Skip to content
PodBase
Από την Ρώμη στο Βυζάντιο: Η Εποχή του Ιουστινιανού | Μέρος 3ο | Beyond Academy

Από την Ρώμη στο Βυζάντιο: Η Εποχή του Ιουστινιανού | Μέρος 3ο | Beyond Academy

Beyond Podcast
Σεπτέμβριος 09, 2026 00:26:29
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

🟤 Κάνε εγγραφή στο Newsletter: https://dimitris.beehiiv.com/ Στο 3ο μέρος της σειράς για την ιστορία του Βυζαντίου ο κ. Μελετόπουλος παρουσιάζει τη βασιλεία του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, εστιάζοντας στην προσωπικότητά του, τη Στάση του «Νίκα» και τους στενούς συνεργάτες του. Παράλληλα, αναλύει το μεγαλεπήβολο σχέδιο της ανακατάληψης των δυτικών εδαφών, καθώς και το σπουδαίο πολιτιστικό και νομοθετικό του έργο.✉️ Επικοινωνήστε στο [email protected]🎧 Ακούστε το podcast εδώ🍀 Spotify: https://bit.ly/4g0OK1C🍎 Apple: https://bit.ly/471uc55📢 Aκολουθήστε μας στα Social Media📸 Instagram: https://bit.ly/3Tq4hhS📹 Tik Tok: https://bit.ly/4d90aNX👍 Facebook: https://bit.ly/3MJsEDo#dimitrisbaltakos #beyondpodcast #greekpodcast

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Ρωμαϊκή αυτοκαρατορία βοήθησε πολύ σε αυτό και η γεωγραφία ο Δούναβης, ο Κάφκασος είναι ένα κράτος προστατευμένο γεωγραφικά έχει αποκρούσει με επιτυχία τις διάφορες επιδρομές του Αλάριχου, των Γότθων και συνεχίζει για να εξελιχθεί σε αυτό που αργότερα ονομάσαμε Βυζάντιο το κράτος αυτό λοιπόν κυβερνά στις αρχές του 6ου πλεονεώνα ο Αναστάσιος ένας μετριοπαθής άνθρωπος όχι ιδιαίτερα σημαντικός στην ρωμαϊκή ιστορία, αλλά στη σειρά των αυτοκαρατώρων εκείνων που ευσυνείδητα εκπλήρωσαν το χρέος τους που ήταν να διατηρήσουν ζωντανό αυτό το κράτος εν μέσω του παγκόσμιου χάους.

Ο Αναστάσιος πεθαίνει το 518 και εκεί συμβαίνει το εξής. Παρεμβαίνει η ανακτορική φρουρά και επιβάλλει μέσα στο κενό εξουσίας που ακολουθεί το θάνατο του Αναστασίου, επιβάλλει τον επικεφαλίστης, τον Ιουστίνο ως αυτοκράτορα. Ο Ιουστίνος είναι ένας αξιωματικός με αγροτική καταγωγή, ηλυριός, δηλαδή από την περιοχή που σήμερα βρίσκεται η Αλβανία.

Δεν είναι μορφωμένος, είναι αγράμματος, είναι όμως πάρα πολύ δυναμικός και ανέρχεται στο θρόνο με έναν τρόπο που σήμερα θα τον λέγαμε παραξιοποιηματικό. Επομένως παραμερίζεται η σύγκλιτος και η οικογένεια του Αναστασίου. ο Ανασάζης δεν έχει περιάχει έναν ανιψιό τον Ιπάτιο αυτοί όλοι παραγωνίζονται και το θρόνο καταλαμβάνει εξαπίνης ο Ιουστίνος ο Ιουστίνος λοιπόν ξέρει ότι δεν έχει τα διανοητικά προσόντα για να ηγηθεί ενός τόσο σημαντικού και μεγάλου κράτους και γι' αυτό παίρνει δίπλα του ως βοηθό του και σύμβουλό του τον ανιψιό του ο οποίος έμεινε στην ιστορία με το όνομα Ιουστινιανός που στην πραγματικότητα είναι ένα παρατσούγλι που σημαίνει ο μικρός Ιουστίνος.

Αυτό σημαίνει Ιουστινιάνος. Είναι ο μικρός Ιουστίνος. Είναι το ανιψάκι του αυτοκράτορα του Ιουστίνου. Ο Ιουστινιανός έχει γεννηθεί το 482 στην Σόφια της σημερινής Βουλγαρίας. Όπως είπαμε έχει ηλυριακή καταγωγή. Είναι αξιωματικός και αναλαμβάνει καθήκοντα σε νεαρή ηλικία συμβούλου του θείου του και είναι δίπλα του εννιά ολόκληρα χρόνια.

Επομένως μαθαίνει πάρα πολύ καλά το μηχανισμό λειτουργίας αυτοκρατορίας. Όταν ο Ιουστίνος πεθαίνει το 527 ο Ιουστινιανός είχε ήδη ανακηρυχθεί αυτοκράτορ από το θείο του, συν-αυτοκράτορ για κάποιο σύντομο διάστημα και μετά το θάνατο του Ιουστίνου μένει μόνος του στο θρόνο. Μιλάμε τώρα για έναν των μεγαλύτερων αυτοκράτορες της μακράς βυζαντινής ιστορίας.

Να δούμε λίγο την προσωπικότητα του Ιωστινιανός. Λοιπόν, είναι ένας άνθρωπος πάρα πολύ εργατικός. Είναι εργασιωμανής. Δουλεύει όλη την ημέρα. Κοιμάται ελάχιστα. Οι ιστοριογράφοι γράφουν μία με δύο ώρες. Όταν όλοι κοιμούνται στο παλάτι, αυτός δουλεύει. Ο Προκόπιος γράφει ότι οι υπηρέτες του του πήγαιναν μέσα στη νύχτα νερό και τον έβλεπαν με ένα κεράκι να εργάζεται στο γραφείο του.

Είναι άνθρωπος πάρα πολύ μεγαλοπρεπής. Θεωρεί τον εαυτό του ως αυτοκράτορα ιερό πρόσωπο. Όταν βγαίνει από το γραφείο του έχει πάντοτε πολύ πληθύ συνοδεία. Είναι πάρα πολύ ευσεβής χριστιανός. Παρακολουθεί όλες οι λειτουργίες. Είναι ένας γραφειοκράτης. Δεν βγήκε ποτέ από το παλάτι. Δεν ανήκει στους αυτοκράτορες πολέμαρχους όπως ήταν ο Μεγάλος Χροσαντίνος, ο Θεοδόσιος, ο Ηράκλειος μετά από αυτόν ή ας πούμε οι Μακεδόνες ή οι Κομνημοί.

Είναι άνθρωπος του γραφείου παρά που έχει προέλευση αξιωματικού. Είναι ο άνθρωπος που όλη τη ζωή είναι αφιερωμένη στην κρατική υπηρεσία. Να φανταστεί κανείς ότι ο Ιστινενός δεν έτρωγε καν. Δηλαδή το φαγητό το θεωρούσε μια ενοχλητική διάσπαση από τα καθήκοντά του Δίπλα του βρέθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του Ένα πάρα πολύ σημαντικό πρόσωπο Η αυτοκράτηρα Θεοδώρα Η Θεοδώρα είναι πληβία, είναι η κόρη ενός αρκτοτρόφου του υποδρομή Είναι Ελληνίδα, κατάγεται από την Αθήνα ο πατέρας της Ο πατέρας της είναι λοιπόν αρκτοτρόφος, αρκουδιάρης δηλαδή Στον υπόδρομο, εν μέσω των υποδρομιών βγαίναν διάφοροι ζογκλέρ, καταπίναν φωτιές, είχαν αρκούδες με ντεφια κτλ.

Ένας από αυτούς είναι ο πατέρας Θεοδώρας. Η Θεοδώρα λοιπόν μεγαλώνει σε αυτό το περιβάλλον, θα το λέγαμε σήμερα λούμπεν. Είναι ηθοποιός δευτέρας κατηγορίας. Βέβαια την αποχή εκείνη τη θεωρούσαν άτομο χαμηλής στάθμης και ελευθερίων ηθών. Εν πάση οτιδήποτε είχε παντρευτεί, είχε χωρίσει. κάπου την είδε ο Ιουστινιανός στον υπόδρομο, την ερωτεύτηκε την παντρεύτηκε προκαλώντας σκάνδαλο στην κοινωνία, την υψηλή κοινωνία της Κωνσταντινόπολης, αλλά είχε δίκιο ο Ιουστινιανός διότι ήταν το πρόσωπο εκείνο που έπαιξε καταλληλτικό ρόλο σε όλη τη βασιλεία του ήταν πανέξπινη, δυναμική, παρενέβαινε σε όλα, είχε πολύ καλό κριτήριο, εντόπιζε τα πρόσωπα εκείνα που θα μπορούσαν να είναι κατάλληλα για κάθε θέση και στάθηκε πιστή και αφοσιωμένη στον Ιουστινιανό, δεν έκανε μαζί του παιδιά αλλά ήταν δίπλα του μέχρι το τέλος. Πέθανε πριν από τον Ιουστινιανό ο Ιουστινιανός επιβίωσε τη Θεοδόρα και τα λίγα χρόνια που έζησε ο Σχύρος ήταν σε βαριά κατάθλιψη διότι η Θεοδόρα για αυτόν ήταν ο άνθρωπός του

Ήταν η γυναίκα του, η σύντροφός του, η συνεργάτης του, έτσι ήτανε για αυτόν τα πάντα. Ο Ιωστηριανός ήταν σημαντικός ηγεμόνος γιατί επέλεγε σωστούς συνεργάτες. Καταρχήν δίπλα του είχε δύο σπουδαίους στρατηγούς. Ο ένας ήταν ο Βελισάριος, ηλυριός και αυτός. Είναι μια στρατηγική ιδιοφυΐα. Ο Ιωστηριανός μαζί του είχε μια σχέση φιλίας και ζηλωτυπίας ταυτόχρονα.

τον ζήλευε γιατί ήταν πάρα πολύ δημοφιλής αλλά είναι ο στρατηγός εκείνος ο οποίος στην ουσία σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Ιστινιανού διεκπεραίωσε τις μεγάλες και επικές νίκες του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους υπάρχει και ένας δεύτερος στρατηγός ο Ναρσής αυτός είναι αρμένισμεν αλλά είναι και ευνούχος ευνούχοι υπήρχαν πολλοί εκείνη την εποχή όχι μόνο στο Βυζάντιο και στην Κίνα υπήρχαν ευνούχοι και στη Ρώμη υπήρχαν ευνούχοι ο ευνουχισμός σήμαινε ότι δεν μπορεί ο ευνουχισμένος να έχει αξίωση στο θρόνο άρα είναι ακίνδυνος για τον αυτοκράτορα άρα ο αυτοκράτορος του δίνει όση εξουσία θέλει χωρίς αφοβάτη μην τον υποσχελήσει αφού δεν μπορεί να παραγάγει απογόνος ο Ναρσής λοιπόν είναι ευνούχος είναι όμως πάρα πολύ ικανός στρατηγός και αυτός επίσης υπήρξε πολύ σπουδαίος και νικηφόρος στρατηγός της αυτοκατορίας.

Έχει δίπλα του ο Ιουστινιανός ένα πολύ σημαντικό νομομαθήτο, τον Τριβωνιανό. Ο Τριβωνιανός είναι ειδωλολάτρης, δεν είναι χριστιανός. Σε αυτό το σημείο να πούμε ότι οι μισοί υπουργοί του Ιουστινιανού είναι ειδωλολάτρες. Δεν έχει ακόμα το κράτος χριστιανιστή πλήρως, είμαστε σε μια μακρά μεταβατική φάση. Έχει τον Τριβωνιανό στον οποίο αναθέτει να συντάξει τον Ιουστινιάνιο κώδικα.

Θα επανέλθουμε. Επίσης έχει ένα σπουδαίο υπουργό οικονομικών, ιδιόριθμος προσωπικότητα, αλλά πάρα πολύ καλό χειριστή των δημοσίων οικονομικών του κράτους, είναι ο Ιωάννης Καπαδόκης. Την εποχή του Ιουστινιανού, επίσης κοντά στον αυτοκράτορα, βρίσκονται δύο σπουδαίοι αρχιτέκτονες, ο Ανθέμιος και ο Ισίδωρος, Έλληνες από τη Μικρά Ασία, αυτοί που έκτισαν την Αγιά Σοφιά.

Και τέλος να αναφέρουμε και τον Ρωμανό το Μελοδό, το μεγαλύτερο αν θέλετε Μελοδό του στα 1100 χρόνια της Βυζαντινής ιστορίας. Αυτός είναι ένας άνθρωπος που βρίσκεται κοντά στον Ιστινένο. Άρα αυτοί και άλλοι, δεν υπάρχει τώρα χρόνος να τους αναφέρουμε όλους, δημιουργούν μια πάρα πολύ δυνατή ομάδα γύρω από το σπουδαίο αυτό αυτοκράτορα και το μεγαλείο του Ιουστινιανού έχει άμεση σχέση με τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα του.

Ο Ιουστινιανός ανεβαίνει στο θρόνο όπως είπαμε το 527. Δεν έχει ακόμα καλά καλά εγκαθιδρύσει την εξουσία του και τους μηχανισμούς του όταν εξπά μια πραγματική επανάσταση εξαιρετικά επικίνδυνη και βιαή η στάση του Νίκα. Την εποχή εκείνη στην Κωνσταντινούπολη δρούσαν οι Πράσινοι και οι Βένετοι. Είναι ακριβώς όπως λειτουργεί ο μηχανισμός των φιλάθλων στη σημερινή Ελλάδα.

Δηλαδή για να καταλάβουμε τι ήταν αυτές οι ομάδες πρέπει να καταλάβουμε ότι ήταν φανατικοπαδοί του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ κτλ. Είναι λοιπόν οι Πράσινοι, οι Βένετοι οι πιο σημαντικές ομάδες. Υπάρχουν κι άλλες. Αυτές οι ομάδες είναι σε μια διαρκή μεταξύ τους ανταγωνιστική σύγκρουση. Βίαιοι, αιματηροί, έτσι, γίνονται συγκρούσεις με νεκρούς κτλ.

Λοιπόν, κάθε Κυριακή στον υπόδρομο ο Ιουστινιανός εμφανίζεται για να παρακολουθήσει τις αρματομαχίες. Να κάνω εδώ μια παρένθεση, στο Βυζάντιο λόγω του χριστιανισμού δεν υπάρχουν πια θηριομαχίες, δεν υπάρχουν μόνο μαχίες, υπάρχουν μόνο αρματοδρομίες. δηλαδή μεταξύ τους αντιμάχονται αθλητές, οι αστέρες εποχής, οι οποίοι είναι αρματοδρόμοι, ποιος φτάσει πρώτος στο τέρμα και θα στεφανωθεί από τον αυτοκράτορα.

Ο αυτοκράτορας έρχεται από έναν υπόγειο διάδρομο, από το Μέγα Παλάτιον, και ανεβαίνει στο αυτοκρατορικό θεωρίο και παρακολουθεί τις αρματοδρομίες και στη συνέχεια στεφανώνει τον νικητή και αποχωρεί. Αυτό που συμβαίνει λοιπόν στον υπόδρομο της Κωνσταντινούπολης είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον. Θα έλεγε κανείς ότι είναι μια επιβίωση του αρχαίου ελληνικού δήμου, ότι ο κόσμος από κάτω και κυρίως οι οργανωμένοι φύλαθλοι θέτουν κάποια αιτήματα στον αυτοκράτορα, ζητούν διάφορα προνόμια, ζητούν δώρα, ζητούν ασυλία, ζητούν να δώσει αυτοκρατορική χάρη σε καταδικασμένους και αυτά εκπέμπονται με έναν ρυθμικό τρόπο από το πλήθος.

Και ο Αυτοκράτορας έχει δίπλα του ένα διαγγελέο, ο οποίος απαντά εκ μέρους του, ναι θα ικανοποιήσω το έτοιμά σας, όχι δεν θα το ικανοποιήσω. Η στάση του Νίκα λοιπόν ξεκινάει ακριβώς έτσι. Όταν αρχίζουν οι Βένετοι και οι Πράσινοι να ζητούν από τον Αυτοκράτορα την εύνοιά του ο ένας εναντίον του άλλου. Το πρόβλημα είναι ότι μετά από κάποιο διάστημα, επειδή ο Ιωστινιανός δεν ανταποκρίνεται ενώνονται μεταξύ τους και στρέφονται από κοινού πλούν ανεδίοντα αυτοκράτωρα. Ο διάλογος είναι καταπληκτικός συνιστώ όποιος ενδιαφέρει να τον διαβάσει στις πηγές ή σε κλασικά έργα Βυζαντινής ιστορίας όπου ο Ιωστινιανός συνομιλεί με το πλήθος μέσω του διαγελέα και στο τέλος το πλήθος μενόμενο φωνάζει κατάρα στο Σαββάτιο που σε γέννησε Σαββάτιος ήταν ο πατέρας του Ιστινιανού Και εκεί λοιπόν αρχίζει μια έκρισμη κατάσταση Τα πλήθη Φεύγουν από τον υπόδρομο Και αρχίζουν να καταστρέφουν τα πάντα στην Κωνσταντινούπολη Ο Ιστινιανός χάνει πλήρως τον έλεγχο Τα λέω συνοπτικά Και κάποια στιγμή

Το μενόμενο πλήθος αφού καίει Την πρώτη Αγία Σοφία Και πολλά άλλα δημόσια κτίρια Ανακυρίσει στην κεντρική πλατεία της Κωνσταντινούπολης αυτοκράτορα των Ιπάτιο τον ανιψιό του Αναστασίου τον οποίον είχε υποσκελήσει ο Ιουστίνος το 518 και τότε ο Ιουστίνιανός καταλαβεί ότι είχε χάσει το παιχνίδι συγκαλεί το υπουργικό του συμβούλιο και αποφασίζουν να φύγουν για την Αφρική για την Αίγυπτο που είναι εκείνη την εποχή βυζαντινή επαρχία και τότε λοιπόν μπαίνει μέσα στο υπουργικό συμβούλιο Θεοδόρα στρέφεται στον Ιστινιανό και του λέει όποιος φέρει την πορφύρα πρέπει να πεθάνει μέσα σε αυτήν.

Δεν υπάρχει περίπτωση να φύγεις από το θρόνος και να πας στην Αίγυπτο. Θα μείνεις εδώ. Η Θεοδόρα λοιπόν παίρνει την πρωτοβουλία των κινήσεων και συντονίζει την καταστολή της εξέγερσης. Καλή λοιπόν το Βελισάριο. Η Θεοδόρα είχε μια εξαιρετικά στενή σχέση με το Βελισάριο ότι ήταν στενή φίλη με την γυναίκα του και αυτό διέσωσε το Βελισάριο πολλές φορές από τη δυσμένεια του στην Ιανού.

Διατάσσε λοιπόν το Βελισάριο να εγκλωβίσει στον υπόδρομο τους ασιαστές και να τους εξοντώσει. Ο Βελισάριος λοιπόν κλείνει τις πόρτες του υποδρόμου και σκοτώνει 30.000 ανθρώπους. Κάτω από τα Καλάβρετα υπάρχει ένα πολύ όμορφο μοναστήρι σε μια ηρεμική τοποθεσία, η Παναγία Εμακελαριά. είναι το μοναστήρι το οποίο έκτισε ο Βελισσαρίος για να εξηλαιωθεί στην Παναγία από το μακελιό που προκάλεσε στον υπόδρομο το έτος 532.

Έτσι λοιπόν καταστέλλεται η στάση μέσα σε ένα λουτροαίματος, ο Ιπάτιος απαχωνίζεται και ο Ιουστινιανός από εκείνη τη συγκεκριμένη είναι ο απόλυτος κυρίαρχος των εξελίξεων. Διάφοροι ιστορικοί έχουν εντοπίσει ότι πιθανώς πίσω από τη στάση να βρισκόταν η παλιά αριστοκρατία της Κωνσταντινούπολης που ποτέ δεν είχε δεχθεί τον Ιουστινιανό ως νόμιμο αυτοκρατήρα.

Πάντα θεωρούσε ότι ο Ιουστίνος και στη συνέχεια ο Ιουστινιανός είναι ένα είδος ας πούμε υφαρπαγέων της εξουσίας. Δεν ήταν αυτοί που έπρεπε να βασιλεύουν και αυτό προκαλούσε πάντοτε μια αμφισβήτηση και υπάρχει θεωρία ότι πίσω από τις θέσεις του Νίκα στην ουσία βρίσκεται το κοινωνικό καταστημένο της Κωνσταντινόπολης. Δεν θα μάθουμε ποτέ.

Επομένως, στο 532 ο Ιστινιανός είναι πλέον ο απόλυτος κυρίαρχος και θέτει σε εφαρμογή το σχέδιό του. Ο Ιστινιανός έχει μια πολύ συγκεκριμένη στόχευση που δεν εξέφραζε μόνο τον ίδιο, αλλά εξέφραζε και όλη την ελληνική και ρωμαϊκή, αν θέλετε, κοινωνία της εποχής εκείνης, ότι το δυτικό ρωμαϊκό κράτος εξακολουθούσε να ανήκει στην ενιαία ρωμαϊκή αυτοκρατορία, κληρονόμος της οποίας ήταν η Κωνσταντινούπολη και το ανατολικό ρωμαϊκό κράτος, και ότι όλα αυτά τα εδάφη, τα οποία είχαν καταληφθεί από βαρβάρους, έπρεπε να επανέλθουν στην κυριαρχία του ρωμαϊκού κράτους.

Δηλαδή ο Ιστινιανός δεν θεωρούσε τον εαυτό του αυτοκράτορα μόνο του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους, αλλά και του Δυτικού, μέρος του οποίου ήταν προσωρινά κατεχόμενο από βαρβάρους. Αυτό πρέπει ο μελετητής αυτής της περιόδου να το καταλάβει καλά, για να εξηγήσει, ας πούμε, την μεγάλη γεωπολιτική επιχείρηση του Ιστινιανού να ανακαταλάβει το Δυτικό Ρωμαϊκό κράτος και να το επανεντάξει στα όρια της ενιαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Αυτό ονομάζεται ρεκονκίστα. Το σχέδιο του Ιστινιανού ονομάζεται ρεκονκίστα, δηλαδή ανακατάληψη για να μπορέσει να προχωρήσει προς τη Δύση έπρεπε να κλείσει το μέτωπο με την Περσία η Περσία είχε ανασυσταθεί μετά την ελληνιστική εποχή και είχε ξαναγίνει ένας κίνδυνος για τον ελληνισμό διότι οι Πέρσες είχαν μια φιλοδοξία να ανασυστήσουν την αυτοκατορία των Μίδων της αρχαιότητας και επίσης ήθελαν να καταλάβουν ή και να καταλύσουν το Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος.

Αυτό προκαλούσε μια διαρκή πολεμική σύγκρουση που δεν σταμάτησε ποτέ στην ουσία μέχρι τον Ηράκλη ο οποίος έθεσε τέρμα σε αυτό. Υπήρχε μια διαρκή λοιπόν πολεμική αναταραχή στα Ανατολικά Συνάδια του Βυζαντίου και ο Ιστινιανός κατόρθωσε να συνάψει με τον Μεγάλο Βασιλεία των Περσών αυτό που ονομάστηκε αιώνια ειρήνη που δεν υπήρξε βεβαίως καθόλου αιώνια αλλά κλείνοντας προσωρινά την αιώνια ειρήνη με τους Πέρσες και δίνοντάς τους και πάρα πολλά χρήματα κατώρθωσε να κλείσει προσωρινά το μέτωπο για να ξεκινήσει τη ρεκονκίστα προς δις μας Η ρεκονκίστα εξελίσσεται σε τρία πεδία Το πρώτο πεδίο είναι το κράτος των Βανδάλων στη Βόρεια Αφρική και εκεί να προσθέσουμε ότι στην ουσία οι παλιοί Ρωμαίοι αριστοκράτες που κατήχαν μεγάλες εκτάσεις λατιφούντια στη Βόρεια Αφρική όταν κατελήφθη αυτό το κράτος από τους βανδάλους, αυτή η περιοχή του κράτους από τους βανδάλους κατέφυγαν στη Ρώμη και μετά στη Κωνσταντινούπολη και δημιούργησαν το λεγόμενο βανδαλικό λόμπι το οποίο πίεζε

την πολιτική εξουσία να ανακαταλάβει αυτές τις περιοχές για να πάρουν πίσω τις ιδιοκτησίες τους Τώρα μιλάμε για 100 και 150 χρόνια μετά Παρά τα αυτά επέμεναν Επομένως υπάρχει η πίεση Του βαδαλικού λόμπη Οι παλιοί αριστοκράτες Αφρικής Πιέζουν τον Ιωστινιανό Και όχι μόνο τον πιέζουν, τον χρηματοδότουν κιόλας Αυτοί χρηματοδότησαν την εξτρατεία Του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους Στην Βόρεια Αφρική με πάρα πολλά χρήματα Η επιχείρηση ξεκίνησε αμέσως μετά την καταστολή της τάσης του Νίκα και την υπογραφή της αιωνίου ειρήνης το 532 με τον Βελισάριο. Ο Βελισάριος λοιπόν πήγε στη Βόρεια Αφρική συνέτριψε τους βανδάλους και όχι μόνο τους συνέτριψε αλλά συνέλαβε τον γελή μέρο των επικεφαλής τους και τον έφερε στην Κωνσταντινούπολη που έτελεσε ρωμαϊκό θρίαμβο και ο βασιλιάς των βανδάλων εσύρετο πίσω από το άρμα του Βελισάριου, Σιδηροδέσμιος και όταν έφτασαν μπροστά στον, πάντοτε ο Ρωμαϊκός θηρίαμπος κατέληγε μπροστά στον Αυτοκράτορα. Όταν έφτασε λοιπόν μπροστά στον Ιουστινιανό

ο Βελισάριος και του επέδειξε το γελήμερο, ο γελήμερος είπε την περίφημη φράση «Vanitas vanitatum et omnia sunt vanitas» «Ματαιώτης βαταιωτήτων, τα πάντα ματαιώτης». Ο Ιουστινιανός δεν τον σκότωσε, τον έστειλε στην εξορία. Επανήλθαν οι παλιοί Ρωμαίοι αριστοκράτες της Βορρείου Αφρικής και ο Ιουστινιανός μετέβαλε αυτή την περιοχή, δηλαδή ας πούμε από το Μαρόκο μέχρι την Λιβύη, ας πούμε αυτό το μέρος της Βορρείου Αφρικής, το μετέβαλε σε εξαρχάτο, δηλαδή ένα είδος αυτόνομης διοίκησης υπερπόντια, σαν το λέγαμε σήμερα, με πρωτεύουσα την Καρχιδώνα.

Ήδη δρίθηκε λοιπόν το εξαρχάτο της Καρχιδόνας στη Βόρεια Αφρική. Αμέσως μετά το 534 ακολουθεί η δεύτερη επίθεση του Βελισάριου στην Ιταλία. Ο Βελισάριος λοιπόν καταλύει το οστρογοτθικό βασιλείο και φέρνει με τον ίδιο τρόπο τον οστρογότθο βασιλιά στην Κωνσταντινούπολη, τελείρωμα οικοθρίαβο, τον παραδίδει στον Ισθυνιανό και εκεί λοιπόν ο Ιστινιανός θεωρεί ότι η Ιταλία έχει γίνει και αυτή η μέρους ξανά της ρωμαϊκής αυτοκατορίας αλλά δεν έγινε ακριβώς, δεν εξελίχθαν τα πράγματα ακριβώς έτσι διότι εντωμεταξύ οι Πέρσες έκαναν μια επίθεση παραβιάζοντας την αιώνια ειρήνη στο ανατολικό ρωμαϊκό κράτος οι Οστρογόθοι επαναστάτησαν, άρχισε μια συνεχής αναταραχή στην Ιταλία η οποία κράτησε 20 χρόνια και μόνο το 554 ο Ιουστινιανός στέλνοντας τον Άρση κατόρθωσε να καταστήλει τελείως το ογωστροβοδοτικό βασίλειο και να το καταστήσει και αυτό εξ αρχάτω του Ρωμαϊκού κράτους με πρωτεύουσα τη Ραβένα.

Εάν πάτε στη Ραβένα θα δείτε τα καταπληκτικά ψηφιδοτά της Ραβένας που δείχνουν τον Ιουστινιανό και τη Θεοδόρα με τη συνοδεία τους και έκανε τη Ραβένα πρωτεύουσα για δύο λόγους. Πρώτον, διότι η Ρώμη κατοικείται από ένα μεγάλο μέρος οστογοτητικού πληθυσμού και δεύτερον, διότι η Ραβένα είναι πιο βορεια, επομένως είναι πιο κοντά στις περιοχές από τις οποίες ερχόντουσαν οι βάροι προς τον Νότο.

Εμπάσχερ, αυτό είναι το εξαρχάριο της Ραβένας. Η Ραβένα είναι μια καταπληκτική πόλη, έχει εξαιρετικά μνημεία της εποχής εκείνης, δηλαδή της πρώην βυζαντινής τέχνης. Η τρίτη επιχείρηση του Ιουστινιανού ήταν στην Ισπανία προκειμένου να καταλύσει το Βυσικοτιτικό Βασίλειο το οποίο είχε πλέον επεκταθεί σε όλο το έυρος της Ιβυρικής Χερσονήσου.

Εκεί λοιπόν έστειλε ο Ιουστινιανός στρατεύματα δια θαλάσσης ο στόχος δεν επετέφθη πληρός, δεν μπόρεσε να καταλύσει όλο το Βυσικοτιτικό Βασίλειο το φυσικότητικό βασίλειο θα διατηρηθεί μέχρι τις αραβικές εισβολές. Αλλά κατέλαβε το Γιεβραλτάρ και έτσι απέκτησε ξανά τον έλεγχο της εισόδου στη Μεσόγειο και ορισμένες σημαντικές περιοχές κατά μήκος της Μεσογειακής ακτής της Ισπανίας.

Με όλα αυτά λοιπόν ο Ιουστινιενός κατόρθωσε πρώτον να διπλασιάσει περίπου την έκταση του προμαϊκού κράτους, να ελέγξει τη Μεσόγειο, να καταστήσει τη Μεσόγειο ξανά ρωμαϊκή λίμνη. Οι Ρωμαίοι λέγανε Μάρεν Όστρομ, η θάλασσά μας. Αυτό επανήλθε επί ουστινιανού. Δεν μπόρεσε όμως να ανακαταλάβει την σημερινή Γαλλία, Αγγλία, Αυστρία, Ελβετία κτλ.

που ανήκαν στο ρωμαϊκό κράτος, διότι πολύ απλά στις περιοχές αυτές είχαν αλλάξει τα δημογραφικά δεδομένα είχαν εγκατασταθεί βαρβαρικοί πληθυσμοί είχαν δημιουργήσει δομές είχαν αρχίσει να εκχριστιανίζονται από τον Βατικανό εκεί πλέον δεν ήταν δυνατόν αυτές οι προηγουμένες να επανέλθουν στα όρια του ενός ενίου ρωμαϊκού κράτους και γι' αυτό και αυτό που λέμε το κράτος του Ιστινιανού είναι ένα κράτος το οποίο πλησίασε αρκετά την παλιά ρωμαϊκή αυτοκατορία αλλά δεν μπόρεσε να την ανασυγκροτήσει ακριβώς όπως ήταν την εποχή πρώτου του διαχωρισμού του Ρωμαϊκού κράτους, πρώτου Θεοδοσίου.

Ο Ιστινιανός βγαίνει από τους πολέμους αυτούς θριαμβευτής, πανίσχυρος, παντοκράτορας, πλανητάρχης, αλλά όπως όλες οι μεγάλες προσωπικότητες, ο Ιστινιανός κινήθηκε σε όλα τα παιδιά ταυτόχρονα. Οι μεγάλοι γέντες στην ιστορία δεν γίνονται μεγάλοι μόνον επιτυχάνονται σε ένα τομέα. Αν διαβάσετε τις βιογραφίες των σπουδαίων ηγεμόνων, επιτυχάνουν αποτελέσματα και στο εξωτερικό πεδίο, στην εξωτερική πολιτική, στη διπλωματία, στους πολέμους, αλλά και στον εσωτερικό τομέα, στη δημόσια δίκηση, στην οικονομία, στον πολιτισμό.

Αυτό σημαίνει μεγάλο συγγέτηση, να επιτύχεις να κάνεις τη χώρα σου σπουδαία ολιστικά. Ο Ιουστινιανός λοιπόν είναι ένας ολιστικός αυτοκράτορας. Η Αγία Σοφία είναι το πολύ μεγάλο του πολιτιστικό επιτεύγμα. Έφτιαξε κάτι αντίστοιχο του Παρθενώνα. Ο Παρθενώνας είναι ο σημαντικότερος ναός της αρχαιότητας, η Αγία Σοφία ο σημαντικότερος ναός του Μεσαίωνα.

Την ανέθεση στον Ανθίμιο και στον Ισίδωρο, δούλευαν νυχθημερών επί πέντε χρόνια πάνω από πέντε χιλιάδες τεχνίτες. αυτό το οποίο δημιουργήθηκε είναι κάτι μοναδικό παγκοσμίως εδώ θέλω να τονίσω ότι ο Παρθενώνας είναι επίτευμα Ελλήνων αρχιτεκτώνων του Ικτίνου και του Καλλικράτη αλλά και η Αγία Σοφία είναι προϊόν και αυτή Ελλήνων αρχιτεκτώνων γιατί ο Αρτέμιος και ο Σίδερος ήταν Έλληνες και αυτό κάτι λέει για την επιβίωση και επί Ρωμαϊκής αυτοκατορίας και επί Βυζαντίου της πρωτοκαθεδρίας του ελληνικού πολιτισμού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν έγιναν τα εγγένεια της Αγίας Σοφίας ξεκίνησε ο Ιουστινιανός από το Μέγα Πελάτιο με τη συνοδεία του εν πονπή να πάει να μπει στην Εκκλησία αυτή την πρωτοφανή για τα δεδομένα τα παγκόσμια και όταν έφτασε μπροστά και είδε πλέον ολοκληρωμένη την Αγία Σοφία σταμάτησε, σήκωσε στα χέρια ψηλά και είπε Είναι νίκη κάσε Σολομών Διότι ο ναός του Σολομώντος Στα Ιεροσόλυμα θεωρείται ο μεγαλύτερος Στη έκταση ναός του κόσμου Είναι ενδιαφέρον ότι στην είσοδο Της Αγίας Σοφίας ο Ιουστινιανός Διέταξε να φτιάξουν μια κρίνη Για να πλένουν οι άνθρωποι τα χέρια τους Πριν μπουν μέσα στην εκκλησία Και στην κρίνη επάνω ανέγραψε Την καταπληκτική εκείνη επιγραφή Νίψον ανομήματα μη μόνα νόψιν, δηλαδή πλύνε τα κρήματά σου πριν μπεις μέσα στην εκκλησία και όχι μόνο από την πάνω πλευρά, δηλαδή όχι μόνο επιφανειακά αλλά και από την εξωτερική και από την εσωτερική πλευρά σου και η επιγραφή αυτή είναι καρκινική τι σημαίνει καρκινική, ο καρκίνος, ο κάβωρας δηλαδή

πηγαίνει ανάποδα, αν τη διαβάσετε από το τέλος ως την αρχή παράγει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα νύψον ανομήματα μη μόνα νόψην ο Ιστινιανός θεωρεί το μεγαλύτερος νομοθέτης της ύστερης αρχαιότητας αλλά και του Μεσαίωνα και ίσως κατεπέκτασε να πούμε γενικός είναι ο μεγαλύτερος νομοθέτης διότι έφτιαξε αυτή την περίφημη επιτροπή με τον Τριβωνιανό των νομομαθών και αυτοί πήραν όλο το ρωμαϊκό δίκαιο των τελευταίων ας πούμε 8 αιώνων και Απάλληψαν περί τους νόμους που επαναλαμβάνονταν Ενοποίησαν νόμους που αντέφασκαν Έφτιαξαν ένα συνεκτικό σύστημα δικαίου Έφτιαξαν καινούριους νόμους για κενά νομικά που υπήρχαν Αυτό το σώμα του δικαίου ονομάστηκε Ιουστινιάνιος κώδικας Κόντεξ Ιουστινιάνους Και είναι η βάση και του σημερινού δικαίου Δηλαδή ακόμα και σήμερα το δυτικό δίκαιο, το ευρωπαϊκό δίκαιο στηρίζεται στον Ιουστινιάνιο κώδικα.

Δηλαδή το πρώτο μάθημα που κάνουν όλοι οι φοιτητές νομικής σε όλες τις νομικές σχολές του δυτικού κόσμου είναι το Ρωμαϊκό Δίκαιο. Δηλαδή ο κώδικας του Ιουστινιανού. Αυτό λοιπόν οδήγησε σε μία εξαιρετικά λειτουργική και εύχριστη νομοθεσία σε όλο το έβρος του Ρωμαϊκού κράτους όπου δεν υπήρχαν ας πούμε αντιφάσεις και να και τα λοιπά και υπήρξε μία από τις αιτίες της επιτυχίας του Βυζαντίου.

Ό,τι έζησε τον Βυζάντιο 1100 χρόνια οφείλεται στην ομοθεσία του Ιουστινιανού. Ο Ιουστινιανός είναι ένας άνθρωπος που άφησε μια πολύ βαριά παρακαταθήκε. Δηλαδή η προσωπικότητά του είναι τόσο μεγάλη που όλοι οι επόμενοι συγκρίνονται με τον Ιουστινιανό. Δεν άφησε από γόνους. Αυτό προκάλεσε διάφορα προβλήματα. δεν είχε ένα διάδοχο να το διαμορφώσει όπως ο θείος του Ιουστίνος διαμόρφωσε αυτόν είχε διάφορα μικρανύψια, ανύψια κτλ τα οποία αναλέχθηκαν στο θρόνο στη συνέχεια αλλά αυτή την κολοσσία προσωπικότε δεν την ξαναείδαμε έπρεπε να περάσει να περάσουν αρκετές δεκαετίες για να εμφανιστεί ο Ηράκλειος αυτό που άφησε ο Στυνιένος ως κληρονομιά δεν έζησε πολύ καιρό έζησε περίπου έναν αιώνα διότι μεν Βόρεια Ιταλία την κατέλαβαν οι Λογκοβάρδοι λίγο μετά το θάνατό του, τις δε Ανατολικές, Μεσανατολικές και Αφρικανικές επαρχίες τις κατέλαβαν οι Άραβες μετά το 637.

Αλλά γι' αυτά θα μιλήσουμε στο επόμενο επεισόδιο που θα ασχοληθούμε με την τεράστια προσωπικότητα του Ηρακλείου.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00