Deepwater Horizon (2016) | Όταν η απληστία έβαλε φωτιά στη θάλασσα
Το ΠιτσοκρυοΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο σημερινό επεισόδιο του Πιτσοκρύο βουτάμε στα βαθιά και μιλάμε για την ταινία Deepwater Horizon (2016), βασισμένη στην πραγματική καταστροφή της εξέδρας άντλησης πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού.
Μια ταινία που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με φθηνό θέαμα, αλλά να δείξει πώς οι λάθος αποφάσεις, η εταιρική πίεση και η απληστία μπορούν να μετατρέψουν μια εργάσιμη μέρα σε κόλαση από φωτιά, καπνό και πετρέλαιο.
Μιλάμε για:
– την πραγματική ιστορία πίσω από το BP oil spill
– την πλοκή και τη σκηνοθεσία του Peter Berg
– τις ερμηνείες των Mark Wahlberg, Kurt Russell και John Malkovich
– το πόσο κοντά στην αλήθεια μένει η ταινία
– και γιατί το Deepwater Horizon παραμένει επίκαιρο σήμερα
🎧 Ένα επεισόδιο για την ανθρώπινη ευθύνη, την περιβαλλοντική καταστροφή και το τίμημα του «πάμε παρακάτω».
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλησπέρα φίλες και φίλοι, καλώς ήρθατε σε ένα ακόμα πιτσόκριο. Σήμερα δεν θα μιλήσουμε για μια απλή ταινία. Θα μιλήσουμε για μια ιστορία που γράφτηκε με φωτιά, πετρέλαιο και ανθρώπινη αδιαφορία. Αν σας αρέσει αυτό που ακούτε και θέλετε να στηρίξετε τη δουλειά μας, μπορείτε να μας κάνετε follow και share για να το ακούσουν και οι φίλοι σας.
Το Deepwater Horizon δεν ήταν απλώς μια εξέδρα άντλησης πετρελαίου στον κόλπο του Μεξικού. Ήταν ένα πλωτό εργοστάσιο, μια μεταλλική πολιτεία στη μέση του πουθενά γεμάτη ανθρώπους που έκαναν απλά τη δουλειά τους 20 Απριλίου του 2010, μια μέρα που ξεκίνησαν όλες τις άλλες και κατέληξε να γράφεται στα βιβλία ως μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές και περιβαλλοντολογικές καταστροφές στην ιστορία Η ταινία του 2016 δεν προσπαθεί να σου πουλήσει θέαμα, προσπαθεί να σου δείξει πως πεθαίνει η λογική όταν συναντά την απληστία Η ιστορία ξεκινά ήσυχα. Ο Mike Williams που τον υποδίδει τον Mark Wahlberg φεύγει από το σπίτι του για μια ακόμα βάρδια.
Ο Curtis είναι ο χαρακτήρας του Kurt Russell, είναι ο βετεράνος, ο άνθρωπος που έχει δει τη θάλασσα να θυμώνει αλλά ξέρει πότε κάτι δεν πάει καλά. Από την πρώτη στιγμή η ταινία χτίζει κάτι πολύ σημαντικό. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ήρωες καρτούν, είναι εργαζόμενοι, με οικογένειες, με εμπειρία, με ένστικτο. Όταν φτάνουν στην εξέδρα όλα δείχνουν ότι υπάρχει πρόβλημα, το τεστ ασφάλειας δεν βγαίνει σωστό Οι πιέσεις δεν είναι εκεί που πρέπει και κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο ο άνθρωπος σύμβολο της εταιρικής τύφλωσης, ο χαρακτήρας του Τζον Μάλκοβιτς Όχι ως κακός με μουστάκι αλλά ως μάνατζερ που βλέπει νούμερα, καθυστερήσεις, κόστη Ό,τι δεν μετριέται σε δολάρια απλά δεν υπάρχει υπάρχει. Η ένταση δεν έρχεται με μουσική, έρχεται με βλέμματα, με παύσεις. Με ανθρώπους που ξέρουν ότι κάτι πάει στραβά αλλά δεν έχουν την τελική απόφαση. Και όταν η απόφαση παίρνεται λάθος, η ταινία πατάει γκάζι και δεν ξαναφρενάρει ποτέ. Η έκρηξη δεν είναι κινηματογραφική, είναι χαοτική. Σίδερα που σκίζονται,
Φωτιά που δεν μοιάζει ελεγχόμενη, ήχοι που σε κουφαίνουν. Δεν βλέπεις θεαματικές λήψεις για να πεις «πόρε φίλε τι ωραίο πλάνο». Βλέπεις ανθρώπους που τρέχουν να σωθούν. Ο Πίτερ Μπέργ σκηνοθετεί σαν να σε έχει παγιδευμένο εκεί πάνω. Δεν σου δίνει ανάσα, δεν σου εξηγεί με φωνή εκτός κάδρου τι συμβαίνει. Το μαθαίνεις καθώς καίγεται γύρω σου.
Η κάμερα είναι κοντά, είναι ενευρική σχεδόν υδρομένη. και αυτό κάνει την ταινία να λειτουργεί. Δεν σε αφήνει να νιώσεις ασφαλής ούτε δευτερόλεπτο. Ο Γόλμπερ για μένα είναι όσο πρέπει, δεν το παίζει περί ερώας. Είναι ο άνθρωπος που κάνει αυτό που μπορεί, αυτό που θα ήθελε. Ο Κέρτ Ράσελ κουβαλάει όλη την κούραση ενός ανθρώπου που ξέρει ότι αν κάτι πάει στραβά θα πάει πολύ στραβά.
Και ο Μάλκοβιτς απ' την άλλη είναι νοχλητικά ρεαλιστικός. Δεν φωνάζει, δεν απειλεί, απλά πιέζει. Και αυτή η πίεση τελικά σκοτώνει. Η ταινία παίρνει κάποιες ελευθερίες, ναι, ok. Συμπυκνώνει γεγονότα, πρόσωπα και χρόνους. Αλλά δεν λέει ψέματα για το βασικό. Το ατύχημα μπορούσε να αποφευχθεί. Και αυτό είναι το πιο βαρύ σημείο της για μένα.
Δεν ήταν η κακιά στιγμή, ήταν μια λυσίδα αποφάσεων. Και όταν σπάει η λυσίδα δεν σπάει ποτέ στο πιο αδύναμο σημείο. Πάει εκεί που την τραβάς παραπάνω από όσο αντέχει. Πέρα από τους ανθρώπους που χάθηκαν, η καταστροφή άφησε πίσω της έναν ωκεανό δηλητηριασμένο. Ζώα, ακτές, κοινότητες ολόκληρες. Κι όμως, λίγα χρόνια μετά όλα συνεχίζουν σχεδόν κανονικά.
Σαν να μην μάθαμε τίποτα από αυτό το ατύχημα. Και εδώ η ταινία γίνεται πιο επίκαιρη από ποτέ. Δεν μιλάει για το 2010, μιλάει για κάθε φορά που το κέρδος μπαίνει πάνω από την ασφάλεια. Το Deepwater Horizon δεν είναι φιλγκου ταινία σε καμία περίπτωση, δεν είναι καν διασκεδαστική, είναι απαραίτητη. Είναι από αυτές που σε κάνουν να σωπαίνεις όταν τελειώνουν οι τίτλοι.
Και αυτό για μένα είναι το μεγαλύτερο κοπλιμέντο που μπορείς να κάνεις σε ένα φιλμ και ιδιαίτερα σε αυτό. Αυτά από μένα, αν σας άρεσε το επεισόδιο στηρίξτε μας, μοιραστείτε το και πείτε το σε ένα φίλο. Εμείς θα τα πούμε στο επόμενο, μέχρι τότε να θυμάστε, η θάλασσα δεν ξεχνά ούτε συγχωρεί εύκολα.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
