Σύνδεση Cloud Υπηρεσιών στην Εφαρμογή Αρχεία της Apple

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Γεια σας, καλώς ήρθατε στο κανάλι Τεχνολογία και Προσβασιμότητα. Λοιπόν, είναι νομίζω σε όλους γνωστό εκείνο το συνέστημα πανικού όταν αναζητείτε ένα επίγον έγκρεφο. Ή ίσως μια σημαντική φωτογραφία. Ναι, ο απόλυτος πανικός. Και εκεί ξεκινάει ένα ατελείωτο ψηφιακό κυνηγητό. Σωστά? Ακριβώς αυτό. Πρώτα γίνεται άνοιγμα της εφαρμογής του Dropbox.

00:23 Γίνεται μια γρήγορη αναζήτηση εκεί, αλλά όχι, το αρχείο δεν είναι εκεί. Μετά, κλείσιμο του Dropbox και άνοιγμα του Google Drive. Ξανά ψάξιμο και πάλι τίποτα. Είναι... Ναι. Και τελικά, ίσως το αρχείο να είχε αποθηκευτεί τοπικά στη συσκευή. Αυτή η συνεχής εναλλαγή, δηλαδή αυτό το ασταμάτητο άνοιξε-κλείσε εφαρμογών, δεν καταναλώνει απλώς πολύτιμο χρόνο.

00:48 Προκαλεί κούραση. Μπράβο, προκαλεί μια πραγματική καθημερινή ψηφιακή εξάντληση. Πράγματι. Πρόκειται για ένα σύγχρονο φαινόμενο. Η ψηφιακή μας καθημερινότητα, ας πούμε, έχει κατακερματιστεί. Έχουμε δεδομένα σκορπισμένα σε δεκάδες διαφορετικά σύννεφα, σε διαφορετικές υπηρεσίες. Η κάθε μία με τον δικό της χώρο. Ακριβώς. Και η κάθε μία απαιτεί τη δική της ξεχωριστή προσοχή από όποιον της χρησιμοποιεί.

01:18 Οπότε σήμερα η ανάλυση των πηγών μας επικεντρώνεται στη λύση αυτού του προβλήματος, τον τερματισμό αυτού του ψηφιακού χάος. Και αυτό γίνεται μέσα από τη συγκέντρωση όλων αυτών των υπηρεσιών αποθήκευσης σε ένα και μόνο κεντρικό σημείο. Την ενσωματωμένη εφαρμογή αρχεία, δηλαδή τα files, στα iPhone και τα iPad. Σωστά. Είναι μια δυνατότητα που υπάρχει στο λειτουργικό σύστημα εδώ και καιρό, αλλά παραμένει εντυπωσιακά υποτιμημένη. Πολλοί δεν την αξιοποιούν καν.

01:51 Βασικά είναι ίσως ένα από τα πιο ισχυρά εργαλεία του οικοσυστήματος. Και ταυτόχρονα, όπως είπες, ένα από τα πιο παρεξηγημένα. Πριν όμως προχωρήσουμε, αξίζει να υπογραμμιστεί ότι η σημερινή συζήτηση έχει έναν πολύ συγκεκριμένο προσανατολισμό. Πρακτικό προσανατολισμό, ναι. Δεν θα αναλυθούν απλώς τα βήματα με έναν γενικό τρόπο.

02:13 Η έμφαση δίνεται ξεκάθαρα στην προσβασιμότητα. Όλη η διαδικασία θα εξηγηθεί με απόλυτη λεπτομέρεια. Όσον αφορά τη χωροταξία της οθόνης. Ναι, και την ηχητική ανάδραση φυσικά. Ώστε η καθοδήγηση να είναι απολύτως φιλική και χρήσιμη για όσους αξιοποιούν το λογισμικό αναγνώσεις οθόνης, το voiceover. Κάθε σημαντικό σημείο αναφοράς στην οθόνη θα αποκωδικοποιηθεί πλήρως Και αυτό ακριβώς δίνει ουσία σε αυτή τη συζήτηση γιατί η τεχνολογία δεν έχει νόημα αν δεν είναι προσβάσιμη από όλους Για να ξεκινήσει λοιπόν κανείς να χτίζει αυτόν τον ενωποιημένο ψηφιακό χώρο οι πηγές αναφέρουν ότι πρέπει πρώτα να προετοιμαστεί το έδαφος Πολύ σωστά Και εδώ υπάρχει μια τεράστια παγίδα Ένα ας το πούμε τυφλό σημείο που μπλοκάρει πάρα πολλούς χρήστες από την πρώτη κιόλας στιγμή.

03:03 Ναι, το βλέπουμε συνέχεια αυτό. Φυσικά, θεωρείται δεδομένο ότι έχουν κατέβει οι εφαρμογές όπως το Dropbox ή το Google Drive και ότι έχει γίνει σύνδεση στους αντίστοιχους λογαριασμούς. Ποιο είναι όμως αυτό το κρυφό εμπόδιο που αποτρέπει την ενοποίηση? Λοιπόν, το εμπόδιο αυτό αφορά την ασφάλεια. Και μάλιστα με έναν τρόπο που ίσως φαίνεται αντιαισθητικό στην αρχή.

03:30 Η κρίσιμη οδηγία είναι ότι πρέπει να απενεργοποιηθούν τα επιπλέον κλειδώματα. Μέσα στις εφαρμογές? Ακριβώς, μέσα στις ίδιες τις εφαρμογές του Dropbox και του Drive. Αναφερόμαστε σε εκείνες τις ρυθμίσεις που ζητούν extra pin ή face ID ή touch ID κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να ανοίξει τη συγκεκριμένη εφαρμογή. Εδώ είναι που η κατάσταση γίνεται πραγματικά ενδιαφέρουσα.

03:57 Για όποιον προσπαθεί να κατανοήσει τη λογική πίσω από αυτό, είναι χρήσιμο να φανταστεί μια αναλογία. Για πες. Ας σκεφτούμε την εφαρμογή αρχεία σαν έναν κεντρικό διαχειριστή σε ένα τεράστιο κτίριο γραφείων. Ο στόχος του διαχειριστή λοιπόν είναι να ξέρει τι υπάρχει σε κάθε γραφείο για να το οργανώσει. Σωστά, να έχει εικόνα του κτηρίου.

04:16 Ναι, και τα γραφεία είναι το Dropbox, το Google Drive και ούτω τα χεξής. Αν λοιπόν η πόρτα του Dropbox είναι αυστηρά κλειδωμένη με ένα δικό της ξεχωριστό βαρύ λουκέτο, δηλαδή αυτό το Extra Pin ή το Face ID, ο κεντρικός διαχειριστής παραμένει απ' έξω. Δεν έχει το κλειδί. Μπράβο. Δεν μπορεί να δει τι υπάρχει μέσα. Άρα δεν μπορεί να το φέρει στην κεντρική λίστα οργάνωσης.

04:39 Είναι πρακτικά τυφρός. Η αναλογή αυτή είναι απόλυτα εύστοχη. Περιγράφει με ακρίβεια την αρχιτεκτονική του λειτουργικού συστήματος Σε τεχνικό επίπεδο τώρα, όταν ενεργοποιείται ένα κλείδωμα επίπεδου εφαρμογής το λεγόμενο up-level lock η εφαρμογή απομονώνεται Κλείνεται στον εαυτό της Ακριβώς Δημιουργεί ένα αδιαπέραστο ψηφιακό σειλό Αρνείται πεισματικά να μοιραστεί τα δεδομένα της με το κεντρικό σύστημα της συσκευής εκτός και αν προηγηθεί η άμεση ταυτοποίηση από τον ίδιο τον χρήστη τη στιγμή που ανοίγει την εφαρμογή.

05:14 Ακούγεται όμως οξύμορο όλο αυτό, έτσι δεν είναι? Δηλαδή η σύγχρονη ψηφιακή κουλτούρα πιέζει συνεχώς προς την κατεύθυνση της μέγιστης ασφάλειας. Προσθέτουμε παντού βιομετρικά δεδομένα, κωδικούς, επαληθεύσεις διοβημάτων. Ναι, οπουδήποτε. Και ξαφνικά για να λειτουργεί σε ένα βασικό χαρακτηριστικό οργάνωσης, το σύστημα απαιτεί την αφαίρεση ενός επίπεδου προστασίας.

05:41 Γιατί δεν βρέθηκε ένας τρόπος να επικοινωνούν αυτά τα συστήματα διατηρώντας τα λουκέτα. Κοίτα, είναι μια εξαιρετική παρατήρηση αυτή. Ο λόγος είναι ότι η εφαρμογή αρχεία λειτουργεί συνεχώς στο παρασκήνιο για να μπορεί να προβάλλει τους φακέλους σε πραγματικό χρόνο. Να είναι πάντα ενημερωμένοι. Ναι. Και να διατηρεί το σύστημα συγχρονισμένο, χρειάζεται συνεχή αθόρυβη πρόσβαση.

06:07 Αν έπρεπε να ζητάει Face ID κάθε φορά που έκανε ένα απλό έλεγχο στο παρασκήνιο για νέα αρχεία στο Dropbox, η συσκευή θα απαιτούσε ειδοποιήσεις ασφαλείας κάθε λίγα λεπτά. Α, θα χτυπούσα συνέχεια. Θα ήταν εφιάλτης. Θα ήταν μια απολύτως εφιαλτική εμπειρία χρήσης. Πρέπει ωστόσο να γίνει σαφές ότι η αφαίρεση αυτού του κλειδώματος δεν αφήνει τα δεδομένα εκτεθειμένα στον οποιονδήποτε.

06:32 Σωστό και αυτό δεν είναι ξέφραγο αμπέλι. Σε καμία περίπτωση. Η ίδια η συσκευή, το iPhone ή το iPad, προστατεύεται από τον κεντρικό κωδικό της και τα κεντρικά βιομετρικά της συστήματα. Απλώς, επιτρέπεται πλέον η εσωτερική συνομιλία μεταξύ των έμπιστον εφαρμογών της συσκευής. Μάλιστα. Χωρίς αυτή την παραχώρηση, η διαλειτουργικότητα είναι τεχνικά αδύνατη. Δεν γίνεται.

06:58 Αυτό εξηγεί πολλά. Η ασφάλεια λοιπόν δεν εξαφανίζεται. Απλώς μεταφέρεται στο κεντρικό επίπεδο της συσκευής και έτσι επιτρέπεται η εσωτερική κυκλοφορία. Ακριβώς αυτό. Εφόσον λοιπόν οι πόρτες έχουν ξεκλειδωθεί, το σύστημα είναι έτοιμο να υποδεχτεί την ενοποίηση. Και κάπου εδώ ξεκινάει η πραγματική πλειοήγηση στην εφαρμογή αρχεία.

07:20 Πάμε στα πρακτικά τώρα. Ναι. Και για όσους βασίζονται στο voiceover, η πρώτη επαφή με την εφαρμογή μπορεί να κρύβει εκπλήξεις. Αναζητείτε λοιπόν το εικονίδιο που το voiceover αναγγέλει ως αρχεία. Και εδώ εμφανίζεται αυτό που οι πηγές περιγράφουν ως η μεγαλύτερη παγίδα προς ανατολισμού. Η περιβόητη παγίδα των φακέλων. Ακριβώς. Η παγίδα των φακέλων.

07:43 Αυτό είναι ίσως το πιο κρίσιμο σημείο για την ομαλή χρήση της εφαρμογής με ακουστική ανάδραση Το λογισμικό της Apple βλέπεις είναι σχεδιασμένο με γνώμονα τη συνέχεια Τι σημαίνει αυτό πρακτικά Υποθέτει δηλαδή ότι όταν κάποιος ανοίγει μια εφαρμογή θέλει να βρεθεί ακριβώς στο σημείο που την είχε αφήσει την προηγούμενη φορά Αν λοιπόν την τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκαν τα αρχεία κάποιος διάβαζε ένα pdf μέσα στον φάκελο λήψης η εφαρμογή θα ανοίξει ξανά κατευθείαν μέσα σε αυτόν τον φάκελο.

08:15 Κατάλαβα. Δεν θα ανοίξεις την κεντρική αρχική οθόνη. Όχι, θα σε βάλει κατευθείαν εκεί που ήσουν. Και για τον βλέποντα χρήστη αυτό λύνεται άμεσος. Σωστά, βλέπει τον τίτλο στην κορυφή και καταλαβαίνει που βρίσκεται. Αλλά για όποιον χρησιμοποιεί η voiceover, αυτό ακούγεται σαν ένας ψηφιακός εφιάλτης. Ναι, είναι. Φαντάσου, συγγνώμη, ας φανταστεί κανείς την εμπειρία. Ανοίγει η εφαρμογή με σκοπό να γίνει αναζήτηση του Dropbox και το voiceover αρχίζει να διαβάζει ονόματα άσχετων αρχείων.

08:48 Ναι, ημερομηνίες, μεγέθη εγγράφων, ονόματα. Χαμός. Αν δεν υπάρχει οπτική επαφή με την οθόνη, δημιουργείται άμεσα η αίσθηση του αποπροσανατολισμού. Είναι σαν να τηλεμεταφέρεται κάποιος μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο ενός τεράστιου κτηρίου, χωρίς να ξέρει σε ποιον όροφο βρίσκεται και σε ποιο δωμάτιο τον έβαλαν. Τρομακτικό.

09:10 Ναι. Για να βγει λοιπόν κανείς στον κεντρικό διάδρομο, πρέπει να βρει την πόρτα εξόδου. και στην εφαρμογή αρχεία αυτή η πόρτα εξόδου βρίσκεται πάντα σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο. Πού ακριβώς εντοπίζεται αυτή η διέξοδος για τον χρήστη του voiceover, γιατί αυτό είναι το κλειδί. Η ακουστική και χοροταξική άγγυρα εδώ είναι η επάνω αριστερή γωνία της οθόνης.

09:33 Επάνω αριστερά. Ναι. Όποιος πληγείται με voiceover δεν χρειάζεται να ακούσει όλα τα αρχεία. αρκεί να μετακινήσει το δάχτυλό του στην επάνω αριστερή γωνία για ψηλάφιση ή να κάνει αντίστροφη σάρωση προς τα αριστερά μέχρι η εστίαση να φτάσει στο πρώτο στοιχείο επάνω αριστερά. Και τι θα ακούσει εκεί? Εκεί το σύστημα θα αναγγείλει ένα κουμπί επιστροφής.

09:57 Συνήθως αναφέρει το όνομα του προηγούμενου φακέλου ακολουθούμενο από τη λέξη κουμπί. Α, για παράδειγμα iCloud Drive κουμπί ή κάτι τέτοιο. Ακριβώς. ή απλά πίσω. Με το γνωστό διπλό πάτημα η επιλογή ενεργοποιείται και γίνεται ένα βήμα πίσω στην ιαραρχία των φακέλων. Αλλά δεν αρκεί πάντα ένα μόνο πάτημα, σωστά. Αν ας πούμε κάποιος βρίσκονταν βαθιά μέσα σε υποφακέλους, πρέπει να επαναλάβει τη διαδικασία.

10:24 Σωστά. Και αυτό είναι το μυστικό της επιβίωσης σε αυτή τη διεπαφή. Χρειάζεται υπομονή και επανάληψη. Ψηλάφιση πάνω αριστερά, διπλό πάτημα. Μέχρι πότε? Πώς καταλαβαίνει κανείς ότι έφτασε στην αρχή? Η διαδικασία αυτή συνεχίζεται με χρυσό του το voice-over, αναγγείλει το σημείο 0. Αυτό το σημείο επιβεβαιώνεται όταν αγγίζοντας την κορυφή της οθόνης, ακουστεί η φράση «περιήγηση επικεφαλίδα», στα αγγλικά «browse heading».

11:00 Περιήγηση επικεφαλίδα. Οκ. Ναι. Αυτό είναι το ηχητικό σήμα ότι επιτέλους η έξοδος από τον λαβύρινθο των φακέλων είναι επιτυχής και η πλοήγηση βρίσκεται στη ρίζα του συστήματος, στη βασική κεντρική οθόνη. Είναι μια κρίσιμη γνώση αυτή, διότι χωρίς αυτή την τεχνική νομίζει κανείς ότι η εφαρμογή έχει χαλάσει ή ότι το Dropbox δεν προσθέθηκε ποτέ.

11:27 Πάρα πολύ τα παρατάνε σε αυτό ακριβώς το σημείο. Και είναι λογικό. Εφόσον λοιπόν η αφαρμογή έχει πλέον ξεκολλήσει από τους φακέλους και βρίσκεται στην αρχική οθόνη της περιήγησης, δημιουργείται το επόμενο αναμενόμενο πρόβλημα. Το οποίο είναι... Κοιτάζοντας ή μάλλον ακούγοντας τη λίστα με τις διαθέσιμες τοποθεσίες, το Dropbox και το Google Drive εξακολουθούν να απουσιάζουν.

11:51 Η οθόνη δεν εμφανίζει από προεπιλογή, παρόλο που έχουν ξεκλειδωθεί. Πώς φέρνει λοιπόν κανείς αυτές τις υπηρεσίες από το σκοτάδι στο προσκήνιο Εδώ περνάμε από την επάνω αριστερή γωνία της οθόνης στην επάνω δεξιά γωνία Η χοροταξία όπως είπαμε είναι το pan στο voice over Αφού έχει επιβεβαιωθεί ότι η εστίαση βρίσκεται στη βασική οθόνη της περιήγησης Η προσοχή μεταφέρεται τέρμα επάνω και δεξιά Επάνω δεξιά λοιπόν τώρα Ναι, με ψηλάφιση σε εκείνο το σημείο ή μεσαρώσεις, το voiceover θα εντοπίσει το κουμπί περισσότερα. Στα αγγλικά, more.

12:30 Οπτικά, αυτό είναι εκείνο το εικονίδιο με τις τρεις μικρές τελείες μέσα σε έναν κύκλο, έτσι δεν είναι? Ακριβώς, αυτό είναι. Η ενεργοποίησή του, με διπλό πάτημα, αναδύει ένα νέο μενού επιλογών. Μέσα σε αυτό το αναδυόμενο μενού, συνήθως ως πρώτη ή δεύτερη επιλογή, το voiceover θα διαβάσει τη λέξη «Επεξεργασία» ή «Edit». Τέλεια. Και υποθέτω με ένα ακόμα διπλό πάτημα στην επεξεργασία το περιβάλλον αλλάζει μορφή.

13:00 Ναι. Ανοίγει μια εντελώς νέα λίστα. Εμφανίζεται πλέον μια λίστα με όλες τις πιθανές υπηρεσίες αποθήκευσης που έχουν εντοπιστεί στη συσκευή. Και εδώ οι πηγές αναφέρουν μία μικρή αλλά τρομερά εκνευριστική λεπτομέρεια που μοιάζει με παγίδα για τους ανυποψίας τους. Α, αναφέρεσαι στο Google Drive, ε! Ναι, ακριβώς. Αφορά συγκεκριμένα το Google Drive.

13:23 Στο μενού αυτό, η εφαρμογή δεν αναφέρεται με το πλήρες όνομά της. Εμφανίζεται απλά ως Drive. Σκέτο. Ναι. Είναι ένα κλασικό παράδειγμα του πώς μια οπτική απόφαση σχεδιασμού επηρεάζει την ακουστική εμπειρία. Οι σχεδιαστές συχνά περικόπτουν τα ονόματα για να μην κόβεται το κείμενο στην οθόνη, χάρη νεσθητικής ας πούμε. Σωστά. Για να φαίνεται ωραίο στο μάτι.

13:49 Ναι. Οπτικά, το εικονίδιο δίπλα στη λέξη βοηθάει τον χρήστη να καταλάβει αμέσως περί τι νοσπρόκειται. Όμως, για κάποιον που χρησιμοποιεί το voiceover. και αναζητά αλφαβητικά το γράμμα G για το Google Drive, το Drive που ξεκινά από D μπορεί εύκολα να προσπεραστεί. Αυτό δείχνει πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνεται τον χώρο κάποιος που ακούει σε σχέση με κάποιον που βλέπει.

14:15 Ο ακροατής σαρώνει γραμμικά, ενώ ο βλέπων μπορεί να εντοπίσει το εικονίδιο με μια γρήγορη ματιά στο σύνολο. Ακριβώς. Είναι εντελώς διαφορετική η πλοήγηση. Οπότε, με προσοχή πλέον σε αυτή τη λίστα, εντοπίζεται το Dropbox και το Drive. Πώς ολοκληρώνεται η ένταξή τους? Λοιπόν, καθώς το voiceover εστιάζει στην κάθε υπηρεσία, διαβάζει και την κατάστασή της.

14:41 Για παράδειγμα, θα ακουστεί η φράση Dropbox διακόπτης απενεργοποιημένος. Και μετά, πώς τον ανάβουμε? Η λογική της διάδρασης παραμένει σταθερή. Ένα διπλό πάτημα με το ένα δάχτυλο οπουδήποτε στην οθόνη θα αλλάξει την κατάσταση του διακόπτη. και το σύστημα θα επιβεβαιώσει με μια νέα αναγγελία. Ενεργοποιημένος. Πολύ απλό. Το ίδιο κάνουμε και για τα υπόλοιπα.

15:06 Ναι. Η ίδια κίνηση επαναλαμβάνεται και για τον drive. Όταν πλέον όλοι οι διακόπτες των επιθυμητών υπηρεσιών δείχνουν ενεργή, το μόνο που μένει είναι να σωθούν αυτές οι αλλαγές. Πώς το κάνουμε αυτό? Η προσοχή επιστρέφει στην επάνω δεξιαγωνία. Εκεί, στη θέση που βρισκόταν πριν το κουμπί περισσότερα, τώρα δεσπόζει το κουμπί τέλος, done, στα αγγλικά.

15:29 Ένα τελευταίο διπλό πάτημα εκεί, κλειδώνει τις ρυθμίσεις, το περιβάλλον επεξεργασίας εξαφανίζεται και η οθόνη επιστρέφει στην κανονική προβολή της περίγυσης. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο μεγάλο αποτέλεσμα. Στο σημείο που όλος αυτός ο κόπος, δηλαδή η αναζήτηση στα μενού και η αφαίρεση των λουκέτων, αποδίδει καρπούς. Συνθέτοντας τη νέα εικόνα της εφαρμογής, αρχεία, τι ακριβώς αλλάζει στην καθημερινή εμπειρία?

15:56 Αλλάζει ριζικά η αρχιτεκτονική της πληροφορίας για τον χρήστη. Πλέον, ανοίγοντας την εφαρμογή και πηγαίνοντας στην περιήγηση, το περιβάλλον δεν είναι άδειο. Ούτε έχει μόνο τα αρχεία της Apple. Σωστά, ούτε περιορίζεται αποκλειστικά στο iCloud της Apple. Κάτω από την ενότητα τοποθεσίες, το Dropbox και το Drive στέκονται ισότιμα, το ένα δίπλα στο άλλο, μαζί με τον τοπικό χώρο της συσκευής.

16:25 Άρα είναι όλα σε μια λίστα. Ναι. Όταν το voiceover σαρώνει την οθόνη προς τα δεξιά, διαβάζει αυτές τις υπηρεσίες τη μία μετά την άλλη. Δεν είναι πια ξεχωριστές εφαρμογές που ζουν στα δικά τους εικονίδια, κάπου στην οθόνη αφετηρίες. Έχουν μετατραπεί σε απλούς, άμεσα προσβάσιμους φακέλους. Μέσα σε ένα ενιαίο, κεντρικό, ψηφιακό ντουλάπι αρχιοθέτησης.

16:49 Εκεί που νομίζω ότι κρύβεται η πραγματική αξία όλης αυτής της διαδικασίας. Και αυτό είναι κάτι που υπογραμμίζουν έντονα οι πηγές, είναι ότι δεν μιλάμε απλώς για μια προβολή δεδομένων. Η ενοποίηση αυτή δεν είναι μόνο βιτρίνα. Όχι, σε καμία περίπτωση. Είναι απολύτως λειτουργική. Ακριβώς. Παρέχει πλήρη, βαφιά αλληλεπίδραση.

17:12 Μπορεί κάποιος να πλοηγηθεί στο Dropbox, να βρει ένα αρχείο κειμένου, να το αντιγράψει, να κάνει πίσω, να μπει στο Google Drive και να το επικολλήσει εκεί. αν το καλοσκεφτείς. Μιλάμε για μεταφορά αρχείων μεταξύ εντελώς διαφορετικών και κυρίως τεράστιων ανταγωνιστικών εταιριών μέσα από μία και μόνο οθόνη του iPhone ή του iPad.

17:37 Είναι εντυπωσιακό. Λειτουργούν κυριολεκτικά σαν να ήταν φάκελοι αποθηκευμένοι στον ίδιο φυσικό σκληρό δίσκο ενός παλιού παραδοσιακού υπολογιστή. Ακριβώς αυτό. Και αξίζει να αναλυθεί το γιατί αυτή η λειτουργία έχει τόσο μεγάλη σημασία. Σε φιλοσοφικό επίπεδο, ας πούμε, όσον αφορά την τεχνολογία. Δηλαδή, πώς το εννοείς αυτό?

17:57 Κοίτα, όταν η τεχνολογία λειτουργεί σωστά, στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, οφείλει να προσαρμόζεται στη ροή της ανθρώπινης σκέψης. Να την ακολουθεί, όχι να επιβάλλει τους δικούς της περιορισμούς. Να είναι αόρατη, κατά μια έννοια. Ναι, ακριβώς. Η ανθρώπινη μνήμη δεν αποθηκεύει πληροφορίες σε σιλό. Όταν κάποιος θυμάται ένα κρίσιμο συμβόλιο ή μια φωτογραφία από ένα ταξίδι, θυμάται το περιεχόμενο, θυμάται το νόημά του.

18:25 Σίγουρα δεν θυμάται που το αποθήκευσε. Πολύ σπάνια θυμάται με βεβαιότητα αν την ημέρα εκείνη χρησιμοποίησε την υπηρεσία της Google ή της Microsoft για να το σώσει. Αυτό είναι τόσο εληθινό. Το μυαλό δεν κατηγοριοποιεί βάση εταιρείας, κατηγοριοποιεί βάση σημασίας, βάση αυτού που ψάχνει. Ακριβώς. Οπότε, ο διαχωρισμός των πληροφορίων σε στεγανά κουτιά, σε ξεχωριστές εφαρμογές που απαιτούν το συνεχές άνοιγμα και κλείσιμο, επιβάλλει μια συνεχής πνευματική εναλλάγη πλαισίου.

18:59 Το περίφημο context switching. Ναι, αυτό. Αυτή η συνεχής εναλλαγή αποδεδειγμένα διασπά την προσοχή και προκαλεί πνευματική κόποση. Η ενσωμάτωση που αναλύθηκε σήμερα καταρρύπτει αυτά τα τεχνητά τείχη. Σε γλιτώνει από τον κόπο. Σε γλιτώνει. Παρέχει ψηφιακή ανακούφιση γιατί ενοποιεί την εμπειρία. Καθιστά το περιβάλλον, το εργαλείο δηλαδή, αόρατο.

19:23 Και αναδεικνύει αυτό που έχει τη μοναδική πραγματική αξία, την ίδια την πληροφορία. Φτάνοντας λοιπόν στο τέλος αυτής της βαθιάς ανάλυσης για την ενοποίηση των αρχείων και του cloud γεννάται μια σκέψη για το μέλλον Μια σκέψη που προσκαλεί σε προβληματισμό όποιον βίωσε αυτή την ψηφιακή εξέλιξη Για να ακούσουμε Εφόσον τα σημερινά λειτουργικά συστήματα έχουν πλέον τη δύναμη να διαβάζουν όλες τις υπηρεσίες cloud ανταγωνιστικές και μη σαν να ήταν ένας ενιαίος ρευστός αποθηκευτικός χώρος Μήπως τελικά βρισκόμαστε στο κατόφλι μιας τεράστιας αλλαγής?

20:03 Είναι πολύ πιθανό. Μήπως στο άμεσο μέλλον η ίδια η έννοια της τοποθεσίας αποθήκευσης θα πάψει να υφίσταται ως όρος? Ίσως φτάσουμε στο σημείο να αναζητούμε τα αρχεία μας αποκλειστικά και μόνο με βάση το νόημα τους. Βάση περιεχομένου ναι. Το περιεχόμενό τους. Ή το πότε δημιουργήθηκαν. Και το ερώτημα «Σε ποιο σύννεφο το ανέβασα» να μοιάζει με αναχρονισμό.

20:28 Μια μακρινή ανάμνηση από το παρελθόν της τεχνολογίας. Αν σας αρέσουν αυτά που δημοσιεύουμε εδώ, κάντε εγγραφή στο κανάλι μας για να είστε πάντα ανημερωμένοι. Μείνετε συντονισμένοι. Γεια σας!