Κωνσταντίνος Χολέβας: Παύλος Μελάς - Ένα παλληκάρι με ιδανικά!
Τα podcasts του Newshub.grΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Κωνσταντίνος Χολέβας, πολιτικός επιστήμονας, συγγραφέας και αρθρογράφος είναι σήμερα καλεσμένος στο newshub.g και μας μιλάει για τον Παύλο Μελά: 13 Οκτωβρίου του 1904 είχαμε την επέτειο απο το θάνατο του. Γεννήθηκε στη Μασσαλία από έλληνες που ζούσαν εκεί. Είχε ένα έμφυτο πατριωτισμό από την οικογένεια του. Μπήκε στην τότε Σχολή Ευελπίδων. Ο Μελάς μετά τον αποτυχημένο πόλεμο του 1897 άρχισε να προβληματίζεται έντονα. Τον Ιούλιο του 1904 ο Παύλος έχει πλέον στρατευθεί εθελοντικά στον αγώνα για...
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Ο Σταντίνο Κολέβα, πολιτικό επιστήμονα, συγγραφέα και αρθογράφο, σήμερα εφέλεξε μέσω στο NewsCabια ακόμη μια φορά. Καλώ ήρθατε κύριο Χολέβα. Ευχαριστώ, κύριε Δαμαβολήτη, ευχαριστώ για την πρόσκληση και εδώ ακροατήριο και ακροατέ. Κύριε Χολέβα, πρόσφατα γράψετε ένα άρθρο και μα υπομίζετε μια πολύ μεγάλη επέτειο για μια προσωπικότητα που φέλεξε τα μέγιστα, τον ελληνισμό των Παύλο Μελά.
Η καθημερινότητα η κατασκευή που έχουμε μέσα από την καθημερινότητα δεν μα ⁇ αφήνει να σταθούμε και επιμελόγουμε να δούμε τι ομετρομητέ. Όμω το 100 προβλήου του 194. Είχαμε τον υρωικό θάνατο του Πάβουλο Μελάβ. Χαράζω λοιπόν ένα άνθρωπο που δημοσίευμα σε πολλέ ξαναβρίτε και είχε τίτλου ένα παλικάρι με ιδανικά. Ήθε λοιπόν να μα δώστε το περίγραμμα για την προσωπικότητα του Πάβου Μελά και κυρίω το έργο το οποίο παρήγαγε σε μια πολύ ταραγμένη, σε μια πολύ δυσκολία περίοδο και όλα αυτά υπό το έπλο τη οδηγημένη αυτοκρατορία.
Έχετε δει και κύριε Δαμαβολή να ξεκινήσουμε με δύο εισαγωγικά σχόλια. Πρώτον το πρόσωπο ο Ήρωα που αντοσκοτώθηκε από το κουτσο βόλει τη 14 Οκτωβρίου 1924 στο χωριό Στάτη Τσα. Λέγονταν τότε τη περιοχή Καστοριά, σήμερα λέγεται χωριό Μελά. Γεννήθηκε στην μασαλία το 1870 από ελληνική οικογένεια, μερίζει στην ήπυρο. Ήρθα στη συνέχεια στην Αθήνα.
Ήταν εύκολοι, έμπολοι. Έβγαλαν οικογένεια των Μαλά δεν έβαλε και Δημάρχο, στην Αθήνα. Ο ίδιο μπήκε στην σχολείο των Ευλπίδων όπω το έλεγαν τότε, έγινε ξεματικό του πυροβολικού. Είχε πατριωτισμό έφυγα μέσα από την οικογένειά του. Ο πατέρα του αγωνιζόταν για τα εθνικά θέματα, κριτικό μακενικό. Η μητέρα του ενφύστησε την ορθόδοξη χριστιανική πίστη.
Και βεβαίω συνδέθηκε και με την οικογένεια των Δαγούμηδων, με την αδελφή του ήωνο του Δαγόμι του Διπλωμά του και λογείο, πατρέφτηκε την Αταλία. Η οικογένεια που και αυτή είχε αναδείξει προθυπουργού και είχε ρίζα από το βοηγικό τη Διεθνή Μακεδονία. Ο Μαλάρι, είναι ένα πρόσωπο το οποίο έχει μια λινοφόδοξη αγωγή, έναν έφηγων πατριτισμό και έχει και μια παιδεία η οποία τον φέρνει σε επαφή με λογίου με στατιτικού και αρχίζει και προβληματίζεται.
Τι θα γίνει ειδικά μετά τον λεγόμενο ατυχη πόλεμο τη 1797. Το λέμε ατυχη ότι οι Τούκοι προχώρησαν μέχρι τη Λανία, αλλά στην άλλη πλευρά, μην ξεχνάμε, εσεί στην Κρήτη τον γνωρίζετε ότι έτσι κερδίσαμε και την αυτονομία πλέον τη Κρήτη, ότι έφυγε από τον πλήρη τουρκικό έλεγχο. Εμπαστη, όλα αυτά ήταν αποτελέσσει για του νέου τη εποχή και παράλληλα είχαμε το δεύτερο σημείο που πρέπει να πούμε εισαγωγικά.
Ότι στη Μακεδονία, ο ελληνικό πληθυσμό ένιωθε κάτω από δύο κίνδυνο, τουρκική κατάκτηση, τουρκική κυριαρχία και παράλληλα ο βουλγικό κίνδυνο με την εξαρχία, με τον επανσυνεβισμό που υποκενείται από τη Ρωσία, με αξιωματικού, με δασκάλου, με κομιταζήδε ένοπλου, οι οποίοι πήγαιναν στα χωριά και κυρίω έσφαζαν του δασκάλου και του κληρικού που είχαν ελληνικό και πατριαρχικό φρόντημα, υπέρ του Εκουμενικού Πατριαρχείου.
Έτσι λοιπόν έχουμε ένα πλαίσιο, έχουμε ένα πρόβλημα μια σχησματική καταστάσεων εκκλησιαστική τη Ευμβολική εξαρχία, που δημιουργεί ένοπλε ομάδε και παράλληλα έχουμε στην Αθήνα ανθρώπου οι οποίοι θέλουν να γωνιστούν, αλλά στην αρχή μέχρι τότε μέχρι τον θάνατο του Μελά υπάρχει ένα δισταγμό. Ήταν ένα κλίμα που και ο Μελά και πολλοί άλλοι ήθελα να βοηθήσουν και τελικά κατάλαβαν ότι ο μόνο τρόπο είναι όταν επιστημονική η κυβέρνηση στην Αθήνα ότι πρέπει να δημιουργηθούν εθελοντικέ ομάδε για να βοηθήσουν του εντόπιου μακδόνε, ότι οι Μακεδόνε από το 1878 είχαν οργανωθεί ενόπλω, όταν υπήρχε το φάσμα τη μεγάλη Βουργαρία και υπήρχε ένα πληθυσμό εκεί που αγωνιζόταν, αλλά ήθελε και όπλα, ήθελε και αξιματικού καθοδητητέ και δασκάλου και βιβλία.
Τότε λοιπόν αφυπνίζεται ο ελληνισμό και κορυφαία προσωπικότητα είναι ο μελά, διότι όταν σκοτώνεται στι λάσπε τη Δυτική Μακεδονία ένα παλικάρι που η μια οικογένεια έβγαλε ειδάχου και άλλοι πρωθυπουργού και ένα νέο άνθρωπο από γνωστή οικογένεια των Αθηνών, τότε όντω όλοι αφυπνίζονται, γράφονται άρθρε εφημερίδε, γράφει πείματα κωδισπα και καταλαβαίνω ότι εκεί υπάρχει πρόβλημα διότι μέχρι τότε υπήρχε μια γνωστή αντίδραση κάποιον κύκλων πολιτικών ή διπλωματικών στην Αθήνα που έλεγαν μη δημιουργείται προβλήματα, αφήστε και θα δούμε.
Τώρα, επειδή αναβερθήκατε, το μαγειρονικό είναι ένα σύνθετο ζήτημα γιατί δεν είναι αμοιβώ εθνικό που να έχει ένα στρατιωτικό κέλλο και ένα πολιτικό και το εκκλησιαστικό. Θέλω λίγο να μείνουμε σε αυτό με την απόσκηση που έγινε και την υποκίνηση που είχε από τη Ρωσία για το θέμα του πασλαβισμού με πια προοπτική και πώ εξελίχθηκε στη συνέχεια.
Από το 1860 και μετά βλέπουμε ότι ο ρωσικό εθνικισμό που μεταμορφώνεται σε επανσναβισμό με μορφέ όπω ο Κόμη Συγνάτερη που ανέλαβε για πολλά χρόνια πρέσυ τη Ρωσία στην Κωνσταντινούπολη, θέλουν πλέον να χρησιμοποιήσουν τη Βουλγαρία να την αφινήσουν για να δημιουργήσουν ένα προεφίρωμα και να φτάσει ο πασσαβισμό στο Αιγαίο, στι Θεμέθάσει.
Έτσι λοιπόν έχουμε από το 1877 έναν ενρωσοτουργικό πόλεμο που καταλήγει στο σχέδιο πολύ επικίνω για την Ελλάδα, στο σχέδιο να δημιουργηθεί η λεγόμενη μεγάλη Βουργαρία, δηλαδή όχι μόνο το σημερινό κομμάτι, αλλά και σχεδόν όλη η Μακεδονία με εξέρευση τη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκυδική. Ευτυχώ οι άλλε μεγάλε δυνάμει αυτό το εμπόθησαν για δικού του λόγου, αλλά από τότε οι Μακεδόνι ήδη είχαν ξεσκωθεί και παράλληλα έχουμε και μια σχισματική κατάσταση.
Έχουμε την δημιουργία ενό μορφώματο που το Πατριαρχείο δεν το αναγνώριση. Την εξαρχία, τη Βουλδαική, δηλαδή κάποιοι μικροπολίτε οι οποίοι μέχρι τότε ορκίζονταν πίστη στην ελληνισμό και στο Πατριαρχείο αποσχίστηκαν και με χρηματοδότηση από ρωσικέ και μασλαβιστικέ πηγέ δημιούργησαν την εξαρχία και η εξαρχία στη συνέχεια δημιουργεί κόμματα, δημιουργεί πολιτικέ και αστροιωτικέ κινήσει, το Βεμερό, του κομιταζήδε, από το κομτέτριο που στα Βουργαρικά Σμένη Επιτροπή και φτάνοντα στο σημείο, αφαιγό με στον Ένω, να γίνονται επιθέσει εναντίον Ελλήνων, όπω είπα, οι κυρίω κυβερικών και δασκάλων.
Και προσέξτε το πόσο το εκμεταλεύει ο Σουλάνου, κάποια στιγμή καταλαβαίνει ότι το συμφέρον διεσμό των χριστιανών που ήταν υπόδουλη στην τουρκική αυτοκρατορία, τότε τι κάνει ο Σουλάνω, βγάζει για να αφιεμάνει και λέει. Αν τα δύο τρίτα ενό χωριού δηλώσουν ότι θέλουν εξαρχικό η εαρέα, άρα είναι βούλκαρη. Αν τα δύο τρίτα τουλάχιστον δηλώσει θέλουν πατριαρχικό ερέα, άρα είναι Έλληνε.
Τότε λοιπόν καταλαβαίνε, όταν ένα χωριό είναι απομονωμένο, η τουρκική χωραφυλακή δεν πολυπασχολείται και πηγαίνουν οι κομιταστήριε με το μαχέρι και του λένε υπογράψτε. Γιάνταμε ένα εκβιασμό να συνειδητήσουν και ένα εκφοβισμό με σφαγέ, με αποτέλεσμα ο ελληνικό πληθυσμό ζητάει βοήθεια από που είτε από την ελεύθερη Ελλάδα Δεβή την Αθήνα, είτε από αδέρφια όπω η Κρήτη, τότε δεν είχε ακόμη απελευθερωθεί και είναι συγκινητικό ότι έστειλε πάρα πολλού εθελοντέ.
Έτσι δημιουργείται αφανέ με το μένα και το εκκλητικό δημιουργείται με την απόφαση πλέον του 1872 που το Ηνωμένε Πατριαρχείο και άλλα πατριαρχία καταδικάζουν το βουλκαρικό σχήσημα με την κατηγορία του εθνοφιλετισμού. Και παράλληλα έχουμε και την άμυνα των Μακεδόν, οι οποίοι δημιουργούν ένολε ομάδε και τότε μπαίνουν εθελοντικά αξιωματική με αυξοδώνη, όπω ο Πάβοδο Μελά και άλλοι ο καπετενάγραφε που ήταν ο τέλο αγαπημένο, από του γραγάνε και πολύ άλλοι.
Και βεβαίω έχουμε και την πλήρηνο συντονισμό ότι ωριαρχείο, η ελληνική κυβέρνηση και εντόποιη οι μακεδόνε, όλοι μαζί να συντονιστούν και να έχουμε ένα τετραετία αγώνα που είχε καλό αποτέλεσμα το 1928. Και εδώ βέβαια επιβεβαιώνεται ένα κανόνα που τον βλέπουμε από τα πρώτα χρόνια μετά την άλωση στι πρώτε επαναστάσει, δηλαδή από τον σκυλόσοφο μέχρι και σε αυτό το σημείο του χρονικό που αναφερόμαστε τώρα, ο Γερμανό Καραβαγέ, α πούμε, και η εκκλησία να λαμβάνουν δράση.
Είναι γεγονό, ναι, ότι ο Πτριάρχο Ακίμιο Τρίτο, ο οποίο ήταν πραγματικά ένα πατριάρχη Κωνσταντινούπολο με εθνικό φρόντιμα και με σοβαρή διπλωματική αντιμετώπιση των θεμάτων, έστειλε νέου μικροπολίτε, νέου ηλικία για να έχουν και την δράση την αγωνιστική, οι οποίοι ανέλαβαν σε διάφορε πόλει τη Μακεδονία. Μην ξεχνάμε ότι στη δράμα ήταν ο Χρισόμο Καλαφάτη, στην εποχή του Μακεδονικού Αγώνου, ο γνωστό μα μετέπειτε ω άγριο Χρισότομο Μίδη, μαρτυρίσε το 22.
Και ότι αρκετή από αυτού μετά μετακινήθηκαν. Στην καστοριά όντω ήταν ο Γερμανό Καραβέλη, ο οποίο βοήθησε πάρα πολύ, τον Παύλο Μελά, εκείνο τον κοδύσε, διότι οι αγωνιστέ τότε και να μην μάθουν και η Τουρκία και οι Βούλγαλοι ποιο ήταν, οι συναγωνιστέ του έκοψαν το κεφάλι. Το κεφάλι μετάφρυξε χωριστά στο πιστοδέρη. Το σώμα εκειδεύθηκε από τον Γερμανό Καραβαγί και αργότερα το πουευτήθηκε και το κεφάλι και σήμερα και ο Πάβουλο και η Γυναίκα του πέθανε μετά από πάρα πολλά χρόνια.
Η Νεταλλήρια είναι σταμένοι στο βιζαντινό εξάκι των ταξιδών Δήπλα τη Μητρόπολη Καστορία. Έτσι λοιπόν έχουμε τη δράση του κλίρου, πάρα πολλοί μικροπολίτε είχαν δράσει αγωνιστικοί, άλλοι με τον εθελίνουν να του πολεμιστέ, άλλοι με το να στηρίζουν τα σχολεία, άλλοι με το να αποσελκύουν εντόποιου που είχαν μέσα και ήταν και άνθρωποι μεθολή συνίλη, όπω αρχικά ο καπέταν κόντα, διότι υπήρχε και ένα ιδίω ελληνοσλαβικό με πολλά ομιλικά στοιχεία μέσα, το οποίο δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι ήταν σλάβει, αλλά λόγω περδεμένου γλωσσικού ιδιώματο και λήψη πεδία ήταν αρκετή άνθρωποι σε σύγχισή.
Πάρα πολλοί μικροπολίτε βοήθησαν αυτού του εντοπίου, έστω και δίγλωσού ή τρίγλωσου να καταλάβουν ότι πρέπει να ενταχθούν στο πατριαρχείο και να γονιστούν για τον ελληνισμό. Και έτσι έχουμε αυτή τη συνεργασία έλλεινε σε θεωρέ από την όλη Ελλάδα, εντόποιοι οι Μακεδόνε, κλινικοί, δασκάλε ηρωτικέ που πολλέ σκοτώνονται σε ηλικία 18 στιγόν, είναι αυτή η πραγματικά ιαποίου του Μακεδονικού αγώνα, την οποία και ολευθέρω Βενιζέλο και πολλοί άλλοι πολιτικοί και διανοητέ θεωρούν ότι έσωσε την Μακεδονία, διότι το 1904 με 8 ουσιαστικά ξεσηκώθηκαν οι Μακεδόνε, απέδειξαν ότι θέλουν ελληνισμό και πατριαρχείο και ετοίμασαν το έδαφο ώστε σε μια ελληνοκρατούμενη πλέον πολιτιστικά και εθνικά Μακεδονία μήκε και έθρια με αυτού ο ελληνικό στρατό στου Βαλκανικού Πολέμου του 1213 και έτσι έχουμε το πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι τη Ιστορική Μακεδονία, το οποίο ελευθερώθηκε.
Γι' αυτό το λόγο τονίζουμε τη δησία του παλικάριού του Πάβου Μελά, ο οποίο, αν θέλετε, μπορώ στη συνέχεια να σα πω και κανένα δύο φράσει από το ημερολόγιο του που δείχνουν τα ιδανικά του, αλλά να καταλάβουν οι ακροατένω μα το σημείο κλειδί είναι ότι ο θάνατο ενό ανθρώπου γνωστού στην Αθήνα θα μπορούσε να παίρνει μεταθέσει από το σύνταγμα από την Αθήνα μέχρι τη Λαμία.
Ζήτησε εθελοντικά τρει φορέ να πάει στι λάσπε, στι δυσκολίε ανάμεσα σε Τούρκου και Βουργάρου και να σκοτωθεί τελικά τον Οκτώβριο του 1924, ακριβώ για να δώσει το μήνυμα να αφυπνήσει και του αδιάφορου οπουδήποτε υπήρχανε στην ενότιο Ελλάδα στην Αθήνα κλπ. Να του πει ότι εδώ στη Μακεδονία υπάρχει και χτυπάει η καρδιά του ελληνισμού.
Βοηθήστε να μην φύγουν οι Τούρκοι και έρθουν οι Βούλγαρι. Αυτό ήταν εκείνη. Μια τέτοια άδυση θυσία. Δεν μπορεί παρά να προκαλεί μια λάμψη στου κοντισμένου και χαλαπούσε κερού και να αποτελεί και πηγή έμπνευση. Σίγουρα. Θέλω πριν να αναφερθείτε σε ρύσει του Παύλου Μελάβω από τα γράμματα του κι άλλο. Να μα κάνετε ένα σχολείο για το κομμάτι του ιδιώματο.
Είπατε ότι το ιδίωμα το σλαμβικό Μπερδεύε. Εδώ λοιπόν αν δεν κάνω λάθο, επιβεβαιώνεται η δύναμη τη ελληνική γλώσσα, η οποία ενίσχυσε την ταυτότητα γιατί έδειξε την συνέχεια. Και αυτό είδε αυτού μέχρι την ώρα εκείνη που ήταν η θερμοκητήδα του Ευαγγελία και τη Ονοδοξία που κράτησε την γλώσσα ω Έχει. Έτσι είναι. Η γλώσσα κράτησε η εθνική ταυτότητα είναι συνέχεια ή είναι η διαχρονικότητα.
Όμω θα πρέπει να με σεβασμό να αντιμετωπίσουμε και ορισμέ ομάδε Ελλήνων, οι οποίοι για λόγου που εκείνοι δεν ευθύνονται, είτε σε άλλα μέρη αμείκατοκία αναγκάστηκαν να τροποφωνίσουν, παραμένοντα ορθώδοξη, είτε σε μέρη τη Μακεδονία για εμπορικού λόγου, επειδή είχαν συναλλαγίε με σλαδικού πληθυσμού, σερβικού, βουλαιρικού κλπ.
Αναγκάστηκαν να δημιουργήσουν μια γλώσσα καθαρά λίγο αφράγκ, μια εμπορική διάλεκτο, χωρί πάρα πολλέ γραμματικέ και λογοτεχνικέ αξιώσει, μια γλώσσα με λίγε λέξει, που ήταν ανάγκη από αρχέ ελληνικά και κάποια σλαβικά στοιχεία. Αυτή η γλώσσα την οποία σήμερα δημιουργούν ελάχιστη, μια διάλεκτο έλεγα, δημιουργούν ελάχιστη και την λένε τα εντόπια.
Ήταν μια διάλεκτο η οποία όμω δεν είναι ένα γλωσσικό ιδιωμα που σήμερα ένα πολύ ωραίο βιβλίο του πρώτου Δημάρχου τη Αριδία του Χρήστη Μπίνω, που του λέει μοξίγλωσου. Και είναι σωστό αυτό. Δεν είναι ούτε διήγλωση που προηγουμένω και έτσι το είπα εντιρμή του λόγο, είναι μειξήγου. Δηλαδή ανακατεύονται ελληνικά και με κάποιε άλλε λέξει γιατί ήταν μια ενέργεια η αυτοκονική αυτοκρατορία δεν είχαμε τα σημερινά σύνορα με Σέρβου και Βουλγάρου.
Αυτή όμω οι πληθυσμοί, προσέξτε, στη στην τριεδική του πλοψηφία ή μοξήγνωση αγωνίστηκαν υπέρ του ελληνισμού και η πέ του Πατριαρχείου. Είχαμε ελληνου του αδελφού Μιλαδίνου να δηλώνουν βούλγκι και είχαμε του μυψίγου να δηλώνουν Έλληνε και πατριαρχική. Το εκατάνει κόντασα απαγονίστηκε στο μοναστήρι τα σημερινά μπειτα λατσκοποιών, φωνάζοντα ζήτη ο ελληνισμό στο τοπικό του ιδίωμα.
Γι' αυτό λοιπόν, θέλω να αναπόει ότι και σήμερα είναι τεράστιο λάθο αυτό που κάνουν ορισμένη πω να δημιουργήσουν προβλήματα εκτού μιόντο, επειδή μπορεί να παρέμουν κάποιε εκατοντάδε, κάποιοι μικροί πληθυσμοί, οι οποίοι όμω έχουν ελληνική συνίλη και μπορεί κάποιοι για γιάδε ή κάποιοι άνθρωποι να διατηρνούν ακόμη την ανάμποση ή κάποιε λέξει από αυτέ.
Επαναλαμβάνω και η Τουρκόφωνη του πόντου κατηκαδοκία και η μεξήλωση τη Μακεδονία δεν σημαίνει ότι το γλωσσικό ιδίωμα σαλλίωσε τη συνείδηση γιατί κυρία δεμαβολή και γιατί παραμείνουν ορθόδοξη. Η ορθοδοξία του κράτησε στο πατριαρχείο και στον ελληνισμό. Ωραία. Πάμε τώρα στην ζήτηση του Πάπου Μελάβεια. Από την αλληλογραφία, την οποία εξέδωσε ηδηδια η γυναίκα του, η Αναταλία, Δαργού Μελά, έχουμε έναν άνθρωπο ο οποίο συγκινηθεί και συγκρονίζεται κυρίω από τη χριστιανική πίστη που γαλογήθηκε, όπω είπαμε από πεδί, στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ήδη από τότε που ήταν αξιωματικό στον πόλεμο του 1997, αρχίζεται και καταγράφει οι καταστραμένε εκκλησίε τη Θεσσαλία, βοβατισμένε από Τούρκου και άλλα τέτοια μνημεία.
Και στη συνέχεια βλέπουμε ότι ακόμη και όταν είναι στα βουνά, στι λάπε, κρυμμένο, κυνηγημένο, με λίγα παλικάρια στέλνει από τη Δυτική Μακεδονία, επιστολή στη γυναίκα του, που του λέει συνέχεια, την Κυριακή λειτουργήθηκα, την Κυριακή μετέλαβα, πόσο αναπάρθηκα. Νώθο ήρεμο, πήγαμε στο μοναστήρι, μα βοήθησε ο εηγούμενο. Πήγαμε στο χωριό και ο παπά και οι παπαδιά μα φιλοξέννησαν ότι η εκκλησία είναι πάντα μπροστά στα εθνικά θέματα.
Βλέπουμε ένα άνθρωπο που πραγματικά πιστεύει και να σα πούνε κάτι συγκλονιστικό ότι κάποτε συνέλα να βούλγα του κομιταζήδε ω έχυμα του και τα παλικάρια του είχαν άρχε διαθέσει, γιατί ήταν εμπόλεμο. Και ο μελάσιο φωνάγει του Βουλγάρου, του λέει επίση το ορθόδοξη να μετανοίσετε, να μην πολέμαται του έγινε και να σα αφήνω ελεύθερο.
Προ τη μεγάλη έκπληξη όλων, άφησε ελεύθερο του Βουργάρου αιχμαλώτου, με το μετασκευτικό ότι είναι και αυτοί οι ορθόδοξε χριστιανοί και ότι έπρεπε να του φιλοτιμήσει γιατί πολλοί από αυτού μεταστράφησαν. Ήταν μια εποχή που γινόταν και αγώνα συνειδητήσε. Έτσι λοιπόν, μαζί με τα χριστιανικά βιβλία, μαζί με τη θεία λειτουργία και παράλληλα διαβάζοντα σχεδόν κάθε ευρώ διάβαζε τον έμενο στην ελευθερία του Διονισού Σόλωμού, ολόκληρο όχι μόνο τι στροφέ τη πρώτη που είναι εθνικοσύνο, και γράφει και λέει ότι συγκλονίζομαι.
Έτσι λοιπόν βλέπουμε ότι τα μεγάλα επιτέβια είναι το ελληνισμό. Ξέρετε, δεν έγιναν από ανθρώπου αποδομητέ ή από ανθρώπου οι οποίοι συνοπάουν που τιμούν τα κείμενα, τα αρχαία ελληνικά είτα τα ορθόδοξα. Οι άνθρωποι αυτοί του οποίου οφείλουμε την ελευθερία μα και το μεγάλο των συνόρων, την επέκταση των συνόρων, το δίκαιο μεγάλο.
Αυτοί οι άνθρωποι στη πλοψηφία του, όπω θυμόμαστε από τον κολοκοίο και από το 2021, είχαν κάποια παιδεία η οποία βασίστηκε είτε σε μια μάνα που τη μιλήσα για Χριστό και για Ευαγέλιο, είτε σε κάποιο καλόγαιρο, είτε σε κάποιο καθηγητή στο σχολείο που του δίδασε και τι ομιρικέ χαιρετέ έτσι, αμέστε περιπάτρε. Θεωρώ λοιπόν ότι ένα λόγο που πρέπει να μιλούμε για τον Παύλο Μελά δεν είναι μόνο η ορολογική ηθυσία του, αλλά είναι και το ότι μα δίνει μηνύματα πνευματικά, εθνικά και πολιτιστικά υπέρεσμού Καρτοδοξία.
Αυτό το θα κλείσουμε νομίζω ότι ήταν ο καλύτερο επίλογο, χύρη χολέβα, θέλω να σα ευχαριστήσω θερμά για τη συνέντευξη που μα δώσετε και να ανανεώσουμε το ραντεβού μα. Ευχαριστώ πολύ. Εγώ ευχαριστώ, κύριε Δαμαβολή.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα