Το Βουνό της Κάθαρσης: Το Αμάρτημα της Υπερηφάνειας στον Δάντη | Συμβολισμοί και Ψυχολογική Προσέγγιση
Το βουνό της κάθαρσηςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο 3ο επεισόδιο του Βουνού της Κάθαρσης, ξεκινάμε το ταξίδι στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα με την υπερηφάνεια, το πιο “σιωπηλό” αλλά και επικίνδυνο από όλα.
Ακολουθούμε τον Δάντη και τον Βιργίλιο στην είσοδο του Καθαρτηρίου, αναλύουμε τα συμβολικά σκαλοπάτια της μετάνοιας και γνωρίζουμε τις ψυχές που τιμωρούνται για την αλαζονεία τους. Παράλληλα, εξερευνούμε μέσα από παραδείγματα πώς η ανάγκη για δόξα, εξουσία και αναγνώριση μπορεί να οδηγήσει στην πτώση.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Σκαλοπάτια με διαφορετικά χρώματα. Το πρώτο σκαλοπάτι είναι λευκό μάρμαρο, τόσο γυαλιστερό, που ο δάντης βλέπει το είδωλό του πάνω σε αυτό, συμβολίζοντας έτσι την αυτογνωσία, δηλαδή την αναγνώριση των αμαρτιών του ανθρώπου. Συνεχίζουμε με το δεύτερο σκαλοπάτι, το οποίο είναι σκούρο και ραγισμένο. Αυτό συμβολίζει τη μετάνοια και τη συντριβή της ψυχής για τα λάθη της.
Το τρίτο σκαλοπάτι είναι κόκκινο σαν αίμα και συμβολίζει την αγάπη και τη θυσία που οδηγούν στην συγχώρεση. Στην κορυφή των σκαλιών υπάρχει ένας άγγελος ο οποίος κάθεται και φυλά την πύλη. Στο χέρι του κρατά ένα γυμνό σπαθί που λάμπει τόσο πολύ από το φως του ηλίου ως το δάτης δυσκολεύεται να τον κοιτάξει. Ο άγγελος τότε τους ρωτά ποιοι είναι και τι θέλουν και έτσι ο Βυργίλιος του εξηγεί ότι μια ουράνια γυναίκα τους έστειλε εκεί για να μπουν στο καθαρτήριο.
Ο άγγελος τους επιτρέπει να πλησιάσουν τα σκαλοπάτια και ο Βυργίλιος λέει στο δάντη να ζητήσει ταπεινά να ανοίξει πύλη. Ο δάντης γονατίζει μπροστά στον άγγελο και χτυπά τρεις φορές το στήθος του ως ένδειξη μετάνοιας. Τότε ο άγγελος χαράζει στο μέτωπό του επτά γράμματα. Π. Το γράμμα αυτό προέρχεται από τη λατινική λέξη peccatum που σημαίνει αμαρτία.
Τα επτά γράμματα συμβολίζουν τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα που πρέπει να καθαριστούν στο καθαρτήριο και κάπως έτσι ξεκινάει το ταξίδι μας Ο Δάντης και ο Βυργίλιος ξεκινούν την πορεία τους μέσα από ένα στενό πέρασμα που ονομάζεται Μάτι της Βελώνας το οποίο συμβολίζει το δύσκολο πέρασμα προς την πνευματική τελειότητα Το πέρασμα είναι στενό και επικίνδυνο, απαιτεί μεγάλη προσοχή και τέχνη για να το διασχίσουν Καθώς οι πνευματικοί δρόμοι δεν είναι πάντε ευθείς, καθώς ανεβαίνουν, η διαδρομή τους διασχίζει ένα βράχο που κινείται κυματιστά.
Ο Δάντης τονίζει πως η αναρρίχηση απαιτεί ευληγησία και προσαρμοστικότητα, συμβολίζοντας την πνευματική προσπάθεια που απαιτείται για την υπέρβαση της υπερηφάνειας. Φτάνοντας σε έναν ανοιχτό χώρο, οι δύο ταξιδιώτες σταματούν από την κούραση και κοιτούν γύρω τους σε ένα πεδίο άδειο που εκτείνεται όσο φτάνει το μάτι. Σε αυτή την περιοχή οι ανθρώπινες φιγούρες είναι γιγαντιές και ο χώρος είναι περιμετρικά περικυκλωμένος από ένα λευκό μάρμαρο με γλυπτά τα οποία αποδίδουν σκηνές από τη βίβλο και την ιστορία με ασύλλητη τελειότητα για την οποία θα μιλήσουμε στη συνέχεια.
Όπως έχουμε εξηγήσει και σε προηγούμενα επεισόδια οι ψυχές οι οποίες βρίσκονται στον κύκλο της υπερηφάνειας αναγκάζονται να κουβαλάνε βαριά φορτία στις πλάτες τους σκητώντας κάτω. Έτσι θα βρούν την ταπεινοφροσύνη. Πρωτογονιστές σε αυτόν τον κύκλο του καθαρτηρίου βλέπουμε να είναι τρία πρόσωπα. Ο Ομπέρτον Τις Ανταφιώρη, ο Ντερίς Σινταγκόμπιο και ο Προβενζάν Σαλβάνη.
Ποιος ήταν λοιπόν ο Ομπέρτο της Ανταφιόρη ή αλλιώς Ομπέρτο Αλτομπραντέσκι Ήταν ένας Ιταλός αριστοκράτης από τη Σιένα Ο οποίος έζησε κατά τον 13ο αιώνα και υπήρξε πολύ αλαζόνας και υπερήφανος στη ζωή του Μάλιστα όπως αναφέρει και στο Δάντι Τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένειά του υπερηφανευόταν για την καταγωγή και τα επιτεύγματα τους Υποτιμώντας τους άλλους, γεγονός που τον οδήγησε στο μέρος το οποίο βρίσκεται Σημαντικό είναι όμως να αναφέρουμε ότι βρίσκεται στο καθαρτήριο και όχι στην κόλαση Διότι αναγνωρίζει το λάθος του και έχει μετανοήσει Επομένως αυτή είναι η ευκαιρία του για λύτρωση Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Ουμπέρτον της Ανταφιώρη διδάσκει ταπεινότητα πλέον Όπως επίσης ότι η ανθρώπινη μετοδοξία και η υπερηφάνεια έχουν αιώνια συνέπειες αν δεν υπάρξει μετάνοια Η επόμενη ψυχή που βλέπει ο Δάντζης με το Βυργίλιο είναι ο Οντερίσι Νταγκόμπιο, ένας καλλιτέχνης ο οποίος ήταν πολύ γνωστός για την τέχνη της επιχρωμάτισης στο Παρίσι.
Ο συγκεκριμένος ήταν έλεγε κανείς φαντασμένος. Ο Οντερίσι θεωρούσε τον εαυτό του πολύ καλύτερο από όλους. Μάλιστα, θεωρούσε ότι είναι ο καλύτερος καλλιτέχνης της πόλης του. Ωστόσο, όταν πέθανε και ήρθε στο καθαρτήριο, ταπεινώθηκε πολύ Διότι πρώτον κατάλαβε πως η φήμη και η δόξα δεν έχουν πραγματική αξία μπροστά στην αιωνιότητα Και δεύτερον, ότι η δόξα των ανθρώπων είναι προσωρινή, καθώς πάντα θα έρχεται κάποιος καλύτερος Στην ουσία τι βλέπουμε να συμβολίζει ο Ντερίτσι Πιο πολύ τη φιλοδοξία των καλλιτεχνών, οι οποίοι αργότερα καταλαβαίνουν πόσο μικρή σημασία είναι η ανάγκη τους για δόξα είναι ο Προβενζάν Σαλβάνι, ένας πολιτικός της Σιένας.
Ο συγκεκριμένος, κατά τη διάρκεια της ζωής του, προσπάθησε να επιβληθεί και να ελέγξει ολόκληρη τη Σιένα. Στην ουσία θεωρούσε τον εαυτό του πολύ ικανό, ίσως και σε υπερβολικό επίπεδο, και είναι σαν να λέμε έβλεπε τον εαυτό του πάνω από όλους. Ωστόσο, έκανε μια πολύ ταπεινή πράξη, η οποία είναι και ο λόγος που βρίσκεται στο καθαρτήριο και όχι στην κόλαση.
Ο Σαλβάνι βοήθησε ένα φίλο του που βρισκόταν στη φυλακή και χρειαζόταν λίτρα για να μπορέσει να απελευθερωθεί Με το να βγει στην πλατεία Piazza del Campo, την πιο κεντρική της Ιένας και να ζητήσει δημόσια χρήματα Δηλαδή ζητιάνεψε Κάτι που είναι μια πολύ ταπεινή πράξη για έναν υπερήφανο και έναν αλλαζόνα Επομένως το ηθικό δίδαγμα της περίπτωσης αυτού του ανθρώπου είναι ότι μια πράξη καλής θέλησης μπορεί να μειώσει τις ποινές και να φέρει θεία εύνοια.
Πάμε τώρα να μάθουμε λίγα περισσότερα πράγματα για το αμάρτημα της υπερηφάνειας. Οπότε, εγώ με μια οπτική ενός ψυχοθερπευτή θα ήθελα να σας ρωτήσω πότε καταλαβαίνετε ότι στην καθημερινότητα ενός ανθρώπου η περηφάνεια γίνεται επιβλαβής για τον ίδιο ή και για τους γύρω του. Και αν έχετε κάποιο παράδειγμα. Η περηφάνεια από μόνη της δεν είναι κάτι κακό.
Αντίθετα, συνδέεται με την αστοεκτήμηση, την αξιοπρέπεια, την αίσθηση προσωπικής αξίας του ατόμου. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν αρχίσει και μετατρέπεται σε κάτι άκαμπτο, σε κάτι αμυντικό. που δυσκολεύει το άτομο, γιατί επηρεάζει τις σχέσεις του. Ναι. Μπορούμε να κατανοήσουμε πότε γίνεται επιβλαβής, παρατηρώντας ορισμένα σημάδια ή αλλιώς το μπορούσαμε να πούμε επαναλαμβανόμενα μοτίβα που φανερώνουν ότι η περηφαλή φάνεια έχει φύγει από το υγιές εισόδιο.
Έχει ξεπεράσει το υγιές εισόδιο. Θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, να δούμε ένα άτομο το οποίο δυσκολεύεται ή αρνείται να παραδεχθεί, να αναγνωρίσει ότι έχει κάνει λάθος. Πάρε το γεγονός ότι μπορεί να υπάρχουν σάφιες ενδείξεις. Γεγονός που είναι σαφές ότι θα δημιουργεί συγκρούσεις στις σχέσεις του. Μπορεί να δούμε ένα άτομο το οποίο να θέλει να κερδίσει, να προτιμήσει να κερδίσει σε ένα καβγάι ή σε μία λογομαχία μόνο και μόνο για να αποδείξει την ανωτερότητά του.
χωρίς να τον ενδιαφέρει αν θα διατηρηθεί η σύνδεση με τον άλλον άνθρωπο με οποιοδήποτε κόστος δηλαδή στο κομμάτι της σχέσης του Μπορεί να δούμε στη σχέση αυτού του τόμου πάρα πολλές συντρούσεις Μπορεί να δούμε μοναξιά Μπορεί να δούμε ακόμη και στο αντιπληγματικό του περιβάλλον Μπορεί να δούμε χαμένες συνεργασίες Μπορεί να δούμε ένα άτομο που δεν διορθώνει τα λάθη του Και όχι γιατί μπορεί να μην θέλει να τα διορθώσει Ο λόγος που το επιλέγει είναι γιατί μπορεί να αποφεύγει να ζητήσει βοήθεια.
Γιατί μπορεί να φοβάται ότι αν ζητήσει βοήθεια θα φανεί αδύναμη. Θα χάσει αυτή την εικόνα του τέλειου, του αλάθαστου. Μπορεί να θέλει να πείσει την υπόλοιπη ομάδα ή τους άλλους ανθρώπους ότι έχει εκείνος το σωστό. Γιατί δεν θέλει να παραδειχθεί ότι έχει κάνει λάθος. Οπότε επιμένει σε αυτό. Καταλαβαίνουμε ότι αυτό μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα και στο επαγγελματικό κομμάτι, όπως είπαμε με χαμένες συνεργασίες και όλα τα υπόλοιπα.
Τώρα, στο πίπεδο κλινικών παραδειγμάτων, μου έρχεται στο μυαλό ένα πρόσφατο που είχα. Είχε έρθει εδώ ένα ζευγάρι, ο ένας εκ των δύο συντρόφων, δεν ζητάει ποτέ συγνώμη. Ναι. Δεν υπάρχει πανότητα να ζητήσει συγνώμη όταν ξεκινήσαμε Αυτό όπως καταληβάμε δημιουργούσε έναν ατέρμονο κύκλιο συγκρούσεων Είχε φτάσει το ζευγάρι σε ωριακά σημεία Στην πορεία όμως πίσω από αυτή την αδυναμία να ζητήσει συγνώμη Υπήρχε ένας βαθύτερος φόβος από όλους τους Και αυτό φοβόταν να δείξει ότι δεν είναι αλλάντωστο Το οποίο προκύπτει από άλλα πράγματα φαντάζομαι ότι υπάρχει ξεροβαθύ Ναι, τα οποία χρειάζεται να διαρρυθμιστούν να εξεργαστούν, να αποδομηθούν και να επαναδιαπραγματευτούν Άλλο παράδειγμα μου και στο μυαλό είχε έρθει ένα νέο παιδί μάλιστα ένας νεαρός ανήλικας, ο οποίος είχε θέσει μια τάση του δεν με ενδιαφέρει άμα είμαι σε κανένας, δεν με ενδιαφέρει κανείς, δεν με ενδιαφέρει να έχω φίλους, δεν με ενδιαφέρει να είμαι σε σχέση.
Μπορεί αυτό η μέρη να προστάτευε τον ψυχισμό του, γιατί από πίσω υπήρχαν άλλα κομμάτια, πάλι υπήρχε ένας βαθύτερος κόμπος απόρριψης που δεν θέλαμε να ματαιωθούμε και να απογοητευτούμε, αλλά τον είχε οδηγήσει σε κομμάτια κοινωνικής απόρσησης. Ναι. Το οποίο είχε πολύ μεγαλύτερο κόστος. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι σε αυτές τις περιπτώσεις η υπερηφάνεια λειτουργεί σαν άμυνα, είναι ένας αμυντικός μηχανισμός.
Δεν είναι μια υπερβολική αυτοπεποίθηση. Επίσης από αυτό κρύβονται φοβός απόρριψης, φοβός ανεπάρκειας, ανάγκη για έλεγχο. Είναι δύσκολο για το άτομο. Το άτομο φοβάται τι θα συμβεί. αν φανεί ότι δεν είναι τέλειο, ότι δεν είναι άψε γάντια στο ήλιο, ότι χρειάζεται βοήθεια. Είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον αυτό που λέτε, γιατί και ο δάντης στην ουσία στο καθαρτήριο δεν προσπαθεί να τιμωρήσει τις ψυχές, προσπαθεί να τους βοηθήσει να εξηλωθούν κατά κάποιο τρόπο.
Οπότε είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που λέτε να δούμε από πού μπορεί να προκύψει αυτό Από πού προκύπτουν όλα τα αμαρτήματα Και βλέπουμε κιόλας ότι οι ιστορίες του Δάντη δείχνουν ότι η υπερηφάνεια μπορεί να οδηγήσει σε πτώση Ενώ η ταπεινή πράξη μπορεί να φέρει λύθρωση όπως είχε κάνει ένας χαρακτήρας του Πιστεύετε ότι στην ψυχολογία η αναγνώριση των λαθών και η πράξη συγχώρεσης μπορεί να ελαφρύνει την ψυχή.
Ναι. Βασικά η παραδείγματισή σας αγγίζει μια πολύ παθιασύκληση ανάμεσα στο λογοτεχνικό έργο και στην επιστήμη της ψυχολογίας. Στο έργο του Δάντη και ιδίως στη Φλιακοπομόδια η υπερηφάνεια συνδέεται με την τόση. Η ταπείνωση και η υπερηφάνεια συνδέεται με την κάθεση. Στην κλινική ψυχολογία, αν χρησιμοποιούμε διαφορετική γλώσσα μπορούμε να παρατηρήσουμε κάτι πολύ αντίστοιχο δηλαδή θα παρατηρήσουμε ότι όταν η αναγνώριση των λαθών και η συγχώρεση είναι μια λειτουργία που στην κυριολεξία μπορεί να φανεί σαν ένα είδος ψυχικής αποφόρτησης όταν ένα άτομο δηλαδή φτάσει σε ένα σημείο και αναγνωρίζει το λάθος του επιτρέψει τον εαυτό του να αναλάβει την ευθύνη του χωρίς υπερβολική αυτοκριτική αυτοκατηγορία θα λέγαμε και επιτρέψει τη συγχώρεση είτε προς τον εαυτό του είτε προς τους άλλους, θα δούμε ότι εκεί αρχίζει και η μειώματα αυτή η ψυχική δυσφορία, αυτή η εσωτερική έντυση, με την άρνηση και την υπερηφάνεια.
Το άτομο είναι υποχρεωμένο να σπαταλάει ψυχική ενέργεια μονίμως για να το διατηρήσει, για να τη διατηρήσει αυτή. Γιατί αυτό είναι σαν ένα σπίδα που έχει φτιάξει. Επίσης θεωρώ ότι η αποδοχή των ατελειών επιτρέπει στο άτομο να έχει μια πιο σταθερή, πιο αυθεντική εικόνα του εαυτού του Ενώ από πίσω σε αυτές τις συμπεριφορές κρύβεται μια πιο ασταθής εικόνα Τώρα αναφορικά το κομμάτι της συγχώρεσης Η συγχώρεση οδηγεί στην αποκατάσταση των σχέσεων Η διαφορά εδώ μεταξύ του λογοτεχνικού έργου και της επιστήμης της ψυχολογίας είναι ότι η συγχώρεση στη κλινική πράξη δεν θα λειτουργήσει ως αθώση.
Δεν είναι η λεγόμενη άφεση αμαρτιών. Δεν θα φτάσουμε σε σημείο να δικαιολογήσουμε τα πάντα, να τα ξεχάσουμε και να φτάσουμε σε σημείο να ξεπεράσουμε και τα δικά μας όρια. Πώς εδώ είναι να μην παραμείνει το άτομο εκλοβισμένο σε αυτό το αίσθημα θυμού ή σε αισθήματα ντροπής ή στην άκαμπτη περηφάνεια. Όπως και στη λογοτεχνία μπορεί να περιγράφεται σαν λύτρωση στο λογοτεχνικό έργο.
Στη ψυχολογία μπορεί να ειδωθεί σαν ένα είδος μείωσης των εσωτερικών συγκρούσεων θα λέγαμε. Σαν ένας τρόπος αύξησης της αυτοεκτήμησης. σαν ένας τρόπος αποκατάστασης των σχέσεων, σαν μια μεγαλύτερη ψυχική ευελιξία που έχει ανάγκη το άτομο. Είναι πολύ σημαντικό αυτό που λέτε, όντως, και πιστεύω ότι όντως είναι και ένα είδος κάθαρσης για τον εσωτερικό μας κόσμο.
να μπορούμε να συγχωρούμε. Έχουμε δει στο δάντυλ ότι υπήρχαν και ορισμένοι χαρακτήρες που ήταν καλλιτέχνες που ήταν υπερήφανοι σε σημείο λαζονίας. Ποιες είναι οι ψυχολογικές αιτίες που κάνουν κάποιον να υπερεκτιμά τις ικανότητές του ή τη σημασία του. Η φιλοδοξία από μόνη της δεν είναι κάτι κακό. Είναι αυτό που μας κινητοποιεί.
Μας κάνει να κάνουμε όνειρα, να βάζουμε στόχους, να προσπαθούμε να τους κυνηγήσουμε ή να τους φτάσουμε ο δύναμος μετατρέπεται σε αλλαζονία, εκεί κάπου αρχίζει και λειτουργεί περισσότερο σαν προστασία του αυτού δεν είναι έκφραση της πραγματικής αυτογνωσίας, θα δούμε ότι εκεί η υπερεκτίμηση των ικανοτήτων ή της σημασίας του αυτού όπως είπαμε δεν προκύπτει συνήθως από περίσσια αυτοπεποίθησης προκύπτει από ένα σύνθετο πλέγμα ψυχολογικών μηχανισμών η περισσότερη από τον οποίο είναι αμυντική.
Ξάνε ένα πρώτο και ενδεχομένως και το κυριότερο αίτιο θα μπορούσαμε να βάλουμε την έφτραυση αυτοεικών. Την έφτραυση αυτοεκτήμηση του ατόμου. Ίσως είναι το κυριότερο προσχολητικό αίτιο που κρύβεται πίσω από την υπερεκτήμηση των ικανοτήτων για την ασήμασία που δίνει το άτομο στον εαυτό του. Εκεί θα δούμε ότι η υπερεκτήμηση παίρνει τη μορφή πανωπλίας θα λέγαμε.
Ενώ από πίσω υπάρχει, όπως το είχαμε πει και πριν, μια ασταθής αίσθηση αξίας. Επομένως, εκεί το άτομο ενεργοποιεί αμυντικούς μηχανισμούς. Μπορούμε να δούμε να αρνείται τα λάθη του, να υποτιμάει άλλους ανθρώπους, να εξηδανικεύει τον εαυτό του. Αυτό τον κάνει και το χρησιμοποιεί σαν ένα μηχανισμό διατήρησης του ελέγχου. ουσιαστικά γι' αυτό λειτουργήσαν πάνω από την ΛΕΑ εκείνη τη στιγμή.
Αυτό είναι και το κύριο αίτια. Τώρα, αναφορικά με τα κομμάτια των καλλιτεχνών και των ηγετών, όλοι μας έχουμε παρατηρήσει ότι γύρω από αυτά τα άτομα υπάρχει ένας συγκεκριμένος κύκλος των ανθρώπων, των περιβάλλοντων δηλαδή, αυτών των ανθρώπων. δεν θα σκήσει ειλικρινή κριτική σε αυτά τα άτομα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργεί φούσκες και επιβεβαίωση σε αυτό το άτομο, τις οποίες τις είχε ναγκη, γιατί από πίσω υπάρχει φόβος απόλυας ελέγχου ή ταυτότητας.
Αυτό κρύβεται από πίσω εκείνη τη στιγμή και εμείς το νιώθουμε ότι το άτομο αυτό μπορεί να φέρει αλλαζονικά. αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά. Για αυτό το άτομο η συμπεριφορά αυτή είναι μονόδρομος για να διατηρήσει τη συνεκτική του ταυτότητα. Ευχαριστούμε την κυρία Κέλλη Χολεβά για αυτή την επικοδομητική συζήτηση.
Συνεχίζουμε λοιπόν στον πρώτο κύκλο του βουνού της κάθαρσης και έχει έρθει η ώρα να μιλήσουμε για τα γλυπτά που βλέπει ο Δάντης, τα οποία απεικονίζουν σκηνές από τη βίβλο και όχι μόνο. Μέσα από αυτά τα γάλματα λοιπόν, μας παρουσιάζονται μορφές που υπέφραν από την υπεροψία τους. Τρανό παράδειγμα είναι ο Άτλας που πέφτει από τον ουρανό, ο οποίος δείχνει τι συμβαίνει όταν κάποιος προσπαθεί να ανταγωνιστεί τους θεούς και να υπερβεί τα όρια του θείου.
Ο Βριάριος στη συνέχεια ήταν ένας υπερήφανος γίγαντας που αντιτάχθηκε στους θεούς, έπεσε βαριά χτυπημένος στη γη και τιμωρήθηκε με θεϊκό βέλος. Βλέπουμε στη συνέχεια τον Νιμρόδ, ο οποίος ήθελε να ελέγξει ολόκληρη την ανθρωπότητα και να φτάσει πάνω από τους ανθρώπους και τους θεούς, να κοιτάζει με απορία τους υπηκόους τους τη Σενάρα, δείχνοντάς μας έτσι ότι η υπερηφάνεια οδηγεί σε σύγχυση και απόλυτη εξουσία.
Η Νιόβη, μια βασίλισσα της Θήβας, ήταν μια γυναίκα με πολλά παιδιά, υπερβολικά υπερήφανη γι' αυτά η οποία άρχισε να κομπάζει ότι ήταν ανώτερη ακόμα και από τη θεά Λιτό, τη μητέρα του Απόλλωνα και της Άρτεμις Ως τιμωρία φυσικά οι θεοί σκότωσαν τα παιδιά της Το άγαλμά της την δείχνει να τα θρυνεί λόγω της υπερηφάνειας της Ο Σαούλ πεθαίνει τραγικά εξαιτίας της αλαζονίας του, καθώς η υπεροψία του ως βασιλιά Ενώ η Αράχνη τιμωρείται με μεταμόρφωση σε Αράχνη για την πρόκλησή της προς την Αθηνά Ο Ροβοάμ απομονώνεται και χάνει τον σεβασμό των άλλων λόγω της υπερηφάνειας και της ικανότητάς του ως ηγέτης Όλες αυτές οι μορφές δείχνουν ότι η υπερηφάνεια και η ελαζονία οδηγούν αναπόφευτα σε πτώση, τιμωρία ή απομόνωση Μέσα από αυτές τις ιστορίες, ο Δάντης μας διδάσκει τη σημασία της ταπεινότητας και της αυτογνωσίας στην ανθρώπινη ζωή Αυτό ήταν λοιπόν αγαπητοί μου το σημερινό επεισόδιο του βουνού της κάθαρσης όπου είδαμε τις σκληρές συνέπειες και τι σημαίνει για κάποιον να είναι υπερήφανος
αλλά σε υπερβολική μορφή, μάλλον καλύτερα λαζόντας Ευχαριστούμε την κυρία Κέλλη Χολεβά για αυτή την πολύ όμορφη συζήτηση και τα λέμε σε ένα επόμενο επεισόδιο του βουνού της Κάθαρσης όπου θα μιλήσουμε για το θανάσιμο μάρτυμα του Φθόρνου. Είμαι η Ντέπιον Ουφριάδου και αυτό ήταν το βουνό της Κάθαρσης.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
