικά
γιατί δεν γίνεται γιατί είναι το Μαρία και τριπλώσει, ακόμα δεν βγαίνει και λέω εμένα μου φωνάζουν Μαρίσα και μου λέει Μαρίσα αυτό είναι πολύ ωραίο, κράτα το και μετά άρχισα και να συστήνω με Μαρίσα γιατί το Μαρίσα για μένα είναι ξέρεις αυτό της καρδιάς μου η καρδιά μου δηλαδή στο Μαρίσα θα γυρίσει γιατί έτσι έχω συνηθίσει να με φωνάζουν από μικρή αλλά επισήμως το ότι άρχισα να συστήνω με Μαρίσα έγινε μετά την παρέννηση του κυρίου Βάγια στο πρώτο έτος της δραματικής σχολής Τι γειτονιά της Θεσσαλονίκης μεγάλωσες Λοιπόν μεγάλωσα στους εμπελόκηπους Αγαπημένη Εννοείται δυτικές συνοικίες Εννοείται δυτικές συνοικίες είναι στην καρδιά μας και έχουν φτιάξει το χαρακτήρα μας γι' αυτό μπορούμε να αντέχουμε και λίγο παραπάνω Και μετά το γυμνάσιο μετακομίσαμε στην Ξηροκρίνη Η μαμά μου δηλαδή ακόμα μένει στην Ξηροκρίνη.
Εντάξει, κοντά είναι. Πάρα πολύ κοντά είναι. Συνορεύουνε δίπλα-δίπλα. Ναι, ναι. Ωραία, ξεκινάμε λοιπόν τώρα όλο αυτό το ταξίδι στην τέχνη, στο θέατρο. Τι ονειρεύεσαι πια στο ξεκίνημα, το έχεις σχηματοποιήσει περισσότερο στο μυαλό σου. Δηλαδή τότε αρχίζει να το λες ότι εγώ θέλω να γίνω ηθοποιός, το σπουδάζω. Θέλω να γίνω ηθοποιός Θέλω να παίξω, θέλω να παίξω κάποιους ρόλους Θέλω να πάω επίδαυρο Όλα αυτά που λες Σε μένα δεν συνέβησαν Ωραία, πάρα πολύ ωραία Θα ήθελα να ακούσω γιατί δεν συνέβησαν Ή ότι είναι ok που δεν συνέβησαν Και είναι πολύ ok Να μπορούν να σου συμβαίνουν Ή να μη σου συμβαίνουν Ή να σου συμβαίνουν και να μη σου συμβαίνουν Ή να σου συμβαίνουν με τελείως διαφορετική Σειρά από ό,τι συμβαίνουν σε κάποιον άλλον τα πράγματα είναι πολύ ok αυτό νομίζω ότι είναι πάρα πολύ δεσμευτικό και καταλήγει σε κάποιες φορές επόδεινο το να νιώθεις συνέχεια ότι τα πράγματα πρέπει να σου συμβαίνουν όπως συμβαίνουν και σε κάποιους άλλους δυσκολεύεσαι πολύ
σε μένα συνέβησαν τα πράγματα ακριβώς όπως σου τα είπα Δηλαδή ενώ με το που τελείωνα τη δραματική σχολή Θεωρητικά θα έφευγα στο Παρίσι Με πήρανε στο κρατικό Άρχισα να δουλεύω εκεί Μετά από εκεί με είδε ο Νίκος του Τριανταφυλλίδης Για μια ταινία που έκανε τότε το Μαύρο Γάλα Έτσι κατέβηκα Αθήνα για να κάνω αυτή την ταινία Και έμεινα στο πρώτο μου ισόγειο στη Δαμάρεο στο Παγκράτη Ναι το έχω διαβάσει αυτό και μου άρεσε πάρα πολύ και αν θα ήθελα πολύ να μου το περιγράψεις και σε μένα εδώ.
Ήταν ένα δωμάτιο καταπληκτικό, το οποίο του θυμάμαι σαν και τώρα θα σου το περιγράψω. Ήρθα λοιπόν για αυτήν την ταινία. Στην ταινία αυτή, στο τέλος της, συναντήθηκα και γνωρίστηκα καλύτερα και αρχίσαμε να είμαστε μαζί με τον πρώην άντρα μου. Μετά έκανα τα παιδιά, συνεχίσα να δουλεύω εδώ και κάπως η ζωή συνεχίζεται μέχρι τώρα.
Θέλω να μου μιλήσεις λοιπόν για το πρώτο σου σπίτι στο Παγκράτη Γιατί και εγώ σε εκείνη την περιοχή μένω Και κάποια πράγματα τα οποία έχω διαβάσει ότι έχεις περιγράψει Εμένα πολλοί ακουμπήσαν μέσα μου Κάτι για το φως και τα λοιπά της Αθήνας Το πρώτο μου σπίτι στο Παγκράτη ήταν ένα υπερυψωμένο ισόγειο Που ήταν ένα δωμάτιο μόνο Ένα δωμάτιο, μπορεί και όσο είναι αυτός ο χώρος Ίσως και λίγο μικρότερο είχε μια πάρα πολύ μικρή κουζινούλα και ένα πολύ μικρό μπάνιο και ήταν ένας χώρος που τον είχε ένας πολύ αγαπημένος μας άνθρωπος της οικογένειας μας που δεν είναι πια στη ζωή ο θείος μου ο Κώστας ο οποίος δούλευε στο εξωτερικό και όταν ερχόταν στην Αθήνα ήθελε να έχει ένα δικό του χώρο γιατί δεν ήθελε να μένει σε ξενοδοχεία αυτό λοιπόν ήταν η πρώτη μου συνάντηση με την Αθήνα όλος ο δρόμος Ναρατζιές η πρώτη μου συνάντηση στην ενήλικη ζωή μου και μόνη μου όταν έβγαινα έξω και πήγαινα στην Λελία Ιλίου για να φύγω για δουλειά με ακουμπούσε το φως και ένιωθα τόσο διαφορετικά
ένιωθα σαν να χαμογελούσα χωρίς να υπάρχει λόγος να χαμογελάω και θυμάμαι ότι είχα φέρει από τη Θεσσαλονίκη σκουφιά, γάντια, κασκόλ δεν τα είχα βάλει ποτέ και μια φορά κοιτούσα τα κασκόλ μέσα στο γκάδο τέλος πάντως αυτό το καλάθι που τα είχα και λέω ρε Σίαστο βάλω έστω και έτσι την τζάμπα το έφερα πολύ αγαπημένη μου γειτονιά έμαθα έμαθα να υπάρχω μόνη μου ήταν η πρώτη φορά που ήμουν μόνη μου γιατί τις σπουδές μου εγώ τις έκανα στη Θεσσαλονίκη επομένως ήμουν στο σπίτι μου και για ποια ηλικία τώρα μιλάμε περίπου 25 22 μισό Ναι, ναι, ναι Να βαθιά πίσω Μέσα στον χρόνο Ήταν η ηλικία που άνοιξες Σε τα φτερά σου, δηλαδή αν υποθέσουμε Όταν ένας φοιτητής τα άνοιγες στα 18-19 Χοντάκι Που έμεινα μόνου μου Όταν πρώτο ήρθες στην Αθήνα Τα φτερά μου Ένιωθα, συγγνώμη που σε διακόπτω Ότι τα είχα πάντα ανοιχτά, δηλαδή τι θα μπορούσα να κάνω Μα ετοιμαζόσουν να φύγεις σε Γαλλία Όταν ήρθα πάντα πολύ αλλά έμεινε μόνη μου πρώτη φορά τότε σιδεμάριος όταν ήρθες προσωρινά στην αρχή
για την ταινία μέσα σου ένιωσες ότι σε αυτή την πόλη υπάρχει μια ενέργεια, ένα vibe το οποίο ίσως σου ταιριάζει το ένιωσες, το διαισθάνθηκες αυτό πέρα από το φως, το ωραίο πόλι το απολαμβάνουμε αισθάνθηκες ότι εδώ αν μου κάτσουν και άλλες δουλειές θα ήθελα να μείνω όχι, δεν το σκέφτηκα έτσι αλλά η αλήθεια είναι ότι μάλλον γενικότερα δεν πολύ σκέφτομαι δεν σκέφτεσαι το μέλλον όχι πάρα πολύ αυτό όμως που απολαμβανά και ήθελα να μπορώ να συνεχίζω να το απολαμβάνω όσο περισσότερο γίνεται ήταν αυτό το κλίμα αυτό το κλίμα της πόλης το φως της πόλης που μου φαινόταν πραγματικά σαν να είμαι σε άλλο πλανήτη το να ζω την καθημερινότητά του Τώρα επειδή το λες αυτό θέλω να πω και εγώ Δεν είμαι εγώ αυτή τη σήμερα Το αντικείμενο της συζήτησης Γιατί μαζί μιλάμε Θέλω να πω ότι εμένα αυτό που με μαγεύει Και ειδικά τον πρώτο καιρό ήταν τα βράδια Που οδηγούσα και ακόμα δεν ήξερα καλά την Αθήνα και την πόλη Ήμουνα στην Πατισσέων και ξαφνικά Έβγαινε η Ακρόπολη φωτισμένη
Αυτό με μάγευε Σαν να είσαι μέσα σε κάρτ ποστά Εγώ έτσι ένιωθα Ξέρεις, τώρα μας βγει στο κινητό και το GPS. Αυτή είναι η πηξέιδα σου. Ξέρεις που είσαι. Είσαι στο κέντρο, έφτασες. Εγώ ξέρεις τι άλλο έκανα στις αρχές που ήμουν εδώ. Έπαιρνα, είχα τότε το αυτοκίνητο του μπαμπά μου. Το είχα φέρει στην Αθήνα. Και έπαιρνα το αυτοκίνητο και πήγαινα στον πυράν να βλέπω θάλασσα.
Και καθόμουν έτσι μοναχούλη και βλέπα τη θάλασσα και ένιωθα σαν ένα ηρεμό. Την είχαν άγγιση στην αρχή πάρα πολύ Τον ορίζοντα της θάλασσας Πάρα πολύ Τα παιδιά σε τι ηλικία ήρθανε Σε τι ηλικία ήμουν εγώ Σε τι ηλικία έγινες μητέρα Η Σαβίνα Η μεγάλη μου κόρη Την έκανα όταν ήμουν Την έκανα όταν ήμουν 25 Και μισό Και την Εύα την έκανα Στα 28 Ωραία Λίγο πριν κλείσεις το 28 Νέα μαμά Ναι Φαντάζομαι τώρα Γιατί μου λες ότι η κόρη σου η μία είναι γύρω στα 25 έτσι Ναι Τώρα σε ένα μισή μήνα θα γίνει 25 Ωραία Φαντάζομαι ότι τώρα Το ότι έκανες παιδιά λίγο μικρότεροι Φαντάζομαι ότι τώρα το απολαμβάνεις πάρα πολύ Θέλω να πω αισθάνεσαι Τι ξέρω Θα σου πω κάτι Και τότε το απολαμβανά Και τώρα το απολαμβάνω Τότε το απολαμβάνω Τότε τη στερήθηκες κάποια πράγματα Όχι, όχι, όχι Καθόλου, καθόλου, καθόλου Και τώρα που το σκέφτομαι Εγώ για μένα έτσι Ναι, ναι, ναι Θέλω να πω δεν διατυμπανίζω κάτι Για μένα, μόνο για μένα μιλάω Νιώθω πάρα πολύ καλά που Της έκανα μικρή Δεν ξέρω Θα μου πεις τώρα τα έφερε και η ζωή έτσι που
Σίγουρα δεν ξέρω αν το σώμα μου Θα μπορούσε να φέρει ένα παιδί πια αλλά δεν ξέρω αν θα είχα Μ' άρεσε αυτή η άγνοια κινδύνου που είχα τότε Στις μικρότερες ηλικίες Δηλαδή μου έδινε μια ελευθερία που τα πράγματα επειδή δεν ένιωθα και ότι στερούμουν κάτι είχα βέβαια πάντα και τη βοήθεια της μαμάς μου πάρα πολύ αλλά και τα παιδιά μου πάντα τα συμπεριέλαμβανα σε αυτό που έκανα Ερχόντουσαν πρόβες ας πούμε Ναι, ναι, φουλ φουλ Κάτι μου θυμίζει Με τι ασχολούνται τα κορίτσια Η Σαβίνα έχει σπουδάσει Digital Film Production και τώρα δουλεύει στο σινεμά και σε σειρές τηλεόραση και το Ευάκι, η Εύα, σπουδάζει τώρα στο τελευταίο έτος στο προσχολικής αγωγής, Αλλά παράλληλα παίζει κιόλας Της ήρθε πριν από κάποια χρόνια Μία φίλη που έκανε μία μικρού μήκους Η Μαρία Χατζάκου Μου είπε θα πιστεύει σε ήθελε Εύα να παίξει τη μικρού μήκους Της είπα να τη ρωτήσω Έπαιξε η Εύα στη μικρού μήκους της Μαρίας Και μετά από αυτό την είδαν σε διάφορα Και έπαιξε σε διάφορες ταινίες Έχει πάρει και βραβεία
Άρα η Φλέβα πέρασε τέλος πάντων στο DNA κάπως πέρασες τα παιδιά και στο DNA αλλά ήτανε και η καθημερινότητα προσλαμβάνουσες θέλω να πάμε σε αυτή τη στιγμή που και εσύ έχεις πει ότι σου άλλαξε τη ζωή στο ατύχημα το οποίο είχες κατά τη διάρκεια της πρόβας έπεσες από τα τέσσερα μέτρα και θέλω να πάμε να μου πεις τι θυμάσαι από εκείνες τις στιγμές πότε συνεβεί αυτό και σε τι κατάσταση αν θέλεις είναι τώρα το πρόβλημα αυτό η υγεία σου έχεις δίκιο λάθος λέξη σε τι κατάσταση σε τι κατάσταση σε τι κατάσταση ακόμα καλύτερα ναι ναι έτσι λοιπόν ήταν πολλά τα ερωτήματα μαζεμένα κάτσε να τα θυμηθώ πότε έγινε λοιπόν Έγινε στις 27 Απριλίου του 2010, ήμουνα 34, είχαμε πρόβα για μια παράσταση.
Ποια παράσταση. ήταν μια παράσταση που τη σκηνοθέτησε ο Βίκος Οναχμίας και λεγόταν τα λόγια της Κασάνδρας ήταν σειραφές από μονολόγους της Κασάνδρας όπου θα ήμουνα εγώ και ο Βασίλης ο Καραμπούλας που θα ήταν ο χορός εγώ θα ήμουνα η Κασάνδρα σε όλους τους μονολόγους σε συνδυασμό με κάποια κείμενα που θα έβαζε και ο Νίκος και που έβαλε στο τελικό αποτελεσμό είναι ο Κωσοπαναγιωτόπουλος, η Κασάνδρα.
Στην αρχή λοιπόν της παράστασης λέγαμε μήπως ακουγόντουσαν και τα λόγια είναι και η θάλασσα και ποιος θα την εξαντλήσει. Που λέει σε κάποια φάση ένα δίστιχο που λέει κλητεμνίστρα. Ότι να εμφανιζόμουν και σαν κλητεμνίστρα να έλεγα αυτό και μετά να συνεχιζόταν όλο το υπόλοιπο. Στο διάλειμμα της πρόβας λοιπόν, εγώ σκέφτηκα ότι επειδή είχαμε πει θα ξεκινούσε αυτό από τον εξωτερικό χώρο του βένιου που θα γινόταν η παρουσίαση, σκέφτηκα να εμφανίζονταν ξαφνικά οι κλειτεμνίστρα έτσι όπως ήταν ο τείχος για την είσοδο πάνω στον τείχο και στο διάλειμμα της πρόβας πήγα να δω εάν είναι προσβάσιμο σε πρώτη φάση.
Εγώ ως άτομο είχα μια ευκολία επειδή ασχολούμαι με την αναρρίχηση να προσεγγίζω ύψη και τέτοια. Ήταν ένας στίχος, λέω οκ, τον έχω βρει καμία σκαλίτσα, την ανέβασα, ανέβηκα, πήγα να τσεκάρω και έτσι όπως πήγα να τσεκάρω στην επιστροφή μου, δεν έχω πολύ καλή ανάμνηση η αλήθεια είναι γιατί δεν θυμάμαι εγώ να στραβοπάτησα θυμάμαι όπως κάνουμε το τσέκ που τσεκάρεις αν είναι χλωρό ή ξερό το κλαδί τσέκαρα ότι είναι χλωρό για να έχω έξτρα ασφάλεια για να κάνω το βήμα έτσι ώστε να γυρίσω προς τα πίσω και από εκεί και πέρα θυμάμαι σε αργή κίνηση να πέφτω αυτά θυμάμαι και μετά θυμάμαι ότι δεν μπορούσα είχα παραλύσει από εδώ και κάτω δεν μπορούσα να αναπνεύσω δεν μπορούσα να μιλήσω ένιωθα ότι είχα παραλύσει ολόκληρη και είχα παραλύσει μετά θυμάμαι σαν να φεύγω και μετά θυμάμαι το βασίλει γιατί τους άκουγα από κάποιο σημείο και μετά εγώ έπεσα από την πίσω μεριά του τείχου που ήταν η σχολή καλών τεχνών επομένως ήταν άλλος χώρος δεν είχες πρόσβαση από εκεί και τους άκουγα
από κάποιο σημείο και μετά με ψάχναν αλλά εγώ δεν είχα δύναμη να μισώ και λέω αυτό ήταν δεν θα με βρούνε ρε παιδί μου θα μείνω εδώ μέχρι και σε κάποια φάση βλέπω πάνω στον τοίχο μάλλον είχε δύο βασίλες ότι υπήρχε η σκαλίτσα η μικρή ξυλήνη που είχα βάλει και σκέφτηκε ότι θα είχα ανέβει εκεί και τον θυμάμαι να ανεβαίνει από πάνω και να ανοίγω τα μάτια μου να τον βλέπω από πάνω να μου χαμογελάει και μου λέει όλα καλά ερχόμαστε και εκεί κάπως Ναι, αναθάρρυψες Ναι, ναι, ναι και λέω εντάξει, οκ Και μετά ήταν μια μακρά διαδικασία γεγονότων Αυτό που μου έχει μείνει πάρα πολύ από εκείνη τη μέρα Που ας τη θεωρήσουμε η πρώτη μέρα Μέχρι την τελευταία μέρα που αν θεωρήσουμε την νοσηλεία μου ως τελευταία μέρα Αυτής της πρώτης διαδικασίας δηλαδή τη μέρα που έφυγα από το νοσοκομείο σε αυτή την πρώτη και τελευταία μέρα έγινε το εξής καταπληκτικό καταπληκτικό σκηνικό εγώ πονούσα πάρα πολύ και επειδή χρειαζόταν μου αλλάξανε τρία ασθενοφόρα και πηγαίνανε από το ένα νοσοκομείο στο άλλο
χρειαζόταν το κάθε ασθενοφόρο όχι το δικό του φόριο, δεν το γνώριζα αυτό τότε οπότε πρέπει να σε αλλάζουν κάθε φόρα φόρια και πονούσα αδιανόητα Δηλαδή ήταν κάτι που δεν... Όταν είμαι πια στον Ευαγγελισμό και αφού αποφασίζουν ότι από τον Ευαγγελισμό πρέπει να με μεταφέρουν στο ΚΑΤ το φορείο που έρχεται να με πάρει το θυμάμαι σαν και τώρα λέω στον τραυματιοφορέα λέω σας παρακαλώ, λέω άμα μπορείτε μην μου αλλάξετε φορείο, λέω πονάω πάρα πολύ μεταξύ αυτά τα έλεγα, υποθυμούσα, ξυπνούσα έχανα τις αισθήσεις μου κατ του τελευταία μέρα που είναι η μέρα που βγαίνω από το κατ και μου λένε θα σας μεταφέρουμε με φορείο λέω δεν θέλω θα σας μεταφέρουμε με καροτσάκη λέω με αμαξίδιο λέω θα ήθελα λέω να γιατί ήταν μια πολύ μεγάλη διαδικασία αυτή που είχα κάνει θα ήθελα λέω να βγω έξω υποβασταζόμενη και να περπατάω Και όταν βγαίνω από το κατ, ο τραυματιοφορέας, γιατί πάλι ασθενοφόρο θα έπρεπε να με μεταφέρει στο σπίτι, με κοιτάζει και βάζει τα κλάματα.
Και μου λέει, Μαρία, Μαρία, εσύ είσαι. Λέω, με συγχωρείτε, λοιπόν, σας γνωρίζω. Και μου λέει, είμαι ο τραυματιοφορέας που σας έφερε εδώ. και μάλιστα λέει τώρα που ερχόμουνα έλεγα στο συνάδελφό μου ότι τελευταία φορά ήρθα εδώ και είχα αφήσει ένα φορείο με μια κοπέλα τη Μαρία που όταν ήταν μέσα με ρωτούσε συνέχεια αν θα περπατήσει και της έλεγα δεν ξέρω και μου έλεγε θα ήθελα πάρα πολύ να περπατήσω γιατί έχω δύο παιδιά και θα ήθελα πολύ να περπατήσω και αυτό λέει του έλεγα τώρα και τώρα λέει περίμενα βλέπω εσένα να είσαι όρθια και να έρχεσαι και κάναμε μια αγκαλιά και κλαίγαμε πάρα πολύ με αυτόν τον άνθρωπο πολύ δυνατή ιστορία Μαρίσα πόσο καιρό έμεινες μέσα στο νοσοκομείο πρέπει να ήταν γύρω στους δύο μήνες κάτι λιγότερο από δύο μήνες αλλά όταν βγήκα υπέγραψα, ξέρεις είπα ότι θα ήθελα εγώ πια να βγω γιατί ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ήμουνα στην αποκατάσταση επάνω και αφού κατάφερα να αρχίσω να περπατάω χωρίς να νιώθω τα πόδια μου που ήξερα παιδί μου ότι η αισθητικότητα
είναι κάτι που δεν ξέρω αν και αν ναι πότε μπορεί να επιστρέψει δεν ήθελα να είμαι άλλο στο νοσοκομείο ήθελα να προσπαθώ να είμαι στην ζωή που θα συμπεριέλαμβανε το σπίτι μου, τα παιδιά μου τους δικούς μου, μια άλλη καθημερινότητα από το να είμαι στο νοσοκομείο και από τη στιγμή που εγώ ένιωσα ότι αυτό θα ήθελα να κάνω το κάναμε έτσι, αλλά Και πάλι ήταν ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, γύρω στα δύο χρόνια, δεκάωρης καθημερινής διαδικασίας αποκατάστασης που συμπεριλάμβανε φυσικοθεραπείες, βελονισμούς, διαφορετικά πράγματα, διαφορεύους ανθρώπους και θεραπείες και εξάσκηση για να νιώθω εγώ ότι αρχίζω και μπορώ να έχω καλύτερο έλεγχο του σώματός μου και να μπορώ να νιώθω πιο λειτουργική ας πούμε.
Αυτό το οποίο με συγκλώνησε ήταν ότι έχεις πει ότι κατά τη διάρκεια των προβών εσύ ήσουν ανασφάλιστη. Δηλαδή δεν είχες προφανώς υπογράψει ακόμα το συμβόλο, δεν ήταν σε ισχύ. Και σκέφτηκα ότι Άρα δεν συγκαταλάγεται δεν είναι εργατικό ατύχημα Και σκέφτηκα αυτομάτως πήγε το μυαλό μου Όταν έγινε το Δυστύχημα το τραγικό στη Βιολάντα Και ξεκίνησε μια κουβέντα Για το τι είναι εργατικό ατύχημα Και άλλα νούμερα παρουσίαζαν Κάποια άλλα νούμερα παρουσίαζαν Και αυτομάτως Μου έρθει εμένα στο μυαλό μου αυτό Ότι της Μαρίσας ενώ ήταν εργατικό ατύχημα δεν θα συγκαταλείται εγώ.
Θα ήταν σε μια λίστα λοιπόν άλλη ή σε καμία λίστα όπου θα έλεγε κάποιος να πάμε καλά. Έχουν μειωθεί. Αυτό σκέφτηκα ακριβώς εκείνη την ώρα και θέλω να μου πεις αν υπάρχει βελτίωση στο κομμάτι των συμβάσεων στους ηθοποιούς γιατί ξέρουμε ότι είναι τα πράγματα ένα διάστημα ήταν αρκετά δύσκολο. Συνολικά δεν θεωρώ ότι υπάρχει βελτίωση.
Θεωρώ ότι επαφιέται στο πόσο άνθρωπος είναι ο καθένας εργοδότης. Αλλά αυτό έχει να κάνει με τον παραγωγό. Ο παραγωγός είναι ο εργοδότης. Ναι. Γιατί το κέρδος είναι κάτι που έρχεται και μας κόβει τα κεφάλια ολονών οριζόντια. Κατάλαβες. Δηλαδή όταν ένας άνθρωπος σκέφτεται του κέρδος του Δεν θα μπω στη διαδικασία να το κρίνω αυτό ή όχι Γιατί το κάνει, αν το κάνει Και δεν είμαι και ο τελευταίος άνθρωπος που θα ήθελα να το κάνω Το να κρίνω τους άλλους Σε κάθε περίπτωση όμως υπάρχουν πράγματα Τα οποία βάσει νόμων πια Όχι μόνο βάσει της ανθρώπινης κοινής λογικής Και βασικής ηθικής που θα πρέπει να έχουμε όλοι οι άνθρωποι απέναντι στον συνάνθρωπό μας θα έπρεπε κάποια βασικά πράγματα να είναι εκεί να μην είναι δεδομένα να μην είναι διαπραγματεύσιμα να μην είναι ότι κάθε φορά θα πρέπει να το διεκδικήσω από την αρχή λες και δεν είναι και κτημένο δικαίωμα ενός ατόμου εργαζόμενου να έχει αυτό το δικαίωμα και δεν μιλάω μόνο για αυτό το γεγονός μιλάω για πάρα πολλά πράγματα
Προφανώς, προφανώς. Αλλά, ναι, σε κάθε περίπτωση εμένα αυτό με επηρέασε. Με επηρέασε και με έναν άλλον τρόπο, λίγο πιο προσωπικό. Γιατί υπήρχαν κάποια χρόνια μετά, τρία χρόνια μετά, βέβαια και από την αρχή, αλλά δεν ήμουν σε θέση καθόλου να το καταλάβω εγώ, γιατί διαχειριζόμουν τελείως άλλα πράγματα μέσα μου. Μια πολύ αγαπημένη μου φίλη η Ελένη Που είναι δικηγόρος Μου είπε ότι ξέρεις τι Μαρίσα μπορεί να προχωρήσουμε Και όλα αυτά να μπορείς να τα διεκδικήσεις Αν κάνεις μήνυση Στον Ανθρώπου Και στους ανθρώπους που είχαν την εταιρεία Που έπρεπε να σε είχε προσλάβει Αυτή ήταν φίλη μου Δηλαδή ο Βίκος ας πούμε ήταν φίλος μου Που ήταν και ο σκηνοθέτης Δεν ήταν η σύμβαση με το φεστιβάλ εκεί τώρα που το σκέφτομαι ξέρω ότι κάποια πράγματα θα έπρεπε να είχαν γίνει επαναλαμβάνω όχι μόνο από μένα δεν το φέρω ως δικαιολογία ότι ήμουν σε πολύ δύσκολη φάση και έπρεπε να διαπραγματευτώ άλλα πράγματα και γι' αυτό δεν το έκανα αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν ένας παράγοντας
πολύ μεγάλης δυσκολίας πιστεύω όμως ότι κάποιοι άνθρωποι θα μπορούσαν να το είχαν κάνει και οι ίδιοι χωρίς να χρειάζεται εγώ να το σκεφτείς αλλά ξέρεις τι δώρα στο 2026 τώρα που μιλάμε αυτή την μέρα του Μάρτη είμαι ok με αυτό δηλαδή είμαι ok με αυτό τώρα δεν έχει πολύ καιρό που ξαναπέρασα από τα ΚΕΠΑ από την Επιτροπή Αναπήρειας βγάλανε ένα ποσοστό ξανά 89% και τώρα προσπαθώ να ξανακάνω ξέρεις να δω πως μπορώ να διεκδικήσω κάποια πράγματα στο εδώ και το τώρα γιατί πια για μένα είναι δεδομένο ότι δεν μπορώ να δουλεύω με τον τρόπο που δούλευα πριν, δηλαδή κάθε χρόνος που περνά. Είναι και η ηλικία.
Είναι και η προημινόπαυση. Γιατί να πούμε και αυτά. Εννοείται. Εννοείται. Εννοείται. Θα τα πούμε όλα. Είναι και η ηλικία. Και είναι κάποια πράγματα που δυσκολεύουν. Είναι και ο χρόνιος πόνος. Όλα αυτά συσορρευτικά. Αρχίζουν και δυσκολεύουν πολύ την πίστα. Και εγώ πια χρειάζομαι. Και είδα ότι δεν μπορώ να κάνω. Πως δεν μου συμβαίνει.
γιατί σε κάποιο σημείο σε κάποια φάση είδα ότι κάνω και ότι δεν μου συμβαίνει πάρα πολύ και για τους άλλους το οποίο όμως είναι λίγο καταπιεστικό προς σε ναι αλλά πολύ μετά εγώ το κατάλαβα αυτό άμα σου πω δηλαδή τώρα είμαι 50 πριν δύο χρόνια το κατάλαβα ότι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι αυτού το τύπου δεν μ' αφήνει να Να αγκαλιάσεις πλήρως Να αγκαλιάσω πλήρως αυτό που είμαι Ακριβώς έτσι όπως είναι Χωρίς να προσπαθώ πια να είμαι κάτι άλλο Ή να είμαι αυτή που ήμουνα κάποτε Και να πιστεύω ότι αν καταφέρω να είμαι αυτή που ήμουνα κάποτε Θα καταφέρω πάλι να είμαι δυνατή Αυτή η διαδρομή είναι μια μεγάλη διαδρομή Που εκείνη στην αρχή της διαδρομής αυτής Όταν η ζωή μου έδωσε λεμόνια Εδίσκεφτηκα και ακριβώς να κάνω λεμονάδα Τώρα το σκέφτομαι Στη διαδρομή αυτή αποφάσισα να φάω μερικά Να τα δαγκώσω Να τα φτύνω Κάποιες φορές να λέω Οκ και η ξινίλα μπορώ και με αυτή Να μπορώ να σκέφτομαι διάφορους τρόπους Να ζήσω εγώ και τα λεμόνια μου Άρα το κομμάτι της αποδοχής Είναι τεράστιο
Το κομμάτι της αποδοχής Θεωρείς ότι τώρα έχεις αποδεκτεί όλο αυτό τον εαυτό σου Όλο δεν ξέρω Εκατό της εκατό Όχι όχι όχι Δεν μπορώ να μιλάμε τέτοια της απολυτότητας σε καμία περίπτωση Ποτέ στη ζωή μου Αλλά ένα μεγάλο κομμάτι ναι Και αυτό με κάνει πολύ χαρούμενη Αλήθεια μην συγκινώ που το λέω Αλλά είναι πολύ προς το τέλος αυτής της διαδρομής Δηλαδή είναι πια 16 χρόνια και δεν είναι μόνο αυτή η διαδρομή με τις νευρολογικές απώλειες τον χρόνιο νευροπαθητικό μυοσκελετικό πόνο αλλά και διάφορες λιματικές λειτουργίες οργάνων που έχω αλλά είναι ότι και τα τελευταία τέσσερα χρόνια διαγνώστηκα με συστηματικό ερθιματοδηλίκο και αυτό ήρθε και μου το αποτελείωσε μου το αποτελείωσε γιατί ενώ στην προηγούμενη μου φάση αυτό είναι αυτό άνοσο έτσι ενώ στην προηγούμενη φάση ένιωθα ότι συνέχεια μπορούσα να βρίσκω λες και είχα ένα πολύ συγκεκριμένο εμπόδιο το οποίο ήτανε αυτό που σου συνέβη, οι δυσκολίες που σου προκαλεί αυτό οι βλάβες που έχεις, η αναπηρία που έχεις
άρα εγώ τι κάνω για να μην μου συμβαίνει αυτό όταν ήρθε λοιπόν ο Λύκος είναι τόσο ράντομ αυτό που έχεις να διαχειριστείς με τα συμπτώματα του που εκεί πια παρέδωσα τα όπλα και νομίζω ότι αυτό ήρθε μαζί με όλα τα υπόλοιπα να μου πει ότι καλό μου κοριτσάκι μπορεί όλα να είναι ok και έτσι εσύ μπορείς να το αποδειχθείς αυτό ότι μπορεί να είναι ok χωρίς να παλεύεις κάθε μέρα που ξυπνάς Υπνάς για να δείχνεις ότι δεν σου συμβαίνουν αυτά που σου συμβαίνουν.
Ότι δεν διαχειρίζεσαι αυτά που διαχειρίζεσαι. Αυτά μέσα στις άκρες. Και η απάντηση. Γι' αυτό μπορείς. Μπορείς να είσαι οκ. Το έχεις απαντήσει αυτό στον εαυτό σου. Μπορείς. Μπορείς. Να σου πω πότε μπορείς. Όταν προσπαθείς. Δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα. Δεν έχει σημασία αν η προσπάθειά σου σε βγάζει ή δεν σε βγάζει κάπου.
Αλλά η επιμονή και η γαλήνη την ίδια στιγμή επιμένοντας, όχι το πάθος, όχι η οργή, όχι η ένταση, το ότι θα συνεχίζω να προσπαθώ, είναι το μπορείς για μένα. Είναι κινητήριος δύναμη. Και είναι το μπορείς. Είναι η απάντηση στο ναι μπορείς είναι αυτό. Ότι μπορείς αυτό. Από τη στιγμή που μπορείς να συνεχίζεις να προσπαθείς, μπορείς.
Καταλαβαίες. Και είναι η απάντηση στο ερώτημα. Σε ποια κομμάτια της φιλοσοφίας σου και της τάσης σου απέναντι στη ζωή γενικότερα Σε άλλαξε και το ατύχημα και το αυτοάνοσο πια Στο πώς αντιμετωπίζεις ας πούμε τους ανθρώπους ή τα καθημερινά προβλήματα προφανώς Ενώ έχω καταλάβει φούλ, έχω καταλάβει όπου σκέφτομαι τώρα που πρέπει να το πιάσω Όχι, από όπου θέλεις, από όπου θέλεις Κοίταξε το βασικότερο που το έχω ξαναπεί Είναι ότι Εγώ μου είναι ένας άνθρωπος Και ήμουνα και έτσι μεγαλωμένη Του Δεν μασάω Αντέχω Φουλ Ό,τι και να γίνει Εγώ αντέχω Αυτό Σε συνδυασμό με το ότι Όχι μόνο αντέχω Αλλά αντέχω ούσα και το καλό παιδί Από παντού όταν συνέβη αυτό συνειδητοποίησα ότι δεν αντέχω γιατί και μετά το χωρισμό μου από το πρώτο μου άντρα ήμουν μόνη μου με τα κορίτσια επομένως πάρα πολλά πράγματα ένιωσα και επειδή δεν ζητούσα βοήθεια ποτέ εκεί και ανάλλαξα πολύ βασικό άρα με το που έγινε αυτό συντοπίσεις ότι δεν έχεις υπερδυνάμεις άρχισα να ζητάω ήμουνα σίγουρη ότι είμαι υπεράνθρωπος
αλήθεια σου λέω και αυτό δηλαδή λες εντάξει ποια νομίζεις ότι είσαι αλλά ήμουνα σίγουρη ότι μπορώ να καταφέρω το απάντα μόνη μου όχι δεν μπορώ και δεν μπορούσα και σίγουρα δεν μπορώ τώρα μου δίνει πολύ μεγάλη δύναμη η οικογένειά μου δηλαδή τα παιδιά μου, ο σύντροφός μου, οι φίλοι μου οι άνθρωποι που επιλέγω να είναι στη ζωή μου και στην οικογένειά μου και να τους ονομάζω οικογένειά μου μόνη μου δεν μπορώ και μου φαίνεται καταπληκτικό το να μπορώ να ζητάω βοήθεια αναρωτιέμαι δηλαδή πώς ήταν η ζωή πριν μου φαίνεται πολύ, πώς να σου το πω, μου έρχεται αυτές οι αγγλικές λέξεις που όλο μας έρχονται και λέμε αγγλικά, λες και εγώ σπουδάς στο Λονδίνο, ή οσπάντων, life changing.
το γεγονός ότι συνειδητοποίησα ήταν σε κάποια φάση, ήταν η δεύτερη εβδομάδα που ήμουν στο νοσοκομείο ακούγεται λίγο ξεϊρίς κάπως αλλά εγώ θα το πω γιατί είναι αυτό που ένιωσα και μόνο εγώ μπορώ να ξέρω πόσο αληθινό ήταν ήμουν σε κάποια φάση στο κατ, στο νοσοκομείο και ήταν πρωτομαγιά και ήταν πολύ λίγες μέρες, ήταν ακριβώς μετά το χειρουργείο και νιώσα και την ένιωθα για δύο εβδομάδες συνεχόμενα μια αίσθηση αγάπης.
Αλλά σαν αυτό ρε παιδί μου πώς είναι το φαΐ, το νερό, ο ύπνος, είναι πράγματα που είναι εδώ, είναι κάτι πραγματικό που μπορείς να το κάνεις και σου δίνει κάτι. ένιωσα ακριβώς το ίδιο πράγμα με την αγάπη δηλαδή ένιωθα ότι η αίσθηση της αγάπης μου δίνει μία δύναμη και ότι είναι κάτι που μπορείς να το πιάσεις δεν είναι απλώς μία έννοια αυτό θυμάμαι ότι ήταν τόσο έντονο και σε κάποιες φάσεις έλεγα στον εαυτό μου αχ μην το ξεχάσεις αυτό το ξεχνάω πάρα πολύ συχνά όπως και την αίσθηση που την πρώτη φορά που σηκώθηκα όρθια που το κάνω περπάτησα που κοίταξα γύρω μου και έλεγα αχ μην το ξεχάσει ποτέ αυτό την αίσθηση ή την αίσθηση την πρώτη φορά που περπάτησα και πήγαμε με τον αδερφό μου κατάφερα να φτάσω μέχρι το παράθυρο στο δωμάτιο στο κατ και να δω έξω όρθια και είπα αχ αυτό μην το ξεχάσει ποτέ αυτή την αίσθηση. Όλα αυτά τα έχω ξεχάσει πολλές φορές. Αλλά είναι πάντα εκεί. Είναι κάπου πίσω.
Όχι. Είναι πάντα εκεί και ξυπνάει αυτή η μνήμη και το βίωμα αυτής της μνήμης όταν το χρειάζομαι. Ναι. Ναι, ναι, ναι. Και σου θυμίζει που ήμουνα. Ναι, ναι, ναι. Όχι μόνο που ήμουνα. Μου θυμίζει αυτή την αίσθηση. Πιο πολύ αυτή η αίσθηση είναι μια αίσθηση εμπιστοσύνης. Σε κάτι που είναι ρε παιδί μου Αυτό που λέω Εμπιστεύτηκα τη ζωή με έναν άλλον τρόπο Ναι Άρα νομίζω ότι Μακρυγορώντα σου απάντησες αυτά Πάρα πολύ Με μάγεψες, με πήχες παντού Και με αποσυντώνησες Με πολύ ωραίο τρόπο Θέλω να μου πεις τώρα Ήπες πριν για προεμινόπαυση Λοιπόν Μπορώ να σου μιλάω πάρα πολύ Θέλω να μου πεις Θέλω να μου πεις Από που θες να ξεκινήσω Ποιας το πω που θέλεις εσύ Θα πω και εγώ Να πούμε για το πόσο δουλειά δεν έχει γίνει Στο κομμάτι αυτό Από εκεί θα ξεκινούσα Τίποτα Ότι αν οι άντρες είχαν προημεινόμαση Τώρα δεν θα συζητούσαμε καν για την προημεινόμαση Ήτανε όλα λυμμένα Δεν το συζητάω Αλλά να σου πω κάτι Δεν θα ήθελα να μπω σε αυτή τη διαδικασία Αυτή τη διαδικασία της αντιπαράθεσης.
Θα ήθελα όμως να πω το ότι βρισκόμαστε πάλι, θα πω, αυτή την καταπληκτική χρονολογία. Σε αυτή τη χρονιά έχουν γίνει τόσο καταπληκτικά πράγματα, δύσκολα, του 2026. Και ήμουνα πολύ πρόσφατα σε ένα περιβάλλον με άλλους ανθρώπους και μίλησα για την προημινόπαυση και ένιωσα τα τρία άτομα, αναξαρτήτως φίλους, να είναι σε φάση Τζις, όπα, αποχωρημένο θέμα Τώρα το λες εσύ αυτό, δηλαδή τι το μιλάμε και λέω ναι, γιατί δεν το μιλάμε θέλω να πω με ρωτάς τι κάνεις ε δεν θα σου πω ότι δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ ότι υδρώνω να πάω σε στιγμή ή κρυώνω ή ζεσταίνομαι γίνομαι μουσκέμα, μουσκέμα, μουσκέμα λες και έχω βγει από τη θάλασσα σαν ύποπτο χρόνο το ότι η διάθεσή μου είναι ασανσέρ. Ναι, ανεβαίνει, κατεβαίνει.
Ότι πονάνε οι αρθρώσεις. Καλά, τις αρθρώσεις εγώ τις έχω και από το λύκο. Αλλά αυτό που σου έλεγα είναι όλα λίγο, όλα μαζί. Είναι πολλά, πολλά, πολλά αλλά έχει κάτι και η προημινόπαυση που είναι ένα δώρο. Και που νομίζω ότι και τώρα που πλησιάζω και προς το τέλος και θα μπορώ να λέω ποια έμεινε όπαυση έχει μία αποδοχή που λες εντάξει και δηλαδή νιώθω ας πούμε ότι είμαι 50 χρονών και λέω ωραία ωραία το βιώνω και αυτό τώρα άσε που μερικές φορές νιώθω ότι έχω τώρα που τελειώνει η περίοδος μου ότι εγώ τώρα ξαναπερνάω τη δεύτερη φιβία μου όχι σε όσον αφορά το κίνητρο και το κέφι και το πώς αντιμετωπίζω τη ζωή αλλά με οριμότητα, είναι σαν δεύτερη εφηβεία με περισσότερη εργαλεία Με περισσότερη εργαλεία και περισσότερη σοφία λόγω της ζωής Να κάνω λίγο μια ερώτηση την οποία ίσως καμιά από τις δυο μας δεν μπορεί να απαντήσει γιατί και οι δύο έχουμε παιδιά Μήπως για μας είναι πιο εύκολο που έχουμε κάνει παιδιά και θεωρούμε ότι εντάξει αυτό το κομμάτι ας πούμε της μητρότητας
το έχουμε καλύψει δεν είναι καν υποθετική ερώτηση είναι γεγονός σαφέστατα και είναι πιο εύκολο για μας να το λέμε αυτό που έχουμε κάνει παιδιά νομίζουμε ότι αυτό το κουτάκι το έχουμε πάρει σαφέστατα αλλά είναι πολύ σημαντικό δώρα ας πούμε τώρα που συζητάμε να ξέρουμε σε κάθε συνομιλητή ή άνθρωπο που ακούμε μέσω από οποιοδήποτε μέσο βλέπουμε να ξέρουμε ότι αυτό που λέει είναι το προσωπικό του βίωμα η προσωπική του άποψη σαφέστατα αυτό που λέω εγώ είναι κάτι που είναι καθαρά δικό μου αφορά εσένα και το βίωμά σου και είναι το δικό μου βίωμα μέσα από χιλιάδες παρόλο που και δύο έχουμε παιδιά διαφορετικές διαδρομές από ό,τι θα μπορούσαμε να έχουμε εγώ και εσύ Άρα εννοείται ότι οτιδήποτε λέμε, δεν θεωρώ, γιατί ξέρεις ωραίο και αυτό το να εξέρουμε κάποιους ανθρώπους ή να λέμε α κοίτα ξέρω ότι θα μας πει κι αυτός ή αυτός είναι ένας ήρωας κτλ.
η μόνη διαφορά είναι ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να το αποδέχεται και να είναι ok να μιλάει γι' αυτό και ίσως να επιμένει παραπάνω αλλά κατά τα λοιπά είναι ένας άνθρωπος ο οποίος μιλάει και λέει τη δική του το δικό του βίωμα όπως και εγώ το βίωμά μου με την προεμινόπαυση το βίωμά μου με τις βλάβες που έχω και την αναπηρία που διαχειρίζομαι, το βίωμά μου με το συστηματικό ερθιματό δλήκο, ενώ είναι κάτι που ανήκει σε μια μεγάλη ομπρέλα, δεν θέλω να προσπαθώ όπως σου είπα και πριν, προσπαθώ να αποφύγω τη λέξη πρόβλημα, ζητημάτων που μπορεί να διαχειρίζεται ο καθένας, την ίδια στιγμή είναι και ένα πολύ προσωπικό δίωμα.
Δικός σου. Παρόλο που ανήκει σε μια πολύ μεγάλη ομπρέλα ανθρώπων. Η αναπηρία σου έχει να κάνει με την αισθητικότητα αυτή τη στιγμή, αν δεν κάνω λάθος, έτσι. Και με την αισθητικότητα και με τη λειτουργικότητα και με την κινητικότητα. Και με την κινητικότητα. Α, μάλιστα. Οκ. Εντάξει. Γιατί την αισθητικότητα είναι κάτι την αντιλαμβάνεται μόνο ο ίδιος.
Ο ίδιος. ότι δεν το αισθάνομαι είναι απλό το πόδι Κοίταξε θα σου πω κάτι έχει τώρα πολύ λίγο καιρό που νιώθω πάρα πολύ άνετα να κυκλοφορώ με τον μπαστούνι μου έχω ένα καταπληκτικό μπαστούνάκι μέχρι πολύ πρόσφατα αντρεπόμουνα γιατί νιώθω ότι πρέπει να είναι ολόκληρο αυτό που έχω καταφέρει και που οι άλλοι θέλουν να βλέπουν για να νιώθουμε όλοι μας καλά.
Άρα ήταν στο πλαίσιο της αποδοχής και ότι είσαι πιο δυνατή από τη... Όταν λοιπόν έχω να κάνω μία κάποια λειτουργία που θα πρέπει τώρα τελευταία προσπαθώ μέχρι πολύ πρόσφατα, είναι πάρα πολύ δύσκολο και κάποιοι κατά περιόδους είναι ιδιαίτερως δύσκολο για μένα να μπορώ να είμαι λειτουργική και μόνο μου και αυτόνομη, αλλά όταν μπορώ να είμαι λειτουργική και αυτόνομη και χρειάζεται να είμαι μόνη μου, χωρίς έναν άνθρωπο μαζί μου θα χρησιμοποιήσω το μπασπινάκι μου και μ' αρέσει πολύ αυτό.
Μαρίσα, θέλω να πάμε τώρα σιγά σιγά και να οδηγηθούμε έτσι και προς το τέλος θέλω να κλείσουμε για τη συνεργασία σου με τον Χριστόφορο Πακαλιάτη Εντάξει, τώρα που θέλεις να το πιάσω και που θες να το αφήσω Καταρχήν να πάρω την πολύ ευχάριστη πλευρά πριν πάμε έτσι στα πιο σημαντικά. Τη φωνή σου στην Ισπανική μεταγλώτηση την έχεις ακούσει?
Όχι ε. Μιλήσε μου γι' αυτό. Εγώ επειδή μιλάω Ισπανικά πολλές φορές βλέπω σειρές επίτηδες με Ισπανική γιατί μέσω της πλατφόρμας έχεις αυτή τη δυνατότητα και έχω δει αρκετά επεισόδια. Εντάξει. Έχουν βάλει πολύ ωραία ηθοποιόνας. Πολύ ωραία φωνή εννοώ. Δεν έχω δει τη... Και η ηριολεκτή δεν κάνεις πλάκα. Είναι πολύ κοντά σε εσένα Γιατί εγώ ξεκίνησα να το βλέπω στα ελληνικά Και λέω κάτσε να το γυρίσω τώρα Είναι πολύ ωραίο και θεωρώ πολύ ενδιαφέρον Πώς είναι λοιπόν να ξέρεις Ότι αυτή η σειρά Παίζεται σε όλο τον κόσμο Παίζεται σε πάρα πολλές γλώσσες Σας αποθέωσαν και ηθοποίητου Hollywood Μόργαντ Φρίμα νομίζω Και δηλαδή Έχει φύγει πλέον αυτό από το κομμάτι της Ελλάδας Έχει φύγει δηλαδή Έχει φύγει το ταξίδι δείτε το μαέστρο και έχει πάει παντού. Αυτό το συνειδητοποιείς πόσο μεγάλο είναι. Όχι.
Όχι. Σίγουρα δεν το συνειδητοποιείς. Θα σου πω. Δεν το συνειδητοποιείς γιατί καταρχάς αν είχαμε και ανάλογες αποδοχές. Λέγαμε φίλε είμαι στο Netflix κοίτα με αγόρασα επιτέλους σπίτι. Αλλά το συνειδητοποιείς από την αναγνωρισμότητα του κόσμου. Εγώ από αυτό το καταλαβαίνω. Ή από το feedback που θα σου πούνε άνθρωποι που ζουν έξω ή να είσαι σε μια ξένη χώρα και να σε σταματήσουν που μας έχει συμβεί σε όλους αυτό να σε σταματήσουν και να σου πούνε α είστε αυτό το άτομο που παίζει ξένοι γι' αυτό λέω εκεί όμως το συνειδητοποιείς ξένος έχει δει αυτό σου λέω εκεί το συνειδητοποιείς είναι όμορφο είναι όμορφο είναι όμορφο να λες κοίτα να δεις τώρα τη δουλειά μου δεν ξέρεις ποιος τη δουλειά μας δεν ξέρεις ποιος την έχει δει γι' αυτό λένε και καλοτάξιδο δεν ξέρεις πού θα φτάσει είναι πολύ ωραίο αυτή η ευχή το καλοτάξιδο μ' αρέσει πολύ πώς έγινε η συνεργασία με τον Χριστόφυλλο δεν έχω ιδέα δηλαδή έγινε απευθείας πρόταση περάσατε κάποια από casting δεν ξέρω κάποιοι περάσανε
η δική μου περίπτωση είναι της περίπτωσης που δεν πέρασε από casting Με πήρε ο Χριστόφορος ένα τηλέφωνο Και μου είπε ότι Συσκεφτομαι για αυτό το ρόλο Σου στέλνω κάποια επεισόδια Διάβασε τα επεισόδια και το ρόλο Είδε κάποια στοιχεία του χαρακτήριου σε αυτό το ρόλο Γιατί εγώ δεν βλέπω κανένα Μάλλον είδε κάποια ερμηνευτικά Ερμηνευτικές δυνατότητες Δεν ξέρω Εγώ τον ρώτησα τον Χριστόφορο Κυρίως επειδή μου κάνουν πολύ συχνά αυτή την ερώτηση Και του λέω Χριστόφορε ρε εσύ επειδή μου το ρωτάνε Τι να τους απαντώ Πες μου λίγο εσύ που με είδες Γιατί εντάξει γνωριζόμασταν κοινωνικά Αν βρισκόμασταν σε ένα κοινωνικό χώρο Θα χαιρετιόμασταν θα λέγαμε Γεια σου Χριστόφορε γεια σου Μαρίσα Αλλά μέχρι εκεί Και μου λέει ο Χριστόφορος είχα δει Είχα κάνει μια ταινία που λέγεται Η δουλειά της Και αυτή η ταινία Είχε παιχτεί στο LA στο ελληνικό φεστιβάλ του Λος Άντζελες και είχε δει εκεί την ταινία μου είχαν δώσει και από εκεί κάποιο βραβείο ειρημινίας και είχε δει εκεί την ταινία
και όταν είδα την ταινία είχα σκεφτεί εγώ με αυτή θέλω να δουλέψω οπότε το είχες στο πίσω μέρος και μόλις έκανε τη σειρά είπε ένας ρόλος για τη Μαρίζ καταπληκτικό οπότε τώρα περιμένουμε την πια σεζόν τώρα γιατί έχω χάσει και εγώ λίγο την τέταρτη είδες και συμπεριλαμβάνεις ωραία περιμένουμε την τέταρτη δεν θα ζητήσω σπόιλερ δεν είμαι εγώ τέτοιος άνθρωπος έχω υπομονή και μου είπες ότι αλλά πόσοι επεισόδια μένουν να ολοκληρωθούν γυρίσαμε ήδη τα τέσσερα τώρα ο Χριστόφορος ολοκληρώνει το μοντάζ των τεσσάρων πρώτων και μετά το Πάσχα θα γυρίσουμε τα επόμενα δύο που φαίνεται τα τελευταία και στους παξούς είναι κυρίως Στο χιονοχώρι δεν θέλετε να γυρίσετε τίποτα Εσύ δεν θα έπρεπε Το λατρεύω το χιονοχώρι Δεν θα έπρεπε Λοιπόν αυτό το χιονοχώρι Είναι το καταφύγιο της Μαρίσας Και είναι ο τόπος καταγωγής μου Και καταγωγής του συντρόφου της Έτσι ακριβώς Και είναι ένα υπέροχο μαγικό παραδοσιακό χωριό Στο νομό Σερών Το πιο υπέροχο παραδοσιακό χωριό Στο νομό Σερών Και είναι όπως το ονομάζω εγώ
το καταφύγιο μου και το προσωπικό μου σανατόριο Οκ Δηλαδή τώρα ήμουν εκεί Γύρισα πριν ούτε μια εβδομάδα Είναι τέλεια Το ξέρω Εγώ πέρασα τα παιδικά μου χρόνια Θα μπορούσαμε μια μέρα λοιπόν σε κάποιο πανηγύρι Ναι Να δώσουμε ραντεβού στο χωριό Θα το κάνουμε Θα δώσουμε το ραντεβού Ελπίζουμε να μπορέσουμε και οι δύο Μαρίσαν και μου απάντησες πάρα πολύ στην ερώτηση αλλά θέλω άλλη μια φορά γιατί έτσι κλείνουμε εμείς το podcast αυτό όταν λοιπόν η ζωή σου δίνει λεμόνια τι κάνεις τότε μου είπες κατευθείαν ξεκίνησες να τα τρως να τα φτύνεις κτλ τώρα λοιπόν σε τι φάση είσαι που η ζωή σου δώσε λεμόνια αλλά πέρασε αρκετός καιρός τα έχεις αποδεχτεί, τι έχεις κάνει με αυτά τώρα που η ζωή μου δώσε λεμόνια νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη την ευχαριστώ και εμπιστεύομαι όποιο επόμενο φρούτο και αν μου δώσει και επίσης όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια ζητάς την κούπα να την πάρεις μαζί σου στο σπίτι Δικιά σου, χαλάλη σου Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Εγώ σε ευχαριστώ δώρα, ειλικρινά Ήταν υπέροχη κουβέντα
και ξαναλέω, κούμπωσες τέλεια με το επεισόδιο δεν χρειάστηκε εγώ να κάνω τίποτα τα είπες όλα μόνη Είσαι καταπληκτική Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Εγώ σας ευχαριστώ. Είμαστε όλοι μας καταπληκτικοί. Μόνο που υπάρχουμε. Και επιβιώνουμε. Έτσι ακριβώς. Καλή συνέχεια. Σε όλους μας.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
