#153 Το παιδικό δωμάτιο | ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗ ΡΟΥΛΗ ΜΠΟΥΡΑΝΤΑ
ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Κάνε εγγραφή στο κανάλι και πάτα το καμπανάκι για να μην χάσεις κανένα επεισόδιο!
📩Μάθε πότε έρχομαι στην πόλη σου
https://forms.gle/TKbBCMHmyYbwef6BA
🪭Εγώ:
https://www.instagram.com/tithapeiokosmos
https://www.instagram.com/roulibouranta/
https://www.tiktok.com/@rouli_bouranta
🎧 Άκου το podcast και στο Spotify/Apple Podcasts!
Νέο επεισόδιο κάθε Τετάρτη🐈
Μέχρι τότε...μίλα καλύτερα στον εαυτό σου!
#τιθαπειοκοσμος #roulibouranta
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είμαι εδώ στο παιδικό μου δωμάτιο. Το δωμάτιο είναι βγαλμένο από το μυαλό μου, οριακά, γιατί έχει φούξια τείχους και ο μπλε του λάπης. Σε αυτό το σημείο ήθελα να κάνω ένα disclaimer. Αυτό το μπλε δεν είναι αυτό το μπλε που εγώ ήθελα. Ο πατέρας μου έκανε λάθος. Νιώθω ότι του το έχω πει, αλλά όμως δεν το έχω πει. Το ακούει τώρα εδώ πέρα.
Ναι, μπαμπά, δεν ήθελα αυτό το μπλε. Ήθελα να το έχω φανταστεί αλλιώς. Οπότε τουλάχιστον αυτό συνέβη λίγα χρόνια πριν φύγω από αυτό το δωμάτιο, οπότε το διαχειρίστηκα. Καλώς ήρθατε στο podcast Τι Θα Πει Ο Κόσμος με τη Ρούλη. Εγώ είμαι η Ρούλη. Γεια! Γεια σας! Καλησπέρα! Καλώς ήρθατε στο podcast Τι Θα Πει Ο Κόσμος με τη Ρούλη. Εγώ είμαι η Ρούλη. Γεια!
Είναι ένα special επεισόδιο, το πρώτο μετά από το μικρό break που κάναμε, πάρα πολύ μικρό break, δηλαδή δύο επεισόδια δεν βγάλαμε, σημαίνουν δύο εβδομάδες, δύο Τετάρτες, δύο μέρες, 48 ώρες. Κι έφτασα να τσιβάψω πάλι άσπρες τις ντουλάπες όπως ήταν πριν και να είναι φούξια με άσπρο. Γενικά δεν ξέρω τι σκέφτομαι ακριβώς, αλλά δεν είναι ότι έρχομαι να μείνω και ποτέ εδώ πέρσι στο δωμάτιο.
Ωχ, ο πιτσί έχει κλειστεί εδώ μέσα μαζί μου. Είμαι εδώ παρέα με το αρκουδάκι μου, το παιδικό μου αρκουδάκι, το αγαπημένο μου παιδικό αρκουδάκι. Γέρι, έχεις περνάει μέσα. Ω, η Ρούλη ήταν πολύ καλό παιδί. Αν και φοβόταν και έβλεπε θρίλερ συνέχεια, ήταν πάρα πολύ καλή κυρία. Δες ποινής. Για το οποίο αρκουδάκι δεν νομίζω ότι έχω κάποιο όνομα, να πω την αλήθεια.
Δεν ξέρω, εσείς ονομάζετε τα αρκουδάκια σας. Το σημερινό επεισόδιο θα είναι ένα μικρό επεισόδιο, γιατί πεινάω, κάχνουμε μπριζόλες και μπορώ να μυρίσω την μπριζόλα από εδώ που κάθομαι. Επίσης, έχω δεύτερη μέρα περίοδο και η υπομονή μου εξαντλείται πάρα πολύ εύκολα. Εξαντλήθηκε με το που ξύπνησα. Ξύπνησα και ήμουν σαν να με επιρβολήσανε.
Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. και γενικά περνάω πάρα πολύ δύσκολα, έχω νευριάσει πάρα πολύ που έχω περίοδο αυγουστιάτικα, ενώ θα μπορούσα να είμαι για μπάνιο ξεργό σήμερα. Θέλω να καταγγείλω αυτή την αδικία, την αδικία της περίοδου των Αύγουστο. Ποιος σκέφτηκε να έχουν οι γυναίκες περίοδο και τον Αύγουστο. Δεν μπορούμε να έχουμε καν ένα μήνα και αν όχι ένα μήνα δεν μπορούμε να έχουμε μία εβδομάδα.
δεν ζητάνω να μην έχω όλο το μήνα θα όμως για 5 μέρες το χρόνο να μην έχω περίοδο. Αν δεν έχετε περίοδο το 50% του πληθυσμού δεν έχει περίοδο εις τυχώς θεωρώ ότι και αυτό είναι μια μεγάλη δική και θα έπρεπε να είχαμε όλοι περίοδο ή όλοι ή κανένας. Αν δεν έχεις περίοδο λοιπόν και σου φαίνεται παράλογο όλο αυτό που λέω εσύ είσαι το πρόβλημα. Δεν είμαι εγώ εγώ αυτή τη στιγμή νιώθω ότι έχω μέσα μου δύο μικρά ανθρωπάκια, το καθένα σε μία από τις οθήκες μου με ένα μικρό πριονάκι και κάνουν χρούτσου χρούτσου, χρούτσου χρούτσου λες και κόβουν τα δέντρα.
Περνάω πάρα πολύ δύσκολα, έχω νεύρα με όλους αυτή τη στιγμή έχω κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα από το πρωί και νιώθω και ότι μου αξίζει να έχω μούτρα μέχρι το πάτωμα γιατί, ξαναλέω, θα μπορούσα να είμαι για μπάνιο στο ποτάμι, θα μπορούσα να κάνω η ολιοθεραπεία. Είναι ο στόχος μου φέτος να μαυρίσω πάρα πολύ. Και νιώθω ότι δεν το έχω καταφέρει. Γιατί ο πατέρας μου που είναι στη σκεπή κάθε μέρα είναι κατάμαυρος και δυστυχώς αυτό είναι το μέτρο σύγκρισης μου.
Ο πατέρας μου. Και όχι ο πατέρας μου στα πόδια. Ο πατέρας μου στα χέρια. Ήθελα πάρα πολύ να πω. Τα έχω ξεχάσει όλα προφανώς. Γιατί έχω χάσει πάρα πολύ άμα σήμερα. Νιώθω σαν την Μπέγγιζίνα στο Ματώνο. Το 2007 Τα πότε ήταν αυτό. Καλή μωρό μου φεύγεις. Περνάμε ωραία εδώ στο χωριό πάντως. Έχει και δροσούλα. Μία μέρα τρομοκρατηθήκαμε γιατί είδαμε κάτι καπνούς και υου υου υου υου υπερσβεστική.
Και λέω πάει καείκανε όλα. Αλλά ευτυχώς πέσανε πάρα πολλοί προσβέστες. Απάνω κατά πάνω και τις βύσαν τη φωτιά και γλιτώσαμε. Γιατί ήταν πάρα πολύ σαν να σκέφτομαι ότι μία μέρα πριν εγώ είχα πάει σε αυτό το ωραίο χωριουδάκι. να φάω τα υπέροχα σουβλάκια που είχε και την επόμενη μέρα θα και εγώ τους να γυρνώ τους σαν στάχτη.
Η ηρεμία που βρίσκω σε αυτό το μέρος, παιδιά, δεν μπορώ να σας την περιγράψω. Μακάρι να ήταν το χωριό μου μία ώρα από την Αθήνα να μπορούσα να μένω για πάντα εδώ και απλά να πήγαινα να έρχομαι στην πόλη για να κάνω παραστάσεις και τραλαλό τραλαλά. Δεν με νοιάζει καν να βγαίνω έξω το βράδυ για διασκέδαση. Απλά για τη δουλειά μου θα ήθελα να έρχομαι στην Αθήνα, δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο.
Εδώ πέρα τα πράγματα είναι μαγικά. Κάθε βράδυ βλέπω το φεγγάρι. Ω, είχα ξεχάσει ότι μπορείς να το δεις. Κάθε βράδυ βλέπω τη δύση του ηλίου. Ψοκαστικό. Χθες φύσαγε και βγήκα και με κοπάναγε ο αέρας και ένιωθα σαν να είμαι, ξέρω εγώ, μία από τους X-Men. Η Storm, αλλά σε white version. Και να διαχειρίζομαι εγώ τον αέρα. Γενικά αυτό με τα στοιχεία της φύσης στην Αθήνα δεν το απολαμβάνεις.
Βρέχει και ξενερώνεις, δεν μπορείς να βγεις από το σπίτι σου. Εδώ βρέχει και ανοίξεις τα παράθυρα να μερίζει λίγο χώμα. Συνέχεια νιώθω ότι εξυμνώ το χωριό και βρίζω την πόλη. Σε σημείο που έχω γίνει γραφική. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μένουμε στις πόλεις. Θα μπορούσαμε να είχαμε φτιάξει ένα φανταστικό δίκτυο τρένων, όπως κάνουν τώρα στην Ιαπωνία που έχουν ένα τρένο που πάει με 700 χιλιόμετρα υπάρχει ποιότητα να πηγαίνει με 700 χιλιόμετρα την ώρα όχι, γιατί αυτό θα πηγαίνει πάρα πολύ γρήγορα και το τρένο αυτό πάει πάρα πολύ γρήγορα αλλά δεν πάει τόσο πολύ γρήγορα τέλος πάντων δεν νομίζω ότι είναι η ώρα αυτή τη στιγμή και έτσι όπως είμαι να μιλήσω για χιλιάδες χιλιόμετρα και ακριβώς μαθηματικά και φυσική και για όποιον με κρίνει να ανοίξουμε σε σένα μια πληγή και να ματώνεις για πέντε μέρες και μετά να μη μιλήσεις για μαθηματικά.
Anyway, δεν έχουμε τρένα στην Ελλάδα. Θα μπορούσαμε να είχαμε και τι καταλάβαμε. Ό,τι και να πω, θυμάμαι κάτι απογοητευτικό και λέω, αλλά άμα είχαμε ένα ωραίο τρένο που να κάνει μπούμ-μπούμ από στάσεις, θα μπορούσαμε να είχαμε κατοικείς σε όλα τα χωριά της Ελλάδας, να ζούσαμε ζωάρα. Μιλάμε, θα τρώγαμε φρέσκα φρούτα και λαχανικά.
οι ντομάτες εδώ πέρα πώς είναι οριακά νιώθεις ότι κάνεις κάποιο έγκλημα που τρως τόσο αρέσουν οι ντομάτες καλά μην μιλήσεις για τις μπριζόλες εντάξει σε άλλο level και όλα αυτά με υπέρ υφηθέα και ξέρω ότι θα γυρίσω σε ένα μήνα στην Αθήνα και όλα αυτά θα είναι παρά μια μακρινή ανάμνηση και θα είμαι πάλι σε αυτή τη σκατόπολη και θα βλέπω απλά την ασπρίλα του απέναντι και του ουρανού γιατί το κάνουμε αυτό γιατί δεν φεύγουμε από την Αθήνα Εγώ δεν λέω να πας στο κατσικοχώρι με τους πέντε κατοίκους.
Εγώ λέω ότι μπορούμε να πάμε σε άλλες μικρότερες πόλεις. Π.χ. ο Βόλος, π.χ. η Λάρισα, η Λαμία. Εντάξει, τη Λαμία δεν ξέρω. Όχι, ωραία η Λαμία, αλλά είναι αφιέτη. Μια χαρά είναι η Λαμία, μου αρέσει πάρα πολύ. Είχα φάει και πολύ ρεσουφλάκι στη Λαμία. Μπορεί να τα κόψω όλα αυτά γιατί θέλω να ξανά έρθω να παίξω κομμωδία στη λαμία.
Έχω κλείσει αρκετές ημερομηνίες για περιοδία. Θα πάρω την παράστασή μου και θα πάρω σβάρνα όλη την Ελλάδα. Αυτό είναι το point και αυτό που θέλω να κάνω. Απλά όταν είσαι μόνος και το κάνεις όλα μόνος σου, είναι λίγο δύσκολο το execution. Γιατί έχει να κάνει και με το πώς ξυπνάς κάθε μέρα. Και θα μου πεις εντάξει μπορείς να κάνεις power through και να κάνεις απλά τη δουλειά σου.
Ναι, οκ, το ακούω. Αλλά και όχι. Γιατί είμαι ένα αρκετά συναισθηματικό άτομο και δυστυχώς όταν έχω να κάνω με μένα και τις δικές μου δουλειές, δυσκολεύομαι πάρα πολύ. Θα μπορούσα να δουλεύω όπως έχω δουλέψει για διάφορους μαλάκες και να είμαι πάρα πολύ πραγματική και η καλύτερη πραγματικά κοπέλα στο γραφείο. Αλλά όταν είμαι εγώ και το αφεντικό και ο υπάλληλος, κάπου λίγο υπάρχει ένα πρόβλημα.
Και ένα πολύ ρεύμα που διάβασα είναι ότι όταν δυσκολεύεις να δουλέψεις για τον εαυτό σου, σκέψου πόσο εύκολα θα δούλευες για έναν άχρηστο τύπο, ο οποίος δεν θα τρεπόταν καλώς καθόλου να προμετάρει το δικό του αυτό και θα έβαζε εσένα να το κάνεις και θα το έκανες και μια χαρά. Οπότε αυτό λίγο με συνεφέρνει και είμαι σε φάση, ωραία πάμε να το κάνουμε.
Γιατί έχω και άλλες ημερομηνίες να κλείσω, έχω πάρα πολλά πράγματα να κάνω, θέλω βοήθεια. Είναι ένας στόχος φέτος να χαλαρώσω λιγάκι από το perfectionism που έχω και το να τα κάνω όλα μόνοι μου και να βρω άτομα να με βοηθήσουν. Να το πω και εδώ σε εσάς γιατί εμείς είμαστε μια παρέτηση και αλλιώς ψάχνω άτομο να με βοηθάει με τα βίντεο, το editing, το γύρισμα κτλ.
Στην Αθήνα πρέπει να είναι αυτό το άτομο και να έχει γνώσεις, όχι γενικές γνώσεις, το οποίο θα ήταν και αυτό ωραίο, αλλά γνώσεις από κάμερες και από βίντεο κτλ. Οπότε αν είσαι ένα από τα άτομα που γνωρίζουν από social media, από video editing, από video recording κτλ. Ιδανικά με είσαι γυναίκα ή γκέι άτομο, κουίρι γενικά, στείλε μου μήνυμα με τη δουλειά σου γιατί μπορεί να συνεργαστούμε.
Επίσης κάτι άλλο που ψάχνω είναι σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας που θα πάω για περιοδία έναν buddy εκεί πέρα. Τι εννοώ buddy. ένα άτομο το οποίο φαίνε την πόρτα να μου κάνει τα εισιτήρια, θα με βγάζει βίντεο την ώρα της παράστασης και θα μου κάνει τέτοια πράγματα τοπικά. Γιατί σκεφτόμουν ότι χρειάζομαι κάτι τέτοιο σε κάθε πόλη που θα πάω να παίξω και γιατί να μην βρω να πληρώσω ένα άτομο από αυτή την πόλη κιόλας.
Οπότε πάλι, άμα είσαι γυναίκα ή κουήρι ή άντε, είσαι κανένας άντρας, ξέρω εγώ, σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, στείλε πάλι μήνυμα, θα ανακοινωθεί και το tour σιγα σιγα. Τι άλλο θέλω ας χρησιμοποιήσω αυτό το χρόνο για το make a wish μου. Καλά αυτή τη στιγμή θα ήθελα να μην πονάω και να μην έχω αίμα, αλλά δεν μπορώ να τα έχω όλα. Αυτό το δωμάτι επίσης μου βγάζει κάτι πάρα πολύ ήρεμο Αυτό το δωμάτι ήταν ένας χώρος στον οποίο μπορούσα να βαρεθώ. Ξέρετε τι σημαίνει βαριέμαι. Βαριέμαι σημαίνει κάθομαι σε αυτό το κρεβάτι ξεπλωμένη, χωρίς καμία εικόνα ή ήχο γύρω μου, κανένα ερέθισμα και απλά βαριέμαι για μία ώρα. Μέχρι να πάρω τα πόδια μου και να βγω έξω, ξέρω εγώ, και να κάτσω στην αυλή. Αχ, αυλή.
Ψάχνω ένα σπίτι με αυλή. Να, κάτι άλλο που θέλω. Μ' αρέσει πολύ αυτό το ντομάτιο γιατί είναι φωτεινό και βλέπω όλο το χωριό. Από κάτω έμενε η γιαγιά μου, οπότε πολλές φορές με φώναζε και έχω ακόμα τη φωνή της στα αυτιά μου. Πω πω, κατευθείαν πήγα να βάλω τα κλάματα με το που το θυμήθηκα αυτό. Chill. Εντάξει, είναι και οι περίοδες, μην τρελαθούμε.
Βέβαια, έχω περάσει και πολύ δύσκολες στιγμές σε αυτό το δωμάτιο. Ώρες και νύχτες ολόκληρες να κλαίω σε αυτό το κρεβάτι εδώ πέρα με την Παναγία να με κοιτάζει για άχρηστος γκόμενος. Εδώ είχα το πρώτο μου PC, το πρώτο μου MSN, το πρώτο μου MySpace. Εδώ διάβασα πρώτη φορά Twilight και άκουσα πρώτη φορά Paramore. Εδώ πέρα καθόμουν και χόρευα Amiga's Cheetahs, επειδή έβλεπα Cheetah Girls στο PC όταν ήμουνα teenager.
Φοβερές αναμνήσεις. Κάθε εποχή διακοσμούσα λιό στο δωμάτιό μου όταν ήμουν μικρή. Είχα δηλαδή διάφορα. Είχα ξέρω εγώ για το καλοκαίρι διάφορα κοχυλάκια και τέτοιου είδους καλοκαιρινά κεριά και μπλε ξέρω εγώ οργάνζες προς τα άλλα αυτά και έβαζα από εδώ από εκεί. το χειμώνα έβαζα κάτι μάσκες που τις είχα ζωγραφίσει εγώ καλά είναι τύπου creepy as fuck και τις έβαζα όμως και μου αρέσανε άλλαζα τα κουκλάκια μου κτλ και το Πάσχα την άνοιξη πάλι άλλαζα διακόσμης και έβαζα κάτι λαγουδάκια κάτι ωραία λουλούδια που είχα σε σχήμα κεριού και γενικά μου άρεσε πάρα πολύ να διακοσμώ και έχω κάνει πάρα πολλά πράγματα σε αυτό το δωμάτιο έχω γράψει ειδικά γράμματα σε γκόμονους που δεν έστειλα ποτέ και καλύτερα που δεν έστειλα γιατί δεν το άξιζε κανένας και τα βλέπω τώρα και τα κοιτάω και λέω μωρέ τι λίγουλα που ήσουν και δεν εκτιμήθηκε ποτέ έχω κάνει πάρα πολλά δημιουργικά πράγματα πίσω σε αυτό το δωμάτιο γιατί ήταν μικρότερη τα παπούτσια μου τα ζωγράφιζα όλα τα έβαφα όλα κτλ
κουτάκια, σκατάκια τα έπαιρνα, έκανα με σπρέι, έβαζα χαντρούλες είχα βγάλει κάτι πασχαλίτσες από κάτι άλλο κουτιά για να της βάλεις άλλα κάτι κουτιά και έχω και το σημάδι ακόμα για να θυμάμαι ότι όταν έχεις ένα μαχαίρι στα χέρια σου όχι μαχαίρι, ψαλίδι και προσπαθείς να βγάλεις κάτι δεν πρέπει να έχεις το χέρι σου από την άλλη μεριά προς το εκεί που το βγάζεις γιατί θα κοπείς πάρα πολύ βαθιά και μετά θα πρέπει να τρέξεις στον πατέρα σου και να του ζητάς βοήθεια έχω δει θρίλερ, άπειρα θρίλερ σε αυτό το δωμάτιο και μετά να μην μπορώ να κοιμηθώ και να είμαι σχεπασμένη μέχρι το λαιμό να σκάω καλοκαιριάτικα και να φωνάζω μπα μπα μπα μπα μήπως με ακούσει κάποιος και έρθει να με βοηθήσει γιατί φοβόμουν να σηκωθώ από το δωμάτιό μου να πω στους γονείς μου να κοιμηθώ.
Έχω περάσει πάρα πολλά στο δωμάτιο, το λατρεύω αυτό το δωμάτιο. Έχω διαβάσει βιβλία, το αγαπημένο μου πράγμα που έκανα ειδικά τα καλοκαίρια που κοιμόμουν ξημερώματα. Δεν υπάρχει καλοκαίρι που να έχω κοιμηθεί λογική ώρα. 12 ώρα το βράδυ πες να μην έχω κοιμηθεί ποτέ στη ζωή μου κιόλας. Δεν ξέρω τι έκανα όταν ήμουν 5 χρονών, αλλά δεν νομίζω.
Αλλά αυτό που έκανα είναι ότι έπαιρνα τα βιβλία που μου διάβαζε η μαμά μου μικρή. Και όταν λέω βιβλία εννοώ αυτά τα κλασσικά τα μεγάλα βιβλία που ήταν εικονογραφημένα φουλ και ήταν ξέρω εγώ η Οδύσσια, η Λιάδα, το όλο για το σώμα μας κτλ. είχα κάτι βιβλία με τις θεώς του Ολύμπου και αρχαία μυθολογία και τα κατέβαζα και τα έβαζα δίπλα στο κρεβάτι μου και τα διάβαζα ένα-ένα ξανά γιατί μου αρέσανε πάρα πολύ ήταν πολύ νοσταλγικά Ή άλλο έχω κάνει σε αυτό το δωμάτιο έχω κάνει και πράγματα που δεν θα σας πω Το ελατρέω αυτό το δωμάτιο, το αγαπάω πάρα πολύ Ήταν το καταφύγιό μου όταν ήμουν μικρή Είχα δει ένα φάντασμα με ένα φοράπις από την πόρτα και μετά κατάλαβα ότι απλά ήταν ένα χαλί διπλωμένο.
Αλλά μέχρι να το καταλάβω είχε τρέξει όλος ο ιδρώτας. Το παιδικό δωμάτιο είναι ρε παιδί μου όλος ο κόσμος όταν είσαι ειδικά παιδί. Είναι τα πάντα για σένα. Είναι το μέρος που μπορείς να είσαι 100% εαυτό σου. Μπορείς να ουλιάξεις, να κλάψεις, να γελάσεις, να πονέσεις, να δημιουργήσεις. Κάνεις τα μαθήματά σου. Κάνεις τα πάντα στο δωμάτιό σου.
Ακόμα έχω πάρα πολλά μπλίκι-μπλίκια από την παιδική μου ηλικία. Όλα τα κίντρα έκπληξη που έχω ανοίξει στη ζωή μου, τα έχω στη βιβλιοθήκη μου. Διάφορα βιβλία. Όταν το 2007 κιόλας με έχει πιάσει μια μανία, είχα ανοίξει ένα πολύ ωραίο βιβλιοπωλείο εδώ στο χωριό και εκεί νομίζω ότι δημιουργήθηκε και η αγάπη μου με το stationery.
Η φουλ αγάπη μου όμως και με τα manga, γιατί είχα βρει ένα φαβερό βιβλίο το οποίο άμα το ξαναβρω θα το πάρω θα σας πω πως λέγεται για να το βρείτε και εσείς Μάγκα, Φαντασία και Πραγματικότητα φανταστικό βιβλίο, το είχα πάρει και πες να τα έχω δει όλα τα άνυμα που είχε εκεί μέσα και είχα ενθουσιαστεί που το είχα ανακαλύψει αυτό το βιβλίο το είχα ανακαλύψει σε ένα βιβλιοπολείο που είχε ανοίξει στο χωριό έχει κλείσει τώρα δυστυχώς και πήγαινα εκεί πέρα και χάζευα με τις ώρες.
Χάζευα τα τετράδια, τα στυλώ, έπαιρνα στυλώ, έπαιρνα αρκάδες και διάβαζα πριν αρκάς καταλήξεις αυτό το έσχος που είναι τώρα. Βέβαια, ξαναδιαβάζοντας κάποιους αρκάδες παλιούς, I should have known. Ζωγράφιζα εδώ πέρα, έκανα τις πρώτες μου ζωγραφιές, που τότε ήμουν πάρα πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου, ακόμα και τότε και έλεγα πω πω χάλια είναι αυτό.
Ήταν υπέροχο αυτό που ζωγράφιζα. Καθόμουν και ζωγράφιζα τη Λούσια από το Elfen Lied. Elfen Lied ή Elfen Lied. Αν το έχετε δει γράψτε μου στα σχόλια πώς σας κατέστρεψε τη ζωή αυτό το άνυμα. Γιατί εγώ το είδα αυτό όταν ήμουν teenager και πραγματικά κάποιος ήταν σαν να με μαχαίρωνε στην καρδιά. Το λατρεύω αυτό το δωμάτιο.
Και γενικά λατρεύω και το χωριό μου, λατρεύω την οικογένειά μου, λατρεύω τους γονείς μου λατρεύω κάθε στιγμή που έχω να περάσω εδώ πέρα δεν ξέρω γιατί έγινε τόσο sentimental σίγουρα αυτά οι περίοδες και λατρεύω όμως και τη ζωή μου τώρα λατρεύω όλα αυτά που μοιραζόμαστε μαζί όλα αυτά τα ωραία πράγματα που ζω τον κόσμο που έρχεται και γελάμε τη τελευταία παράσταση που έκανα στην Αθήνα πραγματικά πέρασα υπέροχα το γεμίσατε, ήταν sold out και δεν ξέρω γελάσαμε τόσο πολύ είναι σαν ένα ζωό όνειρο καμιά φορά σκέφτομαι τη σπιρτουλίτσα που μεγάλωσε αυτό το δωμάτιο και πραγματικά νιώθω ότι άμα ξέρετε 1% από το τι έχει συμβεί θα έχανε τα σκατά της όπου αυτή η περίοδος μη δεν κλάψω και πάθω τίποτα να ξέρετε πάντως ότι ακόμα φοβάμαι προφανώς και έχω ανασφάλειες και ειδικά πριν την περάσταση στην Αθήνα τώρα τον Αύγουστο που είχα κάνει Επιτυχα και ένα μήνα να παίξω Είχα φρικάρει και έλεγα θυμάμαι να κάνω κωμωδία Πώς το κάνουμε αυτό Είναι λογικό να φοβάσαι όταν έχεις να κάνεις κάτι καιρό
Και όταν επιστρέφεις σε κάτι Αν δεν φοβάσαι και όλες δεν ξέρω αν σε νοιάζει αυτό που πας να κάνεις Ή αν δεν έχεις κάποια αμφιβολία ρε παιδί μου Είμαστε άνθρωποι δεν είμαστε πάντα 100% strong Αν και Όχι αυτό, αυτό είναι καλύτερο Καλά, έχουμε πέσει λιγο τώρα γιατί είμαστε στο χωριό και τρώμε φανταστικά, αλλά κατάλληλος. Καθόλου γυμναστική δεν έχω κάνει, φέτος το καλοκαίρι, να το πω και αυτό.
Πέρυσι το πήρα το σκηνάκι, είχα ένα σκηνάκι πέρυσι και έκανα γυμναστική. Το πήρα το σκηνάκι, δεν έχω κάνει ούτε μία φορά γυμναστική. Εντάξει, βέβαια ήταν μια πολύ κουραστική χρονιά, πολύ δημιουργική χρονιά και πάρα πολύ γεμάτη χρονιά. Αν και δεν το θυμάμαι αυτό πάντα και πολλές φορές είμαι πολύ σκληρή με τον εαυτό μου και είμαι σε φάση «Δούλεψε! Δούλεψε κι άλλο! Δεν έχεις κάνει τίποτα!»
Και μετά παίρνω λίγο χρόνο και συνειδητοποιούμαι και λέω «Κάτσε ρε, μισό λεπτό, πάρε μια ανανάζα. Έχεις κάνει τόσο πολλά πράγματα, γαμήθηκε». Αλλά έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Θέλουμε τα πάντα. Θέλουμε και να ξεκουραστούμε, θέλουμε και να πετύχουμε, θα θέλουμε όλα ταυτόχρονα, όλα μαζί. Αλλά τουλάχιστον αυτό που με έχει βοηθήσει το χωριό πάρα πολύ Και κάπως θα κλείσω σιγά σιγά το επεισόδιο Γιατί είναι μια όντως δύσκολη μέρα για μένα συναισθηματικά και σωματικά κτλ Και θέλω να φάω και τους μπριζόλους μου Ξέχασα τελείως τι θέλω να πω Τα θυμήθηκα Αυτό που με έχει βοηθήσει το χωριό είναι λιγάκι να κάνω slow down Και πάντα με βοηθάει σε αυτό το χωριό Και να μην μου φαίνονται όλα τόσο σοβαρά και τόσο ρε παιδί μου επίγοντα αυτό και αυτό και αυτό θα καταστραφεί η ζωή μου, θα πεθάνω, θα διαλυθούν όλα, δεν θα υπάρχει τίποτα μετά για μένα.
Και αυτό είναι παράλληλο. Παράλληλο. Αυτό, στο δημιουργεί η πόλη και η πίεση και ότι τρέχουν όλοι και είναι όλοι νευριασμένοι με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα, σκατάνθρωποι, σκατόψυγοι, τους έχει ρουφήξει η Αθήνα τη ζωή. Για αυτό τι όλες θέλω να φύγω από την Αθήνα, γιατί βλέπω ξεκάθαρα πλέον τη διαφορά. έχω και κάτι να συγκρίνω, καταλαβαίνω ότι αν έχεις μεγαλώσει την Αθήνα δεν έχεις τι να συγκρίνεις αλλά εγώ έχω να συγκρίνω και πραγματικά δεν θα έπρεπε η ζωή να είναι τόσο δύσκολη δεν την απολαμβάνουμε πια καλά, μην μιλήσω τώρα, μου θυμήθηκε ότι κάναμε ιδιωτικοποίηση στο νερό και αυτό είμαι έξαλλη και με αυτό το ελφόν άσχετο τελείως, το ξέρω, αλλά πήδηξε αυτή η σκέψη στο μυαλό μου και πριν να την εκφράσω Άμα τα ιδιωτικοποιούμε όλα, τι θέλουμε την κυβέρνηση.
Εγώ λέω να διαλυθεί η κυβέρνηση, να τα πουλήσουμε όλες τις εταιρείες, να το λιώνουμε. Ε, τι μας νοιάζει. Καλά, θυμήθηκα για τον Άδωνη τώρα, αλλά δεν θα πάω εκεί. Όχι, έχω πολύ αίμα που φεύγει από μέσα μου για να ασχοληθώ με τον Άδωνη. Please, please. Έλεγα όμως ότι θυμήθηκα εδώ πέρα ότι δεν είναι όλα τόσο επίγοντα. Ότι υπάρχουν άλλα πράγματα πιο σημαντικά για τη ζωή σου.
Το σημαντικό είναι να βλέπεις λιγάκι ουρανό, να βλέπεις λίγο πράσινο, να βγαίνεις λίγο στην αυλή όταν φυσάει και να σε χτυπάει ο αέρας και να μην είναι όλα τόσο γκρι. Πάμε και τα κάνουμε όλα γκρι και μετά τι θα έχεις να θυμάσαι, πώς θα ευχαριστηθείς τη ζωή σου, τι κάνεις για σένα, πέρασε η ημέρα καλά, did you have fun today, το θυμάσαι αυτό.
Μπορεί να το θυμάσαι τώρα που είναι Αύγουστος, αλλά θα το θυμάσαι το Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο. Τον Εύρωθο νυχτώνει 5 ώρα και θα είμαστε μέσα στα τσιμέντα. Θα το θυμόμαστε άρα γι' αυτό τότε. Δεν θέλω να γυρίσω πίσω να το πω. Ελπίζω κάπως όλοι να φτάσουμε στην ίδια συνειδητοποίηση και να αρχίσουμε να φεύγουμε από την Αθήνα και να πηγαίνουμε να κάνουμε τις φάσεις μας σε διάφορες μικρότερες πόλεις ανά την Ελλάδα.
γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί ωραία μέρη και δεν χρειάζεται να πας, ξαναλέω, στο χωριό με τους 10 κατοίκους για να νιώσεις φύση μπορείς να πας σε μια πόλη λίγο πιο μακριά από την Αθήνα. Δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι εκεί πέρα. Δεν μας κάνει και καλό και μετά ξεχνάς ποια είναι τα σημαντικά γιατί το σημαντικό δεν είναι να δουλεύεις γιατί μόνο αυτό κάνεις στην Αθήνα. Όποιος μου λέει θέλω να έρθω στην Αθήνα για να βγαίνω έξω του λέω θα έρθεις στην Αθήνα, δεν θα ξέρω να βγεις ποτέ έξω οπότε ασχαρούμε λίγο τη ζωή μας και ας πάρουμε λίγο αποφάσεις για το μέλλον μας για να είναι καλύτερο το μέλλον μας για εμάς και για την πληθυσική μας υγεία και για την καρδούλα μας και σε αυτό το νότ θέλω να φάω σίκα περιμένω προσκεφώς να βγουν λίγο τα σίκα κάτι συνέβη με τη φωνή μου και να φάω τα σκαλάκια μου αλλά μέχρι να φάω σίκα θα φάω την πριζόλα μου που είναι μια μπριζολάρανά από κρέατα τα οποία είναι ευχαριστημένα στους αγρούς, τρέχουνε, χαμογελάνε όλη μέρα και δεν έχουνε δει ποτέ στη ζωή τους εξάτμιση και αυτοκίνητο.
Και θα σας αφήσω με την εικόνα αυτή, τη χαρούμενη εικόνα εμένα με το παιδικό μου λούτρινο, ο σκυλάκο είναι κιόλας, στο παιδικό μου δωματιάκο με την Παναγία να με προσέχει. Σας αγαπώ πάρα πολύ, σας φιλώ, τα λέμε την επόμενη Τετάρτη. Welcome back. Νιώθω και λίγο σαν να είμαι παρουσιάστρια πρωινάδικου που έχουμε πάει σε αυτά τα...
πώς πήγαιναν τα καλοκαίρια στα ξενοδοχεία και κάνανε ένα επεισόδιο από εκεί, καλοκαιρινό. Έτσι κάπως νιώθω. Σαν τη Ρούλα Κορομήλα. Είμαι η Ρούλη Μπουραντά όμως, σας αγαπώ. Και τα λέμε σε μία παράσταση σύντομα. Καλά, τα λέμε και την άλλη Τετάρτη απλά. Άρα, εντάξει. Παρ' τα. Βαϊά! Μου σπάς τη μύτη, ρε φίλε, την πριζόλα. Έρχομαι!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα