Πεθαίνοντας στο Έβερεστ και ένα σκοτεινό μυστικό
Το Podcast του Οδυσσέα ΙωάννουΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σε αυτό το “Podcast του Οδυσσέα Ιωάννου”, μια ιστορία για το βάρος ενός κρυμμένου μυστικού και την ανακουφιστική δύναμη της εξομολόγησης.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Τι δουλειά είχε ο ένας να κάνει τόσο επικίνδυνο σπορ έχοντας μάλιστα παιδιά, τι δουλειά είχε ο άλλος να ανέβει στο Εύερεστ και διάφορα τέτοια. Ο Αντρέας είχε μείνει για ώρα παγωμένος μπροστά στον υπολογιστή του. Η πρώτη είδηση που διάβασε με τον πρωινό καφέ του τον διέλυσε. Μια δεκαμελής ομάδα ορειβατών είχε ξεκινήσει πριν από τέσσερις μέρες να ανέβει στο Εύερεστ.
πέρασαν τη λεγόμενη ζώνη του φανάτου που αρχίζει από τα 8.000 μέτρα υψόμετρο αλλά κάπου εκεί γύρω κοντά στα 8.200 μέτρα τους χτύπησε η χιονοστιβάδα. Τέσσερες από αυτούς δεν τα κατάφεραν. Βρέθηκαν νεκροί. Δύο Βρετανοί ένας Νοζιλανδός και ο Πέτρος Αποστολάκης. Στέλεχος διαφημιστικής εταιρείας στην Ανθήνα, 38 χρονών με δύο παιδιά, 5 και 9 χρονών.
Ο Πέτρος. ο κολλητός του Ανδρέα από τα χρόνια του λυκείου. Κάτω από την είδηση, οι γνωστοί βιαστικοί, οι αυστηροί κριτές ξένων ζωών είχαν πιάσει δουλειά. Σχολίαζαν την είδηση και έκριναν τις επιλογές του Πέτρου με τόση βαναυσότητα, αυτή είναι η λέξη, βαναυσότητα, που ο Ανδρέας ήθελε να μπει μέσα στον υπολογιστή και να τους πιάσει όλους από το λαιμό.
Τα άθελε και τα άπαθε, δεν σκέφτηκε τα παιδιά του, Παρτάκιας και Τζαμπαήρωας και διάφορα τέτοια Εντάξει όχι όλοι, αλλά ήταν αρκετοί Ο Αντρέας ήξερε καλά Καλύτερα έτσι όσο από τον καθένα Πως μόνο αυτά δεν ήταν ο Πέτρος Ανέφθυνος, Παρτάκιας, Φιγουρατζής Και όλα εκείνα που του έσουρναν Οι αργόσχολοι ή οι ερεοξεταστές του διαδικτύου Ο Αντρέας ούτε καν τον κίνδυνο δεν αγαπούσε Δεν ήταν δηλαδή αυτό το θέμα του Αδυνατόν να καταλάβω την ευκολία και τη σιγουριά κυρίως με την οποία κάποιοι σχολιάζουν ανθρώπους και ζωές που μέχρι πριν δέκα δευτερόλεπτα αγνοούσαν και την ύπαρξή τους Πιάνονται δηλαδή από μια στιγμή τους χωρίς να γνωρίζουν απολύτως τίποτα για τη ζωή τους, τη διαδρομή τους και τους σταυρώνουν με χαρά και με ζήλο πάνω στο σταυρό της αλήθειας, πιας αλήθειας τώρα εκείνες τις οποίες οι ίδιοι έχουν αυτοχρηστεί πρεσβευτές και θεματοφυλάκες.
Όχι, δεν ήταν ο κίνδυνος που γοητεύει τον Πέτρο. Ήταν κανονικός για να χρησιμοποιήσω αυτή τη διάτρητη νοήματος λέξη. Σχεδόν ήσυχος. Τουλάχιστον ήσυχος όσον αφορά τρέλες και extreme καταστάσεις. Εκείνο που τον έτρωγε από τότε, από το Λίκιο, ήταν κάτι που λογικά τρώει όλους τους ανθρώπους απλά κάποιοι του δίνουν πολύ σημασία και κάποιοι άλλοι το φάβουν Ποιο είναι αυτό?
Πώς δίνεις νόημα σε κάτι που έτσι και αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα Δηλαδή αυτό που λέμε πώς κάνεις τη ζωή σου να αξίζει λιγάκι να έχει περιεχόμενο, αν όχι συναρπαστικό, τουλάχιστον ενδιαφέρον Η αλήθεια είναι ότι μετά το σχολείο η σχέση τους αρέωσε Δεν χαθήκανε, αλλά αρέωσε και ο Αντρέας δεν παρακολούθησε από κοντά όλη τη διαδρομή που έκανε ο Πέτρος για να καταλήξει το Εύερεστ.
Ήξερε ότι είχε αρχίσει πριν από μερικά χρόνια αναβάσεις σε βουνά, στην αρχή στην Ελλάδα και αργότερα κάπως πιο επεγκαλματικά σε κάποια βωνά του εξωτερικού. Σε ένα καφέ που ήπιαν πριν κάνα χρόνο, ήταν η πρώτη φορά που ο Πέτρος ανέφερε το Εύερεστ. Δεν μιλά σοβαρά, του είπε ο Αντρέας. πολύ σοβαρά μιλάω. Γιατί? Ήταν αποφασισμένος.
Αλλά πώς φτάνει κάποιος σε μια τέτοια αποφάση. Μέσα από ποιο δρόμο. Ο Πέτρος άρχισε να εξηγεί με ένα μονόλογο στον οποίο ο Αντρέας προσπαθούσε αλλά δεν κατάφερε να παρέμβει πουθενά. Ο καθένας Ξεκίνησε ο Πέτρος. Έχει έναν δρόμο ολοκλήρωσης. Έναν δρόμο που αν δεν τον πάρει θα μείνει μισός. Γλύφοντας τα κενά του όπως γλύφω σκύλος στις πληγές του.
Για κάποιους ο δρόμος αυτός είναι πάρα πολύ σύντομος. Τον βρίσκουνε γρήγορα, τον ακολουθούν αμέσως και όλη η υπόλοιπη ζωή τους ρολάρει πάνω σε αυτές τις ράγες. Για άλλους είναι πιο περίπλοκο. Πολύ έξω δηλαδή από τις νόρμες του μέσου όρου. Δεν είναι πιο ηρωικό καθόλου Είναι απλά διαφορετικό Δεν ξέρω πως κόλλησα σε αυτό Κάποια στιγμή που δεν μπορώ ούτε να την εντοπίσω χρονικά Άκουσα τα βουνά να με φωνάζουν Όλα αυτά σου ακούγονται βλακίες έτσι Οκ, δεν είσαι άδικο Ωραία, ας τα ακούσεις βλακίες Και να σου πω κάτι Δεν το πάρεις προσωπικά αλλά δεν με πολύ νοιάζει Το πως ακούγονται στους άλλους Το ξέρεις ότι ποτέ δεν είχα κάποιο πάθος στη ζωή μου κάτι να με κυριεύει, να μου αναστατώνει το μυαλό να μου φουρτουνιάζει το αίμα να με έχει ρε παιδί μου, κάτι να με έχει by the book μια ζωή, όμως τα πάθη δεν τα επιλέγεις και δεν τα εκβιάζεις απλά έρχονται και σε πετυχαίνουν εκεί που δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα, δεν μπορείς καθόλου να αντιδράσεις και μετά πάτε χέρι χέρι
εμένα μου ήρθε το βουνό τρέχα γύρευε τώρα οι ψυχαναλυτές θα έχουν σίγουρα μια απάντηση σε αυτό σε όλα έχουν απαντήσει σε αυτή αλλά γιατί να το μάθω δεν θέλω να το μάθω αν το μάθω θα το χαλάσω και μου αρέσει πάρα πολύ που για πρώτη φορά το έχω ευτυχώς η Ματίνα Ματίνα είναι η γυναίκα του είναι μαζί μου σε όλο αυτό κι έτσι κι αλλιώς έτσι με γνώρισε το μόνο που μου λέει είναι να προσέχω όχι να το σταματήσω ακόμα και μετά τα παιδιά παρέμεινε υποστηρικτική φανταζόμουν ότι μετά τα παιδιά θα κάναμε μια πολύ δύσκολη κουβέντα, όχι για τον κίνδυνο ο οποίος ήσυχα αλλιώς ήταν ελεγχόμενος στα βουνά που ανέβαινα μέχρι τώρα αλλά για τις μέρες που έπρεπε να λείπω.
Αλλά ούτε αυτή η κουβέντα έγινε. Όταν πριν από δύο μήνες μπήκε στη συζήτηση το Εύερεστ, εκεί την είδα για πρώτη φορά σκοτεινιασμένη. Το έβλεπα πως ήθελε με κάθε τρόπο να με μεταπιστεί αλλά πάλι δεν το έκανε. Μου ζήτησε μόνο να της υποσχεθώ ότι θα προσέχω. Είμαι κακός πατέρας, τη ρώτησα. Μου απάντησε εκείνο που ήθελα να ακούσω.
Ελπίζω να το πιστεύει κιόλας. Επιτρέψτε με εδώ ένα δικό μου μονολόγο, δικό μου, το αφηγητή, πέρα από τη σκέψη του Αντρέα και του Πέτρου. Δεν νομίζω ότι είναι κακοί σύντροφοι και πατεράδες επειδή το κάνουν, αλλά θα ήταν αν δεν το έκαναν. Σε τελική ανάλυση δεν καταλαβαίνω γιατί είναι πιο λογικό να θέλεις να νικάς ανθρώπους από το να νικήσεις ένα βουνό.
Μας αναλογούν κάποιες μάχες στη ζωή μας που δεν γίνεται να μην τις ζητώσουμε. Η αιμονή του καπετάνιου Αχάβα ας πούμε στο μεθυστόρμα του Μέλβελ Μόμπι Ντίκ αν αναγνωστεί με τα μέτρα ενός ψυχαναγκασμού χάνεται όλη η περιπέτεια και το περιεχόμενο του περάσματος του ανθρώπου από τη γη. Μπορείς να ζεις κουκουλωμένος σε μια ασφάλεια μέχρι να περάσει, είναι ένας τρόπος, αλλά δεν είναι καθόλου γοητευτικός, καθόλου συναρπαστικός.
Και σίγουρα αυτή η επιλογή δεν σε κατατάσσει οπωσδήποτε στους σόφρονες, αλλά μπορεί στους ανεμικούς, στους φοβισμένους. Για κάποιους ανθρώπους, αυτή η ανάγκη είναι ένας κανονικός διάολος, που δεν σε αφήνει σε ησυχία. Εκεί φτάνεις σε ένα άκρο που ίσως χρειαστεί να επιστρατεύσεις όλες τις εφεδρείες της αυτοπιθαρχίας σου.
Κοιμάσαι και ξυπνάς μαζί του. Δεν θα βρεις γαλήνη σε τίποτα αν δεν κάνεις αυτό που για άλλους είναι σκέτη τρέλα. Σε κυριεύει. Πηγαίνεις κατά πάνω του με όλη σου τη φόρα και είναι ζητάμα χρόνου η σύγκρουση. Οι άνθρωποι με τα επικίνδυνα πάθη δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να γλιτώνουν. Κάθε μέρα, κάθε λεπτό γλιτώνουν. Δεν μετριούνται οι μέρες τους με το τάισμα των παθών τους αλλά με το να γλιτώνουν για λίγο ακόμα από τους κινδύνους των παθών τους.
Ναι, δεν ακούγεται πάρα πολύ γοητευτικό αυτό. Είναι μια εχμαλωσία, μια καταστροφή σε εκκρεμότητα, αλλά ίσως ακόμη ανάμεσα και σε εκείνους τους ανθρώπους των άκρων υπάρχουν άνθρωποι του Μεσουόρου. Ενός άλλου Μεσουόρου. Μεγαλώνοντας αποκτάμε ευθύνες. Δημίζουμε ανθρώπους που εξαρτώνται από μας. τα δικαιώματα μας περιορίζονται κάπως εσείς και για τους άλλους δηλαδή όχι μόνο για τον εαυτό σου και κάπου εκεί θα πρέπει να βρεις εκείνους τους τρόπους που θα σε κάνουν παντού ολόκληρο και όχι σε όλα μισό δεν το καταφέρνεις ποτέ στο απόλυτο αλλά είναι η μητέρα των μαχών και δεν γίνεται να μην τη δώσεις α να σου πω και κάτι για πολλούς σωστό λάθος δεν έχει νόημα για πολλούς Λους, αν είναι να πεθάνεις νέος, ας πεθάνεις στο Εύραστ και όχι στην Κυψέλη.
Α, και κάτι άλλο. Ψέματε, έλεγε ο Πέτρος, ότι έζησε μια ζωή δίχως πάθη. Αλλά αυτό δεν το ήξερε τότε ο Αντρέας. Υπάρχουν πράγματα που συνέβησαν πριν από πολλά χρόνια και δεν χρειάστηκε ποτέ να τα ανακαλέσεις στη μνήμη σου. Δεν δόθηκε δηλαδή κάποια ευκαιρία, δεν υπήρξε κάποιους λόγους. Αλλά είναι εκεί. Και κάποια στιγμή γίνεται κάτι και πυροδοτεί τη μνήμη σου, την ανακατεύει και βγάζει στην επιφάνεια κάτι λίγο πριν σβηστεί και ξεχαστεί για πάντα.
Και τότε το θυμάσαι πάλι ολόζοντανο. Όταν ο Πέτρος ανέφερε στον Ανδρέα το Εύρεστ, Η πρώτη σκέψη του Αντρέα ήταν ότι ο Πέτρος δεν ήταν ποτέ ένας άνθρωπος του κίνδυνου Ότι δεν είχε κάποια αρροπή στο ρηψοκίνδυνο, στα χρόνια του λεκείου τουλάχιστον Αλλά τελικά δεν ήταν ακριβώς έτσι Κάτι θυμήθηκε που τότε δεν του είχε δώσει σημασία και το είχε σχεδόν ξεχάσει Αλλά τελικά λάγουν τη σημασία τους Ήταν περίπου δύο χρόνια μετά το τέλος του σχολείου Και το πρωί ο Αντρέας δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από φίλους μηχανή στην παραλιακή στη στροφή που πηγαίνει από την βουλιαχμένη προς Βάρκυζα είχε μόνο σπασίματα επικοινωνούσε κανονικά και τους είπε ότι είχε πάει μια νυχτερινή βόλτα μόνος του για να ξεσκάσει κανείς δεν είχε λόγο να το αμφισβητήσει αυτό όταν βγήκαν από το δωμάτιο και κατέβηκαν στην αυλή του νοσοκομείου η Έλενα η τότε κοπέλα του Πέτρου είπε στον Ανδρέα ότι δεν πίστεψε την ιστορία του και ότι πίστευε πως έπαιρνε μέρος στις μεταμεσονύχτιες κόντρες που γίνονταν σχεδόν κάθε βράδυ
σε εκείνο το σημείο της παραλιακής. Ξέρεις, κόντρες με αυτοκίνητα και μηχανές. Ο Αντρέας γέλασε. Κόντρες ο Πέτρος. Τι λες βρε Έλενα, το αποκλείω. Ο Πέτρος είναι ο πιο προσεκτικός οδηγός που ξέρω. Ίσυχος, σχεδόν βαρετός δηλαδή. ποτέ δεν έχει δείξει ότι θεωρεί τη μηχανή του κάτι άλλο πέρα από δύο ρόδες που τον πηγαίνουν στη δουλειά του.
Το αποκλείω. Η Έλενα του είπε ότι ίσως δεν ήξερε τόσο καλά το φίλο του και καλά θα κάνει να το ψάξει λιγάκι και αν ισχύει να τον βοηθήσει και να προσπαθήσει να του αλλάξει τα μυαλά. Ο Αντρέας σκέφτηκε πως πολλοί άνθρωποι έχουν και μια παράλληλη, μια κρυφή ζωή με μικρά ή μεγάλα τυφλά σημεία που δεν τα γνωρίζουν ούτε οι πολιτικοί τους άνθρωποι και πως ο Πέτρος μπορεί να ήταν ένας από αυτούς, δεν αποκλείζει για κανέναν αυτό, αλλά αυτό το συγκεκριμένο όχι. Κάτι άλλο μπορεί να έχει.
Αυτό όχι. Θα έχει καταλάβει κάτι τόσα χρόνια. Βέβαια, θα έχει καταλάβει κάτι τόσα χρόνια. Για κάποιο λόγο λέγονται κρυφαίες ζωές, ξέρεις. Ακριβώς γιατί δεν τις καταλαβαίνεις. Δεν είναι ορατές τους άλλους. ο Αντρέας δεν ανέφερε ποτέ στον Πέτρο τις ανησυχίες της Έλενας και σχεδόν τις έσβησε από τη μνήμη του. Αλλά τα θυμήθηκε όλα αυτά εκείνο το πρωί που καθόταν παγωμένος μπροστά στον υπολογιστή του διαβάζοντας την είδηση για τους τέσσερις που χαδίκαν στο Εύερεστ.
Αλλά υπήρξε και κάτι άλλο που τον ανησύχησε. Μία σκέψη που θα μου πεις τώρα δεν είναι λογικό να γίνεται την ώρα που μαθαίνεις το θάνατο ενός πολύ καλού σου φίλου αλλά την έκανε κάποια στιγμή αποκαλύπτονται όλες οι κρυφές ζωές δεν γλυτώνει κανένας κάτι γίνεται κάποιο ατύχημα και βγαίνουν όλα στο φως και μήπως, ίσως ακόμη χειρότερο αυτό δεν αντέχεις άλλο να κρύβεσαι και προκαλείς εσύ το ατύχημα για να αποκαλυφθείς και να ελευθερωθείς θα μου πεις εξαρτάται τι είναι αυτό που κρύβεις πόσο τυραννικό είναι για σένα και πόσο θα επηρεάσει όλη σου τη ζωή για να αποκαλυφθεί. Πόσο θα σε καταστρέψει.
Το να κάνεις επικίνδυνα πράγματα ακόμα και κόντρες με τη μηχανή. Τώρα δεν είναι από εκείνα που ξέρεις τα τόσο τρομερά μυστικά που αν μαθευτούν θα πάθεις κάτι. Το να ανεβαίνεις το έβερες επίσης. Σίγουρα δεν είναι από εκείνα. Ο Αντρέας αισθάνθηκε κάπως όμορφα που ακόμα γλίτωνε. Που ήταν στην ασφάλεια του σπιτιού του και γλίτωνε για ακόμα μια μέρα.
Κάθε μέρα ήταν μια κυριεδισμένη μέρα Το δικό του σκοτεινό, το δικό του τυφλό σημείο Ήταν ακόμα πάρα πολύ καλακριμένο Η σωρός του Πέτρου επαναπατρέστηκε μια εβδομάδα αργότερα Στην κηδεία μόνο ο Αντρέας ήταν από την παρέα του σχολείου Οι υπόλοιποι μπορεί να μην το έμαθαν αλλά δεν έχει κρατήσει κιόλας επαφή με κάποιον άλλον πέρα από τον Ανδρέα.
Ο Ανδρέας αγκάλιασε και φίλησε τη Ματίνα, τη γυναίκα του Πέτρου, χάιδεψε στα μαλλιά τα δύο πιτσιρίκια τους και απομονώθηκε σε ένα παγκάκι κάτω από ένα δόντρο. Σε λέει γι' όλο ότι πλησίασε μια κοπέλα. Κάτι του θύμιζε, δυσκολεύτηκε στην αρχή να θυμηθεί αλλά όταν του μίλησε τη θυμήθηκε. Ήταν η Έλενα. Είχε να τη δει την Έλενα από τότε Από το νοσοκομείο Από την ημέρα μετά το τροχαίο του Πέτρου με τη μηχανή Μετά από λίγο καιρό είχανε χωρίσει Οπότε δεν την ξανά είδε Δεν την περίμενε καθόλου Δεν ήξερε ότι τόσα χρόνια Είχανε κρατήσει κάποια επαφή Της το είπε κιόλας Τελικά δεν είχαν κρατήσει καμία επαφή Η Έλενα είχε να δει τον Πέτρο Από τότε που χώρισαν Τα ρόλα αυτά ήθελα να έρθω, του είπε «Τελικά δεν με άκουσες τότε. Σου το είχα πει. Δεν τον ξέρατε τόσο καλά το φίλο σας».
«Γιατί γίνεσαι μωρέ τόσο δραματική» τη ρώτησε. «Ακόμα και δίκιο να έχεις. Σιγά το μεγάλο μυστικό. Του άρεσε να κάνει καμιά κόντρα με τη μηχανή του που και που στην παραλιακή και κάποια στιγμή του τη βάρεσε να ανέβει και στο Εύερες. Σιγά το φοβερό που δεν ξέραμε. Σιγά το τρομερό μυστικό βρε Έλενα». του καθενός το μυστικό είναι διαφορετικό, είπε η Έλληνα.
Αλλά όλος μας τρώει το ίδιο. Γίνεται αιμονή. Σταματάς να είσαι λειτουργικός σε πάρα πολλά πράγματα στη ζωή σου. Κάποιες φορές φοβάσαι ή ντρέπεσαι δεν έχεις κάποιον να μιλήσεις και νομίζεις ότι δεν θα σε καταλάβουν. Και στο τέλος, η αίσθηση γίνεται σε τρώει λίγο λίγο από μέσα και γίνεσαι σιγά σιγά ένας άλλος. Αργά ή γρήγορα φτάνεις σε ένα σημείο που δεν έχει επιστροφή.
Και συνεχίζεις να είσαι δραματική, της είπε. Για κάτι το οποίο είναι πολύ πιο απλό από όσο το παρουσιάζεις. Δεν μιλάω για τον Πέτρο τώρα, είπε η Ελένα. Για σένα λέω. Για το δικό σου μυστικό. Ο Αντρέας μου διέσαι. Ποιο δικό μου μυστικό, τι λες. Κοίτα, περισσότερο για σένα έρθω σήμερα, του είπε. Αυτό κάνω. Προσπαθώ να βοηθήσω όσους κρύβουν κάτι που δεν αντέχουν άλλο να το κρύβουν.
Κάποιο πάθος που δεν μπορούν να το παλέψουν μόνοι τους. Αλλά που δεν θέλουν και να απαλλαγούν από αυτό γιατί χωρίς αυτό δεν βρίσκονται σε τίποτα νόημα. Που μετράνε τις ώρες, τα λεπτά, μέχρι να έρθει η επόμενη φορά που θα το ταΐσουν, που θα το χορτάσουν. Θα ήθελα να βρουν έναν τρόπο να μην τους κυριεύει τόσο πολύ. Να μπορούν να έχουν ένα κάποιο Έλληνα χώρο παιδί μου πάνω του.
Ο Αντρέας συνέχισε την άρνηση Ελένα Δεν καταλαβαίνω τίποτα από ό,τι λες Ή μάλλον τα καταλαβαίνω Αλλά δεν βρίσκω τι σχέση έχουν με εμένα Δεν με ξέρεις καθόλου Έχουμε βρεθεί τρεις-τέσσερις φορές όλες και όλες στη ζωή μας Και τελευταία φορά ήταν πριν από πολλά χρόνια Σου είπα Αυτό κάνω, είπε η Ελένα Αυτή είναι η δουλειά μου Ξέρω, σου ακούγεται πάρα πολύ παράξενο, σχεδόν τρελό Μπορεί να νομίζεις πως είμαι και εγώ τρελή Αλλά δεν το νομίζεις Γιατί ξέρεις πάρα πολύ καλά ότι λέω αλήθεια Μεταξύ μας Ξέρεις πολύ καλά για τι πράγμα μιλάω Δεν το έχεις πει ποτέ σε κανέναν Ο Ανδρέας ταλαντεύτηκε Αν θα συνεχίσει να το αρνείται ή όχι Και τελικά υπερίσχυσε το δεύτερο Να μην συνεχίσει να το αρνείται Γιατί για πρώτη φορά ένιωσε τόσο κοντά Σε κάτι που το ήθελε χρόνια αλλά δεν το είχε καν πλησιάσει.
Έτοιμος να μιλήσει σε κάποιον. Η Έλενα το κατάλαβε και ξεκίνησε να τον πηγαίνει βήμα-βήμα. Το πρώτο βήμα ξέρεις είναι να το πεις. Να το πεις ακριβώς όπως είναι. Αφού λες ότι το ξέρεις, είπε ο Αντρέας. Δεν έχει σημασία, του είπε η Έλενα. Σημασία έχει να το πεις. Εσύ. Με όλες τις λέξεις. Να βγει από σένα ως φράση. Είσαι έτοιμος να μου το πεις.
Ο Αντρέας πρόβαλε την τελευταία ανεμική του αντίδραση. Δεν πιστεύω να μην ξέρεις τίποτα για να μην ψαρεύεις, της είπε. Και γιατί να το κάνω αυτό, του είπε Έλενα. Έτσι κι αλλιώς δεν θα με ξαναδείς. Αυτή ήταν η συμφωνία μου και με τον φίλο σου. Όταν θα μου το έλεγε, θα έφευγα. Θα χωρίζαμε. Εννοείς ότι δεν είχατε σχέση. Δεν ήσουν το κορίτσι του.
Εννοώ αυτό που σου είπα. Ότι αυτή είναι η δουλειά μου, αυτό κάνω, βοηθάω. Δεν είμαι εγώ κορίτσι για σχέσεις. Δεν μου το είχε πει αυτό. Τι να σου πει. Εσύ θα το έλεγες. Ο Αντρέας έμεινε δύο-τρία λεπτά σιωπηλός. Αλλά μέσα του ήταν αναστατωμένος. Γιατί ήταν πρώτη φορά τόσο κοντά. Σκέφτηκε ότι έτσι κι αλλιώς δεν είχε να χάσει τίποτα.
Αν δεν ήταν αυτή που έλεγε πως ήταν η Έλενα, το πολύ πολύ μετά να την έβγαζε τρελή. Αλλά αν ήταν αν ήταν δηλαδή το κορίτσι που η δουλειά του είναι ακριβώς αυτή να παίρνει το πρώτο βάρος από πάνω σου να σε βοηθάει να το πετάξεις από πάνω σου η Ελένα διέκοψε τις σκέψεις του λοιπόν είσαι έτοιμος να μου το πεις ο Αντρέας την πλησίασε έσκυψε στο αυτή της και της ψιθύρισε κάτι νιώθεις καλύτερα τώρα του είπε η Ελένα ναι νομίζω πολύ καλύτερα
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
