The Shadow’s Edge – Όταν ο Τζάκι Τσαν διαλέγει τη σκιά
Το ΠιτσοκρυοΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο Τζάκι Τσαν δεν τρέχει πια. Δεν πηδάει από μπαλκόνια. Δεν κάνει το ξύλο θέαμα.
Στο The Shadow’s Edge στέκεται στη σκιά και κοιτάζει πίσω.
Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για ένα ώριμο, σκοτεινό crime thriller που αποδέχεται τη φθορά, τη σιωπή και τον χρόνο. Συζητάμε τι κάνει σωστά η ταινία, πού δεν τολμάει όσο θα μπορούσε και γιατί, σε σύγκριση με το σύγχρονο αμερικανικό σινεμά, μοιάζει πιο ειλικρινής και πιο ανθρώπινη.
Δεν είναι η καλύτερη ταινία του Τσάκι.
Ίσως όμως είναι από τις πιο τίμιες.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλησπέρα σε όλους, καλώς ήρθατε σε ένα ακόμα επεισόδιο του Πιτσόκριου. Εδώ μιλάμε για ταινίες όπως θα τις συζητούσαμε σε ένα τραπέζι με φίλους. Χωρίς φίλτρα, χωρίς hype, χωρίς να χαϊδεύουμε αυτιά. Αν σας αρέσει αυτό που κάνουμε και θέλετε να στηρίξετε το podcast, μπορείτε να το μοιραστείτε και να κάνετε μια εγγραφή. Υπάρχουν ταινίες που μπαίνουν με φόρα και υπάρχουν ταινίες που δεν κάνουν θόρυβο, που δεν ζητάνε την προσοχή σου, που στέκονται λίγο πιο πίσω σαν να λένε αν θέλεις έλα.
Η ταινία που θα πιάσουμε σήμερα ανήκει ξεκάθαρα στην δεύτερη κατηγορία. Λέγεται The Shadow's Edge και ναι, είναι ταινία του Τσάγκη Τσάν, αλλά όχι του Τσάγκη όπως το έχεις στο μυαλό σου. Το The Shadow's Edge είναι αστικό crime thriller με νέο νουάρ αίσθηση, χαμηλούς τόνους και πολύ βάρος. Δεν είναι ταινία δράσης για να μετρήσεις τις σκηνές, είναι ταινία με χαρακτήρα.
Ο Τζάκι Τσάν παίζει έναν βετεράν αστυνομικό, έναν άνθρωπο που έχει μείνει πίσω από την εποχή του. Όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή ο κόσμος γύρω του άλλαξε. Η νέα γενιά αστυνομικών δουλεύει αλλιώς, σκέφτεται αλλιώς και κινείται αλλιώς. και εκείνος επιστρέφει για να βοηθήσει σε μια δύσκολη υπόθεση οργανωμένου εγκλήματος κουβαλώντας μαζί του την εμπειρία, τα λάθη και ένα σώμα που δεν συγχωρεί πια.
Η πλοκή είναι απλή και σχεδόν επίτηδες γιατί η ταινία δεν θέλει να εντυπωσιάσει με twists θέλει να σε βάλει σε μια ατμόσφαιρα, θέλει να σε βάλει στους κοντινούς δρόμους με ένα ψυχρό φως, με βλέμματα που λένε περισσότερα από τους διαλόγους. Εδώ η σιωπή για μένα παίζει ρόλο. Αυτό είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της ταινίας.
Τζάκι Τσάν εδώ δεν προσποιείται ότι είναι νέος, δεν κυνηγάει το παρελθόν του, δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα. Κάθε κίνηση είναι μετρημένη, κάθε σύγκρουση έχει κόστος, κάθε σκηνή δράσης αφήνει κούραση. Δεν υπάρχει slapstick, δεν υπάρχει χιούμορ, δεν υπάρχει κοίτα τι μπορώ να κάνω ακόμα και τώρα. Υπάρχει ένας άνθρωπος που ξέρει ότι το σώμα του έχει γράψει χιλιόμετρα και το αποδέχεται.
Και αυτό όσο περίεργο και ανακούνιγεται κάνει την ταινία πιο δυνατή. Η ταινία πετυχαίνει για μένα τρία βασικά πράγματα. Πρώτον την ατμόσφαιρα. Ξέρει τι δεν είναι και δεν το χάνει. Δεν γίνεται κάτι άλλο στη μέση. Δεν προσπαθεί να γίνει εμπορική. Δεύτερον έχει έναν ρεαλισμό στη βία. Εδώ δεν υπάρχει στιλιζαρισμένο ξύλο. Υπάρχει ένταση, φόβος και φθορά.
Και τρίτον τόλμη στον τόνο. Το The Shadow's Edge δεν φοβάται να είναι αργό και αυτό σήμερα είναι σχεδόν επαναστατικό. Και τώρα τα δύσκολα γιατί εδώ δεν χαριζόμαστε. Το σενάριο για μένα δεν το πάει μέχρι το τέλος. Υπάρχουν ηθικές συγκρούσεις που ανοίγουν αλλά δεν σκάβουν αρκετά βαθιά για μένα. Υπάρχουν στιγμές που λες εδώ κάτι χτίζεται και τελικά η ταινία απλά προχωράει.
προχωράει. Επίσης οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι λειτουργικοί, κάνουν τη δουλειά τους αλλά δεν σου μένουν στο μυαλό. Υπάρχουν κυρίως για να αναδεικνύουν τον κεντρικό χαρακτήρα του Ζάκη Τσάν. Αυτό κρατάει την ταινία ένα σκαλί πιο κάτω από το να γίνει πραγματικά μεγάλη. Και εδώ είναι το ζουμί Η αμερικάνικη βιομηχανία Στο συγκεκριμένο είδος έχει μείνει πίσω για μένα Ή μας δίνει βετεράνους που ακόμα είναι άτρωτοι Ή μας πνίγει στο CGI Και την έξυπνη βία χωρίς βάθος Και όλα είναι γυαλισμένα Όλα είναι ασφαλή Και όλα είναι λίγο ψεύτικα για μένα Το The Shadow's Edge Κάνει κάτι που το σύγχρονο Ο Hollywood φοβάται Δείχνει τη φθορά Δείχνει ότι ο χρόνος περνάει και δέχεται ότι οι ήρωες κουράζονται.
Και μόνο γι' αυτό στέκεται μπροστά από πολλές δυτικές παραγωγές του ίδιου είδους. Να τη δεις ή όχι. Αν ψάχνεις το παλιό τσάκιτς, αν μην τη δεις, θα απογοητευτείς. Αν όμως θέλεις ένα όριμο σκοτεινό ανθρώπινο κράιμ θρίλερ, τότε ναι, να τη δεις. Δεν είναι αριστούργημα, δεν είναι αποτυχία. Είναι μια ταινία που στέκεται. Αν θα έπρεπε να την παθμολογήσω, θα έβαζα 6,5 στα 10 και νομίζω τόσο είναι η βαθμολογία και στο IMDB.
Το The Shadow's Edge δεν ζητάει χειροκρότημα, δεν στέκεται στο φως, στέκεται εκεί που πέφτει σκιά και αν σταθείς λίγο μαζί του κάτι θα σου αφήσει. Ίσως όχι ενθουσιασμό αλλά αίσθηση και αυτό για μένα έχει μεγαλύτερη αξία. Αυτά από μένα, αν σας άρεσε το επεισόδιο ακολουθήστε το πιτσόκριο στο Spotify και στο Apple Podcast και αφήστε μια αξιολόγηση.
Ναι, μετράει. Εμείς συνεχίζουμε. Μέχρι το επόμενο επεισόδιο να βλέπετε ταινίες και να μην φοβάστε τις σκιές.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
