Όταν η γονεϊκότητα ξεχνάει το ζευγάρι 🚗💥
The KidNest PodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Πόσες φορές η ένταση της καθημερινότητας μετατρέπει τις πραγματικές μας ανάγκες σε παράπονα και κατηγορίες;Πάμε να δούμε γιατί οι καβγάδες σπάνια αφορούν αυτό που φαίνεται στην επιφάνεια, πώς τα παιδιά γίνονται ο καθρέφτης και το «σύμπτωμα» της δικής μας επικοινωνίας, αλλά και πώς μπορούμε να περάσουμε από την αντιπαλότητα στη συνεργασία.
Αν χρειάζεσαι περισσότερη στήριξη σε περιμένω στην κοινότητα του Kidnest.
---
Social Media:
Instagram: Facebook: Tiktok:
-----
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Γεια χαρά, είμαι ο Ιωάννης και αυτό είναι το The Kidness Podcast. Σήμερα θα σε καλέσω να πάρουμε έναν διαφορετικό δρόμο, γιατί μιλάμε για τη γονεϊκότητα και βάζουμε πάντα τα παιδιά πρώτα και αφήσαμε τους γονείς στην άκρη. Δεν τους έχουμε πιάσει, δεν έχουμε ασχοληθεί μαζί τους. Σκέψου πόσο περιεχόμενο έχεις δει για το παιδί σου.
Πώς να του μιλάς, πώς να του βάζεις όρια, πώς να διαχειρίζεις τα ξεσπάσματα, πώς να μεταφέρεις τα δικά σου προβλήματα. και τώρα σκέψου πόσο περιεχόμενο έχεις δει για τον άνθρωπο που κάθεται δίπλα σου στο αυτοκίνητο. Σχεδόν τίποτα. Λες και η οικογένεια είναι ένα παιδί και ένας γονιός και ο άλλος απλά βοηθάει. Εγώ θέλω να σου πω κάτι που λέω σε κάθε ζευγάρι που έρχεται σε μένα για συνεδρίες.
Αν η σχέση με τον άλλο γονέα δεν είναι καλή, μην περιμένεις η γονεϊκότητα να ανοίξει με ροδοπέταλα. Και σήμερα θέλω να σου μιλήσω ακριβώς γι' αυτό. με μια ιστορία και κάποια πράγματα τα οποία χρειάζεται να ακούσεις. Πάμε! Πριν λίγες μέρες μιλούσα με δύο γονείς στη συνεδρία, τη Γιώτα και το Γιάννη. Θα τους πω έτσι, για χάρη να είναι ονειμίας, το πρωί ήταν όλοι στο αυτοκίνητο.
Ο Γιάννης οδηγούσε, η Γιώτα δίπλα και τα δύο παιδιά τους πίσω. Είχαν ήδη αργήσει για το σχολείο και το ένα παιδί είχε ξεχάσει τα βιβλία του, Το άλλο έψαχνε κάτι στην τσάντα του και το κινητό του Γιάννη χτυπούσε Επίσης η μουσική έπαιζε με παιδικά τραγούδια Η Γιώτα προσπαθούσε να θυμηθεί αν πήραν το κολατσιό Αν υπέγραψαν κάποιο χαρτί για μια εκδρομή που είχαν να πάνε τα παιδιά Και έλεγε μέσα σε όλο αυτό το πανικό ποιος θα πάρει και τα παιδιά το μεσημέρι Και εκεί ρώτησε η Γιώτα πήρε στιλέφωνο για την προπόνηση Δεν πρόλαβα γύρισε ο Γιάννης και είπε Φυσικά λέει η Γιώτα Πάλι εγώ θα πρέπει να τα θυμάμαι όλα Και εκεί πέρα ο Γιάννης δεν απάντησε Απλά έσφιξε το τιμόνι και συνέχισε να οδηγεί Και θέλω λίγο να προσέξεις κάτι Γιατί αυτό είναι μια καθημερινότητα Η οποία σου λέει και δεν σου λέει κάποια πράγματα Εκεί έγινε ακριβώς αυτό Που τρόμαξε τους γονείς και ήρθαν σε εμένα Τα παιδιά σταμάτησαν να μιλάνε Το ένα κοίταξε το παράθυρο απ' έξω άφησε την τσάντα κάτω και το άλλο
είπε απλά κλείστε τη μουσική δεν μου αρέσει να την ακούω. Κανένας δεν φώναξε εκεί κανένας δεν είπε τίποτα άσχημο στον άλλον και μέσα σε τρία δευτερόλεπτα όλοι μέσα στο αυτοκίνητο είχαν καταλάβει τι συμβαίνει. Αργότερα στην συνεδρία μας η Γιώτα μου είπε πως δεν την ενοχλεί που ξέχασε το τηλέφωνο να πάρει τον προπονητή. Απλά αισθάνομαι ότι κρατάω μόνη μου ολόκληρη την οικογένεια και ο Γιάννης απ' την άλλη μου είπε ότι ξέρεις εμένα δεν με ενοχλεί αυτό που μου είπε για το προπονητή απλά νιώθω ότι ό,τι κι αν κάνω εκείνη βλέπει μόνο αυτά που δεν έχω κάνει πάντα υπάρχει κάτι λάθος σε όλα όσα κάνω και εκεί πέρα σταματήσαμε γιατί το πρόβλημα δεν ήταν η προπόνηση και ότι ο Γιάννης δεν κάλεσε τον προπονητή το πρόβλημα ήταν πιο βαθύ και οι δύο ζητούσαν το ίδιο πράγμα και οι δύο άκουγαν κατηγορία. Τι να συμβαίνει άραγε.
Οι περισσότεροι καυγάδες στα ζευγάρια δεν αφορούν αυτό που φαίνεται. Μια πετσέτα στο πάτωμα, ένα ραντεβού που δεν πήραμε τηλέφωνο, ένα κινητό στο τραπέζι που το αφήσαμε να το πάρουν τα παιδιά ενώ δεν επιτρέπεται. Κάτω από ένα μικρό γεγονός υπάρχει σχεδόν πάντα μια πολύ μεγαλύτερη ανάγκη και είναι ουσιαστικά αποκωδικοποιημένη τόσο άσχημα που ο άλλος δεν την αναγνωρίζει.
Αυτό που ακούμε συχνά το γιατί πρέπει να σου τα θυμίζω όλα πολλές φορές σημαίνει ότι έχω κουραστεί να είμαι ο μόνος άνθρωπος που σκέφτεται τι πρέπει να γίνει σε αυτό το σπίτι. Η άλλη κατηγορία όλο με διορθώνεις μπροστά στα παιδιά σημαίνει ότι χρειάζεται να νιώσω ότι με εμπιστεύεσαι σαγονέα γιατί ό,τι και αν κάνω θεωρείται λάθος.
Το ότι δεν είσαι εδώ μαζί μας, δεν ασχολείσαι μαζί μας, σημαίνει μου λείπεις. Δεν ξέρω πώς να σου το πω για να με ακούσεις. Μου λείπεις πολύ. Εδώ οι περισσότεροι γονείς μένουν στα λόγια, ακούν επίθεση. Αλλά αν κοιτάξουμε την ανάγκη κάτω από αυτό, ακούς έναν άνθρωπο που προσπαθεί να σε πλησιάσει. Όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο, αλλά προσπαθεί.
Το παράπονο λέει στον άλλον τι κάνει λάθος. Η ανάγκη του δείχνει πώς να σε πλησιάσει. Και γιατί χανόμαστε σαν ομάδα, πώς γίνεται αυτό, πώς φτάνουμε σε αυτό το σημείο. Να ξεκαθαρίσουμε κάτι, κανένα ζευγάρι δεν ξυπνά ένα πρωί και αποφασίζει να γίνει εχθρός με τον άλλον. Αυτό συμβαίνει σιγά σιγά, μέσα από την κούραση, από την έλλειψη ύπνου, από τις υποχρεώσεις και από τα πράγματα τα οποία δεν υπόθηκαν γιατί δεν είναι η κατάλληλη στιγμή τώρα να τα συζητήσουμε.
Και κάποια στιγμή όταν περνάει ο καιρός και αυτά τα πράγματα σορεύονται αρχίζεις να μιλάς μόνο για τα λειτουργικά θέματα της οικογένειας. Ποιος θα πάρει τα παιδιά πλήρωση στο σχολείο, έφαγε σήμερα, έκανε μπάνιο, έχει διαβάσει. Πλέον δεν είστε δύο άνθρωποι που μεγαλώνουν μαζί μια οικογένεια, είστε ουσιαστικά δύο διαχειριστές ενός απαιτητικού προγράμματος και ένας άνθρωπος εννοείται ότι είναι γονέας και χρειάζεται να τα έχει βάλει όλα αυτά σε μια σειρά καθώς η καθημερινότητά του είναι πολύ δύσκολη και απαιτητική, αλλά δεν χρειάζεται μόνο να ξέρει ότι ο σύντροφός του θα πάρει το παιδί από το σχολείο ότι θα έχει μαγειρέψει φαγητό χρειάζεται να ξέρει ότι τον βλέπει ότι είναι μαζί ότι είναι ακόμα ζευγάρι και αυτό είναι η μεγαλύτερη παρανόηση παρανόηση η οποία φέρνει στα λόγια μου την αρχή του επεισοδίου ότι μιλάμε μόνο για τα παιδιά και τώρα για τα παιδιά μιλάμε απλά δεν το έχεις καταλάβει Και η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές δυσκολεύομαι να το επικοινωνήσω και εγώ στους γονείς, καθώς με τραβάνε συναισθηματικά κάποιες ανάγκες που έχουν.
Τα παιδιά είναι μπροστά και σε αυτό. Τα παιδιά δεν χρειάζεται να ακούσουν κάποιο καυγά για να καταλάβουν αν έχει συμβεί κάτι. Τα παιδιά πιάνουν τον τόνο, πιάνουν τη σιωπή, το βλέμμα, το πώς δει ορθώνει ο ένας τον άλλον, το πώς μιλάς τον άλλον γονέα. Και αν αυτό επαναλαμβάνεται αρχίζουν να διαβάζουν το περιβάλλον Αρχίζουν να λένε ότι ξέρεις κάτι είναι καλή στιγμή να ζητήσω κάτι Αν μιλήσω τώρα θα μ' αλώσουν περισσότερο Ποιον θα ρωτήσω για να πάρω αυτό που θέλω Καθώς τα παιδιά είναι πολύ εγωκεντρικά και παρατηρούν τις συμπεριφορές μας Για να μιμηθούν αυτήν τη συμπεριφορά Είτε να καταλάβουν πως θα πρέπει να επικοινωνήσουν με κάποιον Για να πούν αυτό που νιώθουν ή να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους Άλλα παιδιά γίνονται πολύ ήσυχα, αρχίζουν να μην ζητάνε πολλά, να μην λένε αυτά που τους απασχολούν, προσπαθούν να μην δημιουργήσουν προβλήματα, να πηγαίνουν όλα καλά.
Άλλα από την άλλη κάνουν το αντίθετο, φωνάζουν, διεκδικούν, ανεβάζουν την έντασή τους για να δουν αν οι ενήλικες μπορούν να κρατήσουν σταθερό το περιβάλλον. και άλλα ουσιαστικά μαθαίνουν να κινούνται ανάμεσα στους γονείς. Ρωτάνε τον έναν, όταν ο άλλος πει όχι, ρωτάνε τον άλλον για να πάρουν κάτι το οποίο ο άλλος απαγορεύει.
Και αυτό είναι η μεγαλύτερη πλάνη, την έχω αναφέρει πολλάκι στο KidNest, ότι τα παιδιά δεν είναι χειριστικά σε αυτό το σημείο. Είναι παιδιά που προσαρμόζονται σε ένα σύστημα το οποίο τους έχει μάθει ότι οι δύο ενήλικες δεν λειτουργούν πάντα ως μια ασφαλή ομάδα. Είναι παιδιά που προσαρμόζονται σε ένα σύστημα το οποίο τους έχει μάθει ότι οι δύο ενήλικες δεν λειτουργούν πάντα ως μια ασφαλής ομάδα.
Λειτουργούν πολλές φορές με βάση τον εγωισμό τους ή με βάση τα συναισθήματα τα οποία έχουν. Και θέλω εδώ να κάνω μια παρένθεση προσωπικού ενδιαφέροντος. Όταν μίλαγα με τον επόπτη μου για κάποιες συνεδρίες που είχαμε ζευγάρια και εγώ μίλαγα και μίλαγα και μίλαγα περιπτώσεις όπως σου ανέφερα πριν για τη γιώτα και το Γιάννη και άλλες περιπτώσεις πιο δύσκολες ή και πιο εύκολες για μικρά πράγματα ή και για πιο μεγάλα με σταμάτησε ο επόπτης μου κύριος Θεοδόρου και μου είπε ότι Ιωάννη αυτή τη στιγμή αναφέρεις όλα τα προβλήματα των ζευγαριών και τι σου ζητάνε αυτοί οι γονείς από τα παιδιά τους αλλά δεν έχεις παρατηρήσει κάτι πολύ βασικό Η συμπεριφορά αυτών των παιδιών έρχεται ως σύμπτωμα της σχέσης των γονέων.
Δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι οι γονείς δεν μπορούν να συμφωνήσουν, δεν μπορούν να επικοινωνήσουν, δεν μπορούν να πουν ο ένας τον άλλον την ανάγκη τους με απλά λόγια, χωρίς να κατηγορούν ή να παίρνουν παθητικά αυτά τα οποία βιώνουν. Και το παιδί το βλέπει αυτό, οπότε έχει μια συμπεριφορά ανάλογη της σχέσης που βλέπει από τους γονείς του.
Άρα το παιδί εδώ δεν είναι το πρόβλημα, το παιδί είναι το σύμπτωμα Το πρόβλημα βρίσκεται πολύ πιο ψηλά, στα υψηλά κλιμάκια της οικογένειας Σαν σκέψεις το αφήνω ήταν κάτι που μου άνοιξε το μυαλό πολύ περισσότερο για να βλέπω διαφορετικά τους γονείς Πάμε να δούμε κάποια εργαλειάκια Κάτι το οποίο δουλεύω πολύ στην πλατφόρμα του KidNest είναι η μετάφραση των αναγκών Είναι η μετάφραση του παραπώνου σε ανάγκη Πριν πεις δηλαδή αυτό που σκέφτεσαι, κάνε μια ερώτηση στον εαυτό σου. Τι χρειάζομαι πραγματικά από αυτόν τον άνθρωπο. Πολλές φορές λέμε δεν κάνεις τίποτε χωρίς να σου το ζητήσω, δεν πέταξες πάλι τα σκουπίδια.
Ενώ ουσιαστικά τι εννοούμε, έχω κουραστεί να σου θυμίζω αυτή την υποχρέωση, έχω κουραστεί να θυμάμαι μόνος μου τις υποχρεώσεις, χρειάζομαι να αναλάβεις ολόκληρο αυτό το κομμάτι και το αναφέρω, δεν θέλω να το υπενθυμίζω πια. Εξέφρασε δηλαδή αυτή την ανάγκη την οποία έχεις Και από την άλλη πλευρά η παθητικότητα που βγαίνει Όλο με ακυρώνεις μπροστά στα παιδιά, όλα εγώ τα κάνω λάθος Θα ήταν ωραίο να εκφραστεί με τον εξής τρόπο Μπορούμε να διαφωνούμε, αλλά θα ήθελα να μην διαφωνούμε μπροστά στα παιδιά Νιώθω ότι χάνω τη θέση μου ως γόνιος μπροστά τους Χρειάζομαι να τα λέμε ιδιαιτέρως, να τα λέμε χωρίς να είναι μπροστά στα παιδιά και να δίνεις χώρο στον άλλον να αναφέρει τα προβλήματα τα οποία μπορεί να έχει.
Ή κάποιες φορές που μπορεί να έχουμε μεγάλη οργή για μια αδιαφορία που θεωρούμε ότι ο άλλος μπορεί να έχει προς εμάς, μπορούμε να εκφράσουμε. Σήμερα είμαι πολύ πιεσμένος, δεν θέλω να μου πεις τι να κάνω, θέλω απλά να με ακούσεις. Να ακούσεις ότι αυτό που περνάω είναι δύσκολο. Δεν θέλω τη λύση σου, θέλω απλά να με ακούσεις.
Το δεύτερο το οποίο έχει βοηθήσει πολύ τους γονείς που συνεργάζομαι είναι τα καθημερινά check-in. Τα check-in αυτά μπορούν να έχουν πολλούς τρόπους, καθώς έχω δει και διαφορετικούς τύπους οικογενειών, γονείς που μπορεί να λείπουν μακριά ένας από τον άλλον, γονείς που μπορεί να δουλεύουν αρκετές ώρες, γονείς που μπορεί να έχουν μόνο 5 λεπτά για να τα πούνε μεταξύ τους, γονείς που έρχονται στις συνεδρίες μου για να τα πούν, υπάρχει και αυτό.
Τα check-in λοιπόν είναι μία κουβέντα την οποία κάνω για τον άλλο. Είναι ουσιαστικά το πώς είσαι, το πώς περνάς, όταν η κουβέντα γυρίζει στα παιδιά την παίρνω και την πάω πάλι στον ίδιο, ναι ok αυτό θα το δούμε, πες μου πώς είσαι εσύ, πώς αισθάνεσαι ή να μιλήσω για κάτι το οποίο θαυμάζω στον άλλον ή κάτι το οποίο θυμάμαι.
Ξέρεις τι ωραία που ήταν τότε Πόσο πολύ σε αγαπώ Πόσο μου λείπεις Θα ήθελα να παίξουμε και να μείνουμε λίγο οι δυο μας Ουσιαστικά αυτό που θέλω εγώ στα τσεκίν αυτά Είτε αυτό είναι ένα τηλέφωνο Είτε ένα μήνυμα Είτε δέκα λεπτά Εφόσον έχουν κοιμηθεί τα παιδιά Και ή δεν τα έχετε μαζί σας Τρεις ερωτήσεις που ο καθένας με τη σειρά του λέει Πώς είσαι πραγματικά σήμερα Τι ήταν δύσκολο για σένα Και τι χρειάζεσαι από εμένα Χωρίς να προσπαθούμε να λύσουμε κάτι Απλά να ακούσουμε αυτό που μας λέει ο άλλος Είναι πολύ σημαντικό αυτό Γιατί ο σύντροφός σου συνήθως δεν σου μιλάει για να του δώσεις οδηγίες Σου μιλάει για να μην νιώθει μόνος Σου μιλάει γιατί σε θέλει δίπλα του Γιατί νιώθει ότι μοιράζεται όσα έχει ανάγκη Με κάποιον άνθρωπο που αγαπά Και το νούμερο τρία το οποίο έχει φέρει μεγάλες έρηδες Σε συνεδρίες αλλά και σε άλλες συνομιλίες που έχω κάνει με γονείς είναι να μην διορθώνουμε ο ένας τον άλλον μπροστά στα παιδιά.
Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα. Χρειάζεται να προστατεύεται ο ένας στη θέση του άλλου. Δεν χρειάζεται να έχουμε τη λεγόμενη κοινή γραμμή. Χρειάζεται να έχουμε σεβασμό. Αν ο σύντροφός σου βάλει ένα όριο και διαφωνείς, μην μιλάς μπροστά στα παιδιά. Έλα τώρα υπερβάλλεις, άστο μωρέ δεν έγινε τίποτα. πες, άκουσα τι είπε ο μπαμπάς, άκουσα τι είπε η μαμά, θα το συζητήσουμε και θα σου απαντήσουμε μαζί.
Και στη συνέχεια μίλησε μαζί του, με τον άνθρωπο ο οποίος έβαλε το όριο. Εννοείται ότι αν κάτι είναι επικίνδυνο ή προσβλητικό παρεμβαίνουμε επί τόπου, δεν μιλάω για αυτό, μιλάω για τις καθημερινές διαφωνίες, δεν μιλάμε να βλέπουμε έναν γονέα ο οποίος ορίεται πάνω από ένα παιδί ή ένας γονέας ο οποίος απειλεί το παιδί, σε καμία περίπτωση κάτι τέτοιο, εκεί παρεμβαίνουμε, αλλά όταν είναι κάτι το οποίο είτε δεν έχουμε συζητήσει είτε μπορεί να προκαλέσει μια δυσφορία σε εσένα, κράτα το όριο σου και το όριο του άλλου, κράτα το όριο αυτό που υπόθηκε και συζήτησέ το ιδιαιτέρως.
Η μεγαλύτερη ουσιαστικά αλλαγή που πρέπει να συμβεί σε γονείς που έχουν αντιπαλότητες ο ένας με τον άλλον είναι να αλλάξουν την αντίληψη και να πούν την εξής φράση ξανά και ξανά μέσα τους. Δεν είσαι απέναντί μου, είμαστε μαζί στο πρόβλημα. Αυτό που λέω και το είχα δανειστεί, δεν θυμάμαι από πού, κάποιο βιβλίο διάβαζα για τη συμβουλευτική ζευγαριών, το κοινό πρόβλημα λύνεται, ο κακός σύντροφος δεν λύνεται.
Όταν έχουμε ένα κοινό πρόβλημα, το οποίο μπορεί να πηγάζει από κάποιες συμπεριφορές, αλλά αφορά όλη την οικογένεια γιατί όλη η οικογένεια επηρεάζεται το πρόβλημα είναι ότι είστε και οι δύο εξαντλημένοι το πρόβλημα είναι ότι το πρωί δεν υπάρχει καθόλου χρόνος το πρόβλημα είναι ότι επιμένουμε σε μία συμπεριφορά του πεδίου την οποία ακόμα δεν έχει καταφέρει το πρόβλημα είναι ότι μπαίνουν και άλλοι σπίτι μας και μπορεί να μας ανακατεύουν το πρόβλημα είναι κοινό, να θυμάσαι το κοινό πρόβλημα μπορεί να λυθεί Ο κακός σύντροφος δεν λύνεται Και πρέπει να το προσέξεις Σήμερα θέλω να κρατήσεις το εξής Το πρόβλημα δεν είναι η πετσέτα Δεν είναι το παιδί που θέλει να δει τηλεόραση Δεν είναι η οθόνη Το πρόβλημα είναι πως δυο άνθρωποι που προσπαθούν να πούν Δες πόσο κουράστηκα Και δες πόσο προσπαθώ Το λένε ίσως με το χειρότερο δυνατό τρόπο Γιατί κανείς δεν τους έμαθε Να μιλάνε διαφορετικά Κανείς δεν τους έμαθε να αναγνωρίζουν τις ανάγκες τους Και είναι πάρα πολύ σύνδεσο αυτό και φυσιολογικό
Ειλικρινά θέλω να πάρεις σοβαρά αυτό που σου είπα για να μεταφράσεις το παράπονο σε ανάγκη Ακούγεται ωραίο, το ξέρω και το ακούς ήρεμα αυτή τη στιγμή και σου φαίνεται κάτι κοσμοϊστορικό Αυτά τα πράγματα δεν ακούγονται καθόλου ωραία τη στιγμή που συμβαίνει κάτι Τη στιγμή που λες ότι θα προσπαθήσω διαφορετικά αλλά πέφτει σε ίδια μοτίβα Στις 8, 10 το πρωί, στο αυτοκίνητο, όταν έχεις αργήσει και ακούς δεν θα προλάβουμε, όλα θα πάνε στραβά κτλ.
Εκεί δεν σου λείπει η γνώση, τη γνώση την έχεις. Σου λείπει ότι το κάνεις μόνος σου αυτό σαν γονέας. Χρόνια τώρα και έχεις κουραστεί. Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτό το επεισόδιο, αν κάθε συζήτηση καταλήγει στον ίδιο ακριβώς καυγά ή αν νιώθεις ότι έχετε γίνει συνεργάτες στα διαχειριστικά του σπιτιού και έχετε χαθεί ως ζευγάρι μπορούμε αυτά τα πράγματα να τα κοιτάξουμε και συμβουλευτικά μπορείς να απευθυνθείς στο KidNest μέσω της φόρμας που έχουμε και κάποιος συνεργάτης μου ή ακόμα και εγώ και ο ίδιος να αναλάβουμε, να φέρουμε μια ηρεμία στο ζευγάρι και μια συνεργασία Αυτό που θέλω να πω ξεκάθαρα όμως πριν κλείσω είναι το εξής Όλα όσα είπα σήμερα αφορούν δύο ανθρώπους που δυσκολεύονται.
Αν στη σχέση σου υπάρχει φόβος, εξευθυλισμός, απειλές, αυτά τα πράγματα δεν είναι θέματα επικοινωνίας που λύνονται με 10 λεπτά το βράδυ. Χρειάζεσαι σίγουρα υποστήριξη διαφορετικού τύπου και αξίζει να τη ζητήσεις. Θα σε καλέσω να ακούσεις ξανά και ξανά αυτό το podcast, να το μοιραστείς με κάποιον φίλο που δυσκολεύεται στην καθημερινότητά του, να του δείξεις ότι τουλάχιστον εσύ τον καταλαβαίνεις ή να το μοιραστείς με τον άλλον γονέα που συχνά μπορεί να έρχεστε αντιμέτωποι με τα ίδια θέματα και ελπίζω να πάρετε κάτι από αυτό να το συζητήσετε και να βρεθεί μια άκρη και ηρεμία από εκεί και πέρα εγώ σε ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ που είσαι εδώ και με εμπιστεύεσαι σε αυτά τα θέματα θα τα πούμε ξανά την επόμενη εβδομάδα ήμουνα ο Ιωάννης και αυτό ήταν το The Kid Nest Podcast Καλή συνέχεια, να είσαι καλά, για χαρά!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα