Άκου Μάνα: Το Νο1 λάθος που κάνουμε όταν μιλάμε στα παιδιά μας. Σε κάθε φύλο, σε όλες τις ηλικίες
Άκου ΜάναΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Δεν φτάνει να απομακρύνουμε όλες εκείνες τις προφανείς στερεοτυπικές εκφράσεις και αντιλήψεις με τις οποίες μεγαλώσαμε. Τα «οι άντρες δεν κλαίνε», τα «ένας πρίγκιπας καβάλα σε ένα άσπρο άλογο θα έρθει να σε σώσει». Τα αγορίστικα γαλάζια και τα κοριτσίστικα ροζ. Το ότι στα μαθηματικά διαπρέπουν οι άντρες και πως η φροντίδα είναι γένος θηλυκού γιατί τα κορίτσια έχουν έμφυτο το νοιάξιμο. Το Νο1 λάθος που κάνουμε- όχι μόνο ως γονείς, αλλά ως ενήλικες- όταν μιλάμε στα παιδιά μας, είναι κάτι που κάνουμε κυρίως ασυνείδητα, επαναλαμβανόμενα και- όπως επιβεβαιώνουν οι ελάχιστες έρευνες που υπάρχουν για το συγκεκριμένο ζήτημα- με μεγάλη σταθερότητα. Σε αυτό το Άκου Μάνα μια εντελώς προσωπική παρατήρηση οδήγησε σε ένα γενικότερο συμπέρασμα βάσει μελετών. Το Νο1 λάθος όταν μιλάμε με τα παιδιά μας επιβεβαιώνεται από τη γλωσσολογία και την κοινωνιολογία. Αρχίζει να συμβαίνει από πολύ μικρή ηλικία, ακόμα και σε εκείνες τις ηλικίες που τα αγόρια και τα κορίτσια δεν αντιλαμβάνονται τι τους λέμε, αλλά ακούν.
Τα στερεοτυπικά μοτίβα δεν οφείλονται σε βιολογικές διαφορές στον εγκέφαλο των παιδιών, αλλά σε κοινωνικές προσδοκίες που μεταφέρονται οργανικά μέσα από τον λόγο μας. Άκου περισσότερα στο podcast.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
ενδεικνωποίησα πως μιλούσα διαφορετικά στα παιδιά των φιλενάδων μου. Τι εννοώ με έπιασα να μιλάω πιο γλυκά πιο μαλακά, πιο στρογγυλεμένα στις σκόρες και πιο τετράγωνα και λίγο πιο απότομα όχι με αγένεια αλλά λίγο πιο πως να το πω με ένα τόνο έτσι λίγο πιο φιλικό αλλά και κοφτό στους γιους και μετά άρχισα να παρατηρώ τι κάνουν και οι άλλοι γονείς, αν ήμουν δηλαδή οι μόνοι.
Σε μεγάλο βαθμό προφανώς έκαναν το ίδιο. Και δεν ήταν μόνο ο λόγος διαφορετικός, αλλά ήταν και ο τόνος της φωνής. Στα αγόρια μιλάμε πιο κοφτά, στα κορίτσια μιλάμε πιο ήπια. Έψαξα λοιπόν να δω αν υπάρχει κάποια επιστημονική έρευνα που να επιβεβαιώνει αυτό που είχα διαπιστώσει εγώ εμπειρικά. Και φυσικά υπάρχει όχι μία, υπάρχουν περισσότερες, όχι πάρα πολλές, αλλά υπάρχουν αρκετές ώστε να καταλήξει το συμπέρασμα ότι ναι, το κάνουμε αυτό.
Και έχει πολύ ενδιαφέρον γιατί ουσιαστικά αποδεικνύει πόσο προσκολλημένοι είμαστε στα στερεότυπα, φυσικά όχι μόνο συνήθιτα αλλά και ασυνείδητα. Έρευνα λοιπόν του Πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ που δημοσιεύτηκε το 2023 διαπιστώνει πως όταν οι ενήλικες αλληλεπιδρούν με παιδιά προσαρμόζουν τη γλώσσα τους ανάλογα με το φύλλο του παιδιού Και μάλιστα αυτό γίνεται με εντυπωσιακά σταθερούς τρόπους δηλαδή δεν γίνεται τυχαία η κατεξαίρεση ή μία στο τόσο είναι κάτι που συμβαίνει ξανά και ξανά Στη μελέτη συμμετείχαν περισσότεροι από 450 ενήλικες, τόσο γονείς όσο και άτομα που δεν είχαν παιδιά Στους συμμετέχοντες παρουσιάστηκε το εξής, μια οπτική και μια γραπτή περιγραφή τριών παιδιών ηλικίας 4 ετών Το ένα ήταν κορίτσι, το άλλο ήταν αγόρι και το τρίτο ήταν ένα παιδί ουδέτερος προς το φύλλο, δηλαδή δεν ήξεραν το φύλλο του Στη συνέχεια τους δόθηκε ένα σενάριο όπως για παράδειγμα η κατασκευή ενός κάστρου στην Άμμο και τους ζητήθηκε να επιλέξουν μία από τέσσερις διαφορετικές απαντήσεις για να επικοινωνήσουν με το υποθετικό παιδί.
Όταν αλληλεπιδρούσαν αυτοί οι άνθρωποι με τα κορίτσια υπήρχε μεγαλύτερη προτίμηση στις λεπτομερείς απαντήσεις που περιλάμβαναν συναισθήματα και επιθυμίες. καθώς και εξηγήσεις για αυτές τις νοητικές καταστάσεις. Δηλαδή οι ενήλικες έμπαιναν στη διαδικασία όταν μιλούσαν με ένα κορίτσι το θεωρούσαν εντελώς δεδομένο ότι θα έπρεπε να μιλήσουν περισσότερο και να εξηγήσουν με συναισθηματικό τρόπο αυτό το πράγμα το οποίο έπρεπε να κάνουν.
Όταν ο αποδέκτης ήταν αγόρι, οι συμμετέχοντες χρησιμοποιούσαν λιγότερο συναισθηματική γλώσσα όπως και εγώ ενώ όταν αλληλεπιδρούσαν με ένα παιδί ουδέτερου φύλου οι απαντήσεις ήταν πιο απότομες και παρήχαν και λιγότερες εξηγήσεις όταν λοιπόν δεν ήξεραν τι έχουν ακριβώς μπροστά τους ήταν κάπως πιο κοφτοί όπως εξήγησε η επικεφαλής ερευνήτρια αυτό ήταν ένα από τα σημαντικότερα αποτελέσματα και γιατί το είπε αυτό αυτό το έβριμα αποδεικνύει ότι στις μελέτες και άρα γενικότερα Οι ενήλικες χρησιμοποιούν λιγότερο αναλυτική και επεξεργασμένη γλώσσα όταν επικοινωνούν με ένα παιδί ουδέτερου φύλου, όταν δεν ξέρουν δηλαδή τι ακριβώς είναι αυτό μπροστά τους αγόρι-κορίτσι.
Αυτό καταδεικνύει τη σημασία του να λαμβάνουμε υπόψη της διαφορετικής εκφράσης φύλου όταν μελετάμε επιτυχίες της παιδικής ανάπτυξης. Είπε επίσης πως χρησιμοποιούμε περισσότερους γνωστικούς όρους όπως το σκέφτομαι όταν μιλάμε σε αγόρια ή περισσότερους όρους που σχετίζονται με το συνέστημα όπως το νιώθω όταν μιλάμε σε κορίτσια σε ένα πλαίσιο φροντίδας Να και η φροντίδα Φυσικά το δικό της συμπέρασμα είναι το εξής, εκεί καταλήγει η διαπίστωσή της Αν θέλουμε όλα τα παιδιά να αναπτύσσονται μέσα σε πλούσια και υποστηρικτικά περιβάλλοντα, τότε πρέπει να κατανοήσουμε πως όλα τα παιδιά βιώνουν τον κοινωνικό κόσμο ανεξάρτητα από το φύλλο τους.
Σε κάτι ανάλογο καταλήγει και ένα άρθρο του Time, το οποίο βρήκα και βασίζεται και αυτό σε έρευνα του Πανεπιστημίου του ΣΕΡΕΙ. Τι λέει αυτή η έρευνα ακριβώς. αποκαλύπτει ότι οι μητέρες χρησιμοποιούν περισσότερες συναισθηματικές λέξεις όταν μιλούν σε τετράχρονες κόρες σε σύγκριση με τετράχρονους γιους. Καθώς οι μητέρες χρησιμοποιούν γενικά πιο συναισθηματικό λόγο από τους μπαμπάδες, αναπαράγουν ασυνείδητα, είναι η λέξη κλειδί, έμφυλα στερεότυπα, άλλη λέξη κλειδί, διδάσκοντας ότι η έκφραση συναισθημάτων είναι πιο αποδεχτή στις γυναίκες.
Η έρευνα λοιπόν συγκεκριμένη βιτεοσκόπησε 65 οικογένειες στην Ισπανία κατά τη διάρκεια αφηγήσεων και συζητήσεων. Αυτό που προέκυψε είναι το εξής. Οι μητέρες ήταν πιο εκφραστικές από τους μπαμπάδες και με τις δύο ηλικιακές ομάδες δηλαδή και για παιδιά 4 και 6 ετών γιατί υπήρχαν και μεγαλύτερα παιδιά. Ιδιαίτερα όμως με τις τετράχρονες κόρες ήταν πολύ πιο εκφραστικές Όσο πιο μικρό δηλαδή είναι το κορίτσι Παράλληλα οι μπαμπάδες χρησιμοποίησαν περισσότερες συναισθηματικές λέξεις με τις τετράχρονες κόρες παρά με τους τετράχρονους γιους Ως προς αρχικό επίπεδο κατανόησης το τεστ έδειξε ότι τα τετράχρονα αγόρια και τα κορίτσια έχουν την ίδια έμφυτη ικανότητα κατανόησης συναισθημάτων Άρα λοιπόν τα παιδιά κατανόουν τα συναισθήματα με τον ίδιο τρόπο γεννιούνται κατανόοντας τα συναισθήματα με τον ίδιο τρόπο.
Το θέμα είναι τι γίνεται μετά. Η διαφοροποίηση των γονέων δεν οφείλεται δηλαδή σε κάποια φυσική υπέροχη των κοριτσιών αλλά σε επίκτητες συμπεριφορές. Είναι αυτό το πώς συμπεριφορόμαστε εμείς στα παιδιά. Η συγκεκριμένη έρευνα τόνισε επίσης ότι οι γονείς πρέπει να χρησιμοποιούν συναισθηματικό λόγο εξίσου σε γιους και κόρες Προκειμένου να σπάσουν τα περιβόητα κοινωνικά στερεότυπα που εμποδίζουν τα αγόρια να εκφράζονται Δεν φτάνει λοιπόν να απομακρύνουμε όλες εκείνες τις προφανείς στερεοτυπικές εκφράσεις και αντιλήψεις με τις οποίες έχουμε μεγαλώσει κι εμείς το ότι οι άντρες δεν κλαίνε, το ότι τα γόρια πρέπει να προστατεύουν τα κορίτσια, το ότι ο πρίγκιπας συνήθως σώζει το χορίτσι το ότι τα κορίτσια είναι πιο φροντιστικά γι' αυτό θα παίξουν με κούκλες και ότι είναι αυτό, ότι είναι εκφύσεως ή ότι τα γόρια είναι καλύτερα στα μαθηματικά γιατί έχουν πιο ξημένη τη λογική ικανότητα Το τι λέμε και πώς το λέμε στα παιδιά Το πώς τα αντιμετωπίζουμε Ακόμα και από τη βρεφική τους ηλικία
Έχει πολύ σημαντική επίδραση Στο πώς αναγνωρίζουν και τα φύλλα Και τους ρόλους τους Όταν επικοινωνούμε μαζί τους με προκατάληψη Γιατί αυτό κάνουμε Όταν δεν μιλάμε με τον ίδιο τρόπο Όταν θεωρούμε τα κορίτσια πιο εύθεραυστα Και τα αγόρια πιο σκληρά Χτίζουμε γύρω τους ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο Που δεν τους επιτρέπει πρωτίστως να κατανοήσουν τα συναισθήματά τους και πως το λένε να κατανοήσουν ότι όπως νιώθει ένα γόρι έτσι με τον ίδιο τρόπο νιώθει ένα κορίτσι Η έρευνα στην γλωσσολογία και την κοινωνιολογία επίσης δείχνει ότι ο τρόπος που επικοινωνούμε με τα γόρια και τα κορίτσια διαφέρει συχνά, συνήθως ασυνείδητα, δηλαδή και η γλωσσολογία και η κοινωνιολογία είναι ακόμα δύο επιστήμες που καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα.
Και οι διακριτικές αυτές διαφορές ξεκινάνε από την παιδική ηλικία. Διαμορφώνουν τον τρόπο που τα παιδιά αντιλαμβάνονται τη γλωσσική αλληλεπίδραση, όχι μόνο όμως σαν παιδιά, αλλά και σαν ενήλικες. Τι λένε η γλωσσολογία και η κοινωνιολογία. Ότι στα κορίτσια τίρουμε να χρησιμοποιούμε πλουσιότερο συναισθηματικό λεξιλόγιο, λύπη, χαρά, ενσυναίσθηση και περισσότερα κοσμητικά επίθετα όμορφη, καλή, γλυκιά τέτοια πράγματα Στα αγόρια η γλώσσα που χρησιμοποιούμε είναι πιο πρακτική και εστιάζει στη δράση και τα αποτελέσματα και κάπως έτσι μετά λέμε ότι τα αγόρια είναι πολύ καλύτερα στα μαθηματικά Μετακορίτσια η ομιλία σύμφωνα με τη γλωσσολογία περιλαμβάνει συχνότερα υπηότερο τόνο και ερωτήσεις επιβεβαίωσης.
Δηλαδή το έτσι δεν είναι, είναι μια ερώτηση που κάνουμε περισσότερο στα κορίτσια για να δούμε είτε αν κατάλαβαν είτε να είναι πιο γλυκός ο τρόπος, πιο ήπιος ο τρόπος που τα αντιμετωπίσουμε. Χρησιμοποιούμε επίσης περισσότερες λέξεις ευγένειας. Με τα αγόρια ο τόνος είναι πιο προστακτικός και πιο καθοδηγητικός. Είμαστε πιο άμεση με τα αγόρια, είναι αυτό που είπα και στην αρχή Τα κορίτσια μάλιστα ακούνε συχνότερα επένους που αφορούν την εμφάνιση, τη συμπεριφορά ή την επιμέλεια Ενώ τα αγόρια επιβραβεύονται περισσότερο για τις ικανότητες, τη δύναμη ή την επίτευξη ενός στόχου Θα πούμε είσαι δυνατός, είσαι γρήγορος Στην επίλυση των συγκρούσεων στα κορίτσια θα ρίνεται η συζήτηση και η διαπραγμάτευση για να διατηρήθουν οι σχέσεις Ενώ στα αγόρια δίνεται πολύ συχνά έμφαση στους κανόνες, τη δικαιοσύνη ή την προσπέραση του προβλήματος. Και για να το πάω και ένα βήμα παραπάνω, είναι πιο πιθανό ένας ενήλικας να δώσει συμβουλή, μέσα σε πολλά εισαγωγικά του συμβουλή γιατί δεν είναι συμβουλή, είναι bad practice, σε ένα αγόρι ότι άμα ας πούμε κάποιος εκκλωτσήσει κλώτσα τον και εσύ, παρά σε ένα κορίτσι.
Γιατί στο κορίτσι δεν θα πεις κλώτσατον και εσύ, γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού σου θα έχεις ότι μπορεί η κλωτσιά που θα έρθει μετά, η αμέσως επόμενη κλωτσιά να είναι πολύ πιο δυνατή. Και ότι σε αυτή τη σύγκρουση το κορίτσι δεν θα βγει νικύτρια. Αυτά λοιπόν τα μοτίβα δεν οφείλονται σε φιολογικές διαφορές στον εγκέφαλο των παιδιών, αυτό εκεί πρέπει να εστιάσουμε και από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε, αλλά σε κοινωνικές προσδοκίες που μεταφέρονται οργανικά μέσα από το λόγο μας.
Και αυτή είναι μια διάσταση καλλιέργειας του στερεοτύπου για την οποία δεν μιλάμε ιδιαίτερα. Παρόλο που είναι εξαιρετικά καθοριστική και πειράζει για μια ζωή και μια ολόκληρη κοινωνία. Και τώρα θα σας πω για μια συνήθεια που μόνο σε καλό μου έχει βγει τα χρόνια που ο μικρός Μπενοβιένι στα σχολεία. Δεν με πιάνει ντε και σόνι Βιασίνι να ανανεώσω την τουλάπα του Πριν χτυπήσει το κουδούνι Αλλά ένα τσικ πιο μετά Γιατί Γιατί τις μέρες πριν την επιστροφή στο σχολείο Θα ασχοληθώ με τα πιο πρακτικά πράγματα Ξέρετε τώρα να μπούμε σε ένα πρόγραμμα Να βάλουμε σε τάξεις δραστηριότητες Και μετά γίνονται οι αγορές πιο σωστά Φυσικά στο The Molathens Στον παράδεισο του shopping επί της γης Έτσι έκανε λοιπόν και φέτος και καινούργιο από το Zagret Stores, του πήρα πριν τον αγιασμό, δεν θα πω ψέματα.
Ήταν τα σνίκερς για την περίσταση, δεν γίνα τον αλλιώς. Και μετά επιστρέψαμε στο Δεμολάθενς για άλλη μια φορά, για τα αθλητικά της σεζόν στην Πούμα. Πήραμε και τα ποδοσφαιρικά παπούτσια από εκεί φέτος. Στάση και στο Tricks & Treats για όλα τα λεγκάμπ που πρέπει να μπουν πάνω στην τσάντα, μέσα στην κασετίνα, πάνω στο γραφείο. Ξέρετε τι τρέλα έχουν τα παιδιά με δάφτα και επειδή κάθε νέα σχολική χρονιά έχει και τις απαιτήσεις της πήγαμε για τα περάκια και νεατσάντα στο Κομφούζι στο Δεμολάθενς και αφού ήμασταν εκεί ένα δωράκι για το καλό έτσι τούτο πήρα έχει να διανύσει ολόκληρο χειμώνα να πάρει λίγο χαρά Αυτά λοιπόν για σήμερα εύχομαι να σας φάνηκαν ενδιαφέροντα και να βοηθήσουν γενικότερα στο πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας Μέχρι το επόμενο κουμάννα Γεια και χαρά
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
