Skip to content
PodBase
Είναι το παιδί μου Έτοιμο για το σχολείο; | Φώτης Παπαναστασίου

Είναι το παιδί μου Έτοιμο για το σχολείο; | Φώτης Παπαναστασίου

Proud Mama
Οκτώβριος 28, 2026 00:46:04 Σεζόν 3 Επεισόδιο 35
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Σας ευχαριστούμε που είστε εδώ!Μπορείτε να μας ακολουθηήετε στο SpotifyΒρείτε μας στα social media Proud Mama podcast. Η σχολική ετοιμότητα είναι ένα θέμα που απασχολεί και συχνά αγχώνει τους γονείς. Κι εγώ, ως μαμά, αγχώνομαι από τώρα για το πώς θα ενταχθεί ο γιος μου στο «μεγάλο σχολείο», παρόλο που είναι μόλις 3 ετών, για να καταλάβετε.Για να ξεκαθαρίσουμε τι πραγματικά σημαίνει σχολική ετοιμότητα, κάλεσα τον Φώτη Παπαναστασίου, ειδικό παιδαγωγό και συγγραφέα, να μας μιλήσει για την προετοιμασία των παιδιών για το Δημοτικό, με αφορμή και το ιδιαίτερα ενδιαφέρον βιβλίο του για τη σχολική ετοιμότητα το οποίο σας προτείνω ανεπιφύλακτα! Είναι τελικά τα γράμματα και τα μαθηματικά αυτά που καθορίζουν αν ένα παιδί είναι έτοιμο για το σχολείο ή υπάρχουν άλλες, πιο σημαντικές δεξιότητες;Ποιες δεξιότητες χρειάζεται να έχει αναπτύξει ένα παιδί για να θεωρείται έτοιμο να ξεκινήσει το δημοτικό;Πότε πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το παιδί μας ενδέχεται να αντιμετωπίζει κάποια δυσκολία και να απευθυνθούμε σε έναν ειδικό;Μήπως έχουμε μετατρέψει την προσχολική ηλικία σε μια διαρκή προετοιμασία για το «μεγάλο σχολείο», ξεχνώντας ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη να παίζουν και να εξερευνούν; Σε αυτές και σε πολλές ακόμη ερωτήσεις απαντά ο καλεσμένος μας, Φώτης Παπαναστασίου, σε μια συζήτηση που μας βοηθά να δούμε τη σχολική ετοιμότητα με μια πιο ουσιαστική και ολοκληρωμένη ματιά.Σε ευχαριστούμε Φώτη για τις χρήσιμες συμβουλές.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Σχολική ετοιμότητα δεν είναι η έριθμη και τα γράμματα που σπιστεύουν οι περισσότεροι γονείς. Σχολική ετοιμότητα είναι να έχω κατακτήσει κάποιες βασικές δεξιότητες ώστε να μπορέσω να μάθω ανάγνωση και γραφή. Έχουμε αγχώσει τα παιδιά να κατακτήσουν πράγματα τα οποία κατασκευαστικά, σε πολλά εισαγωγικά κατασκευαστικά, δεν είναι ακόμα έτοιμα να το κάνουν.

Από το ενηπιαγωγείο προετοιμάζουν τα παιδιά της Πανελλήνιες. Οι ταμπέλες πάντα μας δυσκολεύει όταν αφήνουμε την οποιαδήποτε δυσκολία ή την οποιαδήποτε διαφορετικότητα του παιδιού να χαρακτηρίζει όλο το παιδί. Προφανώς ένα παιδί το οποίο έχει φτάσει στην ηλικία 7-8 ετών και δεν έχει αναπτύξει τις απαραίτητες δεξιότητες, κατανομώ ότι ίσως σημαίνει και κάτι άλλο.

Αν εισαχθεί ένα παιδάκι απότομα στο δημοτικό σχολείο και δεν είναι έτοιμο, θα του δημιουργήσουμε και χαμηλή αυτό εικόνα και θα νιώθει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει και θα ματαιώνεται. Η βιολογική ηλικία με την αναπτυξιακή ηλικία δεν συμβαδίζουν πάντα. Το κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό, το δικό του χρόνο ανάπτυξης και θα πρέπει να τον σεβαστούμε.

Καλώς ήρθατε σε ένα νέο επεισόδιο του Proud Mama Podcast Έχω μαζί μου έναν καλεσμένο σήμερα που έχει ξαναέρθει στο παρελθόν στο Proud Mama Πότυ Παπαναστασίου, καλώς ήρθες ξανά στο Proud Mama Καλώς σε βρήκα, ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση Είναι πολύ μεγάλη χαρά μου που βρίσκομαι ξανά εδώ και τα λέμε Εγώ θα σου πω, όπως η κυρία Φωτνή Γεωργίου σε έχει στον αντένα μόνιμα, λέω να το κάνω και εγώ εδώ στο πράγμα μου.

Τι λες? Με μεγάλη μου χαρά, με πολύ μεγάλη μου χαρά. Το ξέρεις ότι απολαμβάνω τις συζητήσεις μας. Η αλήθεια είναι ότι την προηγούμενη φορά πραγματικά κάναμε μια πάρα πολύ ωραία συζήτηση και σήμερα το πιστεύω ότι θα είναι εξίσου πολύ πολύ ωραία συζήτηση και χρήσιμη για τους γονείς. Ο Φώτης Παπαναστασίου είναι ειδικός παιδαγωγός, είναι μάστερ στην εκπαιδευτική ψυχολογία, πιστοποιημένος εραπευτής του Harvard University, σωστά, και είναι και συγγραφέας και έχω μαζί μου και το νέο του βιβλίο που λέγεται «Μαζί ως την πρώτη». Καλοτάξιδο να είναι.

Ευχαριστώ πάρα πολύ. Είναι το όγδοο βιβλίο στη σειρά. Είναι το 8ο βιβλίο στη σειρά. Οφείλω να πω, αν μου επιτρέπεις Φώτη, ότι το βιβλίο με το που εκδόθηκε έγινε best seller σε μόλις λίγες ώρες, είναι απίστευτο αυτό, σε μόλις λίγες ώρες από την έκδοση του βιβλίου έγινε best seller στα public. Ναι και σε όλα τα βιβλιοπωλία πλέον και είναι πολύ μεγάλη χαρά μου για το γεγονός ότι αγκαλιάστηκε από την πρώτη στιγμή το συγκεκριμένο βιβλίο Μάλλον ήταν κάτι το οποίο το είχαν ανάγκη εκεί έξω Να πούμε ότι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ψυχογεώς και στην ουσία περιέχει δραστηριότητες προετοιμασίας των παιδιών και του δημοτικού σχολείου Ωραία άρα όπως έχετε καταλάβει σήμερα θα συζητήσουμε για την σχολική ετοιμότητα Ένα θέμα που μας αφορά και που μας βασανίζει αρκετά Για να φανταστείτε το δικό μου το παιδάκι είναι τριών σχεδόν Αλλά από τώρα το σκέφτομαι αυτό Το πώς θα είναι όλη αυτή η μετάβαση στο μεγάλο το σχολείο το πώς το λέμε Να πούμε ότι έχει ξεκινήσει η σχολική ετοιμότητα από τριών ετών

Θα το πούμε στη συνέχεια θα σου εξηγήσω ότι δεν είναι μια απλή μετάβαση που γίνεται το Σεπτέμβριο Όταν το παιδί ξεκινάει το δημοτικό σχολείο Ωραία Ξεκινάει από πολύ νωρίς. Ωραία. Αφού ξεκινήσαμε την κουβέντα έτσι, πες μας από ποια ηλικία, πότε ξεκινάει λοιπόν η προετοιμασία για το μεγάλο το σχολείο. Ξεκινάει από τους πρώτους μήνες και όλες ζωής του παιδιού.

Μπορεί να γίνεται λίγο περίεργο, αλλά όταν... Κάθε υπερβολή εννοώ τους πρώτους μήνες έτσι, αλλά όταν μαθαίνουμε στο παιδί μας να περιμένει τη σειρά του, να ανοίγει το ταπεράκι του για να φάει, Να χρησιμοποιεί πύρωνε, να χρησιμοποιεί κουτάλι, να δued RI Hawk διαφο�� exterminυχ sizing Να μπορεί να περιμένει η η coolswarm πάρα πολύ σημαντικό ένα παιδί να ξέρει, να γράφει και να διαβάζει όταν πάει στο δημοτικό.

Όχι, αυτές είναι δεξιότητες τις οποίες θα τις αναπτύξει όταν βρεθεί μέσα στο δημοτικό σχολείο. Από πριν πρέπει να έχει αναπτύξει όλες εκείνες τις απαραίτητες δεξιότητες που θα βοηθήσουν να κατακτήσει το παιδί εύκολα την ανάγνωση, την γραφή, την αριθμητική και όλα αυτά που σκοπός είναι να τα διδαχτεί μέσα στο δημοτικό σχολείο.

Γενικά η προετοιμασία για το μεγάλο το σχολείο ξεκινά από πολύ νωρίς. Υπάρχει συγκεκριμένη ηλικία που θεωρείται ένα παιδί έτοιμο για το σχολείο. Θεωρητικά θα πούμε ότι η ηλικία των 6 ετών κατά μέσο όρο είναι η ηλικία που τα περισσότερα παιδιά είναι έτοιμα για να εισαχθούν στο δημοτικό σχολείο. Ωστόσο η βιολογική ηλικία με την αναπτυξιακή ηλικία δεν συμβαδίζουν πάντα Και είναι σημαντικό να βλέπουμε όλη την αναπτυξιακή εικόνα του παιδιού και δεν σημαίνει ότι ένα παιδάκι 6 ετών θα είναι και έτοιμο να πάει στο δημοτικό σχολείο.

Μπορεί και να μην είναι. Και αυτό χωρίς να σημαίνει οποιαδήποτε δυσκολία ή κάποια αναπτυξιακή δίταρα έχει ήδη και εκπαιδευτική ανάγκη. Απλώς μπορεί να μην έχει αναπτύξει αυτούς τους απαραίτητους τομείς για να μπορέσει να εισαχθεί στο δημοτικό σχολείο. Τι κάνουμε σε τέτοιες περιπτώσεις? Σε αυτές τις περιπτώσεις αυτό που συστήνουμε είναι η επαναφήτηση στο νηπιαγωγείο Άρα θα πάει το παιδάκι σχολείο 6 ετών Και θα ξαναφητήσει πάλι στο νηπιαγωγείο Γι' αυτό υπάρχουν και τα τέσσερα σχολικής ετοιμότητας που κάνουμε Για να δούμε αν ένα παιδάκι είναι έτοιμο να μεταβεί στο δημοτικό Αν δεν είναι έτοιμο θα πρέπει να του δώσουμε το δώρο που είναι ο χρόνος να προετοιμαστεί κατάλληλα γιατί αν εισαχθεί ένα παιδάκι απότομα στο δημοτικό σχολείο και δεν είναι έτοιμο θα του δημιουργήσουμε και χαμηλή αυτό εικόνα και θα νιώθει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει και θα ματαιώνεται, δηλαδή εκεί θα βγουν και συναισθηματικά κομμάτια τα οποία καλό θα είναι να μην τα δημιουργήσουμε.

Αυτό που λέω πάντοτε και στους γονείς είναι ότι η σχολική ετοιμότητα και το να είναι ένα παιδάκι έτοιμο για το δημοτικό σχολείο δεν είναι αγώνας ταχύτητας. Θα πρέπει να τρέξουν όλα τα παιδιά ταυτόχρονα και να τερματίσουν την ίδια χρονική στιγμή. Είναι μαραθώνιος. Το κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό, το δικό του χρόνο ανάπτυξης και θα πρέπει να τον σεβαστούμε.

Άρα εσύ προτείνεις ένα παιδάκι να πάρει στο σχολείο βάσει της ανάπτυξής του και όχι βάσει της ηλικίας του. Σαφώς. Δεν υπολογίζουμε τη βιολογική ηλικία για να εισαχθεί ένα παιδάκι στο δημοτικό σχολείο. προφανώς ένα παιδί το οποίο έχει φτάσει στην ηλικία 7-8 ετών και δεν έχει αναπτύξει τις απαραίτητες δεξιότητες κατανοούμε ότι εκεί σημαίνει και κάτι άλλο και ότι δεν είναι απλά ότι δεν προετοιμάστηκε ακόμα σωστά και πρέπει να το περιμένουμε να φτάσει 10-11 χρονών για να ξεκινήσει το δημοτικό σχολείο υπολογίζουμε ότι το αργότερο μέχρι 6,5 ετών τα παιδάκια θα έχουν αναπτύξει τις απαραίτητες δεξιότητες Πώς μπορούμε να ξεχωρίσουμε μια πραγματική δυσκολία από μια φυσιολογική διαφοροποίηση στην ανάπτυξη του παιδιού μας.

Από την ένταση, τη συχνότητα και τη διάρκεια των συμπτωμάτων. Και κυρίως πώς αυτά επηρεάζουν τη λειτουργικότητα στην καθημερινότητα του παιδιού. Όταν έχουμε ένα παιδάκι το οποίο έχει καθυστερήσει πάρα πολύ να μιλήσει, δηλαδή δεν μιλάμε τώρα αν δεν έχει κατακτήσει ένα πλούσιο περιγραφικό εκφραστικό λεξιλόγιο, αλλά τον έχει καθυστερήσει να μιλήσει, αυτό κάτι σημαίνει.

Όταν βλέπουμε ότι δεν έχει αναπτύξει σωστή ανδρή κινητικότητα, δηλαδή δυσκολεύεται να ανέβει σκάλες, να κάνει αλματάκια και αυτό κρατάει για μεγάλο χρονικό διάστημα ή μοιάζει λίγο ατσούμπαλο, άγαρμπο στις κινήσεις του, δεν μπορεί να κόψει με ψαλίδι, δεν μπορεί να ζωγραφίσει. βλέπουμε λοιπόν όταν αυτά εμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα και το παιδί μας καθυστερεί να τα κατακτήσει τότε λοιπόν μιλάμε ότι πιθανότητα να συμβαίνει κάτι άλλο και δεν είναι απλά το να του δώσουμε λίγο παραπάνω χρόνο εκεί πιθανότητα να χρειάζεται μια σωστή αξιολόγηση από έναν ειδικό και μια πρώιμη παρέμβαση να ξεκινήσουμε δηλαδή αρκετά νωρίς για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε το παιδί να τα κατακτήσει Και πόσο σημαντικό είναι για ένα παιδάκι να κατακτήσει δεξιότητες και ποιες είναι αυτές οι δεξιότητες που πρέπει να κατακτήσει ένα παιδάκι να πάει στο σχολείο.

Αρχικά να πούμε ότι κανένα παιδί πιθανότατα να μην φτάσει 100% έτοιμο για να μπει στο δημοτικό σχολείο. Δηλαδή δεν περιμένουμε να δημιουργήσουμε το τέλειο παιδί που έχει αναπτύξει τα πάντα σε ένα εξαιρετικό βαθμό σε όλους τους τομείς για να μπορέσει να εισαχθεί στο δημοτικό σχολείο. βλέπουμε τη γενικότερη αναπτυξιακή εικόνα του παιδιού.

Προφανώς θέλουμε σε επίπεδο λεκτικών δεξιοτήτων να μπορεί να κατανοεί οδηγίες και κυρίως αλυσιδωτές με δύο-τρία βηματάκια και να μπορεί να τα εκτελεί, να κατανοεί τον προφορικό μας λόγο, στην παραγωγή λόγου να έχει μια καλή άρθρωση, να είναι εύληπτος ο λόγος του, να καταλαβαίνουμε τι μας λέει το παιδί, να έχει ένα καλό εκφραστικό και περιγραφικό λεξιλόγιο, για να επικοινωνεί τις ανάγκες του όταν θέλει να πάει τη τουαλέτα και όλα αυτά, για να μπορέσει να είναι λειτουργικό μέσα στο δημοτικό σχολείο.

Από κινητικής πλευράς θα πρέπει να έχει αναπτύξει μια πάρα πολύ καλή λεπτή και αδρή κινητικότητα. Αδρή κινητικότητα, όπως είπα και πριν, να μπορεί να ανεβαίνει σκάλες, να κάνει αλματάκια, να μπορεί να ισορροπεί, δηλαδή πράγματα τα οποία μπορεί να κάνει με όλο το σώμα του, τις πολύ μεγάλες κινήσεις όπως λέμε να έχει αναπτύξει λεπτή κινητικότητα να μπορεί να κρατάει σωστά το μαρκαδόρο ή το μολυβάκι να μπορεί να κόψει με ψαλίδι να παίξει με πλαστελίνη, να κάνει πράγματα δηλαδή με τα δαχτυλάκια του σε επίπεδο ας πούμε μαθησιακό θα πρέπει να έχει αναπτύξει μια καλή φωνολογική ενημερότητα που είναι η βάση για την ανάγνωση και τη γραφή. Όλα τα είδη τις μνήμες που εμπλέκονται με τη μάθηση για να μην τα λέω εδώ αναλυτικά και κουράσουμε πάρα πολύ, να έχει αναπτύξει λογικό-μαθηματική και παγωγική σκέψη να έχει αναπτύξει έναν πραξιακό μηχανισμό δηλαδή να μπορεί να σκέφτεται μια κίνηση, μια πράξη και εν τέλει να την εκτελεί ένα καλό επίπεδο συγκέντρωση συγκέντρωση, ναι, ακριβώς, να μπορεί να καθίσει

20 λεπτά να ασχοληθεί με κάτι το οποίο δεν είναι και πολύ αγαπημένο του γιατί τα παιδιά κάνουν ένα υπερφόξ, μια υπερεστία σε πράγματα τα οποία τους αρέσουν ελέγχουμε τη συγκέντρωσή τους σε πράγματα και έργα τα οποία δεν τους είναι και πάρα πολύ ευχάριστα σε κοινωνικό επίπεδο να έχει μια πάρα πολύ καλή βλεμματική επαφή να κάνει μια έναρξη διαλόγου και να θέλει να τη διατηρήσει να απαντάει σε ερωτήσεις που, πότε, γιατί δηλαδή τον βλέπουμε ότι μπορεί να σταθεί κάπως κοινωνικά να περιμένει τη σειρά του, να μπορεί να παίξει με ένα άλλο παιδάκι σε μια ομαδούλα.

Σε συναισθηματικό επίπεδο να μπορεί να γνωρίζει τέσσερα-πέντε βασικά συναισθήματα, να μπορεί να τα αναγνωρίζει, να τα διαχειρίζεται, να διχύζεται τη ματέωσή του όταν χάνει, να μην ξεσπάει σε θυμούς, σε κρίξεις, σε φωνές, όπως το βλέπουμε σε πολύ μικρότερα παιδιά να συμβαίνει και προφανώς σε κομμάτι αυτοεξυπηρέτησης να μπορεί να πηγαίνει το αλέτα μόνος του, να μπορεί να σκουπίζεται, να μπορεί να ανοίγει το ταπεράκι του, το μπουκαλάκι του, να μπορεί δηλαδή να βιδώνει, ξεβιδώνει έτσι το καπάκι, να μπορεί να βάζει το μπουφάνι του, να το κρεμάει, την τσάντα του.

Γενικώς να έχουμε ένα παιδάκι το οποίο σε ένα επίπεδο λειτουργικότητας να είναι τέτοιο που να μπορεί να σταθεί μέσα σε μια σχολική τάξη του δημοτικού. Εμείς ως γονείς τι μπορούμε να κάνουμε στο σπίτι με τα παιδάκια μας για να κατακτήσουν αυτές τις δεξιότητες Αρχικά να πούμε ότι ο ρόλος των γονέων δεν είναι να είναι οι δάσκαλοι στο σπίτι Να μετατρέψουν το σπίτι σε ένα μικρό σχολείο που θα προετοιμάζουν το παιδί με φωτοτυπίες, ασκήσεις για το δημοτικό σχολείο Μπορούν να παίξουν με το παιδί, μπορούν να παίξουν επί τραπέζια παιχνίδια, μπορούν να κάνουν ασκήσεις λεπτής κινητικότητας που είναι τα παιχνίδια που έχουν τσιμπηδάκια μέσα για να μπορούν έτσι τα παιδιά να δυναμώσουν λίγο τα δαχτυλάκια τους, να παίξουν με πλαστελίνες, να τους διαβάσουν παραμύθια, να δουν ταινίες, να λένε όσο το δυνατόν περισσότερες λέξεις σε ένα παιδί για να το αναπτύξουν το εκφραστικό του και το περιγραφικό του λεξιλόγιο, να κάνουν role playing με κουκλάκια, με αρκουδάκια, με όλα αυτά,

έτσι ώστε το παιδί σιγά σιγά να αρχίσει να αναπτύσσει όλες αυτές τις δεξιότητες. Πάζλς. Όλα αυτά είναι εξαιρετικά για να μπορέσουν να βοηθήσουν το παιδί να αναπτύξει αυτές τις δεξιότητες χωρίς να γίνει ο γονέας δάσκαλος. Τώρα που λες για τις δραστηριότητες στο σπίτι, μια πάρα πολύ καλή επιλογή θα ήταν και το βιβλίο σου.

Θέλω πραγματικά να πω στους ακροαθές και στους θεατές ότι είναι ένα βιβλίο που είναι και για γονείς, έχει πάρα πολλές δραστηριότητες μέσα, έχει πάρα πολύ ωραία χρώματα και σίγουρα μπορεί να βοηθήσει έτσι να διαβάζουμε, να κάνουμε παιχνίδια μέσα από το βιβλίο. Ακριβώς. Το συγκεκριμένο βιβλίο τους έχει φτιαχτεί και οι οδηγίες και οι πληροφορίες που έχει μέσα και για γονείς και για εκπαιδευτικούς και για θεραπευτές οπότε μπορεί να το πάρει και ένας γονέας και να ασχοληθεί με το παιδί του.

έχει μέσα όλα αυτά που είπαμε, τις βασικές δεξιότητες που πρέπει να έχει κατακτήσει το κάθε παιδί ανατομέα και στη συνέχεια έχει ασκήσεις και δραστηριότητες για να κάνουμε το παιδί τους. Γλωσσικές δεξιότητες, παράδειγμα γλωσσικές δεξιότητες επειδή το κοίταξα και εγώ και είναι κάποιες ασκήσεις πάρα πολύ ωραίες που τις κάνεις όπου και να είσαι είτε είσαι στο σπίτι είτε ταξιδεύεις μέσα στο αυτοκίνητο.

Ακριβώς, το κομμάτι το κλωσικό κυρίως μπορεί να γίνει και πέραν του βιβλίου Δηλαδή μπορούν οι γονείς να ξεκινήσουν το βιβλίο και να το αναπτύξουν ακόμα περισσότερο Να πούμε ότι η εικονογράφηση που έχει γίνει από τη Νικολέτα Φιλουπίδη Η οποία είναι εικονογράφος παραμυθιών Επιλέχθηκε για να μας φτιάξει εικόνες οι οποίες είναι φιλικές προς τα παιδιά Και να μην είναι κάτι πολύ έντονο ή πάρα πολύ επιθετικό για να είναι ευχάριστο και να θέλουν τα παιδιά να επιλακούν μαζί τους γιατί τα παραμύθια όπως και το παιχνίδι είναι η γλώσσα των παιδιών.

Ότι τι σε έκανε να γράψεις ένα βιβλίο για τη σχολική ετοιμότητα. Οι γονείς που είχα στο γραφείο μου. Ας διεύουμε. Όχι, θα ήθελα να μου πεις ένα case study με κάποιο γονιό. Να μου πεις ποια είναι η μεγαλύτερη παρανόηση που μπορεί να έχει ένας γονιός για την προετοιμασία του παιδιού του για το σχολείο. Φερότευτο είναι που έχουν περισσότεροι γονείς το να μάθει το παιδί να γράφει και να διαβάζει Δεν έρχονται πάρα πολλοί γονείς πανικόβλητοι Απρίλιο, Μάιο που τελειώνει το νηπιαγωγείο το παιδί και μου λένε δεν κρατάει ακόμα σωστά το μολύβι δεν έχει μάθει να γράφει, δεν έχει μάθει να διαβάζει μήπως δεν πρέπει να πάει στο δημοτικό σχολείο μήπως να πούμε για επαναφύτηση και είναι το μεγαλύτερο άγχος των γονιών και δημιούργησα αυτό το βιβλίο για να δείξω στους γονείς ότι δεν χρειάζεται να έχει μάθει να γράφει και να διαβάζει το παιδί μέχρι να πάει στο νηπιαγωγείο.

Είναι άλλοι τομείς και άλλες ειδεξιότητες που πρέπει να έχει αναπτύξει και γι' αυτό έκατσα και δημιούργησα ένα τέτοιο βιβλίο. γιατί δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο για την ελληνική πραγματικότητα ένα βιβλίο οργανωμένο, δομημένο, με ασκήσεις που δεν ήταν απλά κάνω μια προετοιμασία το καλοκαίρι για να πάει το παιδί στο δημοτικό σχολείο αλλά ένας οδηγός για να μπορέσουν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί, οι συνάδελφοι, οι πιαγωγοί και όσοι εργάζονται στους παιδικούς σταθμούς να μπορέσουν να βοηθήσουν τα παιδιά να αναπτύξουν σωστά αυτές τις δεξιότητες και να δουν τελικά ποιες είναι αυτές οι δεξιότητες.

Και για να ξεκαθαρίσω αυτή την παρανόηση που έχουν οι περισσότεροι γονείς για το τι πρέπει να έχει κατακτήσει ένα παιδί, ξεκινάω το βιβλίο με μια συγκεκριμένη έκφραση ότι σχολική ετοιμότητα δεν σημαίνει το παιδί να ξέρει τα πάντα, αλλά να έχει την περιέργεια να μάθει τα πάντα. Αυτή την περιέργεια, αυτό το ενδιαφέρον προς τη μάθηση και τη γνώση είναι που οφείλουμε να καλλιεργήσουμε και να εμφυσίσουμε στα παιδιά στον υπηαγωγείο και όχι απλά να μάθουν γράμματα και αριθμούς.

Ακριβώς. Πόσο πολύ συμφωνώ μαζί σου. Χαίρομαι. Και νομίζω ότι και οι περισσότεροι γονείς θα συμφωνήσουν μαζί μας. Τους έχουν αγχώσει χωρίς κανένα λόγο. Έχουμε αγχώσει τα παιδιά να κατακτήσουν πράγματα τα οποία κατασκευαστικά, σε πολλά εισαγωγικά κατασκευαστικά δεν είναι ακόμα έτοιμα να το κάνουν. Ένα παιδί τεσσάρων και πέντε ετών ο εγκέφαλός του δεν είναι ακόμα έτοιμος να μάθει, να γράφει και να διαβάζει.

Άρα λοιπόν θα πρέπει να σεβαστούμε τους ρυθμούς ανάπτυξης των παιδιών και να μην βιαζόμαστε. Εκεί είναι το σχόλιο. Θα τα μάθει το παιδί και στο δημοτικό σχόλιο. Αν έχει τις ικανότητες και δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη δυσκολία Θα τα καταφέρει και θα τα μάθει. Θα πρέπει να ξενοχωθούν και οι γονείς γιατί τα παιδιά λειτουργούν ως καθρέφτης των συναισθημάτων μας για να ξενοχωθούν και τα παιδιά.

Όσοι είναι στρεσαρισμένοι οι γονείς τόσο θα έχουν και στρεσαρισμένα παιδιά να χαλαρώσουν. Το σχολείο θα πρέπει να είναι απώλαυση θα πρέπει να είναι χαρά για τα παιδιά και πόσο άλλο τον ιπποιογείο που είναι η πιο όμορφη βαθμίδα που έχουμε που επιτρέπει και το ελεύθερο παιχνίδι, που τα παιδιά που τα περισσότερα χαίρονται να πάνε.

Είναι κρίμα να τα μετατρέψουμε σε ένα δημοτικό σχολείο, μικρό δημοτικό σχολείο, που το παιδί δεν θα θέλει να πάει. Όσο πιο ήρεμα και χαλαρή είναι η γονίση, όσο πιο ήρεμα και χαλαρά θα είναι τα παιδιά. Πότε δεν πρέπει να τα αγχώνουμε για το μεγάλο σχολείο. Δηλαδή εκφράσεις του ότι τώρα τέλειωσε το νηπιαγωγείο, θα δούμε τι θα κάνεις στο δημοτικό.

τώρα που θα πας στο μεγάλο σχολείο να σε δω τι θα καταφέρεις και όλα αυτά αγχώνουν το παιδί και του δημιουργούν μια αποστρέφεια προς το δημοτικό σχολείο Τα λένε ακόμα αυτά τα κλασικά τα λένε ακόμα νόμιζα ότι κάπως αλλάζει αλλά για να μου λες εσύ τα λένε ακόμα, είναι δύσκολο να βγάλουμε τις φωνές των γονιών μας από μέσα μας και μας βγαίνουν αβίαστα πολλές φορές δε φταίει και οι γονείς μας βγαίνουν αβίαστα από μέσα μας και πολλές φορές θα ακούσουμε τη φράση ότι τώρα τέρμα τα παιχνίδια ξεκίνησε το δημοτικό σχολείο.

Τέρμα τα παιχνίδια ξεκίνησε το δημοτικό σχολείο. Σε ένα παιδί 6 ετών. Που το παιδί θέλει απλά να βγει έξω και να παίξει. Για να παίξει. Απίστευτο. Αν και να σκεφτούμε το πώς μεγαλούν και τα παιδιά εδώ στην Αθήνα αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας κατανοούμε ότι περιορίζονται αρκετά για το κομμάτι του παιχνιδιού.

όταν τους λέμε ότι και αυτό το μικρό κομμάτι που είχες για να παίζεις το χάνεις τώρα που ξεκινάει το δημοτικό σχολείο νομίζω ότι δεν μπορεί να έχουν θετική στάση απέναντι στο σχολείο τα παιδιά μετά. Είναι λογικό. Είναι παράλογο να περιμένουμε να αγαπήσουν το σχολείο. Και τα παιδιά πρέπει να αγαπήσουν το σχολείο. Και το σχολείο να αγαπήσει και τα παιδιά όμως.

Πολλές φορές ακούω από μαμάδες ότι στα νηπιαγωγεία πιέζουν αρκετά τα παιδιά να διαβάζουν και να γράφουν. Μήπως έχουμε μετατρέψει την προσχολική ηλικία σε μια διαρκή προετοιμασία για το σχολείο και έχουμε ξεχάσει ότι τα παιδάκια θέλουν απλώς να παίξουν. Αυτό που παρατηρώ και εσύ ιδιωτικά αλλά και σε δημόσια νηπιαγωγεία είναι ότι έχουν μετατρέψει το νηπιαγωγείο σε ένα μικρό δημοτικό.

Ότι θα πρέπει μέσα σε αυτή τη βαθμίδα το παιδί να μάθει και να γράφει ώστε να πάει έτοιμος στο δημοτικό σχολείο. Στερούμε μας από τα παιδιά το σημαντικότερο κομμάτι που είπες, το παιχνίδι. Το ελεύθερο παιχνίδι είναι ένα τεράστιο και σημαντικό εργαλείο για να μπορέσει ένα παιδάκι να κατακτήσει κάποιες δεξιότητες. Το να το πιέζουμε να κατακτήσει ανάγνωση και γραφή όταν ακόμα ο εγκέφαλός του δεν είναι έτοιμος ανεπτυξιακά για να το κάνει κάτι τέτοιο.

δεν έχει αναπτύξει ακόμα τους μηχανισμούς για να μπορέσει να ταπεξέλθει σε τέτοιες γνωστικές απαιτήσεις. Δεν το κάνουμε πιο έξυπνο το παιδί όταν το πιέζουμε. Το κάνουμε πιο αγχωμένο. Το αγχώνουμε, το στρεσάρουμε και νιώθουμε ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει εν τέλει. Και αρχίζει να μισεί τη μαθησιακή διαδικασία στον υπηρεγόγιο πριν ακόμα καν ξεκινήσει το δημοτικό σχολείο.

Πριν καν μπει στη μαθησιακή διαδικασία. Το ελεύθερο παιχνίδι μπορεί να προετοιμάσει ένα παιδάκι για το σχολείο? Το ελεύθερο παιχνίδι σας έχει πολλά πράγματα στα παιδιά στην ουσία είναι η γλώσσα των παιδιών μέσω του ελεύθερου παιχνίδιού τα παιδιά μπορούν να κατακτήσουν πάρα πολλά πράγματα να αναπτύξουν τη φαντασία τους να μάθουν να περιμένουν τη σειρά τους να μάθουν να διαχείριζονται η ενhurβατέωση τους να αναπτύξουν την ανδρεική ηλεκτή κινητικότητά τους δεξιότητες τις οποίες θα μας πάρει πολύ περισσότερο χρόνο αν προσπαθήσουμε να τις μάθουμε σε ένα παιδάκι με έναν διαφορετικό τρόπο μέσω του παιχνιδιού κυρίως, μέσω του ελεύθερου παιχνιδιού το παιδί αναπτύσσεται και δεν μπορούμε στο νηπιαγωγείο και πριν το νηπιαγωγείο και στο πρωνύπιο και στους παιδικούς σταθμούς να στερήσουμε στα παιδιά χρόνο από το ελεύθερο παιχνίδι.

Είναι ο καλύτερος τρόπος για να μάθουν. Θεωρείς ότι στερούνται τα παιδιά από το ελεύθερο παιχνίδι στα ανεπιαγωγεία Στερούνται τα παιδιά από το ελεύθερο παιχνίδι γενικώς Και στα ανεπιαγωγεία και στο δημοτικό σχολείο Δεν συζητώ για τους εφήβους, γυμνάσιο και ηλίκιο Δεν έχουμε καταλάβει ότι τα παιδιά είναι πλέον οι πιο σκληρά εργαζόμενοι Αν σκεφτούμε τις ώρες και τις απαιτήσεις που έχει πλέον το εκπαιδευτικό μας σύστημα κατανοούμε ότι τους έχουμε στηρίσει το πολυτιμότερο δώρο που θα μπορούσαμε να τους κάνουμε που είναι το ελεύθερο παιχνίδι.

Γιατί συμβαίνει όμως αυτό θεωρήσω ότι στη σύγχρονη κοινωνία οι γονείς δίνουν προτεραιότητα και σημασία πιο πολύ στις δραστηριότητες όπως να πάνε να κάνουν κάποια γλώσσα ή να κάνουν κάποιο σπορ. Μήπως είναι αυτό το ότι συγκρίνουμε τα παιδιά μας με κάποια άλλα παιδιά Και λέμε, ο Ταδ κάνει καράτε, δεν θα πάει και το παιδάκι μου καράτε Έχει τρία σγέλια αυτή η απάντηση Πρώτα έχει να κάνει με το πώς οι ίδιοι γονείς βλέπουν τις εξωσχολικές δραστηριότητες Δηλαδή θέλω να σου πω ότι οι γονείς, τα παιδιά που ήταν στη δική μου ηλικία Μιλάμε πριν κάποια χρόνια Δεν είχαμε την ευκαιρία για τόσες πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες Οπότε τώρα που γινόμαστε γονείς έχουμε το άγχος ότι θα πρέπει να προσφέρουμε στα παιδιά μας το καλύτερο.

Που σημαίνει ότι πρέπει να τους γράψουμε πολλές ξένες γλώσσες, πολλά αθλήματα, να τους γεμίσουμε το πρόγραμμα, να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για τα παιδιά μας. Που εν τέλει αυτό κουράζει τα παιδιά. Το δεύτερο κομμάτι είναι το πώς το εκπαιδευτικό σύστημα έχει στηθεί πλέον. Που είναι ένα γνωσιοκεντρικό και εξασιακεντρικό σύστημα.

δηλαδή στην ουσία από το ενηπιαγωγείο μιας και συζητάμε για το ενηπιαγωγείο που προετοιμάζουν τα παιδιά της Πανελλήνιες. Γιατί αυτός είναι ο σκοπός όλου του εκπαιδευτικού συστήματος. Το πώς θα γεμίσουμε τα παιδιά με περισσότερη γνώση χωρίς να τους εξηγούμε ούτε πώς θα τη χρησιμοποιήσουν ούτε πού θα τη χρησιμοποιήσουν και θα πρέπει να περάσουμε σιγά σιγά σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που από την ερώτηση τι έμαθε το παιδί, να πάμε στο πώς το έμαθε, πώς ένιωσε όταν το έμαθε, πώς συνδέεται με τα υπόλοιπα παιδιά και με το όλο πλαίσιο μέσα στο σχολείο.

Και το τρίτο κομμάτι έχει να κάνει με το κομμάτι της σύγκρισης που λες, που για μένα η σύγκριση είναι ο δολοφόνος της αυτοεκτήμησης και της αυτοπεποίθησης. Όταν μπαίνουμε σε μια διαδικασία να συγκρίνουμε τα παιδιά μας με άλλα παιδιά, είτε με αδέλφια είτε με παιδιά του κοινωνικού μας κύκλου, Πραγματικά είναι ότι το πιο άδικο μπορούμε να κάνουμε Διαδή gestellt Το παιδί είναι μοναδικό, το κάθε παιδί αναπτύσσεται διαφορετικά και θα πρέπει να μπορούμε να δούμε και να εντοπίσουμε τα θετικά στοιχεία του παιδιού μας και να είμαστε πάρα πολύ περήφανοι γι' αυτά.

Και το ένα παιδάκι έχει μάθει τρεις γλώσσες, τέσσερις επειδή έχει μια έτσι πολύ καλή κλίση προς τις ξένες γλώσσες και το δικό μας παιδί δεν μπορεί να το μάθει. Δεν σημαίνει ότι το δικό μας παιδί δεν είναι εξίσου έξυπνο ή ότι δεν μπορεί να το καταφέρει σε έναν άλλον τομέα. Άρα λοιπόν αυτό που κάνουμε στην ουσία είναι να στείλουμε παγίδα στο ίδιο μας το παιδί έτσι ώστε στην ουσία να το αποδεικνύουμε καθημερινό ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει και δεν είναι έτσι Τι πιστεύεις ότι φταίει στο ελληνικό σύστημα εκπαίδευσης ή είναι αυτό που είπες είναι πιο γνωσιακό Γνωσιοκεντρικό Γνωσιοκεντρικό ναι Το ότι έχουμε εστιάσει, όπως σου είπα πάρα πολύ, στο να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά σαν άνθρωποι σκουβάδες που πρέπει να τους γεμίσουμε με πολλές πληροφορίες, πολλές γνώσεις.

Και στην ουσία καταλήγουμε όλοι να τελειώνει η τρίτη ηλικία και να μην έχουμε αντιληφθεί για ποιο λόγο τα κάναμε όλα αυτά. Για ποιο λόγο κάναμε ολοκληρώματα. Να τα ακούω συνέχεια από τα παιδιά. Γιατί μαθαίνω αρχαία. Δεν θα μιλήσω με κάποιον αρχαίο. δεν θα βρεθεί η περίκληση κάποιος άλλος να μιλήσω μαζί του. Τα παιδιά απλά πηγαίνουν στο σχολείο, παρακολουθούν κάτι, μαθαίνουν κάτι χωρίς να ξέρουν γιατί το μαθαίνουν.

Να μην μάθουν τα αρχαία δηλαδή. Προφανώς, δεν είπα για τα αρχαία, αλλά χρησιμοποίησα μια χαρακτηριστική ατάκα που την ακούω πάρα πολύ συχνά και στο γραφείο μου. Τα αρχαία πρέπει να τα μάθουμε προφανώς, πρέπει να μάθουν και τα ολοκληρώνονται προφανώς. ότι διδάσκεται ως ένα βαθμό είναι σημαντικά αλλά τα παιδιά δεν ξέρουν γιατί τα μαθαίνουν δεν ξέρουν πώς να τα χρησιμοποιήσουν και εκτός από το κομμάτι το να μάθουν τα αρχαία θα πρέπει να μάθουν όμως να έχουν και μια ενσυναίσθηση θα πρέπει να έχουν αναπτύξει κριτική σκέψη να μπορούν να συνεργαστούν με άλλους ανθρώπους γιατί φτάνουμε στην τρίτη λυκειό και απλά ξέρουμε δεν αισθανόμαστε δεν έχουμε αναπτύξει πράγματα πολύ σημαντικά και γι' αυτό λέω πάντα στους γονείς, ακόμα και στους συναδέλφους εκπαιδευτικούς, όταν γυρνά ένα παιδί από το σχολείο που το περιμένετε πίσω από την πόρτα να ρωτήσετε τι κάνατε σήμερα στο σχολείο, τι έχεις αύριο για διάβασμα, γιατί αυτές είναι οι δύο πιο συχνές ερωτήσεις που κάνουν οι γονείς,

ρωτήστε το παιδί πώς ένιωσε, τι αισθάνθηκε με αυτά που του είπε η δασκάλα του και ο δασκαλός του, πώς αισθάνθηκε που έπαιξε με τους μαθητές του ή που δεν έπαιξε με τους μαθητές του και τον αποκλείσανε Παίρνουν τι από το κομμάτι της επικοινωνίας Δεν θα κάνουν αυτό που θα τους πούμε Θα κάνουν αυτό που θα δουν Άρα λοιπόν θα πρέπει να είμαστε εμείς οι ίδιοι πρότυπα ενσυναίσθησης για τα παιδιά μας Και έτσι εννοείται ότι και στα σχολεία θα μειώνονται δεν θέλω να πω ότι θα εξαφανιστούν οι περιπτώσεις bullying Προφανώς, προφανώς τόσο και για τα παιδιά που είναι θήτες, θύματα, αλλά και για τους παρατηρητές.

Γιατί πολλές φορές στο σχολικό εκφοβισμό, στα περιστατικά σχολικό εκφοβισμό δεν εστιάζουμε στους παρατηρητές που είναι τα παιδιά που δεν παίρνουν καμία θέση. Είναι εκεί, βλέπουν και δεν παρεμβαίνουν και αυτά τα παιδιά θέλουν υποστήριξη. Όπως υποστήριξη θέλει και ο θήτης. Τα παιδιά τα οποία ασκούν bullying το κάνουν επειδή κάτι τους συμβαίνει, φωνάζουν.

Φυσικά. εκείνη τη στιγμή, θα πρέπει να σκύψουμε και πάνω από αυτά τα παιδιά. Δεν φτάνει να τα τιμωρήσουμε και να πούμε ωραία, πήρες την αποβολή σου, να φωνάξουμε τους γονείς, να σακωθούμε μαζί τους. Θέλουν αγκάλιασμα όλα τα παιδιά, να καταλάβουμε γιατί έχει συμβεί όλο αυτό, να δούμε την αιτία για να τη λύσουμε. Όσο δεν λύνουμε τις αιτίες και απλά τα βάζουμε όλα κάτω από το χαλί, θα εμφανιστούν πάλι μπροστά μας.

Πράγμα που σε γενικές γραμμές στην Ελλάδα το εκπαιδευτικό σύστημα δεν το υποστηρίζει 100% Δεν το υποστηρίζει 100% γιατί ας πούμε πόσα σχολεία έχουν σχολικούς ψυχολόγους και δεν μιλάγεται ιδιωτικά Δεν ξέρω, θα μου πεις εσύ Θα σου πω μπορεί και κανένα Αλήθεια, στα δημόσια σχολεία δεν υπάρχει ψυχολόγος Δεν μιλάμε, μόνο τα ειδικά σχολεία έχουν ψυχολόγους και σε κάποια σχολεία πλέον σιγά σιγά έχουν αρχίσει να μπαίνουν οι σχολικοί ψυχολόγοι.

Είναι κάτι πάρα πολύ τελευταίο για το ελληνικό δημόσιο σχολείο. Υπάρχουν προφανώς οι ΕΔΕΗ που είναι μια επιτροπή που κάνει επισκέψεις στα σχολεία και μέσα εκεί υπάρχει κοινωνικοί λειτουργός και σχολικός ψυχολόγος αλλά προφανώς έχουμε την ανάγκη να υπάρχει μόνιμα σχολικός ψυχολόγος μέσα στα σχολεία και έχουμε και την ανάγκη οι εκπαιδευτικοί να έχουν την ανάλογη εκπαίδευση και υποστήριξη.

Γιατί το ότι κάποιος τελειώνει εκπαιδευτικός δεν σημαίνει ότι έχει και τη γνώση πάνω στο κομμάτι το πώς να διαχειριστεί κρίσεις, διάφορες ακραίες καταστάσεις, συμπεριφορές παιδιών ή και δυσκολίες παιδιών. θέλουν εκπαίδευση συνάδελφοι θέλουν εκπαίδευση, θέλουν υποστήριξη από το Υπουργείο και όχι το πως ο καθένας αν θέλει να παρακολουθήσει κάποια σεμινάρια αν έχει ενδιαφέρον παραπάνω ή όχι όλο αυτό θα πρέπει να έρθει οργανωμένο από την κοινωνία μας θα πρέπει δηλαδή να αλλάξει λίγο το σχολείο και να είναι ένας χώρος που τα παιδιά να θέλουν να πάνε Ακριβώς. Αυτό είναι το σημαντικότερο Η μεγαλύτερη αλλαγή που θα μπορούσαμε να κάνουμε ως εκπαιδευτικό σύστημα είναι να μην βλέπουν τα παιδιά το σχολείο ως κάτι το οποίο δεν θέλουν να πάνε.

Είμαστε τώρα στην αρχή της ενέργειας σχολικής χρονιάς και μόλις είχαμε ξεκινήσει με τα παιδιά στο γραφείο μου λέγανε όλοι δεν θέλουν να πάω σχολείο. Δεν θέλουν να ξεκινήσει το σχολείο γιατί εγώ ξεκινώ αρχές Επιτευριού το γραφείο Οπότε είχα και 10 μέρες να τους βλέπω για να τους προετοιμάσω για την έναρξη Και μου λέγανε όλοι δεν θέλουν να πάω Γιατί δεν θέλουν να πάνε τα παιδάκια στο σχολείο Γιατί το σχολείο είναι έτσι δομημένο που ας πούμε ότι δεν είναι και τόσο φιλικό προς τα παιδιά Θα πρέπει να κάθονται συνέχεια κίνητα, μιλάω για το δημοτικό έτσι προφανώς και για γυμνάσιο και ηλίκιο θα πρέπει να κάθονται 45 λεπτά και υπάρχουν και διπλές ώρες το γλώσσα γλώσσα που βλέπουμε πολλές φορές στο πρόγραμμα στην έναρξη της ημέρας που είναι 2-45 λεπτά που πρέπει να κάθονται τα παιδιά εκείνητα να μαθαίνουν απλώς πράγματα λείπει το παιχνίδι, το ελεύθερο, το δομημένο λείπουν πράγματα στο διάλειμμα που θα μπορούσαν να κάνουν οι συνάδελφοι με τα παιδιά, άρα λοιπόν είναι ένας χώρος

που τα παιδιά απλώς περιμένουν το διάλειμμα να βγουν να παίξουν με τους φίλους τους δεν είναι ένας χώρος που το παιδί μπορεί να αναπτύξει τις δυνατότητες του, τα ταλέντα του να μπορέσει να εκφραστεί μέσα στο σχολείο να εκφράσει το συνέστημά του Είμαστε τόσο χάλια ρε βέβαιη μου Δεν είμαστε τόσο χάλια όσο πιστεύουμε πάρα πολύ γιατί ακούω πάρα πολλές φορές ότι επειδή εγώ συνεργάζομαι και με πολλά σχολεία του εξωτερικού να ξέρεις ότι είμαστε σε ένα καλό επίπεδο τα σχολεία μας.

Γιατί έτσι όπως το περιγράφεις, ξέρεις λίγο... Θα πρέπει να περιγράψουμε τα ερνητικά, τα οποία θα πρέπει να αλλάξουν κιόλας. Σίγουρα, ναι, γι' αυτό είμαστε εδώ, να το συζητήσουμε. Προφανώς, τα θετικά είναι αρκετά. Ακόμη και είμαστε από τα λίγα εκπαιδευτικά συστήματα που οι εκπαιδευτικοί πλέον στα σχολεία έχουν τουλάχιστον μετεπτυχιακό.

Δηλαδή δεν υπάρχει εκπαιδευτικός πλέον χωρίς μεταπτυχιακό στα σχολεία Βλέπουμε ότι έχει ανέβει πάρα πολύ το επίπεδο γνώσης των συναδέλφων Προφανώς έχουν καταλάβει αρκετά πράγματα και έχουν εκπαιδευτεί και σε κομμάτια ειδικής αγωγής Και σε κομμάτια σχολικής ψυχολογίας Έχει αλλάξει το σύστημά μας Δεν έχει πάει εκεί όμως που θα έπρεπε να είναι Και για να πάει εκεί που θα έπρεπε να είναι θα πρέπει να τονίζουμε λίγο τα αρνητικά του για να αλλάξουν Στο εξωτερικό επίσης δεν είναι τα πράγματα που έχουμε στο μυαλό μας τόσο ιδανικά, πέραν από κάποιες χώρες σκανδιναβικές ίσως.

Στους παιδικούς σταθμούς, στα προνήπια και τα νήπια, βλέπω έτσι μία τάση να υιοθετήσουν την φιλοσοφία της σκανδιναβική. Δεν ξέρω πόσο έτοιμοι είμαστε ως γονείς να δεχτούμε όλο αυτό το σύστημα, αλλά καλό θα είναι να υιοθετήσουμε κάποια κομμάτια του. Κάποια κομμάτια ναι. Είμαστε σε καλό δρόμο, αλλά έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας.

Εύχομαι, μέχρι να πάει το παιδάκι μου στο σχολείο, όχι εντάξει, πλάκα κάνω, εύχομαι πραγματικά να γίνουν σοβαρές αλλαγές και έτσι να είμαστε χαρούμενοι και εμείς οι γονείς και τα παιδάκια να είναι χαρούμενοι να πάνε ευχάριστα στο σχολείο. Ούτε εμένα μου άρεσε να πάω στο σχολείο, να σου πω αλήθεια, αν το θυμάμαι καλά. Νομίζω ότι κανένας μας δεν θα θέλει να ξαναπάει στο σχολείο όχι για το κομμάτι με τις παρέες μας, με τους φίλους μας και όλα αυτά τα ωραία που έχουμε έτσι ως ανάμνηση αλλά να ξαναμπούμε πάλι στη δικασία των πανελληνίων και του εκπαιδευτικού συστήματος νομίζω ότι δεν θα θέλε κανένας μας αλλά θεωρώ ότι η αλλαγή θα γίνει και είμαι έτσι αισιόδοξος γιατί βλέπω τους νέους συναδέλφους και επειδή δεν βλέπουν να γίνεται από πάνω προς τα κάτω η αλλαγή, θεωρώ ότι θα γίνει από κάτω προς τα πάνω.

Βλέπω πολύ νέους συναδέλφους, βλέπω συναδέλφους με πάρα πολύ όρεξη, οπότε θεωρώ ότι κάποια στιγμή όλο αυτό θα φύγει και προς τα πάνω και θα αναγκαστεί να αλλάξει όλο το εκπαιδευτικό σύστημα. Μακάρι. Τώρα για τη σχολική ετοιμότητα. Λέμε συνέχεια στους γονείς το τι πρέπει να κάνουν, πώς πρέπει να συμπεριφέρονται, το πώς πρέπει να υποστηρίζουν ένα παιδάκι για να πάει πρώτη φορά στο σχολείο.

Τι δεν πρέπει να κάνει ένας γονιός έτσι ώστε το παιδάκι να ενταχθεί στο σχολείο με αυτοπεποίθηση. Δεν θα πρέπει να παρεμβαίνει μόνιμα να κάνει πράγματα τα οποία το παιδί μπορεί να κάνει μόνο του. Να το ντύσει, να το κάνει μπάνια. Δηλαδή όταν το παιδί προσπαθεί και θέλει να το κάνει μόνο του, γιατί βλέπω πάρα πολλούς γονείς, να σου κουμπώ στο μπουφάν, να σου δώσω το παγούρι σου.

Προσπαθούν να κάνουν πράγματα πριν κάνουν τα ζητήσεις το παιδί. Για να αυτονομηθεί ένα παιδί και να αποκτήσει αυτοπεποίθηση, θα πρέπει να το αφήσουν να δοκιμάσει. Θα πρέπει να το αφήσουν να δοκιμάσει, να εκτεθεί και να μάθει μέσα από το πειραματισμό. Δεν θα πρέπει να το συγκρίνουν, όπως είπαμε αρκετές φορές μέσα στη συζήτησή μας.

και γενικώς αυτό που θα έλεγα είναι ότι θα πρέπει να δώσουν και να μετατρέψουν το σπίτι τους σε έναν χώρο όπου το παιδί θα νιώθει ότι το αγκαλιάζουν, δεν το συγκρίνουν, το αποδέχονται και ότι το λάθος και οποιαδήποτε διαφορετικότητά του είναι αποδεκτή και δεν κρίνεται η αγάπη των γονιών και η αποδοχή τους από οποιαδήποτε κατάκτησή του, από οποιοδήποτε βαθμό.

Ένα παιδάκι που το πρωί, πάντα μιλάμε για τα παιδιά που πάνε στο δημοτικό τώρα έτσι, κλαίει δεν θέλει με τίποτα να πάει στο σχολείο. Τι κάνουμε εμείς? Καταρχάς αυτή τη συμπεριφορά την περιμένουμε σε μικρότερα παιδιά, δηλαδή σε παιδιά παιδικού σταθμού ή προνοιπείου που είναι η πρώτη φορά που αποχωρίζονται τους γονείς τους και εκεί βλέπουμε το άγχος αποχωρισμού.

Όταν αυτό το βλέπουμε σε ένα παιδί Γιατί ένα παιδί αρνείται Να πάει στο δημοτικό σχολείο Γιατί δεν είναι τόσο αποχωρισμός Στον γονέιο nutrition Στο δημοτικό Κάτι άλλο συμβαίνει Είναι το άνοχος επι είδωσης Μπορεί να είχαν δημιουργήσει Έatte Quarter λαμβάνεται ότι δεν μπορεί να συμβαδίσει με τα υπόλοιπα παιδιά και δεν έχουν διαγνωστεί ακόμα, θα πρέπει να δούμε την αιτία για να μπορέσουμε να υποστηρίξουμε ουσιαστικά το παιδί.

Το κλειδί σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η άψογη συνεργασία της οικογένειας με το σχολείο. Θα πρέπει οι γονείς δηλαδή να εμπιστευτούν τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς, να τους ενημερώσουν, έτσι ώστε να μπορέσουν να δούμε πώς μπορούν να το διαχειριστούν. Σε μικρότερα παιδιά που το παρατηρούμε αυτά στον παιδικό σταθμό και στο νηπιαγωγείο Αυτό που λέω στους γονείς είναι ένα σύντομος χειρατισμός, ένα γλυκό φιλί και φεύγω από το σχολείο Και το αφήνω το παιδί στους συναδέλφους που ξέρουν τη δουλειά τους και ξέρουν τι πρέπει να κάνουν Γιατί οι περισσότεροι γονείς κλαίνε κι αυτοί Μένουν έξω από το σχολείο και παρακολουθούν να δουν από το παράθυρο τι γίνεται αν το παιδί συνεχίζει να κλαίει Οπότε διαβεβαιώνουμε το παιδί ότι θα επιστρέψουμε να το πάρουμε.

Είμαστε πραγματικά στην ώρα μας χωρίς δευτερόλεπτο καθυστέρηση, κυρίως τις πρώτες μέρες, για να νιώσει το παιδί την ασφάλεια ότι όντως του είπαμε ότι θα πάμε να το πάρουμε την τάδε ώρα και πήγαμε να το πάρουμε. Άρα λοιπόν θέλει λίγο μια ψυχραιμία και κυρίως οι γονείς να διαχειριστούν το δικό τους συνέστημα. συνέστημα, το παιδί θα προσαρμοστεί.

Τα παιδιά είναι πιο ευπροσάρμοστα από τους ενήλικες. Το COVID μας το απέδειξε. Πόσο γρήγορα προσαρμόστηκαν τα παιδιά και πόσο δυσκολευτήκαμε οι υπόλοιποι. Ένα παιδάκι που μπορεί να δυσκολευτεί λίγο να προσαρμοστεί και στο σχολείο, πολλές φορές του βάζουμε και ταμπέλες και ίσως οι ταμπέλες που βάζουμε ή βάζουνε, δεν είναι από τα παιδάκια.

Είναι από τους γονείς. Ναι, δεν ξέρω. Για τους εκπαιδευτικούς. Ναι. Ταξί, η ταμπέλα πάντα μας δυσκολεύει όταν αφήνουμε την οποιαδήποτε δυσκολία ή την οποιαδήποτε διαφορετικότητα του παιδιού να χαρακτηρίζει όλο το παιδί. Γιατί πόσο καλά καταλαβαίνει ένα παιδάκι έξι ετών ότι ο συμμαθητής του δεν ξέρει να διαβάζει τόσο καλά.

Επίσης μπορεί να το εντοπίσει σχετικά εύκολα. Δηλαδή και κυρίως από τις παρατηρήσεις που μπορεί να γίνουν μέσα στην τάξη από τη δασκάλα Δηλαδή αν ας πάρουμε το δικό μου όνομα ότι με το παιδί που δυσκολεύεται Το άντεφ ότι πάλι τελευταίος τελείωσε στην άσκηση Τι γράμματα είναι αυτά, πώς διαβάζεις έτσι Όταν γίνονται τέτοιοι χαρακτηρισμοί μέσα σε μια σχολική τάξη Θα πει και θα το υιοθετήσουν γιατί λέγει αν το λέει η δασκάλα μπορούμε να το πούμε και εμείς Γιατί ο δάσκαλος κάποια στιγμή ξεπερνάει και το γονέα στα μάτια των παιδιών.

Γυρίζει το παιδί να διαβάσει το σπίτι και του λέει μαμά δεν το κάνεις σωστά και της λέει έτσι μας είπε η δασκάλα. Δηλαδή υπερβαίνει και τη γνώμη του γονέα ο δάσκαλος κάποια στιγμή, είναι τόσο σημαντικός για το παιδί. Οπότε λοιπόν θα πρέπει να προσέξουμε τι φράσεις, τι λόγια χρησιμοποιούμε γιατί έχουν τεράστια δύναμη τα λόγια μας.

Εγώ θυμάμαι ακόμα στο πανεπιστήμιο πρώτο έτος που είχε έρθει μία καθηγήτρια και μας λέει θα σχοληθείτε με παιδιά. Στην καριέρα σας θα δείτε χίλια, δύο χιλιάδες παιδιά. Θα έχετε την ευκαιρία να δημιουργήσετε χίλιους, δύο χιλιάδες εξαιρετικούς ενήλικες ή χίλιους, δύο χιλιάδες εγκληματίες. Εσείς αποφασίσετε στην καριέρα σας τι θέλετε να κάνετε.

Και το θυμάμαι ακόμα την φράση που λέω, ναι, έχει δίκιο. Και έχει δίκιο και ότι τελικά έχουμε παραπάνω δύναμη, πώς συνομίζουμε στα χέρια μας εκπαιδευτική, θα πρέπει να το καταλάβουμε και να τη χρησιμοποιήσουμε για καλό σκοπό. Άρα για την ομαλή ένταξη των παιδιών στο σχολείο, δεν ευθύνονται μόνο οι γονείς, ευθύνονται και οι εκπαιδευτικοί, ευθύνονται, είναι πολλοί οι παράγοντες.

Είναι πολλοί οι παράγοντες. προφανώς και η ίδια η δυσυγκρασία του παιδιού αλλά και ο ρόλος των γονέων και ο ρόλος των συναδέλφων εκπαιδευτικών είναι καθοριστική σημασία για το παιδί. Το παιδί θα πρέπει, αυτό που λέω πάντα στους συναδέλφους είναι ότι και για τα παιδιά τα οποία έχουν δυσκολίες ότι κατανοώ ότι κάποιοι συνάδελφοι μπορούν να μην ξέρουν πώς να διαχειριστούν ένα παιδί με ΔΕΠΕ ένα παιδί που βρίσκεται στο φάσμο ταυτισμού, ένα παιδί με δυσλεξία Το κατανοώ, το σέβομαι και αυτό που τους λένε ότι αν δεν μπορείτε να το βοηθήσετε μην κάνετε χειρότερη την κατάσταση.

Να φεύγει το παιδί από το σχολείο χαρούμενο. Να νιώθει ότι είναι σε ένα περιβάλλον το οποίο είναι ασφαλές και μπορεί να εκτεθεί. Αν δεν υπάρχει συναισθηματική ασφάλεια δεν μπορεί να υπάρχει μάθηση. Αν το παιδί δεν νιώθει ότι είναι σε ένα χώρο που το αγαπάνε, το αποδέχονται, το σέβονται και το λάθος επιτρέπεται δεν μπορεί να μάθει.

Πώς μπορούμε εμείς οι γονείς να κατανοήσουμε πότε ο εκπαιδευτικός έχει δίκιο σε κάτι και πρέπει να τον ακούσουμε και πότε όχι. Δεν ξέρω αν η ερώτησή μου την θέτω σωστά Αλλά καμιά φορά εμείς οι γονείς έχουμε τη τάση Να πιστεύουμε πάρα πολύ το παιδί μας Να μην δίνουμε χώρο σε τίποτα άλλο Να μην θέλουμε να ακούσουμε κάτι αρνητικό για το παιδάκι μας Και με την πρώτη θα πάμε να κάνουμε επίθεση στον εκπαιδευτικό Φέδισε ένα πάρα πολύ μεγάλο θέμα προς συζήτηση για το γεγονός ότι δεν μπλέκονται πάρα πολλοί παράγοντες για το πώς φτάνουμε οι γονείς να επιτίθονται στους εκπαιδευτικούς ή οι εκπαιδευτικοί να λένε κάτι με έναν λάθος τρόπο στο γονέα και εκεί να γίνεται όλη η παρεξήγηση.

Καταρχάς να πούμε ότι υπάρχουν πάρα πολλές κοινωνιολογικές έρευνες που δείχνουν ότι στην Ελλάδα μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σαν πρόεδρος του εαυτού μας Άρα λοιπόν θέλουμε να έχουμε το τέλειο παιδί που να μην δυσκολεύεται πουθενά να τα καταφέρνεις όλα υπέροχα και εκεί αρχίζουν οι δυσκολίες όταν μας λένε ότι αυτό το τέλειο παιδί που έχουμε στο μυαλό μας πλάσει να μην ισχύει Από την άλλη πλευρά έχει να κάνει και με το κομμάτι των εκπαιδευτικών. Οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί που βρίσκονται στη γενική εκπαίδευση αυτή τη στιγμή στα δημοτικά σχολεία και στην υπηγωγία οι περισσότεροι δεν έχουν κάνει εκπαίδευση της συμβουλευτικής γονέων. Άρα μπορούν να πούν κάτι στο γονέα το οποίο όντως δεν ισχύει και να είναι μια δική τους ένδειξη ότι κάτι έχουν εντοπίσει σε ένα παιδάκι και να πούν σε ένα γονέα ότι το παιδί σου μάλλον έχει δυσλεξία Μάλλον έχει δέπει Δεν είναι εκεί για να κάνει Μάλλον Δεν χρησιμοποιούμε ορολογία όταν μιλάμε στους γονείς Κάνουμε μια περιγραφή Ότι το βλέπω ότι δυσκολεύεται στην ανάγνωση

Ότι δεν τα καταφέρνει, ότι δεν κατανοεί αυτό που διάβαζε Την περιγράφω όλη τη δυσλεξία Αλλά δεν λέω ποτέ τον όρο γιατί Για το γεγονός ότι δεν έχω κάνει διάγνωση Μπορεί και να μην ισχύει κάτι τέτοιο Και να είναι μια συναισθηματικού τύπου δυσκολία στο παιδί Άρα εκεί ο γονέας τι θα κάνει θα βγάλει άμυνες Άρα λοιπόν θέλει Εκπαίδευση στους συναδέλφους Για το πως κάνω να κοίνω σε έναν γονέα Αλλά και οι γονείς να έχουν στο μυαλό τους Ότι το τέλειο παιδί Που έχουν στο μυαλό τους δεν υπάρχει Και θα πω ότι δεν πρέπει να υπάρχει Το τέλειο παιδί, δεν υπάρχει τέλειο παιδί Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς Όλοι προσπαθούμε για το καλύτερο αυτό το πράγμα με την θνε Что MOD Kamera πρέπει να το αποβάλουμε από το μυαλό μας και τότε θα δούμε ξεκάθαρα το παιδί μας και θα το αποδεχτούμε και θα το αγαπήσουμε.

Όσο μπαίνει στο μυαλό μας το τέλειο και το συγκρίνουμε και προσπαθούμε να το βάλουμε το παιδί μας σε κουτάκια, τόσο χάνουμε την ευκαιρία να δούμε την εξέλιξή του και να δούμε πραγματικά την προσωπικότητα και το ότι είναι αυτό το παιδί που έχω απέναντί μου. Ναι, ναι, ναι, ακριβώς. Και όχι με το παραμικρό, πώς να το πω, να τα έχουμε να τα βλέπουμε όλα να έχουμε υπόψη όλα αυτά που συμβαίνουν αλλά να μην αντιδράμε ξέρεις κάτι αυτή για να δώσουμε λίγο χρόνο και χώρο για να κατανοήσουμε καλύτερα το τι ακριβώς συμβαίνει Η αντίδραση των γονέων μπορεί να δηλώνει και έναν πανικό όταν σε καλούν και σου λένε το παιδί σε ακόμα και μερό τρόπο ότι αντιμετωπίζει κάποια δυσκολία βλέπουμε ότι δυσκολεύονται να το διαχειριστούν Παθαίνουν ένα πανικό, προσπαθούν να καταλάβουν τι γίνεται, τι συμβαίνει, αν ισχύει ή δεν ισχύει, ψάχνουν να βρουν ειδικούς για το παιδί Οπότε και από την άλλη πλευρά και οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να ξέρουν ότι απέναντί τους εκείνη την ώρα έχουν έναν άνθρωπο ο οποίος βρίσκεται σε πανικό

Θέλει και αυτός να τον πλαισιώσουμε σωστά, να τον αγκαλιάσουμε και να του λύσουμε τις απορίες του Δηλαδή δεν είναι μια στιγμή που του λέω κάτι, μια αναγγελία για τη δυσκολία του παιδιού του και μετά εγώ φεύγω, μπαίνω στην τάξη και αφήνω το γονέα βοήθητο μόνο του χωρίς να ξέρει προς τα που να κινηθεί. Θα πρέπει να γίνει με το σωστό τρόπο.

Αν γίνει με το σωστό τρόπο και από τις δύο πλευρές να ξέρεις 100% ότι δεν θα έχουμε τόσο έντονες και ακραίες συμπεριφορές ούτε από την πλευρά των γονέων ούτε από την πλευρά των εκπαιδευτικών. Πόσο σημαντικό είναι για τα παιδάκια που πάνε πρώτη φορά στο Λίο να κάνουν φίλους εκεί Είναι εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι το κοινωνικό Για το γεγονός ότι όταν έχουμε φίλους νιώθουμε μια άλλη ασφάλεια Έχουμε κάποια σημεία να φοράς μέσα στο σχολικό πλαίσιο Το πρωί θα ψάξω να βρω το φίλο μου για να μιλήσω, να τον βρω στο διάλειμμα Το νόνινται η αυτοπεποίθηση των παιδιών, η αυτοεικόνα τους Άρα είναι εξαιρετικά σημαντικό να έχουμε βοηθήσει το παιδί μας να έχει αναπτύξει δεξιότητες που θα το βοηθήσουν να δημιουργήσει φιλίες.

Τι λέμε στο παιδάκι μας για να δημιουργήσει φιλίες. Δεν μπορούμε να του δώσουμε μία οδηγία για να μπορέσει να πάει να το κάνει. Έχουμε χτίσει μέχρι να μπει το παιδί στο δημοτικό σχολείο τις συνθήκες όπου το παιδί θα έχει εκτεθεί κοινωνικά. ένα παιδί το οποίο δεν βγαίνει, δεν πάει σε παιδική χαρά ή δεν το αφήνουν να παίξει με άλλα παιδιά ή οτιδήποτε είναι λίγο παράλογο.

Υπάρχουν πολλοί σπουδές που δεν αφήνουν τα παιδιά να παίξουν με άλλα παιδιά. Είναι πάρα πολλοί γονείς οι οποίοι φοβούνται μην παίξει το παιδί από τις κούνες, μην χτυπήσει ή οτιδήποτε οπότε δεν το πάνε τόσο συχνά όσο θα έπρεπε ή στα πάρκα για να συναντηθούν με άλλα παιδιά. έτσι λοιπόν ή λόγω του χρόνου τους πολλές φορές λόγω της δουλειάς τους δεν προλαβαίνουν οπότε είναι λίγο παράλογο να πετύσουμε από ένα παιδί το οποίο δεν έχει εκτεθεί κοινωνικά στο δημοτικό ξαφνικά να είναι το πιο κοινωνικό παιδί θα πρέπει και οι ίδιοι και εμείς ως ίδιες συγκρασίες να καλούμε φίλους στο σπίτι να κανονίζουμε play dates στο σπίτι για τα παιδιά με αποφιλικά ζευγάρια έτσι ώστε να έρθουν με τα παιδάκια τους να παίξουν, να αναπτύξουν όπως είπαμε τις δεξιότητες που είναι απαραίτητες και γενικώς θα πρέπει το παιδί να το εκθέσουμε κοινωνικά για να αναπτύξει φιλίες.

Δεν μπορούμε να του πούμε, ωραία, αύριο θα πας στο σχολείο και θα κάνεις φίλους. Αλλά μπορούμε να συζητάμε με το παιδί μας τι σημαίνει φιλία, πώς παίζω δίκαια, το κομμάτι της ενσυναίσθησης που είπαμε πριν, ότι δεν αδικούμε τους φίλους μας και μπορούμε λίγο να του καλλιεργήσουμε και να του εμφυσίσουμε την έννοια της φιλίας ως αρετή στην προσχολική ηλικία έτσι ώστε φτάνοντας στο δημοτικό σχολείο να ξέρει ότι είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό.

Κοινωνική έκθεση δηλαδή. Ναι, ακριβώς. Κάποιους γονείς τους δυσκολεύει, οι οποίοι δεν είναι ιδιαίτερους κοινωνικοί οι ίδιοι και θέλουν λίγο να απομονώνουν. Δεν λένε τώρα ποιος πάει στο πάρκο, ποιος πιάνει κουβέντε με την τάδη μαμά, πώς να συζητήσουμε, τι να μιλήσουμε. Οπότε θα πρέπει όμως να κάνουμε μια προσπάθεια να εκθέσουν κοινωνικά το παιδί τους.

Και τέλος θέλω να σε ρωτήσω τι συμβουλές θα έδινες. Εντάξει έχεις πει δύο-τρία πράγματα που είναι πάρα πολύ βασικά. Μήπως κάτι που δεν έχεις αναφέρει προηγουμένως. Θα σου πω τρία πράγματα τα οποία λίγο πολύ τα είπαμε στη συζήτησή μας, αλλά είναι σημαντικό να ακουστούν ξανά στο κλείσιμο της κουβέντας μας. Πρώτον, αφήνω χρόνο για ελεύθερο παιχνίδι.

Δεύτερον, δεν συγκρίνω το παιδί μου με άλλα παιδιά. Και τρίτον, αποδέχομαι το παιδί μου ανεφόρων. Είναι τα τρία βασικά που οφείλουμε ως γονείς να προσφέρουμε στο παιδί μας από την προσχολική ακόμα ηλικία και τα οποία θα το βοηθήσουν σημαντικά σε όλη την ακαδημαϊκή του πορεία, όχι μόνο στον υπηρεγωγείο και στο δημοτικό.

Ευχαριστώ πάρα πολύ Φώτη για αυτή την όμορφη συζήτηση. Ελπίζω όλα τα παιδάκια πραγματικά να πάνε σχολείο έτσι με πάθος. Μακάρι. Δεν ξέρω αν χρησιμοποιείτε καθόλου τη λέξη πάθος για το σχολείο. Προφανώς, προφανώς. Ό,τι γίνεται με πάθος γίνεται ωραία. Να σας ευχαριστήσω και εγώ με τη σειρά μου για την πρόσκληση. Για άλλη μια φορά Το οποίο ήταν πολύ μεγάλη μου η χαρά Που κάθεστε εδώ λίγο Και τα συζητήσαμε Και τα είπαμε Πάντοτε είναι ενδιαφέρους Οι συζητήσεις μαζί σου Εγώ θα πω Μαζί σου είναι ενδιαφέρους Οι συζητήσεις Γιατί εσύ μας τα λες Εγώ απλά κάνω κάποιες ερωτήσεις Και εσύ μας τα λες Δεν ξέρω Ο LIN是什麼 Οι εγγραφήσεις είναι χρήσιμες.

Χαίρομαι, χαίρομαι και το ελπίζω. Εγώ αυτό που θα πω είναι ότι ελπίζω όλα τα παιδιά να φτάσουν στο δημοτικό σχολείο ευτυχισμένα. Κρατάμε κάτι πάρα πολύ σημαντικό από αυτή τη συζήτηση, ότι ένα παιδί για να πάει στο σχολείο, στο δημοτικό, δεν χρειάζεται, δεν είναι απαραίτητα να ξέρει να γράφει, να διαβάζει, να ζωγραφίζει, να κάνει χρήση AI.

Νομίζω ότι χρήση AI θα καταφέρουν να κάνουν τα παιδιά, έτσι όπως εξελίσσεται ο συγκεκριμένος τομέας πριν φτάσουμε στο δημοτικό σχολείο αλλά είναι μια άλλη κουβέντα, μια άλλη συζήτηση ισχύει αυτό που είπαμε στην κουβέντα μας, ότι η σχολική ετοιμότητα δεν σημαίνει ότι ξέρω τα πάντα δεν χρειάζεται να ξέρω τα πάντα Η σχολική ετοιμότητα σημαίνει θέλω να μάθω τα πάντα Ακριβώς αυτό Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Φώτη Και εγώ σε ευχαριστώ πολύ Νταϊάννα Σε περιμένω σε ένα επόμενο επεισόδιο.

Με πολύ μεγάλη ευχαριστώ.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00