«Το κλάμα στην πόρτα του σχολείου δεν σημαίνει αποτυχία.» 🔔🎒

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Γεια χαρά, είμαι ο Ιωάννης και αυτό είναι το The Kidnest Podcast. Σήμερα θα μιλήσουμε για κάτι το οποίο μας απασχολεί κάθε Σεπτέμβρη και την προσδοκία που έχουμε για αυτό και δεν είναι άλλο από τη νέα σχολική χρονιά και το σχολείο το οποίο ξεκινάει το παιδάκι μας. Είτε έχει ξαναπάει σχολείο, είτε πηγαίνει στο σχολείο, είτε θα αλλάξει σχολείο.

00:19 Εδώ έχουμε μάθει ότι το καλό πρωινό είναι αυτό που το παιδί μπαίνει χαμογελαστό στην τάξη, που ετοιμαζόμαστε με τις τσαντούλες μας και το σχολείο ακολουθεί με εμβατήρια και όμορφες φωνές. Και έτσι κάθε δάκρυ στην πόρτα του σχολείου γίνεται απόδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά. Και πιο συγκεκριμένα, κάτι κάνεις εσύ γονέα μου γλυκέ και δεν πηγαίνει το παιδί σου χαρούμενο.

00:46 Εγώ θέλω να πω κάτι εδώ και να ξεκινήσω αυτό το επεισόδιο με κάτι που λέω σε κάθε γονιό που έρχεται το Σεπτέμβρη σε μένα και στο Kidnest. Ο στόχος δεν είναι να μην φοβάται ή να μην κλαίει το παιδί σου στο σχολείο, γιατί το παιδί σου θα κλάψει και θα φοβηθεί, γιατί πηγαίνει κάπου που δεν ξέρει, με ανθρώπους που δεν ξέρει, να κάνει πράγματα που δεν έχει ξανακάνει.

01:06 Ο φόβος και το κλάμα δεν είναι δυσλειτουργικότητα, είναι ουσιαστικά σωστή αναγνώριση της κατάστασης και όσο κυνηγάμε να εξαφανίσουμε το φόβο, όσο κυνηγάμε να κάνουμε το παιδί μας να μην κλαίει, τόσο το παιδί μας μαθαίνει ότι μάλλον δεν πρέπει να κλαίω γι' αυτό ή ότι κάτι κακό συμβαίνει και ίσως αυτά που νιώθω εγώ δεν ταιριάζουν με αυτά που βλέπω έξω.

01:31 Σήμερα θέλω να πιάσω μια ιστορία και στη συνέχεια να αναλύσουμε λίγο τα πρωινά τα οποία το παιδί σου κλαίει στο σχολείο και εσύ δεν ξέρεις τι να κάνεις ή τον φόβο που έχεις για την προσαρμογή του με μια ιστορία και αρκετά πράγματα τα οποία θέλω να αναπτύξουμε. Πάμε! Πρόσφατα ήρθε μία μαμά στις συνεδρίες μου η οποία λέγεται Μαρία Δεν λέγεται ακριβώς Μαρία, εγώ την έχω ονομάσει έτσι Αλλά είχε ένα παιδί, τον Νικόλα, ο οποίος ξεκινούσε σε ένα νέο σχολείο Τις πρώτες μέρες ήταν ενθουσιασμένος Διάλεξε μάλιστα μόνος του τσάντα, τακτοποίησε τα μολύβια του, ρώτησε πότε θα ξεκινήσει Ήταν ουσιαστικά μια υπέροχη προετοιμασία την οποία είχαμε κάνει μαζί Τα διαλέξαμε όλα, τα βάλαμε στα κουτάκια μας και τα πήρε ένα ένα η Μαρία και άρχισε να τα κάνει Όσο πλησίαζε όμως η πρώτη μέρα, εκεί προς το τέλος του Αυγούστου, κάτι άρχισε να αλλάζει Το παιδί άρχισε να μην κοιμάται καλά, να έχει αφυπνήσεις Ζητούσε συνέχεια νερό με δικαιολογίες, σηκωνόταν από το κρεβάτι, πήγαινε στο κρεβάτι των γονιών του κάτι το οποίο δεν έκανε, ρωτούσε ξανά και ξανά τη μαμά του το πρωί τι ώρα θα έρθεις να με πάρεις, αν δεν βρω την τάξη, πώς θα είναι η κυρία, αν θα κάνω φίλους, αν κάποιος θα παίξει μαζί μου και η Μαρία έκανε αυτό που θα έκανε κάθε γονέας, άρχισε να καθυσυχάζει το παιδί.

02:54 Μη φοβάσαι αγάπη μου, δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεσαι, η μαμά θα είναι εκεί, η κυρία θα είναι πολύ καλή, θα περάσεις τέλεια και ήρθε το πρωί της πρώτης μέρας. Πλησίασαν το σχολείο λοιπόν και ο Νικόλας έπιασε την κοιλιά του. Πονάω, πονάω μαμά, δεν μπορώ να πάω, πάμε σπίτι, πονάω, πονάω. Και η μαμά σταμάτησε εκεί, έβαλε το χέρι στο μέτωπο, άρχισε να ζητάει θερμόμετρο για να δει αν είναι το παιδί καλά και άρχισε να σκέφτεται ότι ξέρεις κάτι μήπως είναι μια καλή στιγμή να γυρίσω σπίτι.

03:25 Αυτό μου είπε κιόλας ότι εκείνη τη στιγμή τον έπαιρνα με το αμάξι και φεύγαμε απευθείας πίσω γιατί εγώ δεν δούλευα. Και όσο ανησυχούσε η μητέρα του τόσο αγχωνόταν και το παιδί Άρχισε να παίρνει βαθιές ανάσες, άρχισε να λέει δεν μπορώ, γινόταν και λίγο λιθαρκικός Ο αποχαιρετισμός εκείνη τη μέρα κράτησε γύρω στα 45 λεπτά Εξηγήσεις, παρακάλια, υποσχέσεις, έφευγε λίγο το παιδί, έκανε λίγο πίσω, ξαναπήγαινε η μαμά, ξαναερχόταν πάλι Και όταν συζητήσαμε αυτή την κατάσταση μου είπε αυτό που ήθελα να κάνω εγώ εκείνη τη στιγμή ήταν να τον κάνω να νιώσει καλύτερα ήθελα να μπει απλά μέσα και να γίνει ο αποχωρισμός έτσι όπως τον είχαμε σχεδιάσει και όσο προσπαθούσα να τον πείσω τόσο περισσότερο κρατιόταν από μένα και αυτό ήταν το σημείο καμπής για την ίδια και το σημείο το οποίο θέλω να κρατήσουμε σε αυτό το επεισόδιο γιατί ο Νικόλας δεν χρειαζόταν να πιστεί για κάτι και δεν υπήρχε λόγος να πιστεί ότι δεν πρέπει να φοβάται.

04:22 Υπήρχε λόγος να φοβάται. Φοβόταν το καινούριο. Δεν φοβόταν το σχολείο σαν μέρος. Φοβόταν το καινούριο. Όλα τα πράγματα τα οποία θα ήταν καινούρια για αυτόν. Δεν χρειαζόταν εκεί μια μητέρα για να του εξαφανίσει το άγχος. Χρειαζόταν μια μητέρα η οποία θα μπορούσε να αντέξει το άγχος μαζί με το παιδί. Ποιες είναι οι παρανοήσεις σε αυτή τη ιστορία η οποία μπορεί να σου μοιάζει κιόλας ή να την έχεις ακούσει.

04:47 Όταν το παιδί λέει δεν θέλω να πάω σχολείο, εμείς ακούμε μία άρνηση. Παίρνουμε ακριβώς τα λόγια τα οποία λέει στο παιδί και τα μεταφράζουμε σε μία λογική, ότι το παιδί δεν θέλει να πάει στο σχολείο. Όμως, δεν θέλω να σε ζωκάρω, αλλά το παιδί σου δεν είναι ότι δεν θέλει να πάει στο σχολείο. Κάτω από αυτό κρύβεται κάτι πιο συγκεκριμένο.

05:07 Δεν ξέρω τι θα συμβεί, δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, δεν ξέρω αν θα με βοηθήσει κάποιος, δεν ξέρω αν εσύ θα επιστρέψεις. Αυτό τώρα πάει ανάλογα και με την ηλικία του παιδιού. Το παιδί σου όταν αλλάζει σχολείο, μπαίνει σε ένα σχολείο, ξεκινάει το σχολείο, δεν αλλάζει απλώς αίθουσα, ούτε πηγαίνει σε ένα σχολείο το οποίο ήταν.

05:25 Το παιδί σου αλλάζει ρόλο και συγκεκριμένα για τα παιδιά της πρώτης δημοτικού, γιατί το επεισόδιο έχει αυτή την ιστορία, Μέχρι χθες αυτό το παιδί ήταν το μεγάλο παιδί του νηπιαγωγείου Σήμερα είναι το μικρό παιδί του δημοτικού Μέχρι χθες ήξερε που είναι η τουαλέτα Ήξερε που βρίσκεται η τσάντα του Ποιος θα τον βοηθούσε αν είχε κάποιο πρόβλημα η κυρία Ποιοι είναι οι φίλοι του Παιδιά τα οποία έφυγαν και δεν είναι τώρα στο σχολείο Έμεινε με 2-3 μόνο στην τάξη Όλο αυτό κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα Τώρα πρέπει να μάθει όλα τα πράγματα από την αρχή Και αυτό που σε μπερδεύει είναι το εξής, ότι ο ενθουσιασμός για το νέο σχολείο και ο φόβος για το νέο σχολείο χωράνε μαζί.

06:02 Ένα παιδί μπορεί να θέλει πάρα πολύ να πάει στο σχολείο, να χαίρεται με τα σχολικά, να ετοιμάζει και να ρωτάει άλλα παιδιά για το ποιο σχολείο θα πάνε και να συγκρίνει το σχολείο με το δικό του, αλλά να κλάψει τη στιγμή του αποχωρισμού. Δεν μιλάμε για κάτι αντιφατικό εδώ Μιλάμε για μετάβαση Γι' αυτό δουλεύει η προετοιμασία Δεν προβλέπουμε τα πάντα από την προετοιμασία Δεν μπορούμε να είμαστε 100% σίγουροι ότι ένα παιδί δεν θα κλάψει Αλλά κάθε σταθερό σημείο Όπως είναι τα μολύβια, όπως είναι η τσάντα, όπως είναι τα παπούτσια Όπως είναι ο δρόμος που θα πάρουμε για το σχολείο Δημιουργεί ένα αίσθημα το οποίο δεν είναι άγνωστο για εκείνο Και μπορεί να διαχειριστεί τις νέες καταστάσεις πιο καλά θέμα το οποίο αναφέρουμε για το άγχος και θα σου πω το εξής. Κανένα παιδί δεν θα σου πει έχω άγχος επειδή αλλάζει το περιβάλλον μου και δεν ξέρω αν θα ανταποκριθώ. Το παιδί με τα λόγια τα οποία έχει και τη σκέψη που περνάει από το κεφάλι του θα σου πει ότι πονάει η κοιλιά του, ότι δεν

07:02 βρίσκει τα παπούτσια του, ότι δεν ταιριάζουν αυτά τα ρούχα τα οποία φοράει, ότι δεν θέλω να πάω, άφησέ με, φύγετε αφήστε με θέλω να μείνω στο σπίτι ή μπορεί να μην σου πει και τίποτα μπορεί να έχει περισσότερα νεύρα να έχεις κάποιο ξέσπασμα από εκεί που δεν το περίμενες μπορεί να κλαίει για μικρές αφορμές μπορεί να ζητάει περισσότερη αγκαλιά μπορεί να σε κρατάει συνέχεια δίπλα του ειδικά τα απογεύματα παιδιά που ξεκινάνε το σχολείο να έχουν μια προσκόλληση ή επίσης το πιο κλασικό να ξυπνάει τη νύχτα να έρχεται στο κρεβάτι ή γενικά να ξυπνάει τη νύχτα. Εδώ τώρα αυτό έρχεται σε μια αντίφαση με αυτό που ακούς στο σχολείο. Γιατί στο σχολείο το παιδί σου μπορεί να κλαίει στην αρχή αλλά στη συνέχεια να σου λένε ότι ξέρεις κάτι, όλα είναι μια χαρά. Οι δασκάλες μου είπαν ότι κλαίει για λίγο και μετά συνεχίζει την καθημερινότητά του.

07:48 Αυτό το ακούω συνέχεια αυτό το ήταν άγγελος όλη μέρα και μόλις μπήκε στο σπίτι διαλύθηκε και έγινε άλλος άνθρωπος. Το σπίτι είναι το μέρος που το παιδί αφήνει κάτω ό,τι κρατούσε όλη μέρα. Στο σχολείο ουσιαστικά το παιδί προσπαθεί να προσαρμοστεί, να παρακολουθήσει, να θυμηθεί κανόνες, να βρει τη θέση του, να ελέγξει τα συναισθήματά του, αλλά όταν φτάνει σε εμάς σαν άνθρωποι οι οποίοι το κρατάμε και το ζούμε στα εύκολα ή τα δύσκολα του, το παιδί το νιώθει αυτό και χαλαρώνει.

08:18 Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα παιδί ξέσπασε και πέρασε άσχημα στο σχολείο. Σημαίνει ότι προσπάθησε πάρα πολύ για να κρατηθεί. Σημαίνει ότι δυσκολεύεται σε αυτή την προσαρμογή η οποία τώρα άρχισε. Και εδώ πέρα βρίσκεται κάτι το οποίο είναι λίγο αρκετά δύσκολο στην κατανόηση. Θα προσπαθήσω και εγώ να το μεταφέρω όσο πιο απλά μπορώ.

08:37 Το άγχος μας για το σχολείο, η επιδίωξή μας να πάμε όλα καλά, είναι αυτή που πολλές φορές αγχώνει το παιδί. υπάρχουν γονείς που δεν αντέχουν το άγχος του παιδιού τους για το σχολείο το οποίο μεταφέρεται στους ίδιους και οι ίδιοι δεν μπορούν να αντέξουν και το άγχος που έχει το παιδί και το άγχος που έχουν οι ίδιοι. Γιατί θεωρούν ότι φταίνε αυτή ότι δεν κάναμε κάτι καλά. Αυτό είναι πολύ μεγάλο για έναν άνθρωπο. Και θα σε παρακαλέσω λίγο να κάνεις τον απολογισμό σου.

09:01 Τι αισθάνεσαι εσύ όταν το παιδί σου μιλάει για το σχολείο με αρνητικά λόγια. Τι αισθάνεσαι εσύ για αυτό που το έχεις προσφέρει ή που θεωρείς ότι δεν το έχεις προσφέρει Τι ασφάλεια θεωρείς ότι του παρέχεις όταν δεν είσαι εκεί Πώς είναι οι δάσκαλοι, τι εμπιστοσύνη έχεις προς αυτούς Και αυτό το τονίζω για ποιο λόγο Περνάει λίγο στα ψηλά γράμματα αλλά είναι πολύ σημαντικό Σταμάτησε λίγο και γύρνα το επεισόδιο ξανά ή άκουσέ το και συγκεντρώσου σε αυτό αυτό το άγχος που έχεις σε κάνει να ζητάς από το παιδί σου να καθυσυχάσει εσένα ενώ έπρεπε να γίνεται το αντίθετο.

09:35 Γιατί ο ήρεμος γονέας δεν είναι αυτός που δεν νιώθει τίποτα, είναι αυτός που νιώθει και ταυτόχρονα λέει μωρό μου σε εμπιστεύομαι, εμπιστεύομαι και το περιβάλλον, είναι δύσκολη αυτή η περίοδος και θα την περάσουμε μαζί. Χωρίς να κάνει σπασμωδικές κινήσεις και να προσπαθεί συνέχεια να βρει τρόπους ώστε να μην κλαίει το παιδί του.

09:56 Το άγχος προσαρμογής είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό, ειδικά για παιδιά έως 6 ετών. Είναι τρομερά φυσιολογικό από παιδιά τα οποία δεν είχαν κανένα παράδειγμα ή καμία εκδήλωση συμπεριφοράς η οποία να έδειχνε κάτι τέτοιο. Υπάρχουν παιδιά τα οποία ήταν πραγματικά παραδείγματα. Παιδιά τα οποία δείχναν σε άλλα παιδιά που έκλαιγαν στο νηπιαγωγείο.

10:17 που βρίσκεται αυτό που είναι το ελεφαντάκι που είναι τα χρώματα που πηγαίνουν με τοαλέτα και μπήκαν στο δημοτικό και καθόντουσαν μαζί με τους γονείς τους για μισή ώρα, σαράντα λεπτά, μία ώρα ένας άλλος γονέας μου είχε πει. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το παιδί έχει κάτι. Απλά του είναι πολύ πιο δύσκολη η προσαρμογή. Γι' αυτό το άγχος σου παίζει πολύ μεγάλο ρόλο.

10:36 Το τι ζητάς από το παιδί, το πόσο γρήγορα θα προσαρμοστεί σε αυτό για να μην νιώθεις εσύ αυτό το άγχος. Αυτό είναι κάτι το οποίο χρειάζεται να διαχειριστείς εσύ. Πολύ σημαντικό. Και αυτό δεν το λέω για εσένα, το λέω γιατί αν ρυθμίσεις εσύ το δικό σου άγχος, θα μπορείς και το παιδί σου να ρυθμιστεί πιο εύκολα. Γιατί εδώ έχουμε και αυτό που λέμε co-regulation, το παιδί ρυθμίζεται από αυτό που βλέπει από εσένα.

10:57 Δύο πράγματα τα οποία θέλω να πω για το κομμάτι του αποχωρισμός πρακτικά εργαλεία είναι τα εξής Το νούμερο 1 είναι να κάνουμε το άγνωστο λίγο πιο γνώριμο Πριν το σχολείο καλό θα είναι να περάσουμε μια βόλτα, να δούμε το σχολείο, να κάνουμε τη διαδρομή, να ετοιμάσουμε μαζί με το παιδί την τσάντα, να μιλήσουμε για το ποιος θα το πάει και ποιος θα το πάρει Εδώ θέλω να προσέξεις λίγο τις υποσχέσεις σου και εδώ πέρα παίζει ρόλο το άγχος σου Μην δίνεις υποσχέσεις που δεν ελέγχεις Μην προσπαθήσεις δηλαδή να του πεις Ότι θα κάνεις πολλούς φίλους από την πρώτη μέρα Όλοι εκεί θα σ' αγαπάνε Θα είναι υπέροχα, θα παίζετε Του δίνεις μια εικόνα δηλαδή μικρό σπίτι στο λιβάδι Πες του αυτό που μπορεί να αντιμετωπίσει Εμβολίασέ το συναισθηματικά Στην αρχή τα περισσότερα παιδιά γνωρίζονται μεταξύ τους Σιγά σιγά θα μάθετε ο ένας τον άλλον Έτσι γίνεται Και αν σε ρωτήσει κάτι το οποίο δεν ξέρεις, που είναι η μαγείρισσα, που είναι η κουζίνα, που είναι εκείνο, που είναι το άλλο, πες του το. Αυτό δεν το ξέρω. Θα το βρούμε μαζί. Θα ρωτήσουμε την κυρία το πρωί. Μαθαίμετε μαζί με το παιδί. Το περνάτε μαζί. Δεν ξέρω ακριβώς πώς γίνεται αυτό. Δεν ξέρω ακριβώς που είναι αυτό. Θα ρωτήσουμε και θα μάθουμε. Έτσι ουσιαστικά δεν σε έχει σαφοντεινό παντογνώστη. Μαθαίνει ότι δεν χρειάζεται να ξέρει τα πάντα για να νιώσει ασφάλεια

12:14 και ότι ο αποχωρισμός θέλει αρχή, μέση και τέλος. Αρχικά για τον αποχωρισμό χρειαζόμαστε ένα απλό τελετουρκικό, μια αγκαλιά, ένα φιλί, μια σταθερή φράση, ένα πραγματάκι το οποίο του δίνεις δικό σου να κρατήσει, το κλασικό που κάνουμε, μια καρδιά στο χέρι, ότι θα την κρατάω και θα είναι σαν να έχεις την καρδιά μου και μετά φεύγουμε.

12:33 Λέμε μια απλή φράση, τώρα θα μπεις στην τάξη σου, εγώ θα έρθω να σε πάρω μετά το σχολείο, Σε αγαπώ πάρα πολύ, θα μου λείψεις Ξέρω ότι μπορείς να τα καταφέρεις Και αν κλαίει Δεν είναι ανάγκη να τοπίσουμε το παιδί Για να φύγουμε Βλέπω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να χωριστούμε τώρα Η κυρία εδώ είναι για να μας βοηθήσει Θα επιστρέψω μετά το σχολείο Και δίνουμε το παιδί στην κυρία Ήρεμα και όχι βιαία Υπάρχουν στιγμές που θα τραβήξουμε το παιδί Σπάνιες πολλές φορές Αλλά υπάρχουν και αυτές Δεν είναι αποτυχία αλλά όχι βίαια Χρειάζεται να γίνει καθοδηγούμενα αυτό Παίρνω το παιδί, το αφήνω, φεύγω Νούμερο ένα δεν φεύγω κρυφά Θα ήθελα δηλαδή αυτό ίσως υπήρχε πιο παλιά Δεν το βλέπω τώρα τουλάχιστον σε γονείς που μιλάω Δεν φεύγουμε κρυφά Γιατί το να φεύγεις κρυφά Κάνει το παιδί να παρακολουθεί ακόμα πιο έντονα Και να αγχώνεται πιο έντονα γιατί δεν ξέρει πότε θα εξαφανιστείς ή θα εμφανιστείς θα πρέπει να το κάνουμε προβλέψιμο και επίσης μην γυρίζεις πίσω πολλές φορές

13:30 μπορεί να το κάνεις μία-δύο φορές και την τρίτη φύγε γιατί κάθε επιστροφή εδώ πέρα λέει ότι δεν είσαι σίγουρη το παιδί παίρνει αυτό το μήνυμα κάτι το οποίο θέλω να πω και για τα ζευγάρια είναι το εξής αν δηλαδή στη ρουτίνα του αποχωρισμού συμμετέχουν και οι δύο γονείς το πάμε και οι δύο στο σχολείο σχολείο, τι λέμε όταν το αφήνουμε και πόσο μένουμε εκεί, γιατί αν έχουμε συγκρούσεις σε αυτό ή διαφορετικές προσδοκίες τότε το παιδί μπερδεύεται άρα είναι καλό να έχουμε μια ενιαία στάση δεν είναι κάτι τόσο μεγάλο και εννοείται ότι θα υπάρξουν και απρόβλεπτα αλλά είναι καλό να έχουμε κάτι ενιαίο και να ενημερώνουμε το παιδί για αυτό. Κάτι το οποίο θέλω λίγο να κρατήσεις από το συγκεκριμένο επεισόδιο είναι το εξής ότι το παιδί δεν χρειάζεται να μπει στην τάξη χαμογελαστό για να θεωρήσουμε ότι τα κατάφερε το παιδί όταν κλαίει κατά τον αποχωρισμό δεν σημαίνει ότι φταίει για κάτι ο γονέας μπορεί να μπει με στεναχώρια μπορεί να κλάψει μπορεί να χρειαστεί και τη δασκάλα

14:30 το θάρρος που έχει το παιδί σου για να μπει στο σχολείο δεν είναι ότι υπάρχει απουσία φόβου το θάρρος είναι να κάνουμε ένα βήμα τη φορά ενώ φοβόμαστε ακόμα Δεν θέλουμε και δεν παλεύουμε να εξαφανίζουμε το άγχος. Χρειάζεται απλά να το ανεχτούμε. Και πριν κλείσω να πω και κάποια πράγματα γιατί υπάρχει και η σχολική άρνηση το οποίο είναι λίγο ψυχοπαθολογικό φαινόμενο.

14:53 Τα σωματικά συμπτώματα θέλουν πάντα προσοχή. Όταν έχουμε δηλαδή έντονο πόνο και επίμονο ή το παιδί έχει και άλλα συμπτώματα εννοείται ότι πρώτα πάμε στον παιδίατρο. Δεν υποθέτουμε δηλαδή ότι πάντα κάποιος πόνος είναι άγχος και δεν λέμε ποτέ ή είναι στο μυαλό σου, θα περάσει ή δεν το νιώθεις. Γιατί το παιδί το νιώθει πραγματικά.

15:14 Και αν οι δυσκολίες αυτές δεν υποχωρήσουν μετά τις πρώτες δύο με τρεις εβδομάδες, δεν έχουμε σαφή πρόοδο για το τι συμβαίνει, θα ήταν καλό να ζητήσουμε βοήθεια και μέσα από το κίντνεστ αλλά και μέσα από το σχολείο, για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε το παιδάκι αλλά να βοηθηθούμε και εμείς με ένα εξατομικευμένο πλάνο. Αυτά όλα ακούγονται λογικά και τα ακούς σε μια ηρεμία αλλά δεν ακούγονται καθόλου λογικά τη στιγμή που είσαι στην είσοδο μαζί με το παιδί σου.

15:41 Όταν το παιδί σου δηλαδή είναι γαντζωμένο πάνω σου και γυρίζουν και οι γονείς να σε κοιτάνε εκεί δεν σου λείπει σίγουρα η πληροφορία Απλά σου λείπει κάποιος να σου πει πως είναι φυσιολογικό αυτό που περνάς Είναι κάτι το οποίο θα περάσει Είναι η εμπιστοσύνη που χρειάζεται να έχεις στο παιδί σου αλλά και στη διαδικασία Γιατί είναι η στιγμή που δεν το πιστεύεις ότι θα πάει καλά Πιστεύεις ότι τα πράγματα θα είναι δύσκολα και για όλη του τη σχολική πορεία Αν τα πιστεύεις αυτά τα πράγματα και γίνονται εμπόδια στην καθημερινότητά σου με το παιδί Εννοείται ότι μπορούμε να μιλήσουμε και μέσω του Kidnes για μια συνεδρία Εννοείται ότι είμαι ανοιχτός, μπορείς να στείλεις στο kidnes.gr στην επικοινωνία και να έρθουμε σε επαφή Από εκεί και πέρα, αυτά ήθελα να πω για την προσαρμογή Ελπίζω όλα να πάνε καλά, να έχεις μια όμορφη χρονιά Ο αποχωρισμός είναι ένα μεγάλο σχολείο γιατί δίνει αυτονομία στο παιδί Και είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρεις και εσύ και το παιδί σου να μπει στο σχολείο και να το βλέπεις να μεγαλώνει

16:40 Από εκεί και πέρα καλή σχολική χρονιά Ήμουν ο Ιωάννης και αυτό είναι το The Kidness Podcast Τα λέμε την επόμενη εβδομάδα Να είσαι καλά, γεια χαρά