Skip to content
PodBase
17 | Να Αλλάξω Ακαδημία στο Παιδί μου; Τα 2 Σημάδια που Πρέπει να Προσέξεις

17 | Να Αλλάξω Ακαδημία στο Παιδί μου; Τα 2 Σημάδια που Πρέπει να Προσέξεις

BETTER.
Σεπτέμβριος 13, 2026 00:07:49 Επεισόδιο 17
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Μένεις ή φεύγεις από μια ακαδημία;

Είναι μία από τις πιο δύσκολες αποφάσεις για έναν γονιό όταν βλέπει ότι κάτι δεν του αρέσει στο περιβάλλον όπου αθλείται το παιδί του.

Ο προπονητής δεν σου κάνει.
Το πρόγραμμα δεν σε ικανοποιεί.
Νιώθεις ότι το παιδί σου αδικείται.
Ίσως σκέφτεσαι ότι κάπου αλλού θα ήταν καλύτερα.

Αλλά πριν αποφασίσεις να αλλάξεις ακαδημία, υπάρχει μία πολύ σημαντική ερώτηση:

Το παιδί σου χρειάζεται πραγματικά την αλλαγή ή την θέλεις εσύ;

Σε αυτό το επεισόδιο του BETTER Podcast μιλάμε για το πώς μπορείς να ξεχωρίσεις τη δική σου προσδοκία από την πραγματική ανάγκη του παιδιού σου και για τα δύο σημάδια που αξίζει να πάρεις σοβαρά.

Θα δούμε:

• γιατί η συνεχής γκρίνια για τον προπονητή ή την ακαδημία επηρεάζει και το παιδί
• πότε είναι καλύτερο να κάνεις ένα βήμα πίσω
• ποια είναι τα 2 σημάδια που δείχνουν ότι ίσως χρειάζεται αλλαγή
• γιατί ένα παιδί μπορεί να μη σου πει ότι δεν περνάει καλά
• τι σημαίνει όταν προσπαθεί, θέλει να βελτιωθεί, αλλά δεν εξελίσσεται
• γιατί δεν υπάρχει «τέλεια ακαδημία» και πώς να μην κυνηγάς κάτι που απλώς φαίνεται καλύτερο από μακριά

Η ουσία είναι απλή:

Μένεις ή φεύγεις.
Η γκρίνια δεν είναι τρίτη επιλογή.

Και όταν αποφασίζεις, το κριτήριο δεν πρέπει να είναι τι φαίνεται καλύτερο σε εσένα, αλλά τι πραγματικά κάνει καλό στο παιδί σου.

Αν είσαι γονιός ενός παιδιού που αθλείται, αυτό το επεισόδιο θα σου δώσει πρακτικά εργαλεία για να το βοηθήσεις να εξελιχθεί, να απολαμβάνει τον αθλητισμό και να χτίσει αυτοπεποίθηση και σωστή νοοτροπία για όλη του τη ζωή.

🎯 Το BETTER Podcast είναι το ελληνικό podcast για γονείς παιδιών που αθλούνται. Κάθε εβδομάδα συζητάμε με προπονητές, αθλητικούς ψυχολόγους, διατροφολόγους και ειδικούς, προσφέροντας πρακτικές συμβουλές ώστε κάθε παιδί να εξελίσσεται μέσα από τον αθλητισμό με υγεία, αυτοπεποίθηση και χαρά.

👇 Κάνε ΕΓΓΡΑΦΗ στο BETTER Podcast και ενεργοποίησε το 🔔
https://www.youtube.com/@betterpodHQ?sub_confirmation=1

Για περισσότερα επεισόδια σχετικά με:

⚽ Παιδικό αθλητισμό
🧠 Αθλητική ψυχολογία
👨‍👩‍👧 Γονείς & Ακαδημίες
🥗 Διατροφή νεαρών αθλητών

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Πήγε ο Σεπτέμβρης, ξεκίνησαν οι προπονήσεις και μαζί ξεκίνησαν και οι κουβέντες. Και κάθε χρόνο, πίστεψε με, οι κουβέντες είναι σχεδόν ίδιες. Παίρνεις τα καλύτερα, εμένα μου αρέσει περισσότερο ο άλλος προπονητής, όχι αυτός που ήρθε. Άλλοι λένε ότι θα ήθελα άλλο προπονητή και όχι αυτόν που έχουμε. Δεν μου κάνει το πρόγραμμα και όλα μαζί καταλήγουν σε αυτό.

Δεν ξέρω αν αξίζει να συνεχίσουμε εδώ. και το ακούω, το καταλαβαίνω έτσι κάθε λέξη την έχω σκεφτεί κι εγώ αλλά σήμερα θέλω να σου πω κάτι που μου πήρε καιρό να το καταλάβω και που νομίζω ότι κανείς δεν στο λέει ξεκάθαρα ό,τι και αν νιώθεις για αυτήν την ακαδημία ό,τι αισθήματα κι αν σου έχει προκαλέσει είτε νιώθεις αδικία είτε νιώθεις εκτίμηση έχεις μια μοναδική πραγματική επιλογή όλα τα άλλα, οι γκρίνια, τα παράπονα, οι κουβέντες απ' έξω δεν είναι επιλογή είναι απλώς ένα άγχος που βγαίνει προς τα έξω και δεν σε πάει πουθενά.

Η μόνη επιλογή είναι μένεις ή φεύγεις. Και αυτό το επεισόδιο είναι για το πώς να ξεχωρίσεις πότε πρέπει να κάνεις το δεύτερο. Αν αγκρινιάζεις δεν είναι λύση. Δεν είναι καν στάση. Είναι το να μένεις ακριβώς εκεί που είσαι, αλλά να είσαι δυστυχισμένος. Και ταυτόχρονα να το κάνεις και πρόβλημα του παιδιού σου. Γιατί το παιδί σε ακούει.

Ακούει στο αμάξι, ακούει στο τραπέζι, στο σπίτι Ακούει όταν νομίζεις ότι δεν ακούει Και αν κάθε εβδομάδα ακούει τον μπαμπά ή τη μαμά Να λένε πόσο χάλια είναι ο προπονητής Πόσο άδικη είναι αυτή η ακαδημία Τι μαθαίνει Δεν μαθαίνει να λύνει προβλήματα Μαθαίνει να κάθεται, να τα ανέχεται Και απλώς να παραπονιέται Και υπάρχει και ένα δεύτερο πρόβλημα με την κρίνια Σε κάνει να νομίζεις ότι κάνεις κάτι ενώ στην πραγματικότητα δεν κάνεις τίποτα.

Περνάς μήνες αν όχι χρόνια δυσαρεστημένος χωρίς ποτέ να πάρεις μια πραγματική απόφαση που θα σου αλλάξει τη ζωή. Και αυτό είναι το χειρότερο σημείο. Να βρίσκεσαι ούτε 100% μέσα στην ακαδημία και στην προσπάθεια που κάνει το παιδί σου, ούτε έξω. Απλά να είσαι εκεί κολλημένος. Οπότε ας το πούμε καθαρά, αν κάτι δεν σου κάνει, δεν χρειάζεται να το ανεχτείς.

αλλά ούτε χρειάζεται να το κάνεις και καθημερινό θα μας συζήτησες. Χρειάζεται απλώς να κάτσεις, να μιλήσεις με την οικογένειά σου και να πάρεις μια απόφαση. Να χρησιμοποιήσεις τη μοναδική δύναμη που έχεις, που είναι και η απόλυτη έτσι, γιατί δεν είσαι ο τεχνικός διευθυντής της ακαδημίας, δεν μπορείς να αλλάξεις τη φιλοσοφία της, δεν μπορείς να διαλέξεις εσύ τον προπονητή που θα κάνει προπόνηση στο παιδί σου, δεν μπορείς να στήσεις εσύ την προπόνηση όπως σου αρέσει.

Αυτό που μπορείς, το μόνο πράγμα που περνά 100% από το χέρι σου είναι πού θα πάει το παιδί σου τη Δευτέρα το απόγευμα. Αυτό είναι όλο το χαρτί και το κρατάς εσύ. Και είναι αρκετό έτσι. Δεν χρειάζεται δράμα για να το χρησιμοποιήσεις, δεν χρειάζεται να τα σπάσεις με την ακαδημία που είσαι, δεν χρειάζεται να τσακωθείς με τον προπονητή ή να γράψεις κάτι σε έξαλλος ξέρωγος στην ομαδική.

Χρειάζεται απλώς να πάρεις την ευθύνη που σε αναλογείς αγωνιός. Και αν εδώ δεν κάνει καλό στο παιδί σου, βρίσκεις ένα μέρος που του κάνει καλό. Αυτό είναι η ενήλικη στάση. Το να μένεις και να γκρινιάζεις δεν είναι. Και εδώ έρχεται το σημείο που νομίζω ότι κολλάμε και όλες οι περισσότεροι γονείς. Το πιο δύσκολο από όλα.

Πριν αποφασίσεις, πρέπει να είσαι ειλικρινής. Αυτό που θέλεις να αλλάξεις είναι κάτι που πραγματικά χρειάζεται το παιδί σου, είναι κάτι που θέλεις εσύ. Γιατί έχουμε όλοι μας μέσα κάποιες δεύτερες δικές μας σκέψεις, κάποιες δικές μας προδοκίες, που δεν έχουν καμία σχέση με το ότι χρειάζεται πραγματικά το παιδί. Μπορεί εσένα να συνοκλεί που η Ακαδημία, παραδείγματος χάρη δεν έχει το όνομο που θα ήθελες, μπορεί να θέλεις να παίζεις το παιδί σου σε πιο σοβαρή ομάδα ας πούμε, γιατί αυτό σε κάνει εσένα να νιώθεις καλύτερο σε αγωνιό, μπορεί να συγκρίνεις με τον φίλο σου που το παιδί του παίζει κάπου αλλού και σου φαίνεται πιο εντυπωσιακό.

Αυτά είναι οι δικές σου επιθυμίες. Δεν είναι το παιδιού. Η δουλειά σου είναι να τις ξεχωρίζεις, να σταθείς λίγο πιο πίσω και να ρωτήσεις τι θέλει πραγματικά το παιδί. Θέλει να παίζει με τους φίλους που έχει κάνει? Θέλει απλώς να τρέχει και να χαίρεται ή πραγματικά νιώθει ότι κάτι δεν πάει καλά και αν η απάντηση είναι ότι το παιδί περνάει καλά, τότε ό,τι και νιώθεις εσύ, κάνε ένα βουμάπι σου.

Άσε το παιδί σου να χαίρεται εκεί που είναι, δεν χρειάζεται να παρέμβεις για να ικανοποιήσεις μια δικιά σου προσδοκία. Αλλά αν η απάντηση είναι διαφορετική, τότε ξεκινάει η δικιά σου ευθύνη. Και εδώ θέλω να σταθώ γιατί είναι το πιο σημαντικό σημείο. Υπάρχουν λοιπόν δύο περιπτώσεις που η ευθύνη και στις δύο είναι αποκλειστικά δική σου και όχι του παιδιού.

Η πρώτη είναι το παιδί δεν περνάει καλά και δεν σου το λέει. Τα παιδιά δεν έρχονται πάντα και σου λένε μπαμπά, μαμά, δεν είμαι καλά. Πολλές φορές δείχνουν αλλιώς. Γίνονται πιο κλειστά, δεν θέλουν να πάνε στην προπόνηση, γίνονται πιο σιωπηλά από ό,τι πριν, χάνουν τη διάθεσή τους. Και εσύ ως ενήλικας, ως γονιός, έχεις την εμπειρία να το δεις πριν στο πει το ίδιο το παιδί.

Αυτό δεν είναι κάτι που περιμένεις να σου το εξηγήσει ένα 8χρονο, ένα 9χρονο, ένα 10χρονο παιδί Είναι κάτι που το βλέπεις εσύ, εσύ που έχεις την εμπειρία και όχι εκείνο Η δεύτερη, το παιδί θέλει να βελτιωθεί, προσπαθεί, αλλά δεν βελτιώνεται Αυτό είναι εξίσου σοβαρό Ένα παιδί που πηγαίνει με όρεξη, που θέλει να μάθει, που βάζει προσπάθεια και όμως μήνες μετά είναι στο ίδιο σημείο, δεν εξελίσσεται, δεν παίρνει τίποτα παραπάνω αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να το προσπεράσεις λέγοντας θα έρθει με τον καιρό.

Αν το παιδί βάζει το κομμάτι που το αναλογεί στην προσπάθεια και το περιβάλλον του σχολής δεν ανταποκρίνεται, αυτό είναι σημάδι και μάλιστα καραμπινάτο. Και στις δύο περιπτώσεις η λύση είναι μία. Αλλάζεις περιβάλλον. Σε μια προσφατή κουβέντα που κάναμε, και θα έχω το link στα σχόλια, ο ψυχολόγος που μιλήσαμε μου το είπε καθαρά.

είναι η δουλειά του γονιού και ευθύνη του να κάνει ακριβώς αυτό. Να μην παρεμβαίνεις στη δουλειά των άλλων, αλλά να αλλάζει περιβάλλον τα χρειάζεται και είναι το καλό για το παιδί του. Άρα, δεν κάθεσαι να το αναλύεις για μήνες. Δεν περιμένεις να λυθεί μόνο του. Παίρνεις την απόφαση γιατί αυτή είναι η δουλειά σου ως γονιός.

Να βλέπεις αυτά που το παιδί σου δεν μπορεί ακόμα να δει. Πριν κλείσουμε, να σου πω όμως και κάτι άλλο που θέλω να το έχεις στο μυαλό σου, Όπου και να πας θα υπάρχουν προβλήματα Πάντα Δεν υπάρχει τέλεια ακαδημία, τέλειος προπονητής, τέλειο πρόκρουμα Αυτό είναι ανθρώπινο και ισχύει παντού Το πρόβλημα είναι ότι από μακριά λοιπόν τα πράγματα φαίνονται πάντα πιο εντυπωσιακά από ό,τι είναι Βλέπεις μια άλλη ακαδημία Κάπου από απόσταση βλέπεις τη φανέλα, το κήπεδο, ίσως τα αποτελέσματα Και σου φαίνεται η ιδανική λύση Αλλά δεν είσαι μέσα Δεν ξέρεις τι συμβαίνει πραγματικά εκεί.

Δεν ξέρεις τις δικές της ατέλειες, τα δικά της προβλήματα, γιατί απλώς δεν τα βλέπεις ακόμα, γιατί δεν έχεις μπει από κοντά να τα δεις. Οπότε όταν αποφασίζεις να φύγεις, μην το κάνεις κυνηγώντας μια φαντασίωση για το τέλειο, κάτω γιατί είδες κάτι συγκεκριμένο, πραγματικό, κάτι που αφορά το παιδί σου. Όχι επειδή κάπου αλλού φαίνεται καλύτερα από μακριά.

Ας τα βάλουμε λοιπόν όλα μαζί. Έχεις μία και μόνο επιλογή Μένεις ή φεύγεις Η γκρίνια δεν είναι επιλογή Είναι απλώς ο τρόπος να μένεις κάπου δυστυχισμένος Και να το μεταφέρεις και στο παιδί σου Πριν αποβασίσεις Ξεχώρισε τι είναι δική σου επιθυμία Και τι είναι πραγματική ανάγκη του παιδιού σου Αν το παιδί σου περνάει καλά Κάνε ένα βήμα πίσω Όσο και αν εσένα κάτι δεν σε ικανοποιεί Αλλά αν το παιδί σου δεν περνάει καλά Και δεν το λέει ή προσπαθεί και δεν βελτιώνεται, αυτή είναι δική σου ευθύνη.

Είναι δική σου ευθύνη να το δεις, γιατί έχεις εσύ την εμπειρία, που δεν έχει ακόμα εκείνο. Και τότε η λύση είναι μία. Αλλάζεις περιβάλλον χωρίς δράματα και χωρίς καθυστέρηση. Και τέλος μην ξεχνάς, παντού θα υπάρχουν προβλήματα. Μην κυνηγάς το τέλειο, κυνηγά αυτό που πραγματικά κάνει καλό στο παιδί σου. Και για να βοηθήσουμε λίγο για την κουβέντα, αναλόγως που ακούς αυτό το επεισόδιο γράψε μου κάτω. Εσύ φέτος τι έχεις αποφασίσει μένεις ή αλλάζεις ακαδημία και γιατί. Είμαι ο Δημήτρης και αυτό ήταν το Better Podcast.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00