Skip to content
PodBase
Πίσω Σελίδες | Θα βρεθούμε ξανά

Πίσω Σελίδες | Θα βρεθούμε ξανά

Πίσω Σελίδες
Ιανουάριος 19, 2026 00:58:39 Σεζόν 6
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Θα βρεθούμε ξανάΜια στάση εδώ. Μέχρι νεωτέρας, μέχρι να δούμε λίγο πιο καθαρά. Στάση για ανάσες, για κοίταγμα προς τα μέσα, για καλύτερο μοίρασμα του χρόνου, για περισυλλογή. Για να αναλογιστείς όλες τις διαψεύσεις που πέρασες και για τις μάχες που έχασες. 

Οι Πίσω Σελίδες σήμερα πατάνε φρένο.  Για λίγο ή για πολύ, θα δείξει. Για όσο χρειαστεί πάντως. 

Με ένα ευχαριστώ τεράστιο σε όσους ήταν από την άλλη πλευρά σε αυτές τις 1050 εκπομπές. Και πάντα με την ίδια προτροπή: Να κρατάμε τα λογικά μας μέσα στο κεφάλι μας. 

Σας ευχαριστώ και… θα βρεθούμε ξανά. 

www.pisoselides.gr

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Ξεκινούν τώρα οι πίσω σελίδες. Πως τα χα δεν ακούν Κλέβει το κνούδι απ' τα παιδιά Τα μονοπάτια σβήνει Βαπτίζεται στην έρημο Και γίνεται σημού Στέλνει η καράβια στον κρεμό το νήσιο ξεφεριάζει κάνει και με ένα φρύγανο μα μένα δεν με νοιάζει κάνει και με ένα φρύγανο μα μένα δεν με νοιάζει Με το να χαιρείς την χαρά και τ' άλλο στην ομίτη Δε μένω με γλέντισανε τα λεμάργα πουλιά Γυρεύω την πανησέληνο να πέσει στο πηγάδι Να κοιτάξω, να θυμηθώ πως ήμουνα παλιά Να θυμηθώ, να ξεχαστώ να γίνω η θρελάτη Ήρισες μου στον ουρανό τα φύλλα στο κρεβάτι Υρίζες μου στον ουρανό τα φύλλα στο κρεβάτι Να βρω και σας αδέρφια μου που έχετε ξεχυμάνει το φόβο και την ομορφιά να βάλουμε μαζί να πλύνουμε με το κρασί τα νησταγμένα μάτια κι ύστερα να σαλπάρουμε στη θάλασσα τεζή Και τα παρτάγια οι σκέψεις μας πειραδική σημαία Όλα στραβά γυμνήκανε και όλα είναι ωραία Όλα στραβά γυμνήκανε και όλα είναι ωραία Ο Θανάσης είναι αυτός που ξεκίνησε και το Σιμούν, όχι μόνο επειδή γιόρταζε χθες και χρόνια του πολλά, όπως και στον Αντώνη μας που γιόρταζε προχθές, αλλά και για έναν άλλο λόγο.

Κάπως τον σκέφτηκα όταν είπα πώς να ξεκινήσει αυτή εδώ η εκπομπή Θυμάστε το Θανάση που κάποια στιγμή είπε, πριν από κάνα χρόνο μου φαίνεται, ένα μισή ότι ρε παιδί μου ίσως εδώ χρειάζεται ένα διάλειμμα ίσως χρειάζεται κάτι μια απόσταση ίσως κάπως έτσι να είμαι τα δικά μου λόγια που λέω να κρατάμε τα λογικά μας ίσως χρειάζεται να κάτσεις λίγο να δεις με σένα πρώτα να περιμαζέψεις λίγο όλο αυτό που έχεις απλώσει και κάπως να πάρεις μία απόσταση από τα πράγματα.

Με αυτές τις σκέψεις έρχομαι σήμερα εδώ μπροστά σας. Αυτή εδώ η εκπομπή, κοιτούσα λίγο το αρχείο, είναι η νούμερο 1050 στρογγυλό. τουλάχιστον από τότε, από την πανδημία μέσα που ξεκίνησε και έφτασε μέχρι εδώ. Λέω ότι ήρθε η ώρα για ένα διάλειμμα ρε παιδί μου, να δεις λίγο, να δεις το χρόνο σου κυρίως, να δεις τι γίνεται γύρω.

Καλά, βλέπεις τι γίνεται γύρω και κατανοείς λιγάκι ότι, κοίτα, περνούν κάτι σκέψεις, ας πούμε, κάποτε ξεκινούσαμε λέγοντας ότι θα τον αλλάξουμε τον κόσμο. Περνάνε κάτι, κάμια φορά έτσι, μερικές σκέψεις που λέει, μωρέ, ξέρεις τι μπορεί τελικά και να μην τον αλλάξουμε. Και μέχρι να το παλεύεις εσύ, να τον αλλάξεις, να λέει εδώ ένα τραγούδι το σαν ναυαγός σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου και του Βασίλη Παπακωνσταντίνου λέει θα σου γλιστρήσει από τα χέρια άλλη μια μέρα θα τις μετράς και θα είναι οι μισές και κάπως για να μην σας ταπολληλογώ και να μην το βαρύνω πάρα πολύ κάπως και εγώ επειδή κάπου ήρθε μπροστά μου το άκουσα χθες ψάχνοντας διάφορα και κάπως το νιώθω έτσι να σου γλιστράνε ρε παιδί μου λίγο οι μέρες να ανεβάζεις εκείνη την πέτρα που την ανεβάζεις και όλο να ξαναπέφτει μπροστά πίσω και κάπως να μην το χαίρεσαι πολύ ή να μην νιώθεις ότι αυτό που κάνεις είναι καλό πια ή ότι μπορεί να κινδυνεύει να μην είναι καλό. Βέβαια το τραγούδι λέει δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς

μόνο εδώ. Που αλλού, που αλλιώς. Αλλά καμιά φορά χρειάζεται λίγο να πας. Έτσι. Ένα βήμα πιο πίσω. Ένα βήμα. Έστω. Θα σου γλιστρίσει από τα χέρια άλλη μια μέρα Θα τις μετράς και θα'ναι οι μισές Θα βλέπεις θάλασσα και θα'σαι σε μια ξέρα Μόνο τα κύματα θα ακούς και τις φωνές Κάνεις την άκρη ο καιρός να σε χωρέσει Μια αφταπάτη οι επιλογές Έχεις αφήσει το ταξίδι σου στη μέση Για το χατήρι σου αλλάζουν οι εποχές Κρύβεις ακόμα μια φορά το πρόσωπό σου Μακάρι να ήτανε τα πάντα αλλιώς Μακάρι να ήταν να περνούσε το δικό σου Νιώθεις χαμένος αλλά είσαι ζωντανός σαν αβαγός που ονειρεύεται καραβιά κράτοντας τη φωτιά του ζωντανή ψάχνεις ακόμα στον ορίζοντα σημάδια που θα σε φέρουν πάλι πίσω στη ζωή Χάνεις αυτό που σου έχει τύχει για να ζητήσεις είναι το σήμερα αίμα ζεστό Ένα τσιγάρο σου χει μείνει να καπνίσεις δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς μόνο εγώ Ένα τσιγάρο σου χει μείνει να καπνίσεις Δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς, μόνο εγώ κουράστηκα ρε παιδί μου και να το συνειδητοποιήσεις

που είναι ακριβώς αυτή η κούραση να συνειδητοποιήσεις από αυτές τις 24 ώρες πόσες πρέπει να είναι δουλειά πόσες χρωστάς σε εσένα πρώτα πόσες χρωστάς σε ανθρώπους που περιμένουν από σένα πράγματα και να δεις τελικά τι περισσεύει τι περισσεύει και έρχεται μια ώρα που λες ότι ρε παιδί μου δεν αυτό που σου έλεγα στην αρχή ότι μπορεί και να τα αλλάζαμε τα πράγματα ότι δεν έχεις ούτε κοίνο να σε κρατάει εντάξει μπορεί να αλλάξουν κάποτε όχι από εμάς, όχι από εμένα και άρα τα βάζεις κάτω και λες η δουλειά θα είναι καλό θα ήταν να είναι και απόλαυση και διασκέδαση και ψυχοθεραπεία αυτά που κάνουμε εδώ και παρέα αλλά κυρίως η δουλειά τελικά είναι επιβίωση και βάζεις κάτω, λες τόσες ώρες η μία δουλειά τόσες ώρες η δεύτερη και αν μπορείς από το μεσημέρι και μετά που λέει ο λόγος να είσαι αλλού, να είσαι για σένα.

Κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο που καλά δεν τα λες, με απογοητεύσεις πολλές, με δυσκολίες και αρχίζεις να κόβεις, να βγάζεις πράγματα, να ξεφορτώνεις που λένε τη μέρα. Θα μου πεις τις πίσω σελίδες. Κάθε εβδομάδα μπαίνω στην ομάδα κι ανοίγει ο ασκός του αιώνου Τους λέω δεν κοιμάμαι καλά, είμαι ανήσυχος, πάω κάτω αδειά όλου Και συζητάμε συνέχεια το πως σχετιζόμαστε μες στη ζωή μας Και κι αν αγαλύπτουμε την κουβαλάμε στην πλάτη από τους γονείς μας Δεν υποδίωμαι κι αυτό σημαίνει πως πρέπει να μάθω να εκτίθομαι Ζυγίζω καλά το θυμό μου να μάθω γιατί και σε ποιον επιτίθομαι Ψάχνω στην μνήμη μου την τελευταία φορά που ανέμελα να σαν να Έχω κλειστεί μες στο στούντιο και φτιάχνω ένα δίσκο γεμάτο με βάσανα Ένας ακόμα χειμώνας που μου κοστίζει αγάπη Όσους αδειόμους αγάπησαν κάποια στιγμή θα τους δώσε φιάλτη Έχασα την εφηβεία μου μέσα στο ψέμα που δίνει το πιώμα Αναγεννήθηκα μα ότι κι αν πέτυχα αυτό μου κοστίζει ακόμα Να μην φοβάσαι όταν πέφτω

Έχω μάθει να σηκώνομαι θα το κάνω ξανά Αγάπη μου αντέχω Να μην ανησυχείς για μένα κοίτα εσύ να είσαι καλά Να μην φοβάσαι όταν πέφτω Έχω μάθει να σηκώνομαι θα το κάνω ξανά Αγάπη μου αντέχω Να προσέχεις τον εαυτό σου γιατί κάποιος σ' αγαπά Μου δώσα μια διάρκεια στεγό σιρένα μου κι έχω την έκανα τέχνη Το έκανα για να σωθώ ρε γαμώτο χιλιά να με πούν καλή τέχνη Πηγαίνουν παιδιά και χτυπάνε τον λόγο στο δέρμα όλια πάντα να μείνει Πως να μην νιώθω ευθύνη και πόσο κοστίζει κι εκείνη Έχω οικογένεια από φίλους κι είναι πίστη σαν τους σκύλους Εύχομαι να έχουμε γιά να μην φύγει κανείς και να βγάσουμε δίσκους Ώσπου να φτάσει εκείνη η στιγμή που δεν θα μας ακούει κανείς τους Νιώθω καλά που μπορώ να κοιτάξω στα μάτια αν δω στους γονείς τους Ρωτάνε αμάρκανα εμβόλιο, ρωτάνε που έχω τη μάσκα Ρωτάω τι θα γίνει με κάτι μαλάκια σαν ηθικού σαν το μπαλάσκα Προσέχω το στήκο μου όσο προσέχω το να μην κολλήσει η γιαγιά μου Κι η μάνα μου έχει μια κάψα να ακούσει κομμάτι που με σταχαλά μου

Δεν απαντάς στα τηλέφωνα κι έχω με πάνω από τα μηχανήματα Έχω να λύσω ζητήματα, μπας κι αποφύγω να φάω χτυπήματα Να μη φοβάσαι αγάπη μου όταν σχονταύρω και χάνω τα βήματα Πώς να εκτιμήσω ξανά ο Declaration Αμα δεν πληγώ μες στα κύματα Να μη φοβάσαι όταν πέφτω Έχω μάθει να σηκώνομαι θα το κάνω ξανά Αγάπη μου αντέχω Να μην ανησυχείς για μένα κοίτα εσύ να είσαι καλά Να μη φοβάσαι όταν πέφτω Έχω μάθει να σηκώνομαι θα το κάνω ξανά Αγάπη μου αντέχω Να προσέχεις τον εαυτό σου γιατί κάποιος αγαπά Μη φοβάσαι όταν πέφτω Έχω μάθει να σηκώνομαι θα το κάνω ξανά Αγάπη μου αντέχω Να μην ανησυχείς για μένα κοίτα εσύ να είσαι καλά Να μη φοβάσαι όταν πέφτω Έχω μάθει να σηκώνομαι θα το κάνω ξανά Αγάπη μου αντέχω Να προσέχεις τον εαυτό σου γιατί κάποιος αγαπά Λοιπόν θα λένε τα τραγούδια σήμερα Πιο πολλά Εντάξει τώρα καταλαβαίνω ότι Θα μου πεις τι φταίς κι εσύ τώρα εκεί έξω Με το πως διαχειρίζεται ο καθένας το χρόνο, τις ανάγκες του Εκείνο το ρητό που λέει στο τέλος λέει θα θυμούνται ότι δούλεψες πολύ εκείνοι που μπορεί να σε περιμένανε κάπου.

Εν πάση περιπτώσει είναι ένας συνδυασμός. Τώρα θα μου πεις μην ψάχνεις εξηγήσεις ούτε και εγώ. Και εγώ τις ψάχνω. Είναι ένας συνδυασμός το πώς ακριβώς διαχειρίζεσαι το χρόνο σου και το πώς ακριβώς αυτός ο χρόνος που αποφασίζεις να καταναλώσεις μπορεί να σε πηγαίνει λίγο πιο πέρα. Και όταν κάπου έρθουν και μπλοκάρει το ένα με τ' άλλο και δεν δίνει ούτε ο χρόνος πολλά περιθώρια, ούτε όμως και το έξω πολλά περιθώρια, σου χρωστά μια εκπομπή για...

Όχι για το... κάτι λέγαμε την προηγούμενη εβδομάδα. Όχι ακριβώς για την Καριστιανού. για το θέμα των τεμπών και έρχεται αυτή εδώ η εκπομπή, η τελευταία εκπομπή, να μεταδίδεται την μέρα που σε μια άλλη χώρα δίπλα εδώ ξανά το ίδιο, ξανά νεκροί, ξανά τρένο, ξανά σύγκρουση, όχι έκρηξη, ξανά ιδιωτικοποιήσεις, ξανά αυτό, ξανά και ξανά και ξανά.

Έγραφε ο Μίλτος κάπου Τώρα πριν από λίγο Και για τους Συλλόγους για τους γονείς Α λέει πηγαίνεις στις ενώσεις γονέων Δεν ξέρω πως το μάντεψες Αλλά και αυτό είναι ένα θέμα Ρε παιδί μου βλέπεις γύρω σου Κάπως με έναν τρόπο κάποια στιγμή Μία απάθεια Μία φόβο από το σχολείο ακόμα από το σχολείο δηλαδή κάπως εκεί δηλαδή εκτός από το να τώρα αυτό θα ανακοίνωσε αν ακούει κανείς εκεί από το σύλλογο εκτός από το να σταματήσουν οι πίσω σελίδες λέω καταρχάς να σταματήσει και η εμπλοκή με το σύλλογο γονέων δηλαδή παλεύεις παλεύεις εκεί τώρα μερικά χρονάκια έξι χρόνια σχεδόν για όλα τα παιδιά και στο τέλος τέλος λες μωρέ μήπως ο χρόνος αυτός που παλεύω φεύγει από αλλού από τα δικά μου τα παιδιά, από μένα πρώτα από μένα ας τα παιδιά, από μένα και αρχίζεις γενικά να τα βλέπεις κάποια στιγμή δύσκολα κολλιόμενα που λέγαμε και στο στράτο και να λες τι κάνω τώρα που είμαι, τι θέλω, τι θα ήθελα να κάνω δεν θέλω να δουλεύω μόνο τη μισή μέρα και να διαβάσω περισσότερο

ξέρω εγώ να κοιμηθώ περισσότερο να διαβάσω περισσότερο, να κάνω γυμναστική, να κάνω δίαιτα. Ο καθένας βάζει τους στόχους του, ρε παιδί μου. Να βάλεις μερικά πράγματα, να δεις ανθρώπους, να μιλήσεις και να μην σε παίρνει αυτή η μπάλα που είναι κατηφόρα, κατηφόρα. Θα μου πεις κάπως πρέπει να ζήσεις. Οπότε κρατάς εκείνα που θα με συναντάτε στην εφημερίδα των συντακτών και θα με συναντάτε για τα της Κρήτης, στο άλλο το ραδιόφωνο το τοπικό, το οποίο με βιοπορίζει και προφανώς δεν μπορώ να το σταματήσω.

Αλλά εκεί θα λέμε μόνο κριτικά θέματα ή κυρίως, σε πάση περιπτώσεις, κριτικά. Και θα ξαναπροσδιορίσουμε τις στιγμές και αυτή την κολοεφεύρεση που έλεγε και ο Μίσχος, που τη λένε ρολόι, και μας κυριεύει κάπως. και θα κοιτάξουμε μήπως το σταματήσουμε λίγο μήπως μπορείς κάπου ρε παιδί μου κάπου εκεί να κάνεις την προσπάθειά σου να δεις λίγο αλλιώς τα πράγματα να βγεις λίγο έξω να τα δεις από μακριά μήπως δεν τα έχεις δει καλά μήπως ξέρω εγώ Και μας είναι βάρος.

Γιατί δεν ζούμε, κατάλαβες. Όλο κοιτάμε το ρολόι. Να φύγει κι αυτή η ώρα. Να φύγει κι αυτή η ημέρα. Να έρθει το αύριο. Και πάλι φτούκι απ' την αρχή. Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών. Σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας. Μέσα στις πηγές του είναι μας. Στις πηγές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας. Και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών.

τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν αξίες, σαν ανάγκες, σαν ηθική, σαν πολιτισμό. Ας ζήσουμε λοιπόν χωρίς τα πρέπει μας να παίξουμε σαν μικρά παιδιά κάθε επιθυμία ελεύθερη και όσο πάει. Το τίποτα δεν μου ταιριάζει Εγώ είμαι άλλος ένας που εκφράζεται και εκφράζει Ρισκάρω κι ας μην πάρω, ας χάσω δεν πειράζει Γιατί της στιγμής το ναζι είναι, της ψυχής το γκάζι είναι Η ζωή που αλλά το πίπερο μας βάζει Διαφωνίες, ερωτειόλογα, τσακωμί και χαλάζι Γλυκά και γλυκόλογα, βάσανο και μαράζι Σχέσεις ανθρώπινες κι ο νους μας σιγοβράζει Έχω καλές στιγμές να ζήσω Να διαφωνήσω Να συμφωνήσω, να ζήσω αρμονικά μαζί σου Εγώ κι εσύ καρδιά μου είμαστε η φέστη Τρεμάμεν η γη στα πόδια μου νιώθω είναι αδέσιμο Τόσο μαζί κι όμως τελείως διαφορετική Τόσο που η σχέση δείχνει να κροβαλεί Όσο ευημερεί, αδερφέ μου, έχουμε χαθεί Εγώ εδώ και εσύ εκεί, πλεγμένοι στη ροή Κοιτάμε το ρολόι και τρέχουμε βιαστικοί Κολλήσαμε στα ασήματα και έφυγε η μισή ζωή Γλυκιά λέξη το ευχαριστώ

Να δίνεις και να παίρνεις ό,τι πιο σημαντικό Εγώ δίνω μουσική, εσύ παίρνεις μηνύματα Εσύ μου δίνεις αγάπη και εγώ αγγλώ ερεθίσματα Δείξε να χαμογελάς τα αίτια Ζούμε τη ζωή κάθε στιγμή σαν περιπέτεια Το σήμερα, το τώρα συγκεκριμένα Ας μην το οργανώσουμε κι ας βγάλουμε απόθυμενα Να ζήσουμε μια περιπέτεια ακόμα Ας το ρολόι, δεν ήρθε η ώρα ακόμα αυτό μας και τον διπλανό μας.

Όλα, όλα σαλονικέτα φύσαμε για αυτό το αύριο που δεν έρθει ποτέ. Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα όπως όσο τον αγαπούσαμε πόσο σημαντικός ήταν για μας όπως τα φύσαμε για αύριο. δεν κατάφερε να βγει σε μια νιακάδα και ζει με ό,τι περίσσεψε από ένα σκάρτο ποίημα τα πρωινά σηκώνεται με μια βαριά ζαλάδα και λέει πως τον ξύπνησε ένα μεγάλο κύμα κρεμάει τις αφήσεις του στα παράθυρά του Κρύβει το φως μα κρύβει κι όλα τα άλλα Γιατί το μόνο που λαχτάρισε ως λαφυρά του Είναι μια θάλασσα να φτάνει ως τη σκάλα Βάζει σημάδια με στυλό πάνω στο τοίχο του Μετράει το ύψος του που πον το πον το χάνει Μα κάθε βράδυ όταν βγαίνει απ' τον ύπνο του Στέκεται όρδιος και τρυπάει το ταβάνι Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια Πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες Ξέρει αν μπορούσε θα κάνει μία απ' τα ίδια Αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες Είναι που ονειρεύεται πως φέρνει για ταξίδια

Πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες Ξέρει αν πολλούς σε θα κάνε μία απ' τα ίδια Αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοτιές Μουσική Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια Πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες Ξέρει αν μπορούσε θα έκανε μία απ' τα ίδια Αλλά τι νόημα έχει το λιό χωρίς μικρές νοθίες Ξέρει πως φεύγει για ταξίδια Πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες Ξέρει αν μπορούσε να κάνει μια απ' τα πίτλια Αλλά τη δόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές μαθήες Ξέρει πως φεύγει για ταξίδια Πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες διάλειμμα, δείτε το κάπως έτσι.

Δεν χρειάζεται να το βαρύνω περισσότερο, δεν χρειάζεται τώρα να λέμε για αποχωρισμούς και λοιπά. Δεν έχει συμβεί, μίλτο, δεν έχει συμβεί κάτι κακό, αλήθεια, θα σας το έλεγα. Θα σας το έλεγα. Θέλω να ξέρετε ότι αυτή την απόφαση και αυτό είναι κακό επαγγελματικά και θέλω στο τέλος πρέπει να ζητήσω αρκετές συγνώμες δεν την ξέρει κανένας την ακούτε τώρα μπορώ να σας πω δεν την ξέρω ούτε εγώ ακόμα είναι εδώ στο μικρόφωνο όπως θα λέγαμε κάθε φορά ναι αν θες μίλτο με μία έννοια ρε παιδί μου για να μην γίνει κάτι κακό γιατί βλέπεις κάπου ότι δεν προχωράει Προχωράει.

Λέει ο Παύλ, πάρε το χρόνο σου. Ο μικρόκοσμός μας είναι απαραίτητος για να ανταπεξέλθουμε σε αυτή τη πραγματικότητα. Δεν είναι καλό σημάδι, δεν θα αλλάξω τώρα τις απόψεις μου, δεν είναι καλό σημάδι να κοιτάς το μικρόκοσμό σου και να γυρνάς προς τα πίσω, προς τα μέσα. Σαφώς δεν είναι καλό σημάδι. αλλά και ο μεγαλόκοσμος εκεί έξω, αν υπάρχει αυτή η λέξη, τι λέει.

Κάτσε λίγο να σταθώ για να μην κλαψουρίζουμε σήμερα, έλα. Να σταθώ λίγο σε εκείνο το θέμα γιατί θα μου μείνει αυτή η εκπομπή που δεν κάναμε και που θα την κάναμε κάποια στιγμή. Για αυτή την ιστορία των τεμπών, κοίταξε να δεις, παίζει ρόλο. Παίζει ρόλο. Θα μου πεις τώρα, για αυτό θα σταματήσεις. Όχι, παίζει όμως ένα ρόλο.

για μένα σημαντικό είναι τα τελευταία τρία χρόνια που σε αυτή την ιστορία σταθήκαμε, πονέσαμε, κλάψαμε, διαμαρτυρηθήκαμε. Κοίτα να δεις τώρα τι συμβαίνει. Κανένας δεν μας υποσχέθηκε ότι αυτό το αίτημα για δικαιοσύνη, το αίτημα για τιμωρία, το αίτημα για δικαίωση των ανθρώπων αυτών και κοίτα να δεις πώς θα φέρνει η μοίρα και η ιστορία καμιά φορά και σου κάνει κάτι πλάκες και τώρα γίνονται τα ίδια πράγματα σε μια χώρα λίγο πιο πέρα.

Κανένας δεν μας υποσχέθηκε ότι ήταν αριστερό αυτό. Να είμαστε δίκαιοι και τίμιοι μεταξύ μας. Κανένας δεν μας υποσχέθηκε ότι αυτό είχε ή επειδή εσύ και εγώ έχουμε μερικά πράγματα στο μυαλό μας ότι θα ήταν από εκεί. Και επειδή όμως ήταν η τελευταία φορά που ρε παιδί μου έχεις η μεγαλύτερη ποσόση έχετε ζήσει και άλλα πράγματα εγώ τώρα να λίγο πριν τα 50 τι έζησες, έζησες την ιστορία το 2008 με τον Γρηγορόπουλο τις καταλήψεις λίγο όταν ήμουν ακόμα στο γυμνάσιο και τα τέμπη αυτή την και το μνημόνιο και τους αγανακτισμένους και όλα αυτά. Αυτά ήταν δημοψήφισμα.

Αυτά ήταν τα ορόσημα μέσα στα 50 χρόνια που έχω να δω εγώ. Ή που σας είπα, οι μεγαλύτεροι μπορεί να έχετε να πείτε και πολυτεχνία κλπ. Λοιπόν, κάθε φορά που το βλέπεις και επειδή περάσαμε ξανά και ξανά διαψεύσεις, κάποια φορά θα πεις, ρε παιδί μου, πώς να σου το πω, κουράστηκα, στο είπα από την αρχή. Το γεγονός ότι τώρα βλέπεις, όχι αυτό δεν είναι ένα μανιφέστο εναντίον της Καριστιανού.

Βγείτε λίγο από αυτό. Βγείτε λίγο από αυτό. Ας κάνει ό,τι θέλει. Θυμάστε που είχαμε διαφωνήσει εκεί κάπου το Σεπτέμβρη, ήταν με τη ΔΕΘ, στην τελευταία διαδήλωση που εμένα κάτι μου κλώτισε. Δηλαδή, εγώ τόσο καιρό δεν κατέβαινα. Κατέβαινα για τους νεκρούς, για τη δικαιοσύνη, κατά των ιδιωτικοποιήσεων των τρένων. Κατέβαινα για συγκεκριμένα.

Εκείνη η συγκέντρωση που έγινε στο Σύνταγμα ως απάντηση στην παρουσία του Μητσοτάκη στη ΔΕΘ με χάλαση. Ήταν η πρώτη που συνειδητά, είπα ότι δεν θα είμαι εκεί. Και αυτό ξέρετε είναι μεγάλη ήττα. Όχι για την Καριστιανού. Είναι για σένα, για το πώς αντιλαμβάνεσαι. Δεν μπορώ να δω, δεν μπορώ να σκεφτώ ότι όλη αυτή η αγωνία, το πάθος μας, τα δάκρυά μας για αυτή την ιστορία, τελικά θα τα πιστοθεί ένας χώρος που έχει πολύ πολύ πολύ διαφορετικά πράγματα από αυτά που έχω εγώ στο κεφάλι μου.

Θα λέω πάντα όμως ότι κανένας, ούτε η Καριστιανούτε κανένας άλλος δεν μας υποσχέθηκε ότι όλα αυτά ήταν αριστερά ή αυτό που έχουμε εμείς στο μυαλό μας για αριστερά. Όμως η διάψευση αυτή είναι πολύ μεγάλη, είναι πολύ, πώς να σας το πω ρε παιδί μου, εμένα τουλάχιστον με ζορίζει με αυτό. Παίζει ρόλο Όταν σου λέω δηλαδή Και είναι και άλλα πολλά Είναι καθημερινότητα Είναι ο δάσκαλος στο σχολείο που δεν αντιδρά Πας και του λες Δεν έχει καλοριφέρ το σχολείο Και σου λέει Έλα μωρέ και εγώ στο άλλο σχολείο που ήμουν Ξέρεις πόσα χρόνια είχαμε χωρίς καλοριφέρ Υπαρκτό το παράδειγμα Πας και είναι μικρά μικρά μικρά εδώ Και την ίδια ώρα Υπάρχουν άλλα πράγματα για σένα για τους δικούς σου που σε τραβάνε από το μανίκι και σου λένε με τι κάθεσαι να ασχοληθείς σήμερα που δαπανάς τις ώρες σου μπροστά σε έναν υπολογιστή και φτιάχνοντας την επόμενη εκπομπή και μετά κοιτάς τις ακούς ξανά την κάθε επόμενη εκπομπή και λες ρε παιδί μου γκρινιάζω γκρινιάζω κάπως δεν μήπως να το σταματήσεις τώρα

που ακόμα δεν έχει γίνει πολύ κακό αυτό για να μην γίνει και να είναι... Αυτές είναι οι σκέψεις. Για τις πορείες, για όλα αυτά, για τα τέμπη, δεν ξέρω. Δεν ξέρω. Τώρα σε λίγο καιρό θα έχει ξανά συγκεντρωθεί. Θα κατέβεις, τι λες, θα κατέβεις. Έχω ζοριστεί με αυτό. Μάλλον δεν θα κατέβω. Όχι γιατί σταμάτησα να κλαίω για τα παιδιά.

Που χάθηκαν. αλλά γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι το δικό μου το κλάμα η δική μου η παρουσία εδώ στο Ηράκλειο πρέπει να ξέρετε που ζω εγώ σε κάποιες περιστάσεις βρέθηκα και να οργανώνω και κάποια πράγματα ότι τελικά όταν τα βλέπεις όλα αυτά να πηγαίνουν προς την άλλη πλευρά από αυτά που πιστεύεις εσύ λες ρε γαμώτο. ρε Γαμώτο εντάξει δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία μάλλον θα είναι διάψευση αλλά λες ένα ρε Γαμώτο πάλι οι σημαίες μας ήταν τρίπιες που λένε εδώ ο Χάρης και ο Πάνος πάλι οι τρίπιες οι σημαίες μας να πάρει Σηκώσανε λοιπόν τις τρύπια στους σημές Και έτσι όπως έμπασε ένα κρύο ξαφνικά Οι θεωρίες που ντιασαν και πάθαν πνευμονία Και αρρωστήσανε βαριά, πολύ βαριά Και φεύγει ο αιώνας τώρα τσακισμένος παράμιλα γέρος και τρελός Τινούς ο κόμμες τον δουλεύουν όλη μέρα και όταν νυχτώνει σβήνουνε στο θάλαμο το φως Σκορπίσαν ξαφνικά στους πέντα νέμους Με εκείνα εκεί τα γκρίζα λυπημένα τους παλτά Με εκείνα τα πολύχρωμα απλώικα νηρά τους Το τι το πως και το γιατί

Αυτοί το ξέρουν πιο καλά Και γιατί εσύ τρίφερες μιας άκριας επανάστασης που δεν κατάλαβε ποτέ το δε αυτό της Μιας άκριας επανάστασης που θα ξανασυμβεί που θα ξανασυμβεί με χίλιους τρόπους πόσο θα υπάρχουν οι αιτίες οι παλιές εκείνες που ανάψαγε Οκτώβρι τις φωτιές Κύριε Καρολέ μη τους παρέξηγες Αν δεν κατάλαβαν ποτέ τι πήγαινε να πει η λέξη υπεραξία Δε φταίς εσύ, δε φταίει η θεωρία Ήτανε γράμματα ψηλά μπροστά στη λέξη ελευθερία εσάς φυσικά πρώτα.

Από που να ξεκινήσω αφήστε βρε παιδιά θα το δούμε φιλία θα δούμε θα δούμε πως είπαμε πες το διάλειμμα μην το πεις τέλος πες το διάλειμμα μέχρι νεοτέρας η σελίδα εκεί θα είναι τα κείμενά σας ό,τι θέλετε με έναν τρόπο δεν θα χαθούμε προς Θεού ούτε κάτι κακό έχει γίνει ούτε θέμα υγείας είναι αλήθεια δεν υπάρχει θέμα ούτε χοροφύλακα στείλανε όχι θα σας το λέω είναι αυτή η ανάγκη να σας πω μέχρι εδώ ένα ευχαριστώ Δάνιελ Χρήστο Αντώνη, Κατερίνα Αντώνη και Κατερίνα ειδικά συγγνώμη γιατί ειδικά με την Κατερίνα πάνω που ξεκινήσαμε κάτι πολύ ωραίο Σίση, τα έλεγε η Σίση, τα έγραψε εδώ τα έλεγε. Δεν σου έλεγα εγώ να ασχολείσαι με τα ζώδια.

Δεν σου έλεγα εγώ να λες ζώδια. Δεν θα έχεις ούτε ένα στενοχωριέσαι τίποτα. Καλά τα λες ρε εσείς. Καλά τα λες. Φιλία Νούλη Σοφία νούμερο 8 Στέλιο Βλάχο Μίλτο Νικόλα Αλέξανδρε εννοείται Μάνο Μενεξεδιά γιαγιά Μελίνα Μαέστρο όλους σας εδώ Βασίλη ασφαλώς Αλέξανδρε, τα είπα ξανά. Βασούλα, σε ευχαριστώ. Ναι Βασούλα, τίποτα δεν πάει χαμένο. Τίποτα.

Κώστα, όλοι όλοι όσοι είστε εδώ τώρα, εντάξει. Στέλιο, Μαρία, Χρύσα, είναι και η Άσονα. το περίεργο είναι ότι είναι και κάποιοι άνθρωποι που ήρθαν τώρα στην παρέα πριν από λίγες εκπομπές τι να σας πω ρε παιδιά, εντάξει, εντάξει εσείς μάλλον είστε οι πιο άτυχοι ή τέλος πάντων θα δούμε, θα δούμε παιδιά να πάρουμε τις ανάσες μας και εγώ και εσείς ίσως λέει ο Ντάνιελ εδώ κάπως εντάξει δεν θα χαθούμε δεν θα είμαστε εδώ σε αυτό το καθημερινό αφήστε λίγο να πάρουμε μερικές ανάσεις χρειάζονται ή τουλάχιστον τις χρειάζομαι εγώ ρε παιδί εντάξει ας μιλάω για τον εαυτό μου εγώ είμαι εδώ εγώ σας κράτησα παρά εγώ σας ταλαιπώρησα όλο αυτόν τον καιρό αλλά έρχεται κάποια στιγμή που λέει και ο άσημος ρε παιδί μου με όλο αυτό εκεί γύρω γύρω έρχεται κάποια στιγμή έλα βαρέθηκα τη μίζερη μου φύση κανένας πια δεν λέει να ξεκουνήσει κανένας πια δεν λέει να ξεκουνήσει αν αμφιβολός δεν με χωράει ο τόπος ρε παιδιά.

Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια τα δάκρυα να κάνω μπιχλιππίδια Τα λόγια μοναχά μας απομείναν Και οι θεωρίες στην πράξη μας παλάνε οι θεσμοί Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει Το σύστημα μας έχει επιτάξει Απόκληρα απομείναμε πουλάκια Κυνηγημένα με ξεπουβουλιασμένα τα φτερά Αποκλήρα απομείναμε πουλάκια με ξεπουπολιασμένα τα φτερά Βαρέθηκα κι αυτό το μονοπάτι Ακόμα και σαν βρω κανένα κομμάτι Πώς είναι δυνατό να μας τουριάζεις Εξήγησέ μου άμα σου πέφτει φράξαν την καρδιά λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα για πες μου πως μπορείς και μαστουριάζεις άμα σου περιφράξαν την καρδιά Συνέχεια μου έρχεσαι από πίσω δεν έχω πια το σάλιο να σε φτύσω Πώς γίνεται στον έναν παλαβιάρι Εξήγησέ μου κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάνω Πώς γίνεται στον κάθε παλαβιάρι Κου το χορτό σιγάδες να βουσκάνε στο Κρετανιούς, στο Λευτέρη που ξέρει αυτός και στα ραδιόφωνα στο Νησί, στην Ιτυλίνη, Θράσο στο Νυχόνιους, στην Ιερά Πέτρα, Μαρία στο Ιόνιον, στην Πελοπόννησο, Δημήτρη

ειδικά εσένα Θάνο σε ευχαριστώ πολύ, στον Ενπλό και χρόνια πολλά και για χθες ξέρεις εσύ στο Μανώλη και στην Πόπη στη Σιτία, στον Στάιλ στα παιδιά στον Κρήτη FM στα Χανιά στον Energy τους πιο καινούριους, την πιο καινούρια παρέα στον Energy στο Αγρίνιο στο στον Just, στην Κόρινθο στο νέο ραδιόφωνο στο Βόλο στο ράδιο Ρούμελ στη Λαμία σας ευχαριστώ όλους που ήσασταν εκεί Η συγνώμη που ξέρω τώρα εμείς στη δική μας τη δουλειά λέμε τώρα μένει μια τρύπα εκεί στο πρόγραμμα.

Ελπίζω κάπως να καλυφθεί. Συγνώμη και που το μαθαίνετε τώρα έτσι από τον αέρα. Τι άλλο να πω. Αυτό που λέτε εδώ κι εσείς θα βρεθούμε ξανά. Δεν γίνεται. να μην βρεθούμε ξανά, αλλά θα πάρουμε τον χρόνο μας. Ναι, Αλέξανδρο, και ας μην νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα. Να ακούτε τη Φάρμα, να ακούτε τη Λαμπρινή, να ακούτε τον Άρη Τουχατζηστεφάνου, να ακούτε, υπάρχουν ακόμα φωνές, να ακούτε τον Νίκο Τομπογιόπουλο και άλλους, αδικό πολλούς που δεν τους λέω τώρα.

Και θα βρεθούμε ξανά. Αυτό. Φιλιά πολλά. Ξέρετε, να κρατάμε τα λογικά μας μέσα στο κεφάλι μας. Αυτό. Εδώ θα ρίξω στη θάλασσα Σαν πέτρες τα χρόνια που χάλασα Εδώ θα μου φέρει το κύμα Ένα γράμμα που θα έχει και ρήμα Και θα λάμπει στο τέλος υπογραφή Κολοκοντρώνεις μακριά τη σπηλή Θα βρεθούμε ξανά όταν όλα θα έχουν περάσει Στην πατρίδα φιλιά και κουράγιο να πεις μην ξεχάσεις Θα βρεθούμε ξανά όταν όλοι θα έχουν αλλάξει Στην πατρίδα φιλιά και κουράγιο να πεις μην ξεχάσεις Θα βρεθούμε ξανά, θα βρεθούμε ξανά Ένα γράμμα απ' τα όρατα μέρη Ο χαμένος ο λόγος, ο πιο ζεστός Σε πέρις κάνω σε μυρικό σολομό Θα βρεθούμε ξανά όταν όλα θα έχουν περάσει Στην πατρίδα φιλιά και κουράγιο να πεις μη ξεχάσεις Θα βρεθούμε ξανά όταν όλοι θα έχουν αλλάξει Στην πατρίδα φιλιά και κουράγιο να πεις μη ξεχάσεις Θα βρεθούμε ξανά, θα βρεθούμε ξανά Θα βρεθούμε ξανά, θα βρεθούμε ξανά Θα βρεθούμε ξανά

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00