S06-E04 Η ζωή του Andre Agassi aka "The Punisher"

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 να μην να βάλουμε μια νέα σειρά επεισοδίων πέρα από το σχολιασμό που θα συγχαρτήσουμε να το κάνουμε κανονικά μια σειρά που θα έχει να κάνει σαν αφιερώματα σε legends του αθλήματος και για το σημερινό επεισόδιο θα σας πω εγώ που είμαι ο Σωτήρης Χατούπης κάποια πράγματα γύρω από τη ζωή του Αντρέα Γκάση έτσι λίγο και με αφορμή την αυτοβιογραφία του την οποία διαβάζω και έχει πολύ ενδιαφέρον οπότε πάμε να ξεκινήσουμε λοιπόν ο Αντρέα Γκάση δεν ήταν απλά ένας από τους καλύτερους ταινίστες όλων των επαχών ήταν ένας άνθρωπος που μισούσε το ίδιο το άθλημα που τον έκανε διάσημο το οποίο είναι πολύ ιδιαίτερο και μόνο αυτό από μόνο του αλλάζει όλο το πως βλέπεις την καριέρα του.

01:34 Πάμε να δούμε και γιατί έκανε αυτή τη δήλωση και να το πάρουμε από την αρχή. Ο Αντρέα Γκάσι γεννήθηκε το 1970 στο Λας Βέγγας και ήδη εδώ υπήρχε μια λεπτομέρεια που δεν ξέρει πολλοίς κόσμος. Ο πατέρας του, ο Μάικ Αγκάσι ήταν Ολυμπιονίκης, αλλά έξω στο τέννις, στην πυγμαχία. Ιρανός με πολύ σκληρή νοοτροπία σχεδόν αιμονικός Και αυτός ο άνθρωπος είχε ένα όνειρο να φτιάξει ένα παγκόσμιο πρωταθλητής στο τέννις Όχι να παίξει ο γιος μου τέννις, ήθελε κυριολεκτικά να τον κατασκευάσει Ο Αγκάση λέει αργότερα στη ζωή του ότι δεν θυμάται να διάλεξε ποτέ το τέννις Ότι το τέννις ήταν απλά εκεί από όταν γεννήθηκε από τα τρία χρόνια του είχε ρακέτα στο χέρι, στα πέντε του χτυπούσε χιλιάδες μπάλες την ημέρα σκεφτείτε ότι ο πατέρας του είχε φτιάξει ένα μηχάνημα στο σπίτι τους βασικά στην ουσία είχε φτιάξει ένα γήπεδο στην αυλή του σπιτιού τους και εκεί πέρα είχε ένα μηχάνημα το οποίο πέταγε μπάλες το οποίο το ονόμαζε Dragon το Dragon το δείχνει και όλας αυτή την αρνητική χρειά

02:50 που είχε και απέναντι στο άθλημα και τον έβαζε να χτυπάει όρες ατελείωτες αυτές τις μπάλες. Οπότε χωρίς υπερβολή μιλάμε για ένα παιδί που δεν είχε κανονική παιδική ηλικία. Και δεν είναι το πρώτο σημείο που αλλάζει εικόνα γιατί ο Αγκάσις στην ουσία ποτέ δεν ερωτεύχεται το τένις. Δεν ήταν ότι απλά έτυχε να συναντήσει σαν μικρός το τένις και λέει wow αυτό θέλω να κάνω.

03:17 Οριακά θα μπορούσαμε να πούμε ότι το φοβόταν. γιατί για εκείνον το τέννις ήταν συνδεμένο με μια πίεση φόβο και την αποδοχή του πατέρα του. Δεν ήταν παιχνίδι, ήταν κάτι σαν επιβίωση. Μετά από πάρα πολύ λιώσιμο από τον πατέρα του και πολλά τουρνουά και ενώ ήταν ακόμα μικρός ηλικία, στα 13 του για να πάει στο επόμενο level ο πατέρας του το στέλνει στη διάσημη ακαδημία του Νίκε Μπολετιέρη στη Φλόριντα και εδώ γίνεται κάτι επίσης περίεργο ο Μπολετιέρη που ήταν γνωστός για πειθαρχία βλέπει τον Αγκάση και λέει στον πατέρα του πάρ' τον από εδώ δεν μπορώ να τον ελέξω σε φάση ρε παιδί μου ότι βλέπω ότι είναι ένας έτσι επαναστατικός τύπος αλλά από την άλλη ρε παιδί μου σκέφτηκε ότι ο τύπος βλέπει ή κατάλαβε ότι είναι πάρα πολύ καλός στο τέννις και αλλάζει γνώμη και λέει όχι απλά θα τον κρατήσω αλλά θα τον έχω και δωρεάν γιατί ο τύπος είναι genius προφανώς δεν το έκαναν καλά τον Καρδιά Πολετχέρη αυτό ήταν μια τακτική που ακόμα κάνουν αυτοί που έχουν μεγάλες ακαδημίες

04:35 όπως και ο Μουράτολου τώρα που παίρνουν παίχτες δωρεάν στην ακαδημία γιατί οι σουιωπίνοι είναι πολύ καλοί, είτε για να έχουν μέρος από μηλοντικά κέρδη, είτε για να ανεβάσουν το πρεστί της Ακαδημίας και να φαίνεται ότι βγάζει πολύ καλούς παίχτες και ούτω καθεξής. Λοιπόν, έφηβος πλέον ο Αγκάση είναι το αντίθετο από το κλασικό ταινιστικό πρότυπο.

05:03 Επειδή δεν έχει μακριά μαλλιά, φοράει τζιν σοτσάκια και έντονα χρώματα. και έχει ένα άτυγτι που δεν συνήθιζεται καθόλου στο ταινιστικό κόσμο. Στη δεκαετία του 80 αυτό ήταν σχεδόν επαναστατικό. Το τένις ήταν λευκά ρούχα, ευγενία, ξέρεις πιο πολύ λίγο σαν vibes από Wimbledon και ξαφνικά σκάει αυτός ο οποίος είναι κάτι τελείως ανάποδο, κάτι σαν rockstar.

05:34 Αλλά πίσω από αυτό το image υπήρχε κάτι άλλο. ο ίδιος έχει πει ότι το στυλ του ήταν κάτι σαν ασπίδα για αυτόν ήθελε να ελέγχει την εικόνα του γιατί μέσα του δεν ένιωθε καθόλου σίγουρος οπότε απ' έξω έβγαζε έτσι κάτι πολύ σκληρό και μη προσεγγίσιμο κατά μία έννοια ο Αγκάση γίνεται επαγγελματίας από πολύ νωρίς και αρχίζει να ανεβαίνει τα rankings finals, νίκες, λεφτά διαφημίσεις αλλά υπάρχει ένα pattern βέβαια ακόμα νέος δηλαδή στα 20 κάτω ότι ενώ φτάνει μακριά στα τουνουά δεν έχει αυτό που χρειάζεται για να κερδίσει τα μεγάλα μάτς ή ας πούμε τους τελικούς ακόμα και στα Grand Slams και τότε δημιουργείται η πρώτη ταμπέλα για αυτόν ότι ρε παιδί μου είναι μεγάλο ταλέντο αλλά δεν έχει αυτό το winner mentality κάτι που τον ακολουθεί για πολλά χρόνια και εδώ μπαίνει ένα από τα πιο γνωστά αλλά σημαντικά κομμάτια της ιστορίας του ο Αγκάσι έχει τεράστιο θέμα με τον Γουίμπλετον στην ουσία δεν θέλει να παίζει εκεί και ολυθικά το απέφευγε ποιος ήταν ο λόγος γιατί στην ουσία

06:51 για τον Αγκάσι το Γουίμπλετον συμβόλυζε όλα όσα μισούσε στο τέννις ότι ήταν πολύ παραδοσιακό είχε αυτή την αυστηρότητα στο τι πρέπει να φοράς που να συμπεριφέρεσαι και ότι υπήρχε ένας πολύ μεγάλος έλεγχος γύρω από τον παίχτη και είχε φτάσει στο σημείο να μην συμμετέχει καν για κάποια χρόνια και μετά έρχεται το 1992 και ο Αγκάση κάνει το αδιανόητο καταφέρνει και κερδίζει το Βίμπλετον δηλαδή ο τύπος που δεν ήθελε να είναι καν εκεί πάει και το παίρνει και αυτό είναι ένα recurring theme και στη ζωή του όταν σταματά να αντιστέκεται, απογειώνεται.

07:37 Βέβαια θα μπορούσα να πω κάποιους άλλους ότι στην ουσία γουστάρει πολύ να δίνει το κολοδάθλο που λέμε, giving the middle finger, δηλαδή ξέρεις τι, ακόμα και αυτό το κατάφερα που δεν το θέλω καθόλου. Αλλά εντάξει αυτό είναι λίγο debatable τώρα πως το ερμηνεύει ο καθένας. Αλλά η ιστορία και η ζωή του, όπως και οι πιο πολλές ζωές επίσης για παιδιμόλων ανθρώπων, δεν είναι γραμμική και μετά από διάφορες επιτυχίες έρχεται στον ίδιο μια τεράστια απτώση.

08:05 Και εδώ είναι ίσως και το πιο σοκραστικό κομμάτι της ζωής του. Τέλει 90's και ο Αγκάσι αρχίζει να καταραίει. Κακή φυσική κατάσταση, κακές επιλογές, λάθος παρέες και κάποια στιγμή μπλέκει και με τα ναρκωτικά. Συγκεκριμένα με Crystal Meth. και όμως αυτό συνέβαινε σε ένα από τους κορυφαίους αθλητές στον κόσμο το οποίο δείχνει πολλά δίνει για την πίση που είχε και που τη έψαρνε διεξόδου στην ουσία και εδώ είναι κάτι που λίγοι γνωρίζουν και τέλος πάνω δεν είναι πολύ γνωστό ότι είχε πιαστεί και σε ντόπιν κοντρόλ και είπε ψέματα είπε ότι πήρε από λάθος ποτήρινος φίλου του και τέλος πάνω τότε η Αιτή πίσωσε επειδή ήταν και από πολύ γνωστός στενίστας τον πίστεψε κατά κάποιο τρόπο και δεν τιμωρήθηκε.

08:58 Απλά αυτό το παραδείχθηκε πολλά χρόνια μετά μέσα στο βιβλίο του. Δεν είχε γίνει λόγος για αυτό στο tour. Ή τέλος πάντων όχι πολύ open. Τέλος πάντων, εκείνη την περίοδο με όλα αυτά τα στράγκλες που έχει, πέφτει στο ranking μέχρι το νούμερο 142. Το οποίο είναι από το ξέρω εγώ το νούμερο 1 που ήτανε, ήτανε πάρα πολύ μεγάλη πτώση.

09:22 τώρα σκεφτείτε ξεόγευο τον Τσιπά που από νούμερο 3 πήγε νούμερο 50 στην Ελλάδα κάνουμε λες και γίνει τρελή κατραγγείλα λοιπόν ο Αγκάσι όμως δεν σταματάει εκεί και αποφασίζει να ξαναχτίσει όλο από την αρχή και πλέον ρε παιδί μου χωρίς να έχει την πίεση και χωρίς να έχει και έγκο οπότε βάζει πιο χαμηλούς στόχους ώστε να ξανεύει και αρχίζεις και παίξεις τα Challenger του Νουά για όποιον δεν ξέρει Challenger του Νουά είναι σαν να λέμε η β' εθνική των του Νουά δηλαδή είναι μια κατηγορία κάτω από τα κλασικά ETP Tournaments ξοδεύουν πιο λίγους πόντους παίξεις με χαμηλότερο δυναμική σαν τίποτα άλλους αλλά στην ουσία είναι κάτι που το βοηθάει και να χτίσει το confidence του και να παίρνει σιγά σιγά πόντους για να ξανανεβαίνει το να παίξεις Challenger του Νουά σημαίνει ότι πλέον ταξιδεύεις χωρίς να έχεις πολυτέλειες και στην ουσία σιγά σιγά ξαναμαθαίνει το παιχνίδι in a way.

10:31 Και το πιο σημαντικό, αρχίζει να συμφιλειώνει με το τέννις. Όχι επειδή ξαφνικά το αγαπάει, αλλά επειδή αρχίζει να το καταλαβαίνει και να το βλέπει χωρίς την πίεση που είχε στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, που έπρεπε να είναι το νούμερο 1 και αυτή η ιστορία πάλι έχει έγινε στο τέλος γιατί το 1999 καταφέρνει πάλι να ανέβει το ranking και να κερδίσει το ρολανγκαρός που ήταν το μόνο σλάμ που του έλειπε στην ουσία και γίνεται από τους λίγους στην ιστορία που έχουν κάνει αυτό που λέμε καρίερι grand slam δηλαδή να έχεις πάρει τον grand slam και στις τέσσερις επιφάνειες στο αθλήμα του, στο Γρασίδη που είναι το Wibletone, στο Homa που είναι το Roland Garros και στο σκληρό κορτ που είναι το Stirling Open και το US Open.

11:28 Οπότε στην ουσία από το νούμερο 141 καταφέρνει πάλι να εκτεξευθεί στην κορυφή. Και εδώ είναι μια ωραία λεπτομέρεια. Ο Αγκάς ήταν από τους πρώτους που έπαιξε το τέννις από την baseline με τέτοια ένταση, δηλαδή με πολύ δυναμικότητα από το πίσω μέρος του γηπέδου από εκεί που σερβίριζε πάνω κάτω κάτι που το βλέπουμε πολύ πιο συχνά να συμβαίνει σχεδόν όλοι οι παίκτες το έχουν αυτό το χαρακτηριστικό από την νέα γενιά ενώ τότε ήταν κάτι σαν επανάσταση τώρα γινόντας λίγο και στην προσωπική του ζωή καταφέρνει παντρεύεται στη Στέφη Γκραφ η οποία είναι και αυτή η μοναστήριος του αθλήματος και αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν απλά δύο θρύλοι μαζί για τη ζωή του ήταν ισορροπία η Γκραφ ήταν το αντίθετό του ήταν ήρεμη, συγκεντρωμένη grounded και φαίνεται ότι αυτό τον σταθεροποίησε κατά κάποιο τρόπο μεγαλώνει οριμάζει χρόνια με τα χρόνια και συνεχίζεις να παίξεις σε υψηλό επέδο τέννις μέχρι τα 30+.

12:43 Κάτι που, ρε παιδί μου, εκείνη την εποχή δεν ήταν και τόσο συνηθισμένο. Παρόλο που τώρα το βλέπουμε ότι είναι κάτι πιο σύνηθες, π.χ. εδώ Τζόκοβιτς παίζει στα 38 του και φτάνει σε τελικούς Grand Slams, τότε δεν το κάνα πολύ. ακόμα και ας πούμε η τεχνολογία και η γνώση γύρω από το σώμα και τα συμπληρώματα δεν ήταν στο ίδιο level όπως είναι τώρα που βοηθάει τους αθλητές να κρατάνε μια απόδοση και σε πολύ πιο μεγάλες ηλικίες οπότε μέχρι τα 36 του δηλαδή το 2006 και στο US Open είναι εκεί που δίνεται το τελευταίο του το last dance που λέμε ο κόσμος όρθιος αγκάσει με πόνους δεν μπορεί να κινηθεί από τους πόνους αλλά είναι εκεί και παίζει και όταν τελειώνει κλαίει, σπαράζει και όλο το γήπεδο στην ουσία κάπως κλαίει μαζί του δηλαδή νιώθουν τα δικά τους συναισθήματα και εκεί καταλαβαίνεις κάτι, ότι δεν ήταν απλώς ένας στενίστας που αποσύρθηκε από το άθλημα, ήταν ένας άνθρωπος που τελείωνε στην ουσία μια όπως το λέει και ο ίδιος μια πολύ περίπλοκη σχέση τώρα τι έκανε μετά την ταινιστική του καριέρα

14:09 δεν εξαφανίστηκε στην ουσία συνέχισε να επενδύει και να δίνει τα λεφτά του σε πράγματα που έχουν αξία όπως έφτιαξε σχολεία εμπαίδευσε στην εκπαίδευση βοήθησε παιδιά που είχαν παρόμοιες δυσκολίες με αυτό ίσως και τι ξέρει πολύ καλά τι σήμαινε να μεγαλώνεις χωρίς επιλογή όπως είχαμε πει με τον πατέρα του που τον πήρε στην ουσία που όταν γεννήθηκε να γίνει το νούμερο ένα στον κόσμο και τώρα αν πρέπει να κρατήσουμε κάτι από τον αγκάση δεν είναι μόνοι τίτλοι είναι αυτή η αντίφαση ένας από τους μεγαλύτερους ταινίστες όλων των εποχών που δεν αγαπούσε το τέννις και παρόλα αυτά έγινε θρύλος και ίσως τελικά αυτό είναι το πιο ανθρώπινο κομμάτι της ιστορίας του ότι δεν χρειάζεται να αγαπάς κάτι από την αρχή για να φτάσεις στην κορυφή αλλά αν το καταλάβεις αν το αποδεχτείς μπορεί να σε αλλάξει αυτός ήταν ο Αντρέα Γκάσι όχι μόνος πρωταθλητής αλλά μία από τις πιο ειλικρινές ιστορίες του αθλητισμού νομίζω ότι θα αξίζει αν σας φάνηκε ενδιαφέρουσα αυτή η σύντομη αυτό το σύντομο αφιέρωμα

15:34 στη ζωή του να διαβάσετε και την αυτοβιογραφία του που θα δείτε πολλές λεπτομέρειες εκεί μέσα τέλος πάνω αυτή ήταν μια πρώτη απόπειρα για αφιέρωμα αν σας άρεσε νομίζω θα ακολουθήσουν και άλλες οπότε ευχαριστώ που μείνατε μαζί μου μέχρι τέλους και τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο Bye Bye