3.41 Deathbed Visions : Οι Τελευταίες Λέξεις των Νεκρών

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

01:30 Θα προετοιμαστεί ο κόσμος ότι έχουμε μπει στην αντιπυρική ρε. Εντάξει, λέτε τώρα αν βγω εδώ στο μπαλκόνι θα δω τον κόσμο προετοιμασμένο. Ε ναι. Όχι τώρα γιατί δεν με ακούνε. Α. Θα είναι όλοι προετοιμασμένοι, θα βάλουν να ακούσουν το επεισόδιο. Α, οκ. Ναι, αλλά άμα κάποιος είναι στην Νορβηγία. Είναι raise awareness κάνω.

01:44 Ναι, αν είναι κάποιος στην Νορβηγία. Γιατί και φωτιές δεν έχουν, τι είναι. Αντιπυρική είναι. Δεν ξέρω, έχουν. Πύριμα χήμι Λοιπόν, τι κάνεις ρε φίλε Εδώ να, ζεστενόμεθα Ωραία όμως ε Ωραία, ήταν καλά, όλη μέρα με το κοντούσαν αγκαλιά Λοιπόν, να πω τώρα τι έγινε Η κύρα έχει φρικάρει τελώς Ε, τι να κάνει ρε, έβρασε Δεν ξέρει τι να κάνει Λοιπόν, σκέφτονται να ξεκινήσει τόσο το τρίχωμα Ναι Λοιπόν, μου έκανα παράπονα Ποιοι Μια φίλη, μου έκανε παράπονο Και δυστυχώς δεν μπορούσα να πω κάτι Να αμυνθώ τις θέσεις μας Γιατί είχε δίκιο Είχε δίκιο Τι κάναμε πάλι Δεν κάναμε όχι κάναμε Τι δεν κάναμε Μου είπε ρε παιδί μου ότι συνήθως Τις προηγούμενες δύο σεζόν Κάτι ρε παιδί μου έλεγες για Για τα παιδιά που είναι σεζόν Ναι Που έχουν φύγει σεζόν Με το στήποδα Δεν είπες ε Ναι ρε φίλε Δεν είπα και Εντάξει ένιωσα λίγο κάπως Ένιωσες λίγο άσχημα Είναι κάτι που συζητάω με τον κύκλο μου έχω μεγάλο κύκλο που πάει σε ζών Σε ζωνιά ρίξε Και εντάξει τα συζητάω μαζί τους αλλά δεν το έχουμε πει από εδώ

02:50 Οπότε να το πούμε τώρα Γιώργο φίλε Ρίχνω Τι να ρίξω Δεν έχω ατάκα Έχω ευχή ρε παιδί μου Καλή σεζόν σε όλα τα παιδιά Καλό κουράγιο, καλή λευτεριά Και θα το πω και ένα βήμα παρακάτω Γιωργάκη Και θα πω και σε όσους Είναι πελάτες Και ακούνε αυτό το podcast Και απολαμβάνουν αυτές τις υπηρεσίες που τους παρέχουν Τα παιδιά που δουλεύουν σε ζών Είτε είναι σερβιτοριά, μαγείρια Ξέρω εγώ ψυκτικοί, καμαριέρες Ό,τι είναι ρε παιδί μου Οδηγοί, υπάλληλοι γραφείου Να μην είστε ξέρω εγώ μαλάκες Έτσι απλά Ναι ρε παιδί μου δηλαδή Αν ας πούμε αργήσει ο καφές στην παραλία 20 λεπτά το φρέντο καπουτσίνο Επειδή έχει 2.500 άτομα δίπλα σου.

03:36 Ναι ρε παιδί μου, και είναι το παιδάκι σου που είναι 19 χρονών και βγάζει κάνα χαρτζλίκι, έχει φύγει από το σπίτι του 600 χιλιόμετρα για να μείνει μάλλον 14 σε μια τρόγλι. Μη του σπάσεις ρε τον έλεγχο, θα σου το φέρει. Δεν είναι ότι δεν θα σου το φέρει, δεν θα πάρεις τίποτα αν μου πεις φέρα το καπουτσίνο το επόμενο 20 λεπτά.

03:52 Μην είστε καρενοι. Έτσι. Λοιπόν, αυτά. Γιώργο μου, πάμε, πάμε, ρίχντε μου. Το καλό το κουμπί, πάρε το κουμπί. Σαν σήμερα. Λοιπόν, 2 Εβδόμου. 2 Εβδόμου. Καλός Ιούλιος. Είμαστε στα μέσα του καλοκαιριού. Λοιπόν, σαν σήμερα λοιπόν, Γιώργο. Σαν σήμερα. Έτσι, είναι η παγκόσμια ημέρα UFO. Γιορτάζουμε δηλαδή οι ουφολόγοι. Πώς σου φάνηκε. Αυτό τώρα γιορτάζεται 2 Ιουλίου, αλλά η αφορμή που γιορτάζεται είναι ότι στις 3 Ιουλίου έγινε το περιστατικό στο Ρόσβελ.

04:39 Δεν είχε και ένα σάντουιτς, ο UFO. Ήταν τα ουφάδικα που είχαν σάντουιτς. Το θυμάσαι αυτό. Α, ναι. Λοιπόν, και τι κάνουνε ρε παιδί μου. Βγαίνουν τώρα όλοι οι λάτρεις των UFO, κάνουν τις συγκεντρώσεις σε διάφορα μέρη ανά τον κόσμο Και κοιτάνε τον ουρανό Για να δούνε ρε παιδί μου Υπτάμενα αντικείμενα Έχω να σου πω και μια προσωπική ιστορία για αυτό Έχεις δει υπτάμενα αντικείμενα Όχι Έχω δει ανθρώπους να κοιτάνε τον ουρανό Όχι όμως για UFO Κάποια στιγμή εκεί στο 2004-2005 Που πλέον όλοι Είχαν παντού ένα Λάπτοπ ξέρω εγώ Και ίντερνετ Δύο τύποι σε αυτό το μαγικό χωριό που μας μεγάλωσε την Αχίλη Αλεξανδρούπολης.

05:26 Ο ένας είχε το βενεζυνάδικο και ο άλλος οδηγούσε αστικό, στην κολιοφορία. Λοιπόν, τους άρεσε να απολαμβάνουν τον ελεύθερό τους χρόνο. Ενώ ήταν καθισμένοι έξω σημείο από το βενεζυνάδικο, κοίταγαν το flight radar που λέει τι πτήσει, δι' αεροπλάνο περνάει από πάνω. Ξέρω εγώ τι τύπος αεροσκάφος είναι, από πού ξεκίνησε, πού πάει κτλ.

05:47 Και μόλις βλέπανε, α τώρα περνάει, βγαίναν έξω και κοιτάγανε τον ουρανό για να το δουν. Οπότε όποιος πέρναγε, έβλεπε δυο τύπους, να κοιτάνε τον ουρανό. Και κοίταγαν όλοι τον ουρανό. Φαινόταν όμως. Όχι ρε Γιώργο, αλλά ήτανε πολύ σουρεάλιοι. Είτε εμείς αράζαμε τότε πιο πιτσιρικά, δηλαδή, Δεν πήγε δύο τύπους να κοιτάνε και ο Κιωσπεράν να ψαρώνει και να κοιτάει και αυτοσυνόδολε τι βλέπουνε τώρα.

06:12 Λοιπόν, μαγικές στιγμές. Επίσης είναι Παγκόσμια ημέρα Αθλητικογράφων Γιώργο. Ο συνάδελφος. Είναι τα ξαδέρφια σου. Λοιπόν, ας πούμε τώρα έχουμε αθλητική δημοσιογραφία. Μουντιάλ παρακολουθείς καθόλου. Όχι, αλλά είδα όλα αυτό που έγινε με τον Ιάπωνα προπονητή. Αυτό ας πούμε εγώ που παρακολουθούν, τι άλλο δεν έχω μάθει, τι έγινε.

06:36 Και γιατί φτάνει με την τζαπανίλα σου ρε. Γιατί τελείωσε το παιχνίδι που παίξανε τώρα με τη Βραζίλια, λοιπόν χάσαμε οι Ιάπωνες. Επιτέλους, αυτό είναι μια νίκη υπέρ της ανθρωπότητας μάλλον. Γιατί φίλε. Όταν χάνει η Ιαπωνία είναι μια νίκη... Δεν είναι τελειωμάτα ρε τώρα να είσαι κομπλεξικός με τους Ιαπωνές. Δεν είναι μη κομπλεξικό.

06:54 Ε, φουλ κομπλεξικό είσαι. Λοιπόν, τελείωσε το παιχνίδι. Έκανε το κλαρίνο του. Πήγε ο τύπος στο κέντρο του γηπέδου, ο προπονητής, ο οποίος πάντα ήταν ο πιο αυστηρός και ήταν πάντα πολύ hardcore, και πήγε και έκανε μια τεράστια υπόκληση προς όλες τις πλευρές, όλους τους φαν της Ιαπωνίας. Οκ. Το έχεις ξαναδεί να το κάνουν κι άλλοι προπονητές.

07:12 Ε, ναι. Να ζητάνε συγνώμη έχω δει πολλές φορές, να λένε ευχαριστώ. Άρα αυτό είναι υπόκληση ενιμήντα μοιρών σε όλους τους φαν της Ιαπωνίας. Εντάξει, μπορεί να έκανε και παλέτον. Εγώ χειρευτεί να σου δείχνω το στάτους και την ευγένεια των Ιαπωνέζων. Μπράβο, μπράβο τους Ιάπωνες. Αυτό περίμενα να πεις. Κλαρίνο πάνω ρε Θα. Λοιπόν και το 1912, Ελλάδα, Βουλγαρία και Σερβία συνάπτουν μια συμμαχία κατά της Οθωμανικής Αυτοκατορίας.

07:43 1937, η Αμέλεια Έρχαρτ, την έχεις ακούσει ποτέ αυτήν. Ε, καλά, ναι. Λοιπόν, είναι η μέρα που χάθηκε ρε παιδί μου. Την ημέρα που προσπάθησε να κάνει τον κύκλο της γης, ακολουθώντας τον Ισημερινό. Εντάξει, δεν τα κατάφερε μάλλον. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες Αλλά εκείνη την ημέρα μου χάθηκε Αυτό έμεινε στην ιστορία ως σύμβολο Λοιπόν και το 1994 Φού λέμε και για μου τι άλλο Ο αμυντικός της Εθνικής Κολομβίας Ο Ατρέ Εσκομπάρ Δεν έχει σχέση με τον Εσκομπάρ Ναι ναι οκ Δολοφονείται από αγνώστους Αλλά δεν έχει σχέση Ας το να σου πω τώρα Οι άγνωστοι αυτοί Του χρέωσαν την αποτυχία της εθνικής ομάδας της Κολομβίας στο παγκόσμιο κύπελο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

08:35 Μάλιστα. Του πάνε, ρε παιδί μου, ήταν αμυντικός αυτός, τα έλουσες. Εσύ φτες που φάγαμε τα κόλλη. Και αυτός, τώρα μετά μάθαμε ότι είχε παίξει και full jog όσο όλο αυτό και τον καθάρισαν, δελώς πάντων. Α, μάλιστα. Λοιπόν, και πάμε και στα νέα. Λοιπόν, γρήγορα σήμερα, γρήγορα και τα νέα Και λέω τώρα, σώπα ρε μεγάλα, γιατί να μεγάλωσες το δικό σου Αδε κάτσε τι, μόνος έχεις τα διαπροβλήματα Κάτσε ρε, σύντομα, είμαι μισό εγκαταστό Ε, και τι, εντάξει, και τι έγινε Τέτοιες πρωτιές Ναι, τι εννοείς πρωτιές Είναι πρώτος στον κόσμο Ναι, είναι, πρακτικά είναι Ναι, αλλά από την κάτω πλευρά Ναι, πρώτος Εντυπωσιακό Λοιπόν, και πάμε, μένουμε, Ινωμένες Πολιτείες Όπου έχει γίνει ένα υπάρχει γενικά έτσι ένας έντονος προβληματισμός γιατί βλέπουν κάτοικοι στη Φλόριντα στο Μίσικα και γενικά σε διάφορες περιοχές βλέπουν σκιούρους οι οποίοι είναι σαν ζόμπι και έτσι τους αποκαλούν όταν το ξεκίνησες νόμιζα να πεις σκιούρι με πολύ μικρά σπαθιά να πολεμάνε αλλά είναι ζόμπι Έχει και άλλους με σπαθιά που πολεμάνε τα ζόμπι

10:23 Όχι ακόμα Σκέτα ζόμπι Είναι ζόμπι ναι Άρα έγινε ζόμπι από καλεψιμόνους σκυούρους Ναι Γιώργο μου Τι γίνεται τώρα Λένε οι επιστήμονες ότι υπάρχει ένας ιός Ο οποίος δημιουργεί εξωγκώματα Που μοιάζουν έτσι με μυρμυγιά Κόκκινα και κάποια Εκκρίνουν και υγρό Αν κάνεις μια αναζήτηση στο διαδίκτυο και όλοι που ακούνε και το δείτε εντάξει είναι όντως ζόμπι παρόλα αυτά δεν πάει να είναι ένα σκύρος που θέλει να χώσει έξι βελανίδια στο στόμα του ας πούμε είναι δηλαδή cute απλά είναι ζόμπι ρε παιδί μου δεν έχει καμία σχέση με εκείνο τον γνωστό τον Μίγκητα όχι όχι και τέλος και θέλω να μου πεις την όψη σου εδώ πέρα τι γίνεται ρε φίλες όλη τη δυτική Ευρώπη να πούμε που καίγονται πολύ ζέστα έχει κλιματική αλλαγή είναι αυτό Ναι ρε εσύ να πούμε. Βουτάνε λέει όπου βρίσκουν συντριβάνια, ποτάμια, ριάκια.

11:21 Ε ναι άμα έχει κύμα κάψωμα τι θα κάνεις. Χάνεται κόσμος ξέρω εγώ ηλικιωμένη γενικά έχει παθήσει ομάδες από την δισβέστη. Γιώργο είμαστε νομίζω στην αποκάλυψη. Τη ζούμε. Ε είναι τώρα τα πρόθυρα. Γιώργο τη ζούμε. Τώρα σε μερικά χρόνια. Δηλαδή όταν ας πούμε έχει η Γερμανία 40 τόσους βαθμούς και σκάνε. Η Γερμανία. Ναι. Εθιμαζόμαστε μια καλτήλα ταινία που έχει βγει πριν από πολλά χρόνια.

11:45 Οριακά όταν είχαμε γίνει, νομίζω, εκεί εκείνα η μηχανή. Ήταν μετά. Πώς να τα ετοιμάσουμε εκεί. Καλά, διέπαιζε η ταινία αυτή. Λοιπόν, και ήτανε... Κάθε φορά που βγαίνε το φως του ηλίου έκαιγε τα πάντα, τύπου σαν να σε χτυπάει η λάβα. Και όλοι οι άνθρωποι είχαν ξεκινήσει να ζουν κάτω απ' τη γη. και κυκλοφορούσαν μόνο το βράδυ έξω.

12:02 Με τις υπόλοιπες ώρες της μέρας δεν μπορούσες να βγεις. Αυτό θα γίνει κάποιο στιγμό. Είδομαι. Καλησπέρα Χρήστο. Γεια σου Φρίκουλα. Σήμερα Χρήστο θα μιλήσουμε για την τελευταία στιγμή ενός ανθρώπου. Μια στιγμή που παραμένει απρόσιτη για όσους μένουν πίσω. Για το θάνατο ας πούμε. Ναι. Αλλά όχι για τον θάνατο τον ίδιο. Την τελευταία στιγμή, ενώ κάποιος είναι ζωντανός.

12:32 Ακόμα. Δηλαδή το τελευταίο δευτερόλεπτο πριν πεθανεί κάποιος. Ακριβώς. Θα μιλήσουμε για τη στιγμή κατά την οποία ένας άνθρωπος βρίσκεται στο τελευταίο κατόφλι της ζωής. Α, πολύ ενδιαφέρον. Εδώ και αιώνες, γιατροί, νοσηλευτές και συγγενείς πολλές φορές καταγράφουν παράξινες συμπεριφορές λίγο πριν από το θάνατο. Άνθρωποι που κοιτούν επίμονα, για παράδειγμα, ένα άδειο σημείο του δωματίου.

12:55 Κάποιοι απλώνουν το χέρι τους, σαν να υποδέχονται κάποιον επισκέπτη. Ακόμα και κάποιοι που μιλούν με πρόσωπα τα οποία έχουν φύγει εδώ και χρόνια από τη ζωή. Οι τελευταίες τους λέξεις συχνά περιγράφουν εικόνες, παρουσίες και συναντήσεις που κανείς άλλος δεν μπορεί να δει. Απόψε λοιπόν Χρήστο θα ακολουθήσουμε τα ίχνη αυτών των μαρτυριών και θα εξερευνήσουμε ένα από τα πιο ενιγματικά φαινόμενα που συνοδεύουν το τέλος της ανθρώπινης ζωής.

13:20 Το φαινόμενο αυτό που περιγράφω λέγεται επιθανάτιες οράσης και αποτελεί μία από τις πιο ανεξήγητες, όπως καταλαβαίνεις, και συνάμα πιο συγκλονιστικές εμπειρίες που καταγράφονται στο κατόφλι της ζωής. Αν και η ιατρική επιστήμη συχνά επιχειρεί να αποδώσει αυτά τα περιστατικά σε οργανικές δυσλειτουργίες, όπως για παράδειγμα η έλλειψη οξυγόνου, η κατάρρευση των οργάνων ή η επίδραση ισχυρών αναλγητικών φαρμάκων που προκαλούν παρεστήσεις, οι μαρτυρίες όσων βρέθηκαν δίπλα στους ετοιμοθάνατους παρουσιάζουν μια αξιοσημείωτη συνέπεια που ξεπερνά το πλαίσιο του παραλυρήματος.

13:53 Οι νοσηλευτές, εξενώνες ασθενών και μονάδες συντατικής θεραπείας είναι αυτοί οι παρατηρητές αυτών των στιγμών και έχουμε πολλές μαρτυρίες από εκεί. Περιγράφουν ανθρώπους που ενώ μέχρι πρώτην ως βρισκόταν σε κατάσταση εξάτλησης ή ακόμα και σύγχυσης, ξαφνικά παρουσιάζουν μια μεταφυσική διάβγεια. Είναι η στιγμή που ο ασθενής στρέφει το βλέμμα του επίμονα προς μια συγκεκριμένη γωνία του δωματίου, ένα σημείο που για εμάς παραμένει κενό, αλλά για εκείνον μοιάζει να έχει περιεχόμενο.

14:19 Το πρόσωπό του λένε σε τέτοιες περιπτώσεις φωτίζεται, τα χαρακτηριστικά του μαλακώνουν και συχνά ένα αδιόρατο αλλά αληθινό χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη του διώχνοντας κάθε ίχνος πόνου ή φόβου. Το πιο ανατριχιαστικό κομμάτι αυτών των οράσεων είναι ο διάλογος. Δεν πρόκειται για μονόλογο. Ο ετοιμοθάνατος μπορεί να μιλά με απόλυτη φυσικότητα σε αγαπημένα πρόσωπα που έχουν φύγει από τη ζωή ίσως και δεκαετίες πριν.

14:46 Αναφέρεται σε αυτούς με ονόματα, μοιράζεται αναμνήσεις ή εκφράζει μια βαθιά ανακούφιση, λέγοντας φράσεις όπως «Ήρθαν να με πάρουν» ή «Είναι όλοι εδώ και με περιμένουν». Υπάρχει μια αίσθηση επίγοντος, αλλά όχι βιασύνης. Είναι σαν ο ασθενής να αναγνωρίζει ότι ο χρόνος του σε αυτόν τον κόσμο έχει εξαντληθεί και ότι μια αποστολή υποδοχής τον περιμένει στην απέναντι όχθη.

15:08 Οι μαρτυρίες των γιατρών που έχουν βιώσει τέτοια περιστατικά είναι επίσης ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες Αν και παραμένουν σκεπτικοί, ομολογούν πως είναι δύσκολο να εξηγήσουν την απόλυτη ηρεμία που κατακλείζει τον ασθενή τη στιγμή που αναγνωρίζει τον επισκέπτη του Η ιατρική προσπάθεια να κατηγοριοποιήσει αυτά τα φαινόμενα ως ψευδεστήσεις όμως για τους ανθρώπους που τα βιώνουν αλλά και για εκείνους που στέκονται δίπλα τους η εμπειρία όπως καταλαβαίνεις για αυτούς είναι πραγματική, δεν είναι ψευρέστηση.

15:37 Είναι μια στιγμή όπου το πέπλο ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και σε κάτι άλλο που δεν μπορούμε να ορίσουμε φαίνεται να γίνεται τόσο λεπτό που σχεδόν διαπερνάται. Τελικά είτε πρόκειται για την ίστατη άμυνα του εγκεφάλου απέναντι στο σκοτάδι είτε για το πρώτο βήμα μιας μετάβασης, το φαινόμενο των επιθανάτειων οράσεων παρ' εμένει ο τελευταίος μεγάλος γρίφος της ανθρωπίνης εμπειρίας.

15:58 Για να προσοχήσουμε λοιπόν το φαινόμενο των οράσεων, των επιθανάτειων οράσεων, με την απαραίτητη σοβαρότητα, οφείλουμε να στρέψουμε το βλέμμα μας σε αυτούς που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, όπως σου είπα, δηλαδή τους νοσηλευτές από τα νοσοκομεία και όσους γιατρούς υπηρετούν στην παρηγορητική φροντίδα. Οι νοσηλευτές λοιπόν ξενώνων, όπως τους χαρακτηρίζουν, αναφέρουν με εκπληκτική συνέπεια ότι οι ασθενείς που βιώνουν τέτοιες οράσεις δεν εμφανίζουν σημάδια σύγχυσης ή φόβου.

16:25 Αντιθέτως, η περιγραφή τους χαρακτηρίζει από ηρεμία. Συχνά, όπως σου είπα, ο ασθενής θα δείξει προς ένα σημείο του δωματίου, σε μια γωνία, θα αρχίσει να συνομιλεί με πρόσωπα και παρόλο που η ιατρική εξηγεί το φαινόμενο μέσω της ανοξίας, αυτή είναι η έλλειψη του οξυγόνου, ή των φαρμακευτικών παρανεργειών, η συμπεριφορά των ασθενών δεν συνάδει με το τυπικό παραλήρημα.

16:48 Στο παραλήρημα, ένας ασθενής, έτσι για να καταλάβεις λίγο ιατρικά, είναι ανήσυχος, μπορεί να είναι φοβισμένος, μπορεί να είναι επιθετικός. Σε αυτό δεν ισχύει. Οι γιατροί τώρα, από την πλευρά τους, παγιδευμένοι ανάμεσα στην επιστημονική αυστηρότητα αλλά και την ανθρώπινη εμπειρία, συγνά ομολογούν πως έχουν βρεθεί σε αδιέξοδο.

17:06 Υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις όπου ασθενείς που ήταν σε κόμμα ή μη κομματόδη κατάσταση Ξαφνικά συνήλθανε για λίγα λεπτά Αναγνώρισαν συγγενείς που δεν είχαν δει ποτέ Ή για τους οποίους δεν γνώριζαν ότι είχαν πεθάνει Και μετά έφευγαν με ένα χαμόγελο Αυτή η τελική διάβγεια αποτελεί το πιο δύσκολα εξηγήσιμο ιατρικό φαινόμενο καθώς ο εγκέφαλος υποτίθεται πως έπρεπε να είναι σε μια κατάσταση υπολειτουργίας.

17:30 Σβήνει δηλαδή σιγά σιγά. Αυτή η διάβοια συχνά κορυφώνεται στις τελευταίες λέξεις των ανθρώπων οι οποίες λειτουργούν ως μια γέφυρα ανάμεσα σε εμάς και το άγνωστο. Οι τελευταίες λέξεις ενός ανθρώπου δεν είναι πάντα από χαιρετισμός προς τους ζωντανούς συχνά είναι μια περιγραφή του τόπου στον οποίο πηγαίνουν. φαντάζομαι έχεις ακούσει κάτι τέτοιο όταν βλέπουν άνθρωποι το φως για να λέει βλέπω το φως το έχω ακούσει από κατευθείαν αυτός το είδε ναι το έχω δει σε ταινίες το έχω ακούσει σε συζήτηση εσύ είναι πρόεδρο από την πραγματική ζωή ας πάρουμε για παράδειγμα τον Steve Jobs τον ξέρεις τον είναι μια από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες της τεχνολογίας σύμφωνα λοιπόν με την αδελφή του τη Μόνα Σίμψον οι τελευταίες στιγμές ήταν γεμάτες από μια παράξενη κατάπληξη.

18:18 Κοιτάζοντας πάνω από τους ώμους των οικείων του, ψηθύριζε τρεις φορές. «Οου-ουάου, οου-ουάου, οου-ουάου». Εντάξει, Ρις Φρικουλατόρα, το «Οου-ουάου»... Χωρίς να κοιτάει τους ίδιους τους ανθρώπους που ήταν εκεί. Δεν ήταν ούτε ο πόνος που τον έκανε να μιλήσει, ούτε ο φόβος. ήταν η απόλυτη έκπληξη μπροστά σε κάτι που αντίκρισε.

18:37 Τι είδε ο άνθρωπος τώρα που άλλαξε τον κόσμο. Κανείς δεν ξέρει, αλλά ο ήχος της φωνής του, σύμφωνα με τους παρεδοσκόμενους, μετέδευε μια αίσθηση δέους και ανακάλυψης. Αντίστοιχα, ο μεγάλος εφευρέτης, ο Τόμας Έντισον, λίγο πριν κλείσει τα μάτια του για τελευταία φορά, το 1931, ξύπνησε από κόμμα, κοίταξε προς το παράθυρο και είπε με σιγουριά «Είναι πολύ όμορφα εκεί πέρα».

18:58 Αυτή η φράση λοιπόν δεν ακούγεται σαν λόγια κάποιου που παρεσθάνεται, που βλέπει παρεστήσεις δηλαδή, αλλά σαν λόγια κάποιου που βλέπει ένα τοπίο που εμείς, όσοι ήταν εκεί τουλάχιστον, δεν μπορούσαν να διακρίνουν. Η Χάριε Τούμπαν, η θρηλυκή αγωνίστρια, περιέγραψε μια εικόνα γεμάτη κίνηση και υπεροχή. Λίγο πριν πεθάνει, οι παρευρισκόμενοι την άκουσαν να περιγράφει ανθρώπους που την περίμεναν, σαν να ήταν σε σιδηροδρομικό σταθμό, είπε.

19:22 Έτοιμοι να την οδηγήσουν στο επόμενο στάδιο του ταξιδιού της. Για εκείνη ο θάνατος δεν ήταν ένας στίχος, αλλά ήταν μια μετάβαση, ας το πούμε. Και αν οι τελευταίες λέξεις των θμητών αποτελούν όντως ένα παράθυρο, τότε ορισμένες από τις πιο φωτισμένες προσωπικότητες που πέρασαν από το Ιαπωντιγί, κοίταξαν μέσα από αυτό και αντίκρισαν πράγματα που η ανθρώπινη λογική δεν μπορεί να συλλάβει.

19:42 Δεν είναι μόνο οι απλοί άνθρωποι που βιώνουν αυτή τη μεταμόρφωση, αλλά και οι μεγάλοι διανοούμενοι καλλιτέχνες, επιστήμονες που έχουν μείνει τα όσα έχουν πει. Σκέψου για παράδειγμα τον Λούτβικ Βαν Μπετόβεν. Ο άνθρωπος λοιπόν που αφαίρωσε τη ζωή του στη μουσική, έχοντας χάσει την ακοή του τα τελευταία χρόνια, έδωσε μια αναπάντηχη παράσταση στο κρεβάτι του θανάτου.

20:03 Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, ενώ βρισκόταν σε κατάσταση κατάρρευσης, ξαφνικά άνοιξε τα μάτια του. Σήκωσε το χέρι του στον αέρα, σαν να διεύθυνε μια αόρατη επική ορχήστρα, και αναφώνησε. «Χειροκροτήστε φίλοι μου, η κωμοδία τελείωσε». Ήταν μια στιγμή όπου η ιδιοφυγεία του συνάντησε το τέλος όχι με απόγνωση αλλά με μια αίσθηση ολοκλήρωσης σαν ο ίδιος να άκουγε μια τελευταία θεϊκή συμφωνία που οι υπόλοιποι δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε.

20:29 Η κωμωδία, όπως την είπε, της επίγεια ζωής έκλεινε και ο Μπετόβεν έπαιρνε το χειροκρότημα από ένα κοινό που δεν βρισκόταν όμως σε αυτόν τον κόσμο. Από την άλλη πλευρά, ο Σερ Άιζακ Νιούτον, ο πατέρας της κλασικής φυσικής, λέγω πριν φύγει, μας άφησε μια παρακαταθήκη που αντιγεί μέχρι και σήμερα στην ιστορία της επιστήμης.

20:47 Είπε Δεν ξέρω πώς φαίνομαι στον κόσμο, αλλά στον εαυτό μου φαίνομαι σαν ένα παιδί που παίζει στην ακρογιαλιά, βρίσκοντας σε ένα πιο λίο βότσαλο ή ένα πιο όμορφο κοχύλι από τα συνηθισμένα, ενώ ο μεγάλος ωκεανός της αλήθειας παραμένει ανεξερεύνητος μπροστά μου. Είπε όλα αυτά και πέθανε. Ναι. Μάλιστα. Αυτά όπως καταλαβαίνεις Χρήστο δεν είναι τα λόγια ενός ανθρώπου που φοβάται το τέλος.

21:11 Είναι λόγια κάποιου που συνειδητοποιεί ότι όλη η γνώση που συσσόρευσε στη ζωή του ήταν απλώς η αρχή. Ένα παιχνίδι στην ακτίας το πούμε πριν εισέλθει στον απέραντο ωκεανό του αγνός του. Ο θάνατος λοιπόν για τον Άιζακ Νιούτον δεν ήταν το τέρμα αλλά το ξεκίνημα της πραγματικής εξερεύνησης. Ακόμα και ο Σαλβαδόρ Νταλή. ο ζωγράφος που πέρασε τη ζωή του μπορείς να φανταστείς γιατί μίλησε Μάλλον για τα νορμοντικά Όχι Θυμάσαι τον πίνακα με τα ρολόγια Ναι Η τελευταία του ατάκα ήταν Πού είναι το ρολόι μου Μάλιστα Μέσα λοιπόν στην σουρεαλιστική συγχυσή του αναζητούσε ένα μέτρο μέτρησης για ένα χώρο που ο χρόνος δεν έχει πλέον σημασία Αυτές οι περιπτώσεις δεν είναι μεμονωμένα περιετατικά είναι η απόδειξη ότι το τέλος της διαδρομής, το μυαλό μας ή μήπως η συνείδησή μας φαίνεται να στρέφεται προς κάτι άλλο.

22:02 Οι τελευταίες αυτές λέξεις είναι σαν τα ψήγματα ενός χάρτη που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να δούμε μέχρι να έρθει και η δική μας ώρα. Είναι ένα τελευταίο μήνυμα που στέλνουν οι ταξιδιώτες πριν χαθούν πίσω από το πέπλο, επιβεβαιώνοντας πως ακόμα και στο πιο σκοτεινό σημείο υπάρχει κάτι που αξίζει να δεις. Φτάνουμε τώρα στο σημείο όπου το μυστήριο πυκνώνει και η επιστημονική εξήγηση αρχίζει να δείχνει τα ωριά της Αν απομονώσουμε λοιπόν τις χιλιάδες καταγεγραμμένες μαρτυρίες που υπάρχουν εκεί έξω από νοσοκομεία, σπίτια, παρατηρούμε κάτι συγκλονιστικό Παρά τις τεράστιες διαφορές στην κουρτούρα, τη θρησκεία, την ηλικία ή το μορφωτικό επίπεδο των εντυμοθάνατων οι εικόνες που παρουσιάζουν όλοι σε όλο τον κόσμο αλλά για μια επαναλαμβανόμενη γεωγραφία του τέλους.

22:49 Το πρώτο και πιο συχνό στοιχείο είναι συνήθως το φως. Δεν πρόκειται τώρα για το φως μιας λάμπας ή του ήλιου, αλλά για μια λάμψη που φαίνεται να πηγάζει από μια άλλη διάσταση. Μια φωτεινότητα που συχνά περιγράφεται ως πιο ζωντανή και οι ετοιμοθάνατοι την χαρακτηρίζουν ως την βλέπουν, ως απόλυτα ασφαλής. Στο φως λοιπόν αυτό, οι ετοιμοθάνατοι βλέπουν συχνά μορφές.

23:12 Μερικές φορές είναι άγνωστες, καθησυχαστικές, παρουσίες, φύλακες σε κάποιες περιπτώσεις, οδηγεί σε κάποιες άλλες. Άλλοι είναι πρόσωπα πιο υγεία. Μπορεί να είναι σύντροφοι που έχουν φύγει από τη ζωή, φίλοι που έχουν πεθάνει προπολού. Η εμφάνιση των νεκρών συγγενών είναι ίσως το πιο συχνό μοτίβο, λειτουργώντας ως ένας συναισθηματικός σταθμός υποδοχής, που μετριάζει τον αρχαίγωνο φόβο του θανάτου.

23:33 Όμως το μυστήριο δεν σταματά στις μορφές Οι τιμοθάνατες συχνά περιγράφουν μια έντονη αίσθηση ταξιδιού Είναι σαν να μην βρίσκονται πλέον σε ένα δωμάτιο Ότι βρίσκονται έχουν ξεκινήσει ήδη μια διαδρομή Και εδώ που τα σύμβολα γίνονται ακόμα πιο συγκεκριμένα Εμφανίζονται πόρτες που οδηγούν σε άλλα δωμάτια ή εξωτερικούς χώρους Γέφυρες που πρέπει να διασχιστούν και να περάσουν στην άλλη όχθη Τρένα που περιμένουν στο σταθμό και βάρκες που λυκνίζονται σε ήρεμα νερά.

23:59 Είναι λοιπόν ο εγκέφαλος να μπορεί να παράγει τα ίδια σύμβολα παντού. Γιατί άραγε εμφανίζονται αυτά. Γιατί μια γέφυρα, γιατί ένα τρένο. Υπάρχει μια θεωρία που υποστηρίζει ότι το ασυνείδητό μας χρησιμοποιεί γνώριμα αντικείμενα της επίγειας εμπειρίας για να μας βοηθήσει να διαχειριστούμε την απόλυτη άγνωστη μετάβαση. Το τρένο και η βάρκα Και το πέρασμα από τη γέφυρα Είναι το εδώ Ας το πούμε Και η απέναντι όχθη είναι το εκεί Δηλαδή αντίστοιχα πριν 2.000 χρόνια Οι άνθρωποι που θα είχαν τέτοιες εμπειρίες Θα περιέγραφαν κάτι άλλο όχι ένα τρένο Ναι θα μπορούσαν να βάλουν τη βάρκα Βάρκα είχαν σχεδόν από πάντα Αυτή τη μετάβαση Ακριβώς γέφυρες επίσης υπήρχαν από πάντα Οπότε έχει μείνει αυτό ωστόσο υπάρχει μια πιο τολμηρή υπόθεση ότι αυτά δεν είναι σύμβολα και ότι είναι πραγματικά στοιχεία ενός τόπου ότι υπάρχει μια ενδιάμεση περιοχή δεν έχεις ακούσει αυτή τη θεωρία ότι υπάρχει μια ενδιάμεση περιοχή ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο η αίθουσα αναμονής ας πούμε

25:03 η οποία έχει τη δική της μορφολογία έχει μια δομή που εμείς το βλέπουμε σαν γέφυρες και πόρτες επειδή δεν έχω άλλες λέξεις να το περιγράψουμε. Καθώς λοιπόν εξετάζουμε αυτές τις εικόνες, συνειδητοποιούμε ότι δεν βρισκόμαστε μπροστά σε παριστήσεις ανθρώπων αλλά σε μια φοβερή εμπειρία. Το γεγονός λοιπόν ότι ένας ηλικιωμένος για παράδειγμα στην Ασία, ένα παιδί στην Ευρώπη και ένας νομάδας στην Αφρική περιγράφουν τα ίδια σύμβολα λίγο πριν φύγουν μας ανακάζει να κάνουμε μια ερώτηση.

25:30 Τι είναι αυτό που μας περιμένει στο τέλος του δρόμου. Είναι όντως ο θάνατος, το απόλυτο σκοτάδι ή είναι μια είσοδος σε ένα κόσμο που είναι πολύ πιο φωτεινός από όσο τολμάμε να φανταστούμε. Οι εικόνες αυτές λοιπόν δεν είναι απλώς το τέλος. Είναι η πρώτη ματιά, λένε πολλοί, σε μια αιώνια περιπέτεια. Εδώ λοιπόν θα αφήσουμε τις απλές μαρτυρίες και θα πάμε στο πεδίο των παραφυσικών θεωριών.

25:50 Εκεί που η επιστήμη σταματά και οι φιλοσοφίες σε συνδυασμό με το μεταφυσικό παίρνουν τον λόγο. Όταν λοιπόν χιλιάδες άνθρωποι περιγράφουν τα ίδια πράγματα η ερώτηση τι συμβαίνει πραγματικά δεν μπορεί να παρακαλυφθεί Ποιες είναι τώρα οι εξηγήσεις που δίνουν οι ερευνητές των παραφυσικούν Η πρώτη θεωρία, ίσως η πιο παρηγορητική για τους οικείους των αιτήμων θάνατων είναι η θεωρία της παραλαβής Σύμφωνα λοιπόν με αυτή, ο θάνατος δεν είναι μια μοναχική εμπειρία Είναι κρίση γενείς, φίλοι, ακόμα και πνευματικοί οδηγοί ρεχόνται να παραλάβουν τον ζωντανό, λειτουργώντας ως συνοδοιπόροι στο κρίσιμο αυτοπέρασμα.

26:24 Δεν πρόκειται για παρεστήσεις, αλλά για μια πραγματική, πνευματική όμως επίσκεψη. Είναι μια πράξη αγάπης και καθοδήγησης, η οποία έχει ως στόχο να απαλύνει το σοκ της αποχώρησης από το υλικό σώμα και να προσφέρει μια αίσθηση ασφάλειας και οικειότητας σε μια κατάσταση που διαφορετικά όπως καταλαβαίνεις θα ήταν αρκετά τρομακτική.

26:42 Η δεύτερη θεωρία τώρα προσεκίζει το φαινόμενο μέσα από το πρέσμα της συνείδησης Σε αυτή τη θεωρία λοιπόν υποστηρίζεται ότι η συνείδηση δεν είναι πρόϊον του εγκεφάλου αλλά κάτι ανεξάρτητο που απλώς κατοικεί στο σώμα Καθώς λοιπόν το σώμα αρχίζει να καταραίει, η συνείδηση αρχίζει να ξεκολλάει από τους περιορισμούς του προετοιμάζοντας την μετάβασή της σε μια άλλη κατάσταση Οι οράσεις λοιπόν είναι τα πρώτα σημάδια αυτής της σταδιακής απελευθέρωσης Είναι η συνείδηση που αρχίζει να βλέπει πέρα από την τρισδιάστατη πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε και λειτουργεί σαν ένας δέκτης που συντονίζεται σε μια άλλη συχνότητα πριν σταματήσει να δουλεύει η καρδιά.

27:19 Η τρίτη θεωρία τώρα είναι η πιο τολμηρή. Λέει πως οι ετοιμοθάνατοι βλέπουν πράγματι κάτι που εμείς, λόγω των περιορισμένων αισθήσεων μας, αδυνατούμε να αντιληφθούμε. Όπως για παράδειγμα ένα σκυλί μπορεί να ακούσει συχνότητες που εμείς δεν ακούμε Έτσι και ο ηττυμοθάνατος ευρισκόμενος στο χείλος του θανάτου Αποκτά πρόσβαση σε ένα ευρύτερο φάσμα της πραγματικότητας Ίσως λένε η άλλη πλευρά να μην είναι κάπου μακριά Αλλά να βρίσκεται εδώ ανάμεσά μας Μια διάσταση που οι αισθήσεις μας είναι προγραμματισμένες να φιλτράρουν Στη στιγμή λοιπόν του θανάτου λένε σε πως αυτή τη θεωρία το φίλτρο αυτό δεν υπάρχει.

27:55 Τέλος υπάρχει και μια ακόμα θεωρία της συνδιάμεσης περιοχής, αυτό που λέγαμε του τόπου που μπορούμε να ονομάσουμε προθάλανο. Εκεί λοιπόν πρόκειται για μια ουδέτερη ζώνη ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο, έναν μεταβατικό χώρο που ο άνθρωπος παραμένει για λίγο πριν συνεχίσει την πορεία του. Εκεί οι κανόνες του χρόνου και του χώρου είναι διαφορετικοί.

28:13 Εκεί μπορεί να συνεπάρχουν οι ζωντανοί με τους πεθαμένους. Αυτή η περιοχή εξηγεί γιατί οι ασθενείς μιλούν για πόρτες και γέφυρες και είναι τα ορόση μας το πρόθαλαμμα. Προφανώς, χρήστον, καμία από αυτές τις θεωρίες δεν μπορεί να αποδειχθεί απόλυτα, αλλά όλες μαζί συνθέτουν μια εικόνα που μας επιτρέπει να θεωρήσουμε το θάνατο ως ένα σβήσιμο, ας το πούμε.

28:36 Πίσω από το ζουμί αυτών των θεωριών κρύβεται μια απλή αλλά συγκλονιστική ιδέα. Ίσως να μην είναι το τένος του ταξιδιού, αλλά η αρχή μιας μεγαλύτερης μυστηριώδος περιπέτειας για την οποία η γλώσσα μας και η επιστήμη μας δεν έχουν ακόμα βρει τις σωστές λέξεις. Στον κόσμο της παρηγορητικής φροντίδας όπου η γραμμή ανάμεσα στο εδώ και στο εκεί λεπταίνει μέχρι σχεδόν να εξαφανιστεί η αφηγήση των νοσηλευτών δεν είναι απλώς ιστορίες είναι τα δεκμήρια μιας πραγματικότητας.

29:01 Γι' αυτό θα δούμε και κάποιες ιστορίες από αυτούς τους ανθρώπους. Μια έμπειρη νοσηλεύτρια, δεν θα αναφέρω με ονόματα, σε ένα ξενώνα ασθενών με τελικό στάδιο καρκίνου, όπως καταλαβαίνεις έχει δει το θάνατο εκατοντάδες φορές. Στην αρχή της καρχέρας της προσπαθούσε να αναζητήσει ιατρικές εξηγήσεις για κάθε δίτο ασυνήθιστο.

29:19 Μετά από χρόνια όμως η στάση της αλλάξε. Δεν είναι απλώς σύγχυση, λέει. Δεν είναι ο φόβος που προκαλούν τα σχήρα αναλγητικά. Είναι κάτι άλλο. περιγράφει δεκάδες ανθρώπους που ενώ τις προηγούμενες ώρες ήταν ανήμποροι ή βαθιά σε λίθαργο λίγο πριν το τέλος ανακτούν μια παράξενη ενέργεια στρέφουν το κεφάλι τους χαμογελούν σε άδειες καρέκλες συνομιλούν με αόρατους επισκέπτες με μια φυσικότητα που παγώνει το αίμα δεν τους βλέπουν σαν απειλές τους βλέπουν σαν οικείους μερικές φορές, λέει η νοσηλεύτρια Μπαίνω στο δωμάτιο και νιώθω ότι δεν είμαι μόνη Ότι το δωμάτιο είναι γεμάτο με μια παρουσία που δεν μπορώ να εξηγήσω Αλλά που κάνει τον ασθενή να σταματήσει να φοβάται Οπότε τώρα μιλάμε για περιπτώσεις που τρίτη αντιλαμβάνονται κάποιους παρουσίες στον χώρο Η νοσηλεύτρια αυτή δεν κοιτάζει πλέον το ρολόι της για να μετρήσει τον χρόνο Αλλά τα μάτια του ασθενούς γιατί ξέρει όταν αρχίσουν να μιλούν στους αόρατους η μετάβαση είχε ήδη ξεκινήσει.

30:12 Υπάρχει επίσης ακόμα μια ιστορία που επαναλαμβάνεται συχνά σε θαλάμους ηλικιωμένων. Πρόκειται για έναν κύριο, ας τον πούμε Νίκ, που έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στη Μοναξιά, μετά την απώλεια της σύζυγου του. Μια εβδομάδα πριν από τον θάνατό του, οι νοσηλευτές παρατήρησαν μια αλλαγή. Άρχισε να στρώνει το κρεβάτι του σαν να περίμενε επισκέπτη.

30:32 Άρχισε να μιλά καθημερινά, χαμηλόφωνα με την νικρή σύζυγό του, σαν να καθόταν εκείνη στην πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο. Δεν μιλούσε στον τείχο, μιλούσε κάποιον που ήταν παρόν, αυτό φαινόταν. Της έλεγε νέα για τα παιδιά τους, της ζητούσε συγνώμη για πράγματα των παρελθόντων, την παρακαλούσε να τον περιμένει λίγο ακόμα. Οι νοσηλευτές, σεβόμενοι την ιδιωτικότητά του, δεν τον διέκοπταν.

30:52 Το πιο αντριχαστικό, δύο ημέρες αφού η συνομιλία τους έγινε πιο έντονη, λίγο έτσι πιο βιαστική Ο Νίκ έφυγε ήρεμος με ένα χαμόγελο που έπιαζε να λέει ότι ναι, ήταν όντως εκεί Δεν υπήρξε καμία ιατρική επιπλοκή, ούτε πόνος, ούτε τίποτα Υπήρχε μόνο μια ολοκλήρωση Ήταν σαν η παρουσία της, της γυναίκας του, τον είχε προετοιμάσει για την έξοδο σαν ήταν η γέφυρα που χρειαζόταν για να περάσει απέναντι.

31:17 Υπάρχει ακόμα μια διάσημη ιστορία, σίγουρα βέβαια η πιο σπαρακτική από όλες. Είναι η περίπτωση ενός μικροπαιδιού, μόλις 7 ετών, που νοσηλευόταν σε παιδιατρική πτέρυγα. Στις τελευταίες του στιγμές η μητέρα του καθόταν δίπλα στο κρεβάτι του, κρατώντας το χέρι του. Το δωμάτιο ήταν άδειο, εκτός από τους δυό τους. Ξαφνικά το παιδί άνοιξε τα μάτια του, κοίταξε ψηλά προς τη γωνία του δωματίου και ρώτησε με αθωότητα.

31:41 «Μαμά, γιατί υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στο δωμάτιο» Η μητέρα πάβωσε. Κοίταξε γύρω της και δεν είδε τίποτα. «Δεν είναι κανείς εδώ αγάπη μου» το απάντησε με τρεμάμενη φωνή. Το παιδί όμως επέμενε με μια φωνή γεμάτη περιέργεια και καθόλου φόβο. «Είναι τόση πολύ μαμά, γιατί στέκονται όλοι εδώ και με κοιτάζουν» εκείνη τη στιγμή. Λίγα λεπτά αργότερα άφησε την τελευταία του πρωί.

32:09 Αυτές λοιπόν, Χρήστο, οι ιστορίες ειδικά εκείνη του παιδιού μας αναγκάζουν να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που τα παιδιά ηλικιωμένοι και ετοιμοθάνατοι συνολικά βλέπουν και εμείς χάνουμε. Μήπως η δική μας αντίληψη για τον κόσμο είναι μια φυλακή. Φρικουλά μου επειδή τώρα δεν ξέρω κατά πόσο θέλεις να το μοιραστείς μαζί μας όλο αυτό αλλά επειδή γνωρίζω πως το σώμα σου, αυτό που προϋπήρχε έχει αφήσει αυτόν τον κόσμο το έχεις ζήσει ρε παιδί μου δεν θα μας δώσεις ένα κλου έχουμε τα μέσα ναι, όχι, δεν θα σας δώσω ένα κλου θα σας δώσω τα στοιχεία και δεδομένου ότι είμαι εγώ εδώ μπορείτε να ερευνήσετε την διαδρομή που ακολουθήσατε πως να το ερευνήσουμε αν δεν φτάσει η ώρα μας θα δούμε Χρήστο θα δεις και Και κλείνοντας, όταν ένας άνθρωπος στο τέλος λοιπόν του δρόμου μιλά σε κάποιον που δεν βλέπουμε ίσως η λογική μας είναι αυτό που μας εμποδίζει να αποδεχθούμε το θαύμα που συμβαίνει ακριβώς στα μάτια μας Οι νοσηλευτές πάντως, όπως είπαμε, που βλέπουν αυτά τα περιστατικά

33:14 δεν αφισβητούν πια Απλώς στέκονται με σεβασμό γιατί ξέρουν ότι εκείνες οι στιγμές δεν ανήκουν στην ιατρική επιστήμη, αλλά στην εμειότητα Οι τελευταίες λέξεις λοιπόν ενός ανθρώπου δεν είναι πιο σημαντικές επειδή σημαντοδοτούν το θάλατο Είναι καθοριστικές επειδή αποτελούν την πρώτη μαρτυρία για τον τόπο στον οποίο εισέρχονται Εκεί όπου εμείς για την ώρα είμαστε αποκλεισμένοι Εσείς Όταν κάποιος λοιπόν δίπλα σου ψιθυρίζει σε όσους έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια δεν βδιθύζεται στην παράνοια Απλώς γίνεται ο πρώτος μάρτυρας μιας ανατριχιαστικής πραγματικότητας εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος αυτός αντικρίζει το απόλυτο σκοτάδι που περιμένει τον καθένα, το οποίο για την ώρα παραμένουμε ανίκανοι να διακρίνουμε.

34:03 Γιώργο, γύρισες! Έλα ρε! Τι λέει ρε! Ωραία ρε! Θα σας πω πώς νιώθω πριν ξεκινήσουμε να μπαίνουμε μέσα στο επεισόδιο. Ναι. Νιώθω ότι έχω γείτονα τον πορτιέρι ενός μαγαζιού. Είμαι 17 χρονών, ωραία. Ο πορτιέρις ενός κλαμπ είναι ο γείτονάς μου. Το Μπαρμάνι είναι ο πρώτος μου ξάδερφος. Ο υπεύθυνος πιάρ είναι ο γιος του νονού μου.

34:36 Πάω να πω στο μαγαζί και τρώω πόρτα. Έτσι νιώθω. Δηλαδή έχουμε τον Φρύκουλα, ο οποίος το έχει βιώσει, ξέρει τι υπάρχει απέναντι, το έχει ζήσει και δεν λέει. Θα μας πει το μυστικό της όντια. Γιατί δεν λες, δηλαδή γιατί δεν λες ρε. Με νευρίαση. Σε νευρίαση. Πάρα πολύ με νευρίαση. Τότε θα κάνουμε ένα διάλειμμα για καλοκαίρι, να δει αυτός.

34:58 Πάρε να έχεις παλιό Φρύκουλα. Να δει αυτός, να μην έχει να παίρνει σε κορμάκι. Να πούμε και το Q&A ρε. Q&A. Τρεις μου στείλανε ήδη. Τρία παιδιά από μερικοί. Τους είπα ότι ένα θα στείλετε. Ο Κασάνας σας στείλε τρία. Όχι, ειδικά ένας φίλος έστειλε τέσσερις. Λέω εντάξει, άμα γίνει αυτό θα έχουμε έξι ώρες επεισόδιο. Τέλος πάνω, σιγά σιγά δεν έμειναν πολλά, τελειώνουμε, κλείνουμε.

35:24 Άλλες δυο εβδομάδες έχουμε. Τελείω εδώ και πάμε στο επεισόδιο. Πάμε στο επεισόδιο. Λοιπόν, εγώ θα ξεκινήσω με το εξής σχόλιο. Δεν θα μπορούσα ούτε με σφαίρες να κάνω τη δουλειά αυτή των νοσηλευτών, ρε φίλε. Ναι, είναι δύσκολο. Ειδικά στους οικουσιακούς ευηγηρίας. Είναι δύσκολο. Αλλά νομίζω ότι, όχι νομίζω, είμαι σίγουρος ότι από ένα διάστημα και μετά...

35:46 Τι, αν αισθαντοποιείσαι. Ναι, ρε παιδί μου. Είναι όπως οι νεκροθαυτές. Ναι και με άλλα επαγγέλματα, όπως η σφαγής. Εγώ όσο ας πούμε και να είμαι λάτρης του κρέατος... Δεν θα πάρεις το ζωντανό το προβατάκι ενώ είσαι του κόψει το γυμό. Μου είναι δύσκολο, κατάλαβες αυτό. Άσχετα που μετά αν μου το φέρουν θα το τεμαχήσω, δεν έχω πρόβλημα να το βλέπω...

36:05 Στη δεύτερη μορφή του, χωρίς δέρματα και τέτοια, να δεις ένα κομμάτι κρέας. Ως μάχηρας, οκ, ήταν φαίνεται ότι δεν σε υπηρετεί. Όχι εννοώ και ολόκληρο το ζώο ρε παιδί μου να είναι. Ναι ναι, κατάλαβα. Δεν έχω πρόβλημα. Έχω γθάρει ζώα. Κυνήγια κτλ. Έχεις γθάρει κυνήγια. Ναι, αλλά θέλω να πω ότι με τον καιρό ρε παιδί μου, εντάξει.

36:26 Έχεις κυνηγήσει. Ε, είχα πάει μια φορά με έναν φίλο και κατάλαβα ότι δεν μ' αρέσει αυτό το σπόρο ας πούμε. Βαρετό. Δηλαδή το πιο ωραίο ήταν ότι υπάρχει μια σύνδεση με τη φύση. Ναι. Δεν σε αρέσει αυτή η διαδικασία της αναμονής που κάνεις στην παγίδα. Ναι, ναι, τώρα κάτσε εδώ πέρα. Και τι θα κάτσω εδώ, άμα περάσει η πάπια χτύπα την.

36:45 Ε και τι αυτό είναι. Τέλος πάντων, γιατί τώρα μιλάμε για κυνήγι. Γιατί είναι και αυτό ένας τρόπος να παίρνεις μια ζωή. Εντάξει, εντάξει. Ναι, παιδί μου, αλλά... Είναι το ίδιο μπροτάλ, ρε εσύ. Ναι, αλλά τώρα τι έχει ας πούμε η πάπια τέτοιου τύπου εμπειρία. Δεν νομίζω. Δεν το ξέρεις ρε φίλε, τι βλέπει η πάπια την στιγμή που την περνάς εσύ με τα 400 σκάλια σου.

37:06 Ναι, τέλος πάνω, ας αλλάξουμε θέμα. Ας αλλάξουμε. Ναι, οπότε θεωρώ ότι αποκτούν μια αλφα-ανοσία. Αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω, ας μας πει ρε παιδί μου. Τι? Αν είναι γιατρός ή νοσοκόμος... Εγώ θα πω ένα τεράστιο respect σ' όλους τους γιατρούς και τους δουλευτές που μπορούν να κάνουν αυτήν την βιβλία και να βλέπουν τους ανθρώπους να φεύγουν από τη ζωή.

37:33 Τώρα το τι βλέπουνε. Πάμε. Έχεις ακούσει εσύ από κανέναν... Όχι, δεν έχω. Το είπα και στον Φρύκουλα ότι στο στενός γενικό μου φιλικό κύκλο μου δεν έχει υπάρξει κάποιο σκηνικό που κάποιος κάτι να είδε και να το μετέφερε. Επίσης δεν έχω δει ποτέ άνθρωπο να φεύγει, δεν έχω υπάρξει κοντά σε αυτό. Καλά, ούτε εγώ. Ούτε εγώ, απλά έχω μια εμπειρία που θα ήθελα να μοιραστώ, η οποία ήτανε...

38:03 Να ξαπλώσουμε πίσω τους καναπέδες. Όχι, όχι, δεν εννοώ, μια εμπειρία ενός πολύ κοντινού ανθρώπου, του παππού μου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή και μου περιγράψανε την τελευταία σκηνή. Οι συγγενείς σου την περιέγραψανε. Ναι, ναι, ναι. Λοιπόν και ήτανε ο παππούς μου είχε προφανώς τρία παιδιά. Εντάξει, όχι το προφανώς είχε... ναι.

38:25 Ναι γιατί όλοι υπάρχουν σε έναν. Ναι, εντάξει. Λοιπόν, αν έτσι δεν θα υπήρχαμε εμείς. Λοιπόν ο παππούς μου δικό μου είχε τρία παιδιά. Εντάξει, έποια και η μητέρα μου ήταν το ένα το παιδί. Λοιπόν και στα τελευταία του που είχε πάει τον πήγανε στο νοσοκομείο, ήταν ξαπλουμένος δεν ήτανε οτι δεν ήτανε ούτε οτι είχε πόνο, δεν ήταν ταλαιπωρημένος, απλά ήταν ότι ήταν ο τραυματισμός.

38:45 Και κάποιος είναι εκεί που ήταν στα τελευταία του, φωνάζει την γιαγιά μου δίπλα, έτσι τώρα αυτόν τον περιγράψανε. Την γυναίκα του. Την γυναίκα του. Τι λέει, έλα εδώ. Ήταν εκεί η παρουσιά. Ήταν εκεί, ήταν εκεί. Λοιπόν, κι αυτή βέβαια η ηλικιωμένη γυναίκα, έλα λέει, δώσ' μου το χέρι σου, δίνει το χέρι, λέει, σε ευχαριστώ για όλα αυτά που περάσαμε μαζί, Κάναμε τρία πολύ καλά παιδιά Σε ευχαριστώ λέει για όλα Ακουμπάει πίσω κλείνει τα μάτια και τυπηθεί Τι λες ρε Δηλαδή ήταν σαν να είδε ένα αόρατο ρολόι Εγώ έτσι το κατάλαβα Ότι έχω τύπο ξέρω εγώ 15 δευτερόλεπτα ξαφνικά Έδωσε τρομερά κινηματογραφικά πλάνα Τώρα ο παππούς λέει Όπως το έχεις στο μυαλό του Ξέρω τώρα πως γίνεται αυτό να καταλάβεις Ακριβώς χρονικά που βρίσκεσαι και να πεις ότι έχω άλλα δύο λεπτά.

39:31 Δεν θέλω να φανώ με το μηδενιστής, όχι με τον παππού σου, με γενικά με αυτή τη θεωρία, αλλά νομίζω τα περισσότερα είναι συμπτώσεις. Δηλαδή, δεν ξέρω, λίγο πολύ όταν έρχεται αυτή η ώρα, λένε ότι το καταλαβαίνεις. Όχι ότι τώρα θα γίνει, ξέρω, στο επόμενο λεπτό, αυτό το χρονικό διάστημα, μέρες, ξέρω, κάποιες ώρες ή μέρες.

39:58 Οπότε ήθελε να το εξωτερικεύσει αυτό, το είπε και απλά έτυχε να είναι εκείνη η ώρα. Έτσι το βλέπω εγώ όχι για όλες αυτές τις εμπειρίες, ότι όσοι είπαν κάτι τέτοιο δεν μπορώ να σκεφτώ ότι γνωρίζεις ότι τώρα θα γίνει. Εμένα δεν μου φαίνεται τελώς απίθανο. Και αν το ξέρεις, πρέπει να καταλαβούς σίγουρα αυτά τα ψυχικά, τη ψυχική ενέργεια, ας πούμε τη σωματική ενέργεια.

40:27 Κοίτα, άμα έχεις φτάσει στην τελευταία σου μέρα και νιώθεις μέσα σου ότι είναι η τελευταία σου μέρα, δεν έχει άλλο ρε παιδί μου, ότι μέχρι εδώ πάει. Εντάξει, δεν είναι ο οργανισμός, έχει φτάσει στο δερμάτι. Ας αδειάσουμε. Εκείνη την ώρα δεν νομίζω ότι υπάρχει επικρατή μέσα σου το άγχος ή ότι αχ και τι θα γίνει και που θα πάω και τι θα δω.

40:44 Όχι, αυτό... Κατάλαβες τι ήθελα να πω. Νομίζω ότι είσαι στο σημείο που είσαι στην πλήρη αποδοχή, οπότε προσπαθείς να αφήσεις πίσω σου ό,τι περισσότερο μπορείς. Όπως αντίστοιχα κάνει ο παππούς μου ή θέλει να ευχαριστήσει τη γυναίκα του, ας το πούμε, στη γεωργία του. Να δούμε και τους διάσημους σε ιστορίες. Ε, ναι, να τους δούμε.

41:00 Αφού ακούσαμε και τον διάσημο παππού, κάναμε διάσημο τον παππού, να δούμε και τον Steve Jobs. Ήταν και αυτός Γιώργος Χονδρόπλος ή... Α, όχι, αυτός ήταν από την άλλη. Ναι, εντάξει. Όχι Γιώργος όμως. Τον άλλο βίδο μπρο, ήταν ήμουν Μινών. Οκ, οκ, οκ. Λοιπόν... Steve Jobs. Steve Jobs, ναι. Τρεις φορές, οου-αου, οου-αου, οου-αου.

41:21 Κατάλαμες τώρα, δηλαδή το... Οου-αου. Θεωρήστε, σε περιπτώσει των διάσημων, θεωρήστε ότι μπορούσαν να είναι και προϊόνες της παραπληροφόρησης. Ερ' παιδί μου, έχω χτυπήσει, πονούσα και λέγα, «Ουάου, τι μου έχει συμβεί». Δεν έλεγα, «Ουάου». Ναι, αλλά αυτός το είπε με ενθουσιασμό. Πού το ξέρουμε αυτό. Αφού αυτό το περιέγραψαν οι συγγενείς του.

41:46 Πώς το εξέλαβαν, δηλαδή, πώς το... Κοιτούσαν, λέει, κάπου πίσω τους, σαν να έβλεπε ένα μέρος, αυτή ήταν η περιγραφή, και έλεγε, «Ουάου». Φάση, τι βλέπουμε ρε φίλε, τι είναι αυτό, επικό. Είναι και τα φάρμακα που το πήκε ο Φρύκουλας νομίζω αυτό Α εσείς ακολουθείς την επιστημονική προσέγγιση Συνήθως όχι Εδώ όμως Δεν ξέρω ρε Γιώργο Δεν μου κάνει πολύ όλη αυτή η θεωρία Οπότε τύπου έχω Ποκωθεί στα αναλγητικά για να μην πονάω Βλέπω παρασθήσεις Ναι Ή παίζει τρικτο μυαλό Όχι άμα το πάρεις επιστημονικά Εκείνη την ώρα έχεις απώλειο οξυγόνο, ολίγουν.

42:29 Σωστά, είναι κι αυτό. Ο Έντισον είπε... Εσύ πώς... Ποια είναι η άποψη σου για τον... ...Τιτζόπτς που είπε οουάου. Εγώ πιστεύω ότι κάτι έβλεπε εκείνη την ώρα. Τι πιστεύεις ότι έβλεπε. Ε, τώρα δεν μπορώ να ξέρω τι έβλεπε. Αν ξέρω τι έβλεπε θα είχαμε λύσει πολλά προβλήματα. Δεν θα χρειαζόσαμε τον Φρίγκμουν να σου απαντήσει. Σου απαντούσα εγώ.

42:49 Καλή μια μαντεψιάρα. Κοίτα, εγώ θεωρώ ότι... Βλέπει το παράδεισο ας πούμε. Ναι. Εντάξει, τώρα ήταν ο παράδεισος, ήταν το μεταβατικό στάδιο. Εγώ θεωρώ ότι είναι πολύ πιθανό να υπάρχει ένα μεταβατικό στάδιο. Αυτό το πιστεύω και εγώ. Ωραία, δηλαδή ότι υπάρχει μια μία αύθουσα αναμονής που έχουμε δει και σε πολλά άλλα μηζόγραφης, σε πολλές λαογραφίες από πολλές χώρες και γενικότερα.

43:09 Όταν κάτι σε τέτοιου έδους χαρακτηριστικό, δηλαδή τώρα αυτό γυμνάμε για το θάνατο, όταν μοιράζεται μια θεωρία από άκρης άκρης στον κόσμο, λέει, φίλε, ότι κάπου υπάρχει ένα κοινό, οπότε κάπως έχει προήλθει αυτή η σύνδεση. Ναι, δηλαδή όταν δύο πολιτισμοί, ας πούμε, που ποτέ δεν έχουν συναντήσει έναν δρόμο και όλοι βλέπουν κάτι γέφυρες και φώτα.

43:28 Ναι, ναι, εντάξει, αυτό το ακούω. Οκ, κάπου υπάρχει κάτι κοινό. Αυτό με τον προθάλαμο, το πιστεύω. Φράζει τον προθάλαμο. Και επίσης πιστεύω ότι συμβαίνει κάτι άλλο μετά, το οποίο δεν είναι αυτό που λένε πολλοί το απόλυτο σκοτάδι. Ναι, οκ, και ούτε μπορεί να είναι ρε παιδί μου. Εμερά ελπίζει το κόλαση παράδεισος που φαίνεται ακραίος.

43:54 Είναι. Απλά όλο αυτό τώρα ότι βλέπουν, όπως μας είπε ο Φρίκουλας, κάποιοι ανέφεραν ότι βλέπουν το συγγενικό τους περιβάλλον να τους περιμένει. Καλύτερα έλεγε ότι με περιμένει να τρέμω. Αλλά αυτό είναι πιο πολύ ευσεβής πόθος, ας πούμε. Αυτά δεν τα απολύμπιστε. Εντάξει, το να περιμένεις τους συγγενείς σου ή να σε πάνε στον παράδεισο δεν έχει διαφορά από άποψη του πόσο πίθανο είναι τώρα με το άλλο.

44:19 Αναλόγως τους συγγενείς. Ναι. Γιατί μπορεί να σε δίνουν σύγκριση και να πας στην κόλασσια σου. Ναι, από μόνος μου. Τύπου γιατί δεν θες να πας στους συγκρινείς σου. Δεν ξέρεις τους συγκρινείς τους καθενός. Εμένα σου μ' αρέσει αυτή η λογική του, πώς είναι, των Ιβουδιστές το πιστεύουν αυτό, που λέει ότι εξαγνίζει την ψυχή σου, πας σε ένα μέρος, σου εξαγνίζουν την ψυχή σου, σου δίνουν τις μνήμες σου, δηλαδή είναι σαν να έχεις ένα σκληρό δίσκο έχεις γεμίσει όλες τις ζωές στο πατά ένα φορμάτ και κάνεις rengarnation με την σάρκωση και άμα το συνδυάσουμε και με το επεισόδιο με τις ιστορίες με την σάρκωση τα επεισόδια γιατί έχουμε δύο νομίζω μπορείς να πει κανείς ότι κάποιοι σκληροί δεν έγιναν καλά wipe out υπάρχει ένα νήμος όλο αυτό εντάξει ok Εντάξει και τώρα λένε τελούλου νομίζω όλοι τελούλου είναι ξαφνικά Όποιος πάνω πεθάνει γίνεται ξαφνικά τελούλου.

45:12 Δεν ξέρω, Γιώργο. Είμαι πολύ κοινικός. Το ξέρω, αλλά... Ο Μπετόβεν. Ε, ναι. Ο Μπετόβεν που διεύθυνε να πούμε ολόκληρη ο ρηχύστρα. Κάτσε, ρε Μπετόβεν. Δηλαδή, περίμενε λίγο. Όχι. Τι είπε η κωμωδία... Χειροκροτήσετε, φίλοι μου. Η κωμωδία τελείωσε. Αυτό θα σου πω. Για αυτά να πληροφορείς. Ναι. Θεωρώ ότι είπαν εκεί... έπρεπε να το κλείσουν επίσης η αυλική οικογένεια ρε παιδί μου ότι εντάξει ο Πετόβεν είναι ας φύγει η Γκράντε έτσι θεωρώ καλά Γκράντε έφυγε και ο Νιούτρον που έλεγε ότι είμαι παιδί στην ακροχιαχνιά αυτό είναι ξεκάθαρα παπάτζα δηλαδή ο άλλος έγραψε ρε φίλε νουβέλα και πέθαινε και αυτό παπάτζα περίμενε κάτσε περίμενε σου λέω εγώ τις απόψεις μου δεν ακούω τη δική σου όμως Γιώργο Ε, ποιά αποψή, εγώ δεν ξέρω.

46:00 Δηλαδή, του τέτοιου, του Νιουτον. Α, ναι. Του Μπετόβεν θα το πίστευα. Δηλαδή, ήταν στο χαρακτήρα του, ρε παιδί μου, μέχρι και την τελευταία στιγμή να κουνάει το χέρι σαν μαέστρος. Του Νιούτον, νομίζω του Νιούτον ήταν η τέρμα υπερβολή. Ε, τάξει, ναι. Είμαι παιδί που παίζω στην Ακρογιαλιά και ψάχνω το καρτό, βέω κοχύλη. Αυτό. Είσαι δηλαδή ρε παιδί μου έρχεται αυτή τη στιγμή και μιλάς σαν ένα τέταρτο σταμάτητα ρε φίλε.

46:22 Ναι. Φτάνει. Εσύ πιστεύεις ότι θα μπορούσε να υπάρχει guide, spirit guide. Εγώ είμαι πολύ της άποψης του spirit. Όχι με τη μορφή του Green Reaper. Ναι κατάλαβα. Ο δε τύπος που έρχεται να θεωρείς την ψυχή σου. Κοίταξε και αυτό ισχύει με αυτό που πάμε πριν. ότι υπάρχει σε πάρα πολλές λαογραφίες αυτός ο διαμεσολαβητής από τον κόσμο των ζωντανών στον κόσμο των πνευμάτων, των νεκρών, στην κόλαση.

46:49 Λοιπόν, θέλω να μου πεις, επειδή το έχουμε βαρύνει πάρα πολύ το κλίμα, θα σου πω και εγώ βασικά μετά στο καπάκι, αλλά θα πεις πρώτα εσύ. Εντάξει. Πώς θα ήταν ο ιδανικός afterlife guide για την πάρτυ σου. Πώς θα τον ήθελες, με έναν τύπο που θα σου πει ότι τα πράγματα δουλεύουν εδώ. Πρέπει να είναι τύπος. Μπορεί να είναι και γυναίκα.

47:10 Δηλαδή εγώ θα ήθελα έναν τύπο ο οποίος να αράξει και γίνεται σαν εγώ γιατί σε βλέπω και να το δώσω τόσο λίγο χρόνο να το σκεφτείς. Ένας τύπος με κουστούμι, πολύ χύμα όμως, μακρύ μαλλί, τύπου τέρμαχευη με τα λάσ και λίγο τύπου τζαμαϊκανός σε χαλαρότητα. Τύπου, έλα μπρο από εδώ πάμε ξέρω εγώ. Αυτό να το γίνει έχει αυτό, εδώ μπορείς να αράξεις, έτσι.

47:29 Λοιπόν, εγώ θα ήθελα να είναι μεσήλικας, κοντά στα εξήντα. Αντράς. Δεν με πειράζει. Λοιπόν, πάντως ό,τι και να γίνει θα ήθελα να φορούσα στολή εργασίας με τη ράντα. Ψαλοπέτα. Ναι. Λοιπόν, και να είχε... Η κύρια εδώ πέρα έρχεται. Η κύρια εδώ έρχεται να μας πει τι γίνεται. Αυτό. Έλα, ανέβα μωρέ. Λοιπόν, και να είχε στημένο ταύλι.

47:52 Ταύλι. Και κρύα πίρα. Ταύλι και μπύρα αυτά χρειάζεσαι Και φοφίκο Να δούμε λίγο και τις Θεωρίες Λοιπόν η πρώτη θεωρία είναι ότι Έχεις ένα spirit guide Η δεύτερη θεωρία είναι ότι Τη στιγμή που πεθαίνεις η συνείδηση Βλέπει έξτρα διαστάσεις Οραία Η τρίτη θεωρία είναι ότι Οι αισθήσεις σου Οξύνονται και εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει το πέπλο το πέπλο ανάμεσα στους ζωντανούς και τους νεχρούς και η τέταρτη θεωρία είναι ο προθάλαμος θα βάλω ένα το προθάλαμο πάνω πάνω συμφωνούμε και δυο και δύο τρία τέσσερα στο ίδιο επίπεδο ότι είναι το ίδιο πιθανά δεν τα πολύ πιστεύω εγώ θα βάλω στο δύο τον Spirit Guide και στα τελευταία τα δύο θα βάλω τα άλλα με τα τρεις διάστατα που αποκτάς ξέρω εγώ όσο περιμένεις και ότι βλέπεις πράγματα.

48:56 Είχαμε λέει ότι θα θέλανε να είναι τέλος πάντων. Ε, καλά, για όλους νομίζω θα θέλανε να είναι. Αυτός ο προθάλαμος, πούμε, είναι... Ακούγεται, δεν ξέρω, μπορώ να χρησιμοποιήσω το επίθετο ρεαλιστικός εδώ. Αν μπορώ, το χρησιμοποιώ. Ξέρω εγώ, ναι. Θες να δούμε και το... Να δούμε και τις ιστορίες που μας είπε ο Φρύκουλας. Με την νοσηλεύτρια ας πούμε κοντά.

49:17 Εντάξει με την νοσηλεύτρια, οκ. Αυτή όμως πώς λάβει το ρεχεφτάστη το σημείο και αισθανότανε... Πήρε level ρε Γιώργο. Πεθαίνει ο άλλος δίπλος σου και παίρνεις experience, οπότε παίρνεις level. Είναι γιατί ζεις συνέχεια ένα πράγμα μόνιμα, οπότε αποκτάς μια... Ναι ρε, αλλά τι... Τι. Δεν θα έχεις φρικάρει. Αναλόγως τον άνθρωπο. Αυτή όπως φαίνεται όχι.

49:39 Ναι, γιατί... Δεν ξέρω, εγώ θα είχα φεκάρει... Είχαμε μια μέρα στη δουλειάρια, εγώ το συνηθίζεις. Να νιώθεις παρουσίες σε δωμάτια από τύπο θάνατος. Εσύ, ας πούμε, τώρα, άμα πας, ας πούμε, σε ένα τηλεοπτικό πλατό και ξεκινείς να μιλάς, θα είσαι τελείως εξοικειωμένοι από τον χώρο, cool. Ναι, οκ. Ναι, άμα πάει κάποιος άλλος, θα λιποθυμίσει από το άγχος του.

49:59 Κυριολεκτικά. Εντάξει, κι εγώ όταν είχα πάει πρώτη φορά είχα λιποθυμίσει. Όχι είχα λιποθυμίσει, είχα αγχωθεί. Ναι, εντάξει. Αυτό. Ο άλλος, ο Νίκ, ο οποίος μιλούσε τις τελευταίες δύο μέρες με τον Πρωτήνα... Ναι, τώρα αυτό μου κάνει η δράκωση όλη η ιστορία. Ανιάρτητα. Ναι, κάτι. Να δω τι μάζει το κρεβάτι του έτσι αλλιώς, να είναι καθαρό, για να έρθει να τον δει, να τον βρει ποιος ήταν η γυναίκα του, τι ήτανε.

50:22 Η γυναίκα του, ναι. Μιλούσε με τη γυναίκα του και ουσιαστικά έκανε πιο ομελή μετάβαση αυτός. Ναι, εντάξει. Το να το κάνεις εκείνη τη στιγμή... Αλλά αυτό είναι η μόνη περίπτωση που είδαμε σήμερα που δεν διαρκεί τα τελευταία δευτερόλεπτα. Γιατί όλοι λένε, βλέπουν κάτι και φεύγουν. Αυτό πήγα να πω, ότι αν ήταν κάποια εθελοντικότητα, καλή ώρα από το παππού σου, εντάξει, εκεί είναι λίγο πιο πίστευτο.

50:43 Τώρα το να κάνεις ένα ολόκληρο τελετουργικό, γιατί ξέρεις ότι εκείνη την τάδε ώρα, μέρα, θα τελειώσει οπότε έχω δύο μέρες να σε μαζέψω. Δεν ξέρω. Είναι λίγο πιο τραβηγμένο αυτό. Ε, και μετά, εντάξει, είναι η τελευταία ηχοψυκοβλακωτική ιστορία με το παιδάκι. Ναι. Κι έκανε. Που είδε κόσμο μέσα στον χώρο. Ναι, αυτό θα μπορούσε, ρε παιδί μου, αλλά δεν ξέρουμε τι συνθήκες, τι υπήρχε γενικά, όλο το υπόβαδο δεν το γνωρίζουμε.

51:08 Και γιατί κόσμο ρε φίλε, εμένα ξέρεις που πάει το μυαλό μου έτσι, γιατί τα φοβόμαστε τα παιδάκια αυτά, η ισχύ, πολλά παιδάκια. όλα τα παιδάκια που έχουν πεθάνει ξέρω πως είναι ηλικία να το περιμένουν και αυτό να το πάρουν μαζί. Σταμάτα ρε! Δεν μπορούσα να πάω σπίτι με τις χέσεις. Τέλος πάντων. Βαρύ το θέμα. Είναι ο θάνατος που έχουμε πει αρκετές φορές. Αυτό είναι το point of view.

51:29 Ναι. Αυτό το λίγο πριν. Εντάξει. Ας μας που είναι και αυτοί που μας ακούνε την άποψή τους. Αν θέλουν να μας στείλουν και καμιά ιστορία όπως μοιράστηκα αυτή εγώ Α, ωραία, ναι. Αν θέλει κάποιος να μοιραστεί μια τυχαία ιστορία. Εγώ ένιωσα άνετα εδώ πέρα. Σας αγαπάμε, δεν το ξέρετε. Οπότε τη μοιράστηκα. Εντάξει, είναι μπορεί όποιος θέλει να το μοιραστεί μαζί μας.

51:51 Κι αν δεν θέλει να το βγάλουμε παρέξωτα, θα το βγάλουμε. Θα το βγάλουμε παρέξωτα. Αυτά, λοιπόν. Γιώργο, εμείς το καλύψαμε. από το μείγμα της επόμενης φοράς. Αναζητήστε την αλήθεια από όπου και προέρχεται.