Skip to content
PodBase
Νέες θεσμικές διαστάσεις του σκανδάλου των παρακολουθήσεων

Νέες θεσμικές διαστάσεις του σκανδάλου των παρακολουθήσεων

Συναντήσεις στο Σύνταγμα
Σεπτέμβριος 30, 2026 00:39:57 Σεζόν 1 Επεισόδιο 32
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Ο Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου Ξενοφών Κοντιάδης και ο δικηγόρος θυμάτων τηλεφωνικών υποκλοπών Ζαχαρίας Κεσσές συζητάνε για τα σοβαρά κενά στη δικαστική διερεύνηση του σκανδάλου, τη λειτουργία της ΕΥΠ ως κράτους εν κράτει και τα επόμενα βήματα στο Συμβούλιο της Επικρατείας και το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Συναντήση στο Σύνταγμα, 32η συνάντηση και σήμερα έχουμε την χαρά να συζητάμε στο Ίδρυμα Θεομιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου με τον Ζαχαρία Κεσέ, δικηγόρο, εδώ και λίγες μέρες μέλος της Επιτροπής Παρακολούθησης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Δικηγορικών Συλλόγων και βέβαια ένας άνθρωπος ο οποίος έχει πάρει πάνω του μία πάρα πολύ βαριά υπόθεση.

Χειρίζεται δηλαδή την υπόθεση των υποκλοπών, των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, αν θέλετε να το πούμε διαφορετικά, ό,τι έχει να κάνει με το Pegasus, με το Predator, με μία υπόθεση η οποία έχει συζητηθεί αυτές οι συναντήσεις στο Σύνταγμα και με τον πρώην Πρόεδρο της Ανεξάρτητης Αρχής για την Διασφάλιση των Απορρίτων των Επικοινωνιών αλλά και με τον Πρόεδρο της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, τους κυρίους Ράμω και Μενουδάκο.

Σήμερα όμως θα συζητήσουμε από μια άλλη οπτική, όχι από την οπτική της δίκησης και των συνταματικά κατοχευμένων αρχών αλλά από την οπτική ενός ανθρώπου ο οποίος προσπαθεί ενώπιον της δικαιοσύνης, ενώπιον και του μονομελούς πλημμυνιδικίου που καταδίκασε σε βαρύτατες ποινές τους ιδιώτες για την υπόθεση του Predator, μια υπόθεση η οποία κατά τη γνώμη μου και όχι μόνο τη δική μου γνώμη αποτελεί ίσως το σοβαρότερο πλήγμα για το κράτος δικαίου την περίοδο της μεταπολίτευσης.

Μια υπόθεση η οποία είναι ακόμα ανοιχτή και έτσι αγαπητέ Ζαχαρία Κισε φαντάζομαι ότι όσα μπορούμε ακόμα να πούμε δεν είναι όλα όσα θα φτάσουν στο τέλος στη δημοσιότητα και ελπίζω να φτάσουν όλα. Ευχαριστώ για την πρόσκληση. Είναι γεγονός ότι η υπόθεση των υποκλοπών είναι ένα ζήτημα το οποίο δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας και ένα σκάνδαλο το οποίο έχει πλήξει το στενό πυρήνα των ατομικών δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου και με αυτή την προσέγγιση είναι γεγονός ότι όλα αυτά τα οποία έχουν παραχθεί από αυτή την υπόθεση και από την συγκάλυψη αυτής της υπόθεσης θα μας απασχολήσουν για πολύ καιρό ακόμη.

Εγώ απλά ήθελα να τονίσω ότι η υπόθεση αυτή που ξεκίνησε από το 2020-2021 έρχεται σε μια πάρα πολύ ιδιαίτερη περίοδο σε μια ρευστή περίοδο που οι φιλελεύθερες δημοκρατίες καλούνται να αποδείξουν ότι μπορούν να προστατεύσουν τα προσωπικά δεδομένα και την ιδιωτικότητα των πολιτών Δυστυχώς όμως η ελληνική πολιτεία έχει αποδείξει μέχρι στιγμής ότι όχι μόνο δεν μπορεί αλλά δεν θέλησε να παράσχει καμία προστασία στα προσωπικά δεδομένα, ούτε να προασπίσει το απολύτως απαροβίαστο δικαίωμα του απορρίτητων επικοινωνιών.

Όμως νομίζω ότι όσο προχωράει η διερεύνηση αυτής της υπόθεσης και έχουμε νέες πτυχές της να αποκαλύπτονται, υπάρχουν τρία βασικά σημεία τα οποία νομίζω ότι αφορούν τη θεσμική συζήτηση. Δεν θα μπω στα άλλα επίπεδα. Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ σε αυτές τις συναντήσεις το σημαίνει η θεσμική διάσταση του προβλήματος. Το ένα είναι με ποιο τρόπο λειτουργήσε και λειτουργεί η εισαγγελία σε αυτή την υπόθεση, ξεκινώντας από το περίφημο πόρισμα ζήση και προχωρώντας στη μία ανάσυρση του φακέλου από τους εισαγγελείς του Αριουπάγου, τον κύριο Τζαβέλα και εν συνεχεία πρόσφατα τον περασμένο μήνα τον κύριο Μπακέλα.

κατά πόσον λοιπόν ο τρόπος με τον οποίο έχει χειριστεί η ελληνική δικαιοσύνη τα θέματα αυτά είναι ο προσήκων. Αυτό είναι η μία διάσταση. Η δεύτερη διάσταση που νομίζω ότι θα έχει σημασία να συζητήσουμε είναι η διάσταση που αφορά τον τρόπο που λειτουργεί η ΕΥΠ. Έχει υποθεί, ομολόγω ότι είμαι ένας από αυτούς που το έχει υποστηρίξει και προφορικά και γραπτά, ότι η ΕΥΠ σε αυτή την υπόθεση έχει λειτουργήσει στην ουσία ως ένα βαθύ κράτος το οποίο με όσα έχουν γίνει τον περασμένο μήνα με την μηνυτήρια αναφορά που κατέθεσε ένα ανώτατο στέλεχος της ΕΥΠ για την δική του παρακολούθηση βλέπουμε να λαμβάνει πάρα πολύ σοβαρές διαστάσεις και από εκεί και πέρα βέβαια είναι μια σειρά από άλλα ζητήματα που επίσης αφορούν τους θεσμούς και τον κράτος δικαίου αλλά ας ξεκινήσουμε από αυτά τα δύο Ξεκινήσουμε από το πόρισμα ζήση. Θυμάμαι τον Αλβιζάτο να γράφει τότε όταν δημοσιοποιήθηκε το 24 αυτό το πόρισμα, το 24 να δεν κάνω λάθος, ότι πρόκειται για ένα όνειδος για το δημοκρατειό κράτος δικαίως στην Ελλάδα.

Και αναφέρω ειδικά τον Αλβιζάτο γιατί το είχαμε πει και άλλοι άνθρωποι, γιατί δεν είναι συνήθως τόσο οξύς στους χαρακτηρισμούς του. Είναι αλήθεια και παρότι προσπαθώ να είμαι πάρα πολύ μετριοπαθής στους χαρακτηρισμούς των δικαστικών διαδικασιών, έχω αναγκαστεί να τοποθετηθώ με πολύ μεγάλη ένταση σε όλο αυτό το οποίο έχουμε βιώσει.

Συνολικά θα πω ότι οι εισαγγελικές αρχές δεν έχουν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και αυτό είναι ένα μοτίβο το οποίο έχει ανακαλυφθεί και επαναληφθεί από την στιγμή που πήρε τη δικογραφία στα χέρια της ηττώτης εισαγγελέας του Ριουπάγου η κυρία Δηλήνη. τη χειρίστηκε μαζί με τον αντισυγγελέα τότε τον κύριο Ζήση και όπως εξελίχθηκε η υπόθεση στα χέρια του κυρίου Τζαβέλα και του κυρίου Μπακέλα.

Και το λέω διότι η εισαγγελία του Αριουπάγου δεν έχει κάνει αυτό το οποίο θα έπρεπε να κάνει που είναι η πλήρης διερεύνηση της υπόθεσης και η άσκηση των κατάλληλων πληνικών διόξεων. Και ανατρέχω στο 2010 που τότε, οφείλω να το πω, η Επιτροπή της Βενετίας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή η οποία ασχολείται για την πρόθεση της δημοκρατίας μέσω του δικαίου το Συμβουλευτικό Όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης είχε αναδείξει ότι ο πιο συνηθισμένος τρόπος πολιτικής παρέμβασης σε υποθέσεις διαφθοράς και ο πιο ύπουλος παράλληλα είναι η μία άσκηση ποινικών διώξεων.

Αυτό ακριβώς το μοτίβο βλέπουμε αυτή τη στιγμή είναι επαναλαμβάνεται στην Ελλάδα. Δεν ασκούνται ποινικές διώξεις για αδικήματα τα οποία είναι φανερά, είναι προφανή ότι έχουν τελεστεί. Είναι δεδομένο... Πολιτική παρέμβαση το χαρακτήρισε η Επιτροπή. Είναι ο πιο χαρακτηριστικός τρόπος πολιτικής παρέμβασης. Η μία άσκηση εισαγγελικών διώξεων, η μία άσκηση ποινικής δίωξης.

Το λέω για να το τονίσω. Ακριβώς. Μα είναι και η δικιά μου υπεποίθηση ότι η συγκάλυψη, την οποία εγώ χαρακτηρίζω ως συγκάλυψη αυτό που έχει γίνει μέχρι τώρα στο κομμάτι της διερεύνησης, έχει πολιτικά κίνητρα, έχει πολιτική αφιτηρία. Και πραγματικά πιστεύω ότι υπάρχει ένα κομμάτι ευθείας παρέμβασης στο δικαστικό σύστημα, ταυτόχρονα υπάρχει και ένα κομμάτι που έχει να κάνει με την οικειοθελή εκούσια συμμόρφωση στην εικαζόμενη βούληση της εκτελεστικής εξουσίας.

Και θα πρέπει να θυμόμαστε ότι όταν μιλάμε για ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, γενικότερα η ανεξαρτησία ουσιαστικά κρίνεται με βάση την ανεξαρτησία απέναντι στην εκτελεστική εξουσία. Είναι γεγονός ότι έχει προσπαθήσει πάρα πολύ η εισαγγελία του Αριουπάγου να μην φέρει σε δύσκολη θέση την εκτελεστική εξουσία. Η μη άσκηση διώξεων, η μη εξέταση ως υπόπτων προσώπων τα οποία καταμηνήθηκαν ευθέως ως έχοντας σημαντικό ρόλο στην υπόθεση όπως ο πρώην Γενικός Γραμματέας ή ο επικεφαλής της ΕΥΠ είναι πρακτικές οι οποίες αποδεικνύουν ότι εδώ πέρα δεν έχουν γίνει τυχαία κάποια πράγματα και οι παραλήψεις δεν οφείλονται σε κάποια τυχαιότητα.

Το πρώτο βήμα λοιπόν εδώ, θεσμικά σε αυτό το επίπεδο, είναι αυτό το πόρισμα το οποίο τελικά το επικαλούνται όλοι όσοι θέλουν να πούν ότι μα υπήρξε ένα πόρισμα το οποίο είπε ότι δεν υπάρχουν άλλες ευθύνες πέραν αυτών που αφορούν ιδιώτες και βέβαια οι ιδιώτες οδηγήθηκαν στο μονομελές πλημμυλειοδικείο. Πλημελιωδικείο. Πριν φτάσουμε όμως στο μονομελές πλημελιωδικείο θα ήθελα να μείνουμε λίγο στο επίπεδο των ανώτατων εισαγγελικών αρχών και να δούμε πώς δεν ανασύρεται αυτή η πρόταση.

Δεν ανασύρεται παρότι προκύπτουν ακριβώς αυτά τα νέα στοιχεία από το μονομελές πλημελιωδικείο, στο οποίο ήσουν ο συνήγορος των μηνυτών και όχι απλά δεν ανασύρεται, αλλά υπάρχει μια σειρά από ερωτηματικά εδώ. Πρώτο ερωτηματικό. Υπάρχει προηγούμενο να στέλνει το φάκελο για περαιτέρω διαρρέδνηση ένα δικαστήριο που έχει επιβάλει αυστηρότατες ποινές, ένα ποινικό δικαστήριο και να μην γίνεται στη συνέχεια μια ανάκριση και μια ανάσυρση αυτής της υπόθεσης σε τελική ανάλυση.

πρώτη ερώτηση. Δεύτερη ερώτηση είναι εννοητό ο εισαγγελέας ο οποίος αποφασίζει με διάταξή του να μην γίνει αυτή η ανάσυρση να είναι εμπλεκόμενος στην όλη υπόθεση διότι διετέλεσε ο ίδιος εισαγγελέας της ΑΕΠ και έβγαζε διατάξεις οι οποίες αφορούσαν την παρακολούθηση προσώπων που εμπλέκονται σε αυτή την υπόθεση. Και τρίτον πόσο διάτριτη είναι ενδεχομένως αυτή η αιτιολογία με την οποία ότι δεν χρειάζεται να υπάρξει περαιτέρω διερεύνηση αυτής της υπόθεσης.

Αυτά τα τεράιερωτηματα έχουν τεθεί στο δημόσιο διάλογο αμέσως μόλις δημοσιοποιήθηκε η διάταξη. Ακολούθησε όμως και άλλη διάταξη από τον νέο εισαγγελέα του Αριουπάγου πριν από ένα μήνα περίπου. Κύριο Μπακελά, ας τα πάρουμε με τη σειρά. Είναι γεγονός ότι αποτελεί ίσως τη μοναδική εξαίρεση το γεγονός ότι ενώ διαβιβάστηκε από το Μονομιλό Συμπληρωτική ολόκληρη δικογραφία και δεκάδες νέα αποδεικτικά στοιχεία που προσκομίστηκαν κατά την εκδίκαση από τον Οκτώβριο του 2000, από τον Σεπτέμβριο του 2025 έως και τις 26 Φλεβάριου του 1926 που εκδόθηκε η απόφαση παρότι λοιπόν διαβιβάστηκαν όλα αυτά στην εισαγγελία του Αριουπάγου η εισαγγελία του Αριουπάγου αποφάσισε να μην τα διερευνήσει να μην κάνει ούτε καν κάποια προκαταρτική έρευνα, να μην τα αξιολογήσει.

Και είναι πρωτοφανές γιατί θυμίζω ότι σε πολλοί απλές υποθέσεις που δικάζονται, παρά να τους χαρίστον μόνο με λες μια ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής που επικαλείται κάποιος ότι το αξιόγραφο είναι πλαστό και το δικαστήριο διαβιβάζει στην εισαγγελία για να διερευνηθεί, γίνεται μια προκαταρτική έρευνα, γίνονται αντίστοιχες δικαστικές έρευνες, οι διαδικασίες για να αποδειχτεί αν κάτι είναι αληθές ή ψευδές.

Εδώ πέρα το πρωτοφανές της υπόθεσης είναι ότι η εισαγγελία του Ρουπαγού, ο κύριος Τζαβέλας, αποφάσισε να μην κάνει κανέναν έλεγχο, καμία έρευνα, λέγοντας ότι όλα αυτά έχουν εκριθεί από το 2023, ακόμα και τα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία δεν τα έχει ο κύριος Ζης το 1923 και το 1924, αλλά προσκομίστηκαν το 1ο το 2026. Δεύτερον, με τα πρακτικά της δίκης.

Είναι αδιανόητα πράγματα, είναι εκοφαντική αυτή η παράληψη σε τέτοιο βαθμό που έφτασε μέχρι και το δικηγορικό σώμα, το δικηγορικό σύλλογο Αθηνών να ζητήσει την παρέτηση του κυρίου Τζαβέλα. Δεν έχει ξαναγίνει ποτέ αυτό το πράγμα και σίγουρα δεν ήταν δίκη εντυπωσιασμού. Ήταν μια εκοφαντική παράληψη, πράξη και παράληψη του κυρίου Τζαβέλα που νόθεψε όλη τη διαδικασία.

Δεύτερον, ήταν κάτι το οποίο δεν το περίμενε κανείς. ποιο ότι ο κύριος Τζαβέλας ενώ ήταν επικεφαλής της αγγελέας του Αριουπάγου θα χειριζόταν ο ίδιος τη δικογραφία θα χειριζόταν ο ίδιος τη δικογραφία όπως διαβάστηκε από το Μονομελές Ποινιοδικείο ποτέ ξανά η αγγελέας του Αριουπάγου ο επικεφαλής δεν είχε χειριστεί ποινική δικογραφία ούτε η κυρία Δηλήνη δεν είχε τολμήσει να το κάνει το έχει αναθέσει τον κύριο Ζήση Ο κύριος Τζαβέλας, ενώ ήταν επικεφαλής του Αριουπάγου, χειρίστηκε ο ίδιος δικογραφία.

Ο εισαγγελέας του Αριουπάγου δεν ανεβαίνει στην έδρα, δεν δικάζει. Δεν χειρίζεται πρωτογενώς δικογραφίες. Αναθέτει, εποπτεύει, γνωμοδοτεί. Να χειριστεί πρωτογενώς δικογραφία δεν έχει γίνει ποτέ. Πέρα από αυτό το γεγονός, γιατί κάποιος θα μπορούσε να πει, λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης, αποφάσισε ο επικεφαλής εγγελίου στο Ρουπάγου να χειριστεί την υπόθεση για να δώσει και τα μεγαλύτερα εγγυα επιστήμοσύνης.

Δεν έκανε όμως ούτε μια κλίση μάρτυρα. Αν έκανε, αν εξέταζε στο έναν μάρτυρα. Τρίτον, σημαντικότερον, ο κύριος Τζαβέλας, νομίζω ότι το ξέρει πολύ καλά και ο ίδιος, υπέπεσε στο λίσθημα της μη αυτοεξαίρεσης. διότι ενώ θα ήταν ελεγχόμενος επέλεξε να διατηρήσει το ρόλο του ελεγκτή και το λέω αυτό διότι ο κύριος Τζαβέλας το 2020 και το 2021 την επίδικη περίοδο ήταν ο επικεφαλής ήταν ο εισαγγελέας ο οποίος επόπτευε την ΑΕΠ ήταν ο θεσμικός παράγοντας που ήταν υπεύθυνος εγγυητικά όχι ήταν ο ίδιος ο εισαγγελέας που είχε μετά η Βλάχου τον διαδέχτηκε η κυρία Βλάχου Ήταν αυτό.

Είχε λοιπόν την ευθύνη της λειτουργίας της ΑΕΠ την ίδια περίοδο που η ΑΕΠ αποδεδειγμένα και το αποδείξαμε στο δικαστήριο, είχε δώσει προνομιακή πρόσβαση στους τέσσερις ιδιώτες που καταδικάστηκαν. Στην εταιρεία Intellexa. Ξέρετε, από τη μια στιγμή έχουμε τους τέσσερις ιδιώτες που καταδικάστηκαν επειδή παγίδευσαν την εισαγγελέα της ΑΕΠ, την κυρία Βλάχου που διαδέχει τον κύριο Τζαβέλα και απ' την άλλη έχουμε την ίδια την ΑΕΠ που φιλοξενεί στις απόρριτες εγκαταστάσεις οχήματα των κατηγορουμένων.

Υπάρχουν ψηφιακά έγχνη της συντελέξας σε απόρριτα έγγραφα της ΑΕΠ την ίδια περίοδο που υπηρετεί ο κύριος Τζαβέλας και έχει την ευθύνη. Εγώ δεν λέω ότι ήξερε, εγώ λέω ότι ο κύριος Τζαβέλλας είναι ελεγχόμενος είτε επειδή ήξερε είτε επειδή δεν έκανε σωστά τη δουλειά του και δεν μπόρεσε να ξέρει όσοι εποπτεύουν την ΑΕΠ και δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει ότι η ΑΕΠ λειτουργούσε παράνομα και μετερχόταν και χρησιμοποιούσε παράνομα κατασκοπευτικά εργαλεία όπως το Predator.

Ο κ. Τζαβέλας λοιπόν αντί να αυτοεξαιρεθεί, αντί να δώσει τα εχέγγυη αντικειμενικότητας, αντί να προασπίσει το ίδιο το αποτέλεσμα της έρευνας, κράτησε ο ίδιος τη δικογραφία και παρήγαγε μια διάταξη με την οποία είπε ότι δεν χρειάζεται να κάνει καμία έρευνα γιατί όλα αυτά κρίθηκαν την 23. αλλά έπαιξε κάτι άλλο, ξέρετε. Και αυτό νομίζω ότι στον επιστημονικό διάλογο είναι εξαιρετικά αθλιβερό.

Έκανε κάποιες κατασκευές που όποιος τις διαβάσει, δεν ξέρω ποιο θα είναι το συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήξει για την επάρκεια. Ή για την ανάγκη να δικαιολογηθούν τα δικαιολόγητα. Θυμίζω ότι... Την αιτιολογία, λέτε τις διαδίκτυες. Την αιτιολογία το ακριβώς. ο κύριος Τζαβέλλας τόλμησε να αποτυπώσει σε έγγραφο του εισαγγελέου στο Ρογοπάγου ότι εδώ πέρα στην υπόθεση αυτή παρότι παγιδεύτηκε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας ο Υπουργός Εξωτερικών ο κύριος Δένδιας παραδείγματος χάρη την ίδια στιγμή που ρισκόταν σε επίσημη αποστολή στα Ηνωμένα Αραβικά Εμμυρά, στη Σαουδική Αραβία και υπέγραφε απόρριτη σύμβαση συνεργασίας με μια ξένη χώρα δεν συνιστά κατασκοπήσει η παγίδευση του με κατασκοπευτικό λογισμικό διότι αυτός που τον παγίδευσε δεν είχε κατασκοπευτικό σκοπό.

Και που το ξέρουμε αυτό. Και το τεκμηρώνει λέγοντας ότι δεν είχε κατασκοπευτική στόχευση αυτός ο οποίος τον παγίδευσε διότι την ίδια περίοδο παγίδευσε και τον κ. Λαζόπουλο που είναι ένας ηθοποιός. Άρα δεν μπορεί να είναι κάποιος κατάσκοπος και να παγιδεύει την ίδια στιγμή τον Υπουργό Εξωτερικών και έναν ηθοποιό. Μιλάμε τώρα για νομικές κατασκευές οι οποίες προσβάλλουν την νοημοσύνη μας, προσβάλλουν, δεν θέλω να πω κάτι πιο...

Βέβαια έχει ένα ενδιαφέρον ότι ο Μεν, κύριος Λαζόπουλος, ο οποίος είναι ένας ηθοποιός και αν δεν κάνω λάθος είναι και εντολέας σας, κατέθεσε μήνυση, ενώ ο κύριος Δένδιας δεν κατέθεσε τίποτα. Δεν θα είχε καμία... Και όχι μόνο ο κύριος Δενδίας, όλοι οι υπουργοί. Αυτή η μεγαλύτερη βαρύτητα σε αυτό έχει το τι δεν έκαναν τα θύματα που κατήχανε δημόσιο αξίωμα.

Είναι αδιανόητο το γεγονός ότι έπεσαν θύματα, πρόσωπα τα οποία κατήχαν εξαιρετικά κρίσιμα πόστα. Όντας υπουργοί εξωτερικών, Εθνικής Άμυνας, ο επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, ο επικεφαλής Ελληνικής Αστυνομίας ο οικονομικός εισαγγελέας ο κύριος Μπαρδάκης η εισαγγελέα σε είπε η κυρία Βλάχου και αυτά τα πρόσωπα επέλεξαν να μην καταθέσουν μήνυση, να μην ζητήσουν τη δίωξη των θητών, να μην εμφανιστούν στη δίκη, να μην προσκομίσουν τα κινητά τους τηλέφωνα για να ελεγχθούν γιατί μην ξεχνάτε, είμαστε στο 2026 και μέχρι τώρα δεν έχουν εξεταστεί ως μάρτυρες τα θύματα είναι αδιανόητο σε μια κατευθύνση.

Δεν εκλήθησαν δηλαδή. Δεν εκλήθησαν, ούτε οι ίδιοι πήγαν. Δεν έχουν εξεταστεί τα κινητά τους τηλέφωνα. Δεν έχει διερευνηθεί το εύρος της απώλειας προσωπικών και υπηρεσιακών δεδομένων. Και παρόλα αυτά κάποιοι το 2020 λένε και επιμένουν ότι δεν χρειάζεται να ανασυρθεί η υπόθεση. Δεν χρειάζεται να ερευνήσουμε την υπόθεση γιατί έχουμε τις απαντήσεις που όλοι ξέρουμε ότι δεν τις έχουμε.

Και βέβαια υπάρχουν και όλα όσα έγιναν σε ό,τι αφορά την αρχή διασφάλειας των κοινωνιών, αλλά δεν θέλω να επαναλάβουμε όσα έχουμε συζητήσει εδώ στη συναντήση του Σύνταγματον κ. Ράμω, τα οποία είναι ένα ξεχωριστό, πάρα πολύ σοβαρό κεφάλαιο σε αυτή την υπόθεση. Ας αυτό όμως στην ΑΔΑΕ αξίζει να τονίσουμε ότι αυτή η υπόθεση, αυτό που έχει αφήσει πίσω, πέρα από την απώλεια κάποιων κεκτημένων ότι αυτή η υπόθεση λειτουργήσε μεταστατικά και αδρανοποίησε πάρα πολλούς, πάρα πολλές από τους παράγοντες, από τους θεσμούς οι οποίοι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν προληπτικά για αυτή την υπόθεση.

Μα έχουμε και την αντισυνταγματική αντικατάσταση μελών της ΑΔΑΕ που στην ουσία αφαίρεσε από τον πρόεδρο τότε Ράμω την πλειοψηφία και δεν μπορούσε πλέον να κάνει αυτά τα οποία είχε ξεκινήσει να κάνει. Δηλαδή για παράδειγμα να επιβάλλει ένα πρόσφατο στην ΑΕΠ. Δεν είναι μόνο η αδρανοποίηση του αντίβαρου που λέγεται ΑΔΑΕ. είναι και το γεγονός ότι αυτό το οποίο αφήνει πίσω αυτή η υπόθεση είναι πλέον η αδυναμία προσέγγισης, μιας συνένεσης για να στελεχωθεί μια ανεξάρτητα αρχή όπως είναι η ΑΔΑΕ, όπως είναι η Αρχή Προστασίας Δομένου Προσωπικού Χαρακτήρα όπως είναι ο Συνήγωρος του Πολίτη. Αυτό είναι το αποτύπωμα αυτής της υπόθεσης.

Όχι μόνο αδρανοποιήθηκαν αυτές οι αντιστάσεις αλλά αφήνουμε και μια παρακαταθήκη για το μέλλον πάρα πολύ προβληματική. το οποίο είχε ξεκινήσει βέβαια με την αναθεώρηση του 2019 που μειώθηκαν οι απαιτούμενες πλειοψηφίες διότι θυμίζω ότι ο κύριος Ράμος και ο κύριος Μενουδάκος και ο κύριος Ποτάκης που παραμένει ακόμα συνήγουρος στη πολίτη είχαν επιλεγεί με τα 4 πέμπτα με την αυξημένη πλειοψηφία που προέβλεπε το Σύνταγμα μέχρι τότε.

Αλλά ας μείνουμε λίγο σε κάτι το οποίο είναι πολύ πιο απτό σήμερα στην προβληματική της υπόθεσης των τηλεφωνικών και όχι μόνο παρακολουθήσουν. Γιατί από ό,τι φαίνεται αυτό το Predator δεν παρακολουθεί μόνο την συνομιλία σου. Έχει την ικανότητα να σε παρακολουθεί ακόμα και όταν κινείσαι ή ακουμπάς το τηλέφωνο σου σε ένα τραπέζι και ασχολείσαι με οτιδήποτε άλλο.

Μιλάς με τον συνάδελφό σου ή με τον σύντροφό σου ή με το σκύλος. Μιλάμε για το απόλυτο κατασκοπευτικό εργαλείο. Ένα εργαλείο που είναι στην εχμή της τεχνολογίας, το οποίο έχει τη δυνατότητα να σε μετατρέπει σε κινητό κοριό για τους γύρω σου. Ουσιαστικά μετατρέπεσαι ο ίδιος σε κατασκοπευτικό εργαλείο με το οποίο κάποιος μπορεί να αποκτά πρόσβαση σε όλα τα προσωπικά ενδομένα όλων όσων είναι γύρω, πέρα από τα δικά σου, πέρα από την απεριόριστη πρόσβαση σε οποιαδήποτε εφαρμογή έχεις στο κινητό σου τηλέφωνα.

Απόλυτη παραδίαση προσωπικής ζωής. Ακριβώς. Και το ερώτημα είναι, η ΕΥΠ ενδεχομένως είχε αυτό το εργαλείο στα χέρια της, αλλά η ΕΥΠ δεν είναι, όπως φαίνεται, ένας μονοκόμματος οργανισμός ο οποίος ελεγχόταν από κάποιο κέντρο σκοτεινό ή λιγότερο σκοτεινό. είναι ένας μηχανισμός στον οποίο βλέπουμε ότι υπάρχουν ρογμές με πιο πρόσφατη τη μηνυτήρια αναφορά, η μήνυση ενδεχομένως, έγκληση από ανώτατος θέλεχος όπως είπαμε και νωρίτερα, το οποίο θεωρεί ότι δια της παρακολουθήσεως του τελέσθηκε το έγκλημα της κατασκοπίας.

Και αν θελήσει κανείς να πάει λίγο παρακάτω, επειδή ξεκινήσαμε τη συζήτηση μας για κακουργήματα που αφορούν την παραβίαση προσωπικών δεδομένων, Έχουμε πάει στην κατασκοπία. Ενδεχομένως θα είχαμε εδώ και μια σειρά από ποινικά δικαίματα του πρώτου κεφαλαίου του ποινικού κώδικα, ή μάλλον του δεύτερου βιβλίου του ποινικού κώδικα, που έχουν να κάνουν το πολίτευμα.

Την αισχάτη προδοσία ή άλλα αντίστοιχα. Ακριβώς, γιατί η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ουσιαστικά έχει ένα πάρα πολύ συγκεκριμένο αντικείμενο που σχετίζεται και με την ελεύθερη λειτουργία του Δημοκρατικού Πολιτεύματος. Η συζήτηση για τη δημιουργία, τη στελέχωση, τη λειτουργία της Εθνικής Υπηρεσίας Περιφορών είναι μια πάρα πολύ φορτισμένη κουβέντα και συζήτηση και νομίζω ότι αν είχε κάτι παγιωθεί και αν χάνουμε πλέον ένα κεκτημένο, είναι το γεγονός ότι από το 2019 και μετά παρατηρούμε δυστυχώς ότι η Εθνική Υπηρέσεια Περιφορών αντί να ασχολείται με το αντικείμενό της και την αρμοδιότητά της που είναι η εξωτερική κίνδυνη, ασχολήθηκε με τα πολιτικά δεδομένα της χώρας, με την πολιτική και την κομματική αντιπαράθεση και στόχευσε πολιτικά πρόσωπα είτε ήταν μέλη της κυβέρνησης είτε δεν ήταν από την πλευρά της κυβέρνησης.

Και αυτό συμπίπτει με την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης ως πολιτικού και διοικητικού προϊσταμένου του ίδιου του Πρωθυπουργού με μία από τις πρώτες αποφάσεις που έλαβε αυτή η κυβέρνηση τον Αύγουστο του 2019. Ήδη από τον Ιούλιο του 2019 νομοθετικά η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών μεταφέρθηκε σαν σύνολο αρμοδιοτήτων στο γραφείο του Πρωθυπουργού.

Και αυτό είναι εξαιρετικά λυπηρό γιατί ξαναλέω ότι κοιτώντας πίσω τώρα και βλέποντας που έχουμε φτάσει, διαπιστώνουμε ότι στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών το 2026 ουσιαστικά έχει διαμορφωθεί μία νησίδα ανομίας, θα μου επιτρέψετε να πω και θα το πω διότι πρώτα απ' όλα δεν υπάρχει κανένας δημοκρατικός ελέγχος της ΑΕΠ. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν η ΑΕΠ επιτελεί τους σκοπούς της με ένα τέτοιο τρόπο που μπορούμε να είμαστε όλοι διασφαλισμένοι ότι ασκεί τα καθήκοντά της.

Και το λέω αυτό όχι παρατηρώντας τα πράγματα σαν τρίτος, αλλά βλέποντας ότι η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών αρνείται να συνεργαστεί και να λογοδοτήσει στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Με την επίκληση του απορρίτου. Με την επίκληση του απορρίτου, κάτι το οποίο δεν επιτρέπεται διότι ούτως ή άλλως οι συνεδριάσεις σε σχέση με την ΕΕ στο Ελληνικό Κοινοβούλιο είναι απόρριτες.

Δεν μπορεί να γίνει καμία επίκληση απορρίτου στις Επιτροπές. Δεύτερον και ακόμα πιο ανησυχητικό, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών δεν συμμορφώναται με τις δικαστικές αποφάσεις και δεν λογοδοτεί και συνεργάζεται με το Συμβούλιο της Επικρατείας. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι αυτή τη στιγμή είμαστε πραγματικά σε ένα σημείο στο οποίο κανείς δεν μπορεί να διαβεβαιώσει, κανένας ανεξάρτητος, κανένας θεσμός δεν μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι η ΕΥΠ λειτουργεί δημοκρατικά, σωστά και σύμφωνα με την αρμοδιότητά της.

Και να συμπληρώσω εδώ κάτι ακόμα, ότι θα μπορούσε αυτή την επίκλειστο απορρίτου ο πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ που είναι προκειμένο ήταν ο Πρωθυπουργός να την άρει. Δηλαδή να δώσει άδεια στον διοικητή της ΕΥΠ να μιλήσει στη Βουλή. Ακόμα και αν υπήρχε θέμα απορρίτου. Ασφαλώς. Και αυτό δεν έγινε βέβαια. Ασφαλώς. Και για να προσθέσω κάτι ακόμα έχουμε μία απόφαση του Συμβουλίου της Πικρατείας περιμένουμε να δούμε αν θα ανταποκριθεί σε αυτή την απόφαση η ΕΥΠ, που ζητάει το Συμβούλιο της Επικρατείας, ρητά να δοθούν τα στοιχεία, βέβαια κατ' επίκληση και μια σειρά στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με το σύνταγμά μας και το ελληνικό θεσμικό πλαίσιο. Μας παρακολουθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, μας παρακολουθεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο της Ευρώπης. Και διαπιστώνουμε ότι μέχρι τώρα, τουλάχιστον όσο γνωρίζω εγώ, εσείς ενδεχομένως γνωρίζετε καλύτερα, η ΕΠΗ δεν έχει ανταποκριθεί και να δώσει τα στοιχεία σε σχέση με τις παρακολουθήσεις των κυρίων Κουκάκη και Ανδρουλάκη, τα οποία είχε στα χέρια της.

Και θα φτάσουμε ενδεχομένως σε ένα διέξοδο, να υπάρχει απόφασης της Βουλή Πυκρατίας και να μην ανταποκρίνεται η δίκης. Να μην συμμορφώνεται. Ακριβώς. Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ουσιαστικά λειτουργεί αυθαίρετα και μία διάσταση της αυθαίρετης λειτουργίας της είναι το γεγονός ότι δεν συμμορφώνεται με δικαστική απόφαση να ενημερώσει για τους λόγους παρακολούθησης έναν πολιτικό αρχηγό όπως είναι ο κ. Αντουλάκης και έναν δημοσιογράφο τον Θανάς Κουκάκη.

αλλά το ζήτημα της αυθέρετης λειτουργίας της ΑΕΠ το έχουμε παρατηρήσει και σε κάποιες άλλες διαστάσεις. Η πιο κρίσιμη προφανώς είναι το γεγονός ότι έχουμε διαπιστώσει ότι στελέχοι της ΑΕΠ λειτουργήσαν το Predator και αυτό είναι αντικείμενο απόδειξης και είναι δεδομένο ότι στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα αυτό θα αποδειχθεί.

Έχει προκύψει από την ακροαματική διαδικασία στο Μελέσπινο Μελιοδικείο. Έχει προκύψει πληθώρα στοιχείων τα οποία συσχετίζουν την λειτουργία της ΕΥΠ με το Predator. Στελέχοι της Ιντελέξα βρέθηκαν μέσα στις απόρριτες εγκαταστάσεις της ΕΥΠ. Απόρριτο μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ ΕΥΠ και Μυστικών Υπηρεσιών της Βόρειας Μακεδονίας διορθώθηκε από στελέχη, από τον τεχνικό διευθυντή της Ιντελέξας στην Ελλάδα, τον Μερόμ Χαρπάζ.

είναι στοιχεία τα οποία δεν μπορούν να πέρασουν να παρατηρείτε, ούτε είναι τυχαία. Αποδεικνύουν ότι υπήρχε στενή συνεργασία. Η Ιντελέξα συμμετείχε σε πρόγραμμα συχρηματοδοτούμενο με το Κέντρο Μελετών Ασφάλειας, το οποίο υπάγεται στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως. Υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία τα οποία δείχνουν ότι λειτουργούσαν παράλληλα και μαζί.

Αλλά πέρα από αυτό, εγώ θέλω να πω και κάτι άλλο. Το ζήτημα της αυθέρετης λειτουργίας της ΑΕΠ και της έκνομης δραστηριότητας, νομίζω αποδεικνύεται και από ένα άλλο κομμάτι, αυτό των νόμων δίθεν επισυνδέσεων. Του τρόπου με τον οποίο επιβλήθηκαν οι άρσεις του απορρίτου των επικοινωνιών. Με τις 15.000 επισυνδέσεις που έγινε το 2020.

Η ΑΔΑΕ έφτασε να πιστοποιεί ότι τουλάχιστον 15.000 άρσεις απορρίτου των επικοινωνιών, για λόγους εθνικής ασφάλειας υπογράφηκαν το 2020 και το 2021. Μιλάμε ότι κάποιος εισαγγελέας θα πρέπει να υπογράφει 40 τέτοιες διατάξεις την ημέρα για να προσεγγίσουμε αυτό το νούμερο. Και βλέπουμε εκεί ότι δυστυχώς ενώ ο περιορισμός του απορρίτου των επικοινωνιών θα πρέπει να γίνεται με ένα τέτοιο τρόπο, με μια τέτοια περιστολή και πάντα σύμφωνα με το δημοκρατικό μέτρο και δεδομένα προκειμένου να εξυπηρετηθεί εξυπηρετηθεί μια πολύ μεγάλη κοινωνική πιεστική ανάγκη, είδαμε το αντίστροφο.

Να διατάσσονται άρσεις του απορρίτου με επίκληση δήθεν λόγων εθνικής ασφάλειας, με μια σχετικοποίηση του όρου εθνικής ασφάλειας. Και χωρίς καμία συγκεκριμενοποίηση στην αιτιολογία. Χωρίς καμία αιτιολογία. Άρα αφιδατώνοντας και το έργο της αρχής της ασφάλειας του απορρίτου. Μετατρέποντας τον εισαγγελέο ο οποίος δήθεν επόπτευε την ΑΕΠ σε ένα στέλεχος το οποίο όντας ιδρυματοποιημένο μέσα στην ΑΕΠ δεν έκανε κανένα ουσιαστικό έλεγχο, αυτοπεριοριζότανε οι εισαγγελείς σε έναν τυπικό έλεγχο της διαδικασίας, με αποτέλεσμα οι άρσεις του απορρίτων επικοινών να είναι τόσο πολλές και τόσο ανέλεκτες και να έχουν στοχοποιήσει τόσα πολλά μέλη της κοινωνίας των πολιτών, που πραγματικά είναι να αναρωτιέται κανείς τι έχει γίνει με τα περιφοριακά δελτία, τι έχει γίνει με αυτά τα προσωπικά δεδομένα τα οποία έχει συλλέξει με υπογραφή εισαγγελέα η Εθνική Υπηρεσία Περιφοριών, πού βρίσκονται, πώς έχουν αξιοποιηθεί και ποια ανάγκη εξυπηρέτησαν τότε λαμβάνοντας υπόσχεση.

Αυτά κατέληγαν στην πολιτική ηγεσία. Θεωρώ δεδομένως ότι τα περιφοριακά δελτία καταλήγαν στον σποριστάμενο. Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών Παρέκαμε τον εισαγγελικό έλεγχο και... Τους υπηρεσιακούς φακέλους που δικαιολογούσαν την άρση του απορρίτου, τους υπηρεσιακούς φακέλους που περιλαμβάνουν τα στοιχεία τα οποία συλλέχθηκαν, τους υπηρεσιακούς φακέλους που δικαιολογούν την παράταση κάθε δύο μήνες της άρση του απορρίτου των φυσικών προσώπων, ακόμα και τώρα η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών αρνείται να τα προσκομίσει.

και εκεί αντιλαμβάνεστε ότι τώρα που μιλάμε δεν μπορεί να επικαλεστεί κανείς ότι δεν ξέρει ή δεν γνωρίζει ή ο πολιτικός προϊστάμενος επιθυμεί να συνεργαστεί η ΕΥΠ και η ΕΥΠ για κάποιο λόγο δεν συνεργάζεται. Είναι κεντρική πολιτική επιλογή, η Εθνική Επιπλησία Πληροφοριών, να μην συνεργάζεται στους λογοδοτώντας είτε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο είτε στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Άρα έχουμε ένα σοβαρό θέμα θεσμικό να αντιβάλλω. να αφιδατωθεί από τη δυνατότητά του να ενημερωθεί και να παρέβει σε αυτή την υπόθεση. Να θυμίσω ότι στην τελευταία προσπάθεια που έγινε με την απέτηση της αντιπολίτευσης να κληθούν ο κύριος Ντίλιαν και ο κύριος Δημητριάδης και επίσης να συσταθεί μια νέα εξεταστική επιτροπή με βάση τα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει τρία χρόνια μετά από την προηγούμενη εξεταστική επιτροπή επικαλέστηκε η Βουλή, η πλειοψηφία δηλαδή, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, άρα η κυβερνητική πλειοψηφία κάποιους λόγους οι οποίοι νομικά δεν ευσταθούν, τα έχουμε αναρτήσει και στο Σύνταμα Αγώτους με αναλύσεις μας κάποιους λόγους για να μην συμβεί τίποτα από όλα αυτά.

Άρα η Βουλή φαίνεται αποδυναμωμένη. Η δικαιοσύνη μας λέτε ότι σε αυτό το ανώτατο επίπεδο της ποινικής δικαιοσύνης έγιναν πράγματα τα οποία είναι πρώτοφανή, δεν έχουν ξαναγίνει δηλαδή και βέβαια έχει και ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών όλη η Δικηγορική Σύλλογη και ο επιστημονικός κόσμος επισημάνει τα σοβαρά προβλήματα που έχει η διάταξη του κ. Τζαβελακή και εν συνεχεία η διάταξη του κ. Μπακέλα και βέβαια έχουμε μια ΕΕ που λειτουργεί ως κράτος στην κράτη αλλά νομίζω ότι εδώ για να δούμε και την ποινική διάσταση που εσείς γνωρίζετε καλύτερα και ο σπενικολόγος. Έχουμε φύγει από την αρχική συζήτηση που κάναμε το 1922 και το 1923 σε επιστημονικό και σε νομικό επίπεδο λέγοντας ότι δεν λειτουργεί σωστά η ΑΕΠ, δεν μπορεί τώρα να υπογράφει 50 αποφάσεις την ημέρα για παρακολουθήσεις η εισαγγελέας που είναι μέσα στην ΑΕΠ. Έχουμε μπει σε κάτι άλλο το οποίο λέγεται πρέντατο.

Και το πρέντατο είναι ένα εργαλείο το οποίο αρνείται η ΑΕΠ ότι έχει στα χέρια της, όμως ένας από τους καταδικασθέντες ο ιδιοκτήτης αυτού του λογισμικού ισχυρίζεται με δηλώσεις του επανειλημμένες και αν δεν κάνω λάθος πριν από μία-δύο μέρες είχαμε πάλι μία δήλωσή του σε κυπριακό μέσο ότι αυτό το υλικό το έχει πουλήσει και έχει συμβάσει στα χέρια του στην ΕΥΠ στο ελληνικό δημόσιο.

Είναι γεγονός ότι από τα στοιχεία της δικογραφίας τα οποία είναι στη διάθεσή μας και από την αξιολόγηση όλων αυτών των στοιχείων παράλληλα και με τις δηλώσεις του Ταλντήλιαν, του βασικού κατηγορού μου σε αυτήν την υπόθεση είναι δεδομένο ότι υπάρχουν στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν τη χρήση του Predator την προμήθεια του Predator από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών.

Παράνομα προφανώς. Προφανώς είναι παράνομο διότι ακόμα και τώρα που μιλάμε το 2026 η χρήση τέτοιων κατασκοπευτικών εργαλείων δεν επιτρέπεται σύμφωνα με τον εθνικό δίκαιο. Δεν υπάρχει πρόβλεψη. Θα χρειαζόταν λοιπόν τροποποίηση του νομοθετικού πλαισίου για διαφανή χρήση με βάση μια διαφανή αποκτήση του συγκεκριμένου ή άλλου παραφέρου γλωσσικού. Διαφανή προμήθεια και χρήση με κάποιες εγκυητικές διαδικασίες. Αυτά τα πράγματα δεν υπάρχουν. Δεν υπήρχαν το 2020 και το 2021 που αποδεδειγμένα το πρέντατο λειτουργήσε στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν ακόμα και τώρα.

Και αυτό είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση πώς η Ελλάδα το 2026 έχει μείνει τόσο πίσω στην παγκόσμια συζήτηση του πώς αυτά τα εργαλεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τους σωστούς σκοπούς για την καταπολέμηση της βαριάς εγκληματικότητας με ένα τέτοιο εγγυητικό πλαίσιο που θα εξασφαλίζει ότι δεν θα υπάρχουν υπερβάσεις και δεν θα χρησιμοποιούνται με ένα τέτοιο τρόπο που μπορεί να υπονομεύσουν την ίδια τη δημοκρατία.

Για να γυρίσω λοιπόν στο πρώτο θα πω ότι είναι δεδομένο ότι εν ώψη της δευτεροβάθμιας δίκης αυτά τα στοιχεία θα αποκαλυφθούν. Θα αποκαλυφθεί είτε η ύπαρξη σύμβασης με την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, είτε η ύπαρξη τιμολογίων, είτε οι χρηματικές ροές, είτε οι επικοινωνίες και η αλληλογραφία η οποία αποδεικνύει την επιμόρφωση στελεχών της ΕΠΠ από την εταιρεία Ιντελέξα.

Αυτό ασφαλώς θα ελαφρύνει τη θέση των καταδικασέντων, των τεσσάρων καταδικασέντων σε 126 χρόνια εθνόμεγαλά κάθριξη, αλλά θα βάλει ξαφνικά στο μάτι της δικαιοσύνης, θα πρέπει επιτέλους να βάλει στο μάτι της δικαιοσύνης, τους δημόσιους φορείς και τα πρόσωπα τα οποία εμπλέκονται στην παράνομη απόκτηση αυτού του λογισμικού.

Ασφαλώς. Θα πρέπει να ελεγχθούν οι πράξεις όσων νομοποίησαν την προμήθεια και τη λειτουργία ενός τέτοιου κατασκοπιστικού λογισμικού, όσοι είναι υπεύθυνοι για την παραβίαση των προσωπικών δεδομένων των ιδιωτών και πολύ περισσότερο θα πρέπει να ελεγχθούν αυτοί οι οποίοι εδώ και τέσσερα χρόνια διαβεβαιώνουν ότι δεν έχει γίνει καμία τέτοια χρήση.

Αυτοί οι οποίοι ευθύνονται για τη συγκάλυψη της υπόθεσης και υπάρχουν αυτοτελεία δικαίματα που έχουν να κάνουν με την παρεπόδηση της δικαιοσύνης, με την κατάχρηση εξουσίας, με την μη άσκηση των κατάλληλων ποινικών διώξεων, με την απόκρεψη των στοιχείων, με όλη αυτή τη μεθόδοση η οποία έχει οδηγήσει αυτή την υπόθεση να είμαστε στο 2026 και ακόμα να έχουμε τόσο πολλά αναπάντητα ερωτήματα για αυτό που, όπως είπα, έχει χαρακτηριστεί ως το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας.

Και όμως, καθώς πηγαίνω προς το τέλος αυτής της πολύ ενδιαφέρουσας συζήτησης, θα έλεγα ότι σωστά αποκλήθηκε, νομίζω το είπε ο Ευάγγελος Βενιζέλος τότε, όταν δηλαδή δημοσιεύτηκε η απόφαση του ονομελούς πλημμυριοδικίου, ήταν μια ρογμή μέσα σε αυτό το εγχείρημα συγκάλυψης, αυτή η απόφαση. απέδειξε λέω ότι υπάρχουν λειτουργοί της δικαιοσύνης δικαστές, εισαγγελίες, δικηγοροί όπως εσείς που πρώτος αντίσατε σε αυτή την υπόθεση που μπορούσαν να κάνουν καλά τη δουλειά τους και όχι απλά να κλείσει μια υπόθεση που αφορούσε τέσσερις ιδιώτες αλλά να ανοίξει μια πολύ μεγαλύτερη η οποία αφορά όλους μας αφορά τη δημοκρατία, αφορά το κράτος δικαίου αφορά τα δικαιώματά μας αφορά τον τρόπο με τον οποίο ένα βαθύ κράτος αυτή τη στιγμή λειτουργεί χωρίς διαφάνεια.

Και ως γνωστό χωρίς διαφάνεια δεν υπάρχει δημοκρατία. Έτσι είναι. Και νομίζω ότι αυτό το οποίο καλείται πλέον η ελληνική κοινωνία, η ελληνική πολιτεία, η ελληνική δικαιοσύνη να κάνει είναι να αποδείξει αν υπάρχουν αντισώματα. Αν υπάρχουν κοινοβουλευτικά αντισώματα, αν υπάρχουν αντισώματα στο δικαστικό σύστημα, αν υπάρχουν αντισώματα στις ανεξάρτητες αρχές, αν υπάρχουν αντισώματα στους πολίτες.

Και το λέω αυτό διότι θα πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε. Η απόφαση του Μονομιλού Συμβουλίου Δικίου ήταν μια ρογμή, αλλά ήταν στα πλαίσια της άσκησης του δικαιοδοτικού έργου. Όπου αφέθηκε η δικαιοσύνη να ασκήσει το δικαιοδοτικό της έργο, το έκανε πολύ σωστά και με ακρίβεια και με επιμέλεια. Δικαιοδοτικό έργο δεν είναι η εισαγγελική λειτουργία Σωστά Οι εισαγγελείς δεν είναι, δεν μετέχουν στο δικαιοδοτικό έργο Είναι υπεύθυνοι μόνο για την άσκηση ποινικών διώξεων Και το λέω αυτό διότι εδώ πέρα υπάρχει άλλη μια στρέβλωση που είναι η ιεραρχική εξάρτηση των εισαγγελέων Η οποία πραγματικά μας κάνει να πιστεύουμε ότι ίσως δεν υπάρχει και εξωτερική και εσωτερική αντικειμενικότητα και αμεροληψία Παρά τα αυτά, όταν ανεβαίνει στην έδρα ο Ισαγγελέας, όπως αποδείχθηκε και στο πλήμμυ ελλειοδικείου που καταδίκασε τους τέσσερις ιδιώτες, τον κύριο Ντίλιαν και τους άλλους επικεφαλής συντελέξα, ο Ισαγγελέας ενέργησε με τρόπο άμεντο, όπως φαίνεται.

Ας φαλώς έκανε τη δουλειά του και αυτό το οποίο αναμένουμε είναι η τακτική δικαιοσύνη γιατί όλο αυτό έχει γίνει προκειμένου υπόθεση να μην πάει στην τακτική δικαιοσύνη, να μην ασκηθούν οι ποινικές διώξεις, να μην γίνει ανάκριση, να μην επιληφθεί ανακριτής, να μην γίνουν ειδικές ανακριτικές πράξεις. Γι' αυτό θεωρώ ότι η τακτική δικαιοσύνη στο δεύτερο βαθμό πάλι θα κάνει τη δουλειά της και όχι μόνο όταν έρθει κατά άλλη στιγμή θα επανέλθει και θα αποκαταστήσει το κράτος δικαίου και όλα αυτά που έχουν τρωθεί, διερευνώντας την υπόθεση και τρέχοντας μια ανάκριση η οποία θα βοηθήσει να αναδειχθεί η πραγματική διάσταση της υπόθεσης και όλοι όσοι πραγματικά έχουν βάλει το χέρι τους σε αυτό το σκάνδαλο.

Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι σύντομα στην εξέλιξη και της δίκης του δευτερού βαθμού αλλά και όσων προκύπτουν διαμέσως και θα λέγα καταρρυπάς σε αυτή την υπόθεση ότι θα έχουμε τελικά μια έκβαση η οποία θα επιτρέψει να μάθουμε ακριβώς τι κρύβεται πίσω από το Predator και πίσω βέβαια από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε και όπως φαίνεται συνεχίζει να λειτουργεί.

Και σας ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτή τη συζήτηση. Ας τα εγώ.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00