Coffee Shot: Dolce far niente «Η γλυκιά τέχνη του να μην κάνεις τίποτα»
Breakfast on CallΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Στο σημερινό Coffee Shot με αφορμή ένα ταξίδι μου μιλάμε για το Dolce far niente «τη γλυκιά τέχνη του να μην κάνεις τίποτα» και γιατί τελικά δεν είναι ούτε τεμπελιά ούτε σπατάλη χρόνου. Ως γιατροί αλλά και ως άνθρωποι σε μια κοινωνία που εξιδανικεύει τη διαρκή παραγωγικότητα, έχουμε μάθει να συνδέουμε την αξία μας με το πόσα κάνουμε.
Επαναφέρουμε την ξεκούραση στη σωστή της θέση: ως βασική ανάγκη του σώματος και του μυαλού μας.
xoxo M.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Η αλήθεια είναι ότι δεν πίνω καφέ, αλλά τσάι του γουνού με τζίντζερ που έχω βάλει μέσα μια κουταλιά μέλι βανίλιας γιατί βρίσκομαι κάπου μες στο δάσος το μαγευτικό μέναλο. Άλλο επεισόδιο είχα σκοπό να εγχωγραφήσω, αλλά πίνοντας αυτό το χαλαρωτικό τσάι μου, αφού βγήκα από τη σάουνα, έκανα ένα ζωστό μπάνιο και έβαλα πάνω μου κάθε λογής κρέμα, αποφάσισα ότι σήμερα θα απενοχοποιήσω σε σένα, αλλά προπαντός στον εαυτό μου, την ξεκούραση.
Όπως έγραψα και στο νιουσλέτερ του προηγούμενου μήνα, πιστεύω ότι αν ήμουν αυτοκίνητο θα πήγαινα με 120 χιλιόμετρα την ώρα. Όχι αρκετό για να τρακάρεις, αλλά σίγουρα πάνω από το όροι ταχύτητας, σαν να πρόκειται για γόνο δρόμου, ενώ ο μόνος που με κυνηγά είναι ο εαυτός μου. Στην αιτρική, αλλά φαντάζομαι πλέον σε όλα τα επαγγέλματα, μαθαίνεις ότι πρέπει συνέχεια να σε συγκίνεις.
Πρώτα σχολείο, μετά πανελλήνιες, σχολή, μεταπτυχιακό, διδακτορικό, ειδικότητα, να μην χάσεις ευκαιρία να εξελίσσαι και να μαθαίνεις. Συνηθίζεις αυτά τα εξαντλητικά, ατέλειωτα ωράρια και καταρρίσεις το καναπέ όταν το σώμα σου πλέον σε έχει καταλήψει. Και κάπως μέσα στην ελληνική κουλτούρα, όλο αυτό που περιγράφω είναι ok.
χωρίς ποτέ να επιβραβεύεσαι. Ήμουν σε ένα τραπέζι στις προάλλες με μία γιατρό από την Αγγλία και άλλες έξι κοπέλες που είχαν επαγγέλματα εκτός του χώρου της υγείας. Ακούω να λέει λοιπόν στις διπλανές «Δουλεύεις στην ουσία 32 ώρες σε ρή» και τι κοιτούσαν οι άλλες έκπληκτες. Και εμείς έτσι δουλεύουμε. Πετάχτηκα εγώ να της πω για να νιώσω αυτή τη θελπορή ότι όλοι οι γιατροί του κόσμου σε κάθε γωνιά του πλανήτη νιώθουν ακριβώς το ίδιο και γυρίζει και μου λέει «Α ναι, για σας λέω, εμείς δουλεύουμε 12 ώρες και την επόμενη μέρα έχουμε ρεπό».
Καλά πει γι' αυτό. Για να μην σωλιάσω ότι οι φίλοι μου σοκαρίστηκαν λες και δεν τους περιγράφω συνέχεια εγώ ότι είμαι κουρασμένη. Αλλά έχω συνηθίσει από μένα ότι έχω μεγάλη ουδό στην εξάντληση και όποτε τελέει κάποιος άλλος τότε συνειδητοποιούν το μέγεθος του προβλήματος. Στην Ελλάδα λοιπόν, πριν την γενιά Z, η ξεκούραση ισοδυναμούσε με τα εμπελά.
Πλέον είναι που έχουμε αρχίσει να συζητάμε για το work-life balance, να το απαιτούμε, για τα ωράρια, για το χώρο της υγείας και των γιατρών, την άλλοτε απογραμμένη λέξη των ρεπό. Δηλαδή νιώθω ότι τώρα που αρχίσαν να αλλάζουν τα πράγματα σιγά σιγά και βάζω και τον εαυτό μου ανάμεσα σε αυτά τα παράπλευρα θύματα γιατί ξεκουράζομαι ελάχιστα, κοιμάμαι πολύ λίγο και κάνω πολλά περισσότερα πράγματα από όσο χωρών σε 24 ώρες.
Και φυσικά θα μου πεις είναι επιλογή μου πώς θα φιερώσω τον ελάχιστο χρόνο που έχω εκτός δουλειάς αλλά τι να κάνουμε που είμαι ένας άνθρωπος με ενδιαφέροντα και σχολείς και δεν καταλαβαίνω γιατί στη σύγχρονη κοινωνία αυτό θα έπρεπε να τιμωρείται. Προσωπικά τελευταία, επειδή έχω υπερφορτώσει το πρόγραμμά μου Όταν κάθομαι να χαλαρώσω, πάντα σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να κάνω κάτι άλλο από αυτό που κάνω εκείνη τη στιγμή Ακόμα και αν αυτό που κάνω εκείνη τη στιγμή είναι εξίσου σημαντικό Να διαβάσω, να ασχοληθώ με την έρευνα, να γυμναστώ, να βγω, οτιδήποτε άλλο τόσο από αυτό που κάνω Και ποτέ δεν δίνω χρόνο στον εαυτό μου να κάνω το απόλυτο τίποτα Οπότε δεν ξεκουράζεται και το μυαλό μου πραγματικά Μιας και είμαι γιατρός να σου πω ότι ο κεφαλός μας χρειάζεται 7 με 9 ώρες ύπνο για να λειτουργήσει σωστά και να ενισχυθεί η μνήμη και η μάθηση Και κανονικά θα έπρεπε κάθε περίπου 90 με 120 λεπτά να κάνουμε διάλειμμα μεκρά από τις οθόνες Η ξεκρούσα λοιπόν δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη και μάλλον είναι το πιο παραγωγικό πράγμα που μπορείς να κάνεις
Σε αυτό το ταξίδι μου λοιπόν, παρόλο ότι κουβάλησα μαζί μου το λάπτοπ να πάρει το καθιερωμένο του καθαρό αέρα Ηρέμησα πραγματικά Περπάτησα στη φύση Έφαγα ποιοτικό φαγητό Δε κοιτούσα συνέχεια το ρολόι Έκανα σάουνα και έπεβαλα όλες τις οξύνες των εφημεριών Που είχα συγκεντρώσει όλες τις επόμενες μέρες Έβαλα ιδανικές κρέμες Ήπια τσάγια, είδα ταινίες Διάβασα επιτέλους το βιβλίο που μου είχε πάρει Ο συνάδελφός μου στον ήλιο Και εγώ ακόμα ήμουν στη μέση Και κυρίως και μύθηκα Τι σημασία έχει που την άλλη εβδομάδα Θα εφημερεύω μέρα παραμέρα Προς το παρόν θα χαρώ Το ντόλτς εφαρμιέντε Δηλαδή όπως λένε οι Ιταλοί Ήδη από την εποχή της αναγέννησης Τη γλυκιά τέχνη του να μην κάνεις τίποτα Και ελπίζω να το κάνεις κι εσύ Και με αυτό θα σας αφήσω στο σημερινό κόφησο Και τα λέμε στο επόμενο
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
