Duel | Director's Cut #94
Director's Cut - The PodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Αποκτήστε έκπτωση 70% στα 2ετή πλάνα του NordVPN, ακολουθώντας το LINK.
Στηρίξτε το The Director's Cut με αγορές αποκλειστικών επεισοδίων από το e-shop στο Patreon: https://tinyurl.com/5ddx2y32
Ένας άντρας καταδιώκεται για άγνωστο λόγο από έναν μυστηριώδη οδηγό φορτηγού. Κι όμως, τόσο απλή είναι η πλοκή του Duel (1971), της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του Steven Spielberg (Jaws), γεγονός που δεν τo αποτρέπει από το να καταλήγει ένα καταιγιστικό και αγωνιώδες θρίλερ καταδίωξης.
Ο Βαγγέλης Βίτσικας και ο Λάζαρος Κολαξής εγκαινιάζουν τη νέα θεματική του Θανάτου στην Άσφαλτο με το υποτιμημένο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Steven Spielberg. Συζητάνε για την απροσδόκητη πορεία της ταινίας, η οποία ξεκίνησε ως τηλε-ταινία, τις αναπάντεχα πλούσιες θεματικές της, τη σχέση της με τη Ζώνη του Λυκόφωτος, αλλά και τη βιρτουόζικη σκηνοθεσία του Spielberg που σε κάνει να αναρωτιέσαι με πόσους διαφορετικούς τρόπους μπορεί να σκηνοθετηθεί μια καταδίωξη.
Για περισσότερες κριτικές και αφιερώματα γύρω από την ποπ κουλτούρα επισκεφτείτε το thedirectorscut.gr.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Γεια σας, καλώς ήρθατε σε ακόμα ένα επεισόδιο του Director's Cut. Είμαι ο Λάζαρος Κολαξής. Είμαι ο Βαγγέλης Βίτσικας. Και σήμερα έχουμε νέα θεματική, την οποία μόλις σκεφτήκαμε έναν πολύ καυλιάρικο τίτλο, Θάνατος στην άσφαλτο, στην οποία μιλάμε για κυνηγητά, όχι όμως μέσα στην πόλη, κυρίως στην απέραντη έκταση της Αμερικάνικης Ινδοχώρας.
Τα highways που λένε στο χωριό μου. Βέβαια όχι για road movies να διευκρινίσουμε Απλά για ταινίες όπου γίνεται κάτι Απειλητικό Δηλαδή για θρύλερ, για ταινίες τρόμου Τέτοιου τύπου Δεν θα μιλήσουμε ξέρω εγώ για το πλαγίος του Αλεξάνδρ Πέιν Θα μιλήσουμε για Το ντουελ του Στίβεν Σπίλμπεργκ Ας πούμε η πρώτη μεγάλη μήκους ταινία Του Στίβεν Σπίλμπεργκ Και Ιυαγγέλη πες μας τη σύνοψη Λοιπόν στο ντουελ πρωταγωνιστεί ένας επιχειρηματίας δεν θυμάμαι τον όνομα του δεν είναι καλός με τα όνοματα χαρακτήρων ο οποίος ένα πρωί ξυπνάει στο σπίτι του και ξεκινάει να πάει στη δουλειά του με το αυτοκίνητό του συγκεκριμένα πηγαίνει σε ένα ραντεβού επαγγελματικό με έναν υποψήφιο πελάτη στο δρόμο προσπερνάει ένα φορτηγό ελαφρώς άκομψα αλλά εντάξει όχι τίποτα τρομερό και διαπιστώνει σύντομα ότι ο οδηγός του συγκεκριμένου οχήματος τον έχει πάρει στο κατόπι και δεν λέει να τον αφήσει και η κατάσταση αυτή κλιμακώνεται καθώς οι προθέσεις του άλλου οδηγού δεν είναι ακριβώς αγαθές
Να πω ότι θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ένας οδηγός ο φορτηγατζής που παρεξηγήθηκε επειδή τον προσπέρασες και το λέω ότι κάνω και τις συνδέσεις με Ελλάδα γιατί και το σκηνικό το οποίο μου θύμισε ότι θα μπορούσε να ήταν ελληνική επαρχία απλά αυτό το σκεφτόμουν άσχετο δεν είναι ή καμία σχέση βέβαια αλλά απλώς το αναφέρω πρωτού μπούμε τώρα στα της ταινίας να θυμίσω ότι αρχικά να μας να κάνετε εγγραφή στο κανάλι μας στο youtube να μας ακολουθήσετε στα social κτλ αν θέλετε να στηρίξετε την εκπομπή και το site μπορείτε να αγοράσετε τα αποκλειστικά επεισόδια στο Patreon και πλέον αν θέλετε να βάλετε και VPN έχουμε link από το οποίο αν αγοράσετε το NordVPN θα πάρουμε κάτι και εμείς οπότε και εσείς θα έχετε ασφάλειο στον υπολογιστή σας θα μπορείτε να βλέπετε ταινίες από άλλες πλατφόρμες με κατάλογο άλλων χωρών και θα στηρίξετε και το Directors Cut Αυτά τα γύρω γύρω από την εκπομπή ας μπούμε τώρα στην ταινία Βεβαίως.
Λοιπόν, πρώτη μεγάλο μήκους ταινία του Σπίλμπεργκ η οποία ήταν τόσο καλή που ενώ προβλήθηκε ως τηλετενία στην αρχή μετά βγήκε σε έκφραση κανονικά. Ναι, μέχρι τότε ο Σπίλμπεργκ είχε κάνει μόνο κάποια επεισόδια σε τηλεοπτικές σειρές και συγκεκριμένα στο Night Gallery που ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα σειρά του Ροτ Σέρλινγκ, του δημιουργού της ζώνης του Λυκόφωτος στην οποία κάθε επεισόδιο έπαιρνε ένα, δύο ή κάποιες φορές και τρεις διάσημους πίνακες ζωγραφικής, κλασικούς και έστεινε μια ιστορία τρόμου και φαντασίας γύρω από αυτό που απεικόνιζε ο πίνακας.
Και το άλλο που είχε κάνει μέχρι τότε ο Σπίλμπεργκ ήταν ότι είχε σκηνοθετήσει το πρώτο επεισόδιο της πολύ αγαπημένης μου σειράς Κολόμπο με τον Πίτερ Φολκ στο ρόλο του Detective Κολόμπο. Μια πολύ ωραία σειρά. Α, κάτσε, την έχεις δει τη σειρά αυτή. Όχι όλη, τώρα αυτή την περίοδο την βλέπω αργά αργά. Α, οντός. Είναι μια πάρα πολύ ωραία σειρά και την προτείνω ανεπεφύλακτα.
Αυτή η ταινία γυρίστηκε όπως είπες για λογαριασμό της τηλεόρασης και τελικά προβλήθηκε και στους κινηματογράφους επειδή ήταν, θεωρήθηκε πάρα πολύ καλή, πήρε πάρα πολύ καλές κριτικές και έτσι μόλις στα 25 του χρόνια ο Στίβεν Σπίλμπεργκ βρέθηκε με μια κινηματογραφική παραγωγή στο ενεργητικό του. Θα το πούμε και πιο μετά.
Ας δώσουμε έτσι μια πρωτη γεύση των εντυπώσεών μας. Εμένα προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ. Και εμένα. Ήταν η πρώτη φορά που την έβλεπα. Ναι, νομίζω ότι αν δεν ήξερα ότι ήταν ταινία προτάρει εντός εισαγωγικών δεν θα το καταλάβαινα. Και φαίνονται κάποια στοιχεία τα οποία βλέπουμε μετά και σε ταινίες του όπως το Τζο ας πούμε που η απειλή δεν εμφανίζεται ποτέ.
Ναι, είναι μια πολύ λυτή ταινία αποτέλεσμα και του μικρού προϋπολογισμού της η οποία όμως χάρη στο ταλέντο του Σπίλμπερκ γίνεται μια από τις καλύτερες ταινίες. Δηλαδή για μένα πολύ πιθανόν να έμπαινε και στις 10 καλύτερες ταινίες του και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα με την έννοια ότι ο Σπίλμπερκ είναι ένας από τους κορυφαίους σκηνοθέτες στην ιστορία του Μέσου.
ένας σκηνοθέτης με τρομερή φιλμογραφία η οποία περιλαμβάνει ελάχιστες ταινίες που δεν μου αρέσουν συγκριτικά με τον αριθμό των τίτλων που περιλαμβάνει οπότε ναι, η συγκεκριμένη είναι μια από τις καλύτερες και σίγουρα με ένα από τα 10 καλύτερα σκηνοθετικά ντεμπούτα στην ιστορία του Αμερικανικού κινηματογράφου Παρ' όλα αυτά ας μην ξεκινήσουμε τη σκηνοθεσία για να δίνει και το πιο ζουμερό, ας το αφήσουμε λίγο προς το τέλος, θα έλεγα να περάσουμε στο σενάριο, το οποίο υπογράφει ο Ρίτσαρντ Μάθεσον.
Βασίζεται σε ένα διέγημα που είχε γράψει ο ίδιος και έχει δημοσιευτεί στο Playboy. Παρακαλώ. Και αν σας λέει κάτι το όνομα, εγώ τώρα το μάθα, δεν το γνώριζα, ο Μάθεσον είναι ένας συγγραφέας, ο οποίος, αρκετά γνωστός, έχει γράψει και πάρα πολλά επεισόδια για τη ζώνη του Λυκόφωτος ή όχι μόνο είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα στο χώρο της φαντασίας του τρόμου και γενικότερα του φανταστικού της λογοτεχνίας του φανταστικού και του σινεμά, σενάριογράφος έχει γράψει καταρχάς το I am legend το οποίο έχει γίνει τρεις φορές ταινία πρώτη φορά με τον Βίνσεντ Πράις με τίτλο The Last Man on Earth όπου έγραψε και το σενάριο Μάθεσον δεύτερη φορά το 1971 με τον Τσάρλτον Χέστον με τίτλο The Omega Man και τρίτη φορά που θα το ξέρουν πιο πολλοί το I Am Legend με τον Will Smith του 2007 και οι τρεις καλές ταινίες για εμένα καλύτεροι από όλες αυτοί με τον Vincent Price μετά αυτοί με τον Χέστον και μετά αυτοί με τον Σμιθ και επίσης πέρα και από τη συμμετοχή του στη ζώνη του Λυκόφωτος που ανέφερες
έχει γράψει και αρκετά είτε σενάρια πρωτότυπα για τον κινηματογράφο είτε διηγήματα, νουβέλες και μυθιστορήματα τα οποία μεταφέρθηκαν με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία στη μεγάλη οθόνη ή και στη μικρή ξεχωρίζω από αυτά την νουβέλα νομίζω Shrinking Man η οποία μεταφέρθηκε το 1957 στον κινηματογράφο από τον Τζακ Άρνολτ με τίτλο The Incredible Shrinking Man ένα από τα ωραιότερα μπι-μούβις επιστημονικής φαντασίας της χρυσής εποχής του είδους τις δεκαετίες του 50 δηλαδή Οκ, άρα έχει γράψει γνωστές θέσεις Ναι, ναι, ναι Πράβο, δεν το γνώριζε αυτό Τώρα όσον αφορά το Duel δεν έχει σαν πλοκή, δεν είναι κάτι Είναι από τις περιπτώσεις όπου το κόνσεπτ είναι πολύ απλό αλλά και ταυτόχρονα σύνθετο μέσα στην απλότητά του Δηλαδή η θεματική του είναι ξεκάθαρη, είναι η εξάρτηση του δυτικού ανθρώπου από το αυτοκίνητό του και γενικά από τα πράγματα που έχει στην κατοχή του και πως όταν νιώθει ότι του αμφισβητείς αυτή την εξουσία ή αυτή την ψευδέστηση τέλος πάντων εξουσίας που έχει μπορεί να οδηγηθεί στα άκρα και στην τρέλα.
αλλά είναι μια πολύ ακριβή σκέφτοχη θεματική την οποία το σενάριο την αναπτύσσει υποδειγματικά. Ναι και πέρα από αυτό που λες σαν θεματική με το οποίο συμφωνώ προφανώς θεωρώ ότι έχει και στοιχεία για το ρόλο του άντρα στο σύγχρονο κόσμο αφενός ο πρωταγωνιστής είναι ένας πολύ καλοντυμένος άνθρωπος ο οποίος πιθανότητα ζει σε κάποιο προάστιο ενώ ο αντίπαλός του υποπτευόμαστε ότι είναι ένας άνθρωπος πιο λαϊκός πιο άγαρμπο στη συμπεριφορά του πιο πρωτόγονος άρα θα να πω ότι σαν να σου δείχνω ότι ο σύγχρονος άντρας έχει γίνει πάρα πολύ πολιτισμένος και πλέον δεν μπορεί να ανταποκριθεί ας πούμε στους τσαμπουκάδες και το συνδέει και λίγο με τον ρόλο του άντρα διότι διαπιστώνουμε όσο περνάει η ταινία πως έχει τσακωθεί με τη γυναίκα του επειδή το προηγούμενο βράδυ δεν την υπερασπίστηκε όταν κάποιος πήγε να την ενοχλήσει.
Οπότε θέλω να πω ότι σου δείχνει έναν άντρα ο οποίος κάπως δεν κουμπώνει καλά σαν στερεότυπα της εποχής του για το πώς πρέπει να είναι ο σωστός άντρας. Νομίζω ότι είναι η πρώτη αδύναμη πατρική φιγούρα στη φιλμογραφία του Σπίλμπερ και όταν λέω αδύναμη δεν εννοώ αδύναμη ως προς το γράψιμο εννοώ ως προς το χαρακτηριστικό του ανθρωπότητα αυτού.
Ο Σπίλμπερ, γενικά όπως θα ξέρετε και όσοι έχετε δει το αυτοβιογραφικό φιλμ του The Fablemans, έχει μια αρκετά περίεργη σχέση με τον πατέρα του, γιατί ήταν ένας αρκετά μαλθακός άνθρωπος ο πατέρας του. Έξω και διάλεξε τον Φλωράκο Πολντάνο να τον ερμηνεύσει στη ταινία. ο οποίος δεν μπορούσε να διαπιστώσει ότι η γυναίκα του τον απατούσε με τον καλύτερό του φίλο.
Και αυτό το ήξερε ο ίδιος ο Σπίλμπερκ πολύ πριν το μάθει ο πατέρας του και προφανώς του είχε αφήσει ένα είδους τραύμα και σε όλη του τη φιλμογραφία συναντάμε περίεργες πατρικές φιγούρες είτε αδιάφορους πατέρες, είτε μαλθακούς πατέρες, είτε πατέρες με το άγχος να ανταποκριθούν στο ρόλο που τους επιβάλλει η κοινωνία. Και αυτό δίνει για μένα και μια ακόμα ανάγνωση στην ταινία, αν θέλετε, λίγο πιο αυθαίρετη, αλλά που μου ταιριάζει, μου δουλεύει, ότι είναι αυτός ο πατέρας τον οποίο τον κυνηγάει κάτι και θα μπορούσε να είναι ο ίδιος ο γιος, ο Σπίλμπερκ που κυνηγάει τον πατέρα του ας πούμε.
Ναι, ναι. Άλλη μία θεματική που κάπως έχει να κάνει με αυτό που είπες στην αρχή αλλά νομίζω προκύπτει και πάρα πολύ από τον τρόπο που σκηνοθετεί ο Σπίλμπερκ το φορτηγό κυρίως είναι ότι μπορούμε να πούμε πως πρόκειται για μια σύγκρουση του ανθρώπου με τις μηχανές διότι θα το πούμε ενδεχομένως και συνέχεια ο οδηγός του φορτηγού δεν φαίνεται ποτέ οπότε η κάμερα του Σπίλμπεργκ όταν είναι να δείξει το φορτηγό συνήθως ή δείχνει κάποια γενικά πλάνα που φαίνεται ολόκληρο ή δείχνει σημεία του οπότε νιώθω ότι μέσα σε όλα αυτά που είπαμε υπάρχει και αυτή η αίσθηση ότι είναι ένας άνθρωπος ο οποίος παλεύει με μια σχεδόν υπερβατική μηχανή.
Ναι, σωστά. Το οποίο τώρα εμείς καθίσαμε εδώ πέντε λεπτά και βρήκαμε ήδη τρεις θεματικές για μια ταινία που πολύ απλουστευτικά μπορείς να τη δεις και να πεις ότι δεν γίνεται και τίποτα. Είναι δυο αμάξια που κυνηγούνται, ναι. Ακριβώς, με μια πάυση κάπου στη μέση. Οπότε είναι λίγο συνεργαστικό κατά μια έννοια το πόσο πλούτο κρύβει αυτό το σενάριο μέσα στην απλότητά του.
Προτού περάσουμε σκηνοθεσία, δεν ξέρω, έχεις να προσθέσεις κάτι για το σενάριο. Όχι. Αυτό είναι πάνω κάτω. Χρησιμοποιεί και κάποια κάποιους εσωτερικούς μονολόγους για να εκφράσει τις σκέψεις του πρωταγωνιστή. Το οποίο έτσι δίνει μία ένταση. Ενώ είναι λίγο περίεργο άμα το δεις γενικά. Στην προηγουμένη περίπτωση το έρωτη ταιριάζει και μου άρεσε πολύ το ότι κάπως σου δίνει και το subtext της ιστορίας για τον ρόλο του άντρα με το ραδιόφωνο γιατί στην αρχή ακούγεται μόνο το ραδιόφωνο και νομίζω είναι στο τηλέφωνας άντρας που λέει θέλω να φύγω από το γάμο μου νιώθω αδύναμος κάτι τέτοιο αυτό το βρήκα αρκετά ευρηματικό για μια ταινία η οποία δεν έχει πάρα πολλούς διαλόγους οπότε κάπου έπρεπε σαν να κάνει το ραδιόφωνο exposition ας πούμε ναι, αλλά με τρόπο που να μην φαίνει την exposition Διάβαζα τώρα πριν λίγο μια συνέντευξη που έδωσε ο Σπίλμπερκ στον Edgar Wright με αφορμή μια επέτειο της ταινίας τέλος πάντων και έλεγε ότι έκοψε το 50% των διαλόγων και αν ήταν στο χέρι του
θα έκοφε και παραπάνω οπότε θα βγήκε σχεδόν βοβή η ταινία Ερμηνευτικά έναν εθοποιό έχουμε δεν ξέρω πώς φάνηκε Μου άρεσε πάρα πολύ, είναι ένας στο οποίο αγαπώ πολύ επειδή τον έχω δει σε μια ακόμα παλιότερη σειρά western όπου έπαιζε το Gunsmoke. Είναι ο Dennis Weaver, ο οποίος έπαιζε τον χαρακτήρα του Chester, έναν από τους βασικούς υποστηρικτικούς χαρακτήρες στο Gunsmoke.
Μια σειρά που κράτησε 20 σεζόν. ο Ντένις Γουίβερ έπαιζε αυτό το χαρακτήρα στις 9 ή στις 10 από αυτές από το 1955 μέχρι το 1964-1965 κάπου εκεί. Και εδώ είναι ένα από τα, βασικά νομίζω η μόνη ταινία, τον έχω δει σε πολλές ταινίες σε δεύτερους ρόλους αλλά είναι η μόνη ταινία νομίζω που τον έχω δει σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Προφανώς του δώσανε πρωταγωνιστικό ρόλο επειδή ήταν μια χαμηλού κόστος παραγωγή που δεν θα μπορούσε να πληρώσει κάποιον πιο ακριβό στάρ επειδή ήταν μια τηλεοπτική παραγωγή και ήταν κυρίως τηλεοπτικός ηθοποιός ο συγκεκριμένος καταξιωμένος στην τηλεόραση καθώς μετά τον Gunsmoke είχε πρωταγωνιστήσει σε δικές του σειρές δηλαδή δικά του πρωταγωνιστικά οχήματα τα οποία δεν τα έχω δει ακόμα για μένα πάρα πολύ καλός, επαρκέστατος τρόμαξα να τον αναγνωρίσω την πρώτη φορά που είχα δει την ταινία γιατί είναι πολύ διαφορετικός από τον χαρακτήρα που έπαιζε στη σειρά εκεί έπαιζε έναν τύπο που έκανε μια πολύ redneck βλαχοπροφορά ενώ εδώ είναι ένας πολύ αστός χαρακτήρας και αυτό μου αποδεικνύει και το ερμηνευτικό έυρος του συγκεκριμένου ηθοποιού ο οποίος εν πολύς έμεινε αναξιοποιητός από το αμερικανικό σινεμά Ναι και εμένα μου άρεσε πάρα πολύ έχει αυτή τη φλωρόφατσα του ανθρώπου που ζει στην πόλη που προφανώς δεν έχει ζήσει ρε παιδί μου τις δυσκολίες που μπορεί να έχει ζήσει
κάποιος από την επαρχία δεν είναι σκληρά αγωγημένος αν έχω ένα παράπονο το οποίο δεν είναι τόσο από την ερμηνεία του αλλά από το σενάριο κάπως με την έννοια ότι αν δεχτούμε ότι μία από τις θεματικές είναι ότι η ταινία τον δοκιμάζει για να δείξει το πόσο άντρας είναι τέλος πάντων στο τέλος της ημέρας και να υπερασπιστεί δεν ήταν αυτό του απέναντι σε έναν τρελό ο οποίος τον κακοποιεί τέλος πάνω στον δρόμο.
Νιώθω ότι στο τέλος δεν τον είδαμε ποτέ να τρελαίνετε και να γίνεται ο μάτσος σκληρός γαμιόλης που θα πήρε παιδί μου με κυνηγάς πέντε ώρες πώς τον κυνήγαγε ο Φορτίγαντζής. Τρελαίνομαι κι εγώ και φτάνουμε στα άκρα. Και γίνομαι εγώ σαν εσένα. Φτάνουν βέβαια στα άκρα. αλλά ναι, νομίζω ότι παρέμεινε πάρα πολύ χαμηλών τόνων σε όλη τη διάρκεια της ταινίας θα ήθελα ένα μικρό ξέσπασμα προς το τέλος και το άλλο σενάριακό οριακά χαζό είναι αυτό που θα πω αλλά μου έκανε εντύπωση ξεκινάει η ταινία όταν σου δίνουν το ελευθερίο σου λέει, φαίνεται η πινακίδα που έχεις στο πίσω μέρος που λέει έφλεκτο από εκείνη τη στιγμή εγώ περίμενα να υπάρχει έκρηξη στο τέλος ναι, ισχύει ότι εφόσον βάζεις κάτι να είναι έφλεκτο πρέπει να το κάνεις και pay off στο τέλος αλλά δεν νομίζω ότι θα επέτρεπε κάτι τέτοιο το budget της ταινίας βέβαια και μόνο το γεγονός ότι σου έχει δείξει πως είναι έφλεκτο προσθέτει στο suspense της ταινίας οπότε η έκρηξη μπορεί κάποιος να πει ότι είναι και λίγο
περιττή εφόσον στην ουσία ο σκοπός αυτού είναι απλά να εντείνει το suspense ναι όντως τα διακυβεύματα είναι σε όλη τη διάρκεια έξιλα αλλά θα ήθελα ρε παιδί μου αφού μου το δείχνεις από την αρχή στο τέλος να το αξιοποιήσεις κάπως για να είναι πιο θεματικό πιστεύω είναι καθαρά θέμα budget ναι ναι ναι και εγώ αυτό πιστεύω απλώς ήμουν σε φάση αχ αν το κάνεις αυτό θα ήταν πιο εντυπωσιακό αφού αναλύσαμε όλα τα υπόλοιπα στοιχεία νομίζω ήρθε η ώρα να φτάσουμε στο κάτι προσωπική με όπως πιο συναρπαστικό κομμάτι της ταινίας, τη σκηνοθεσία του Steven Spielberg Σύμφωνο Εντάξει δεν ξέρω εγώ αυτό που σκεφτόμουν όσο έβλεπα την ταινία Είναι ότι πραγματικά Δεν μπορούσα να φανταστώ Ότι υπάρχουν τόσοι τρόποι να σκηνοθετείς ένα κυνηγητό Δηλαδή Διαρκώς έβρισκε κάποιον τρόπο Να φέρει κάτι καινούργιο στο τραπέζι Και να το κάνει να είναι ακόμα πιο συναρπαστικό Πραγματικά πάρα πολύ εντυπωσιακό Είναι το είδος της σκηνοθεσίας Που φαίνεται Που θέλει να φαίνεται χιτσκοκική σκηνοθεσία
επιθετικό filmmaking που λέει και ο Ταραντίνο μια σκηνοθεσία η οποία δεν είναι πρόθυμη να αφήσει ούτε στιγμή να περάσει από την ταινία χωρίς να επιλέξει την κατάλληλη γωνία λήψης να βρει το φωτισμό, τη γωνία, την κίνηση της κάμερας που θα αποτυπώσει το suspense και την ένταση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στο μέγιστο δυνατό βαθμό μια όπως λέτε στα μάτια ευρηματική σκηνοθεσία η οποία παίρνει μια πολύ καλή πρωτοίλη ένα πολύ καλογραμμένο λιτό σενάριο και το απογειώνει γιατί όντως εγώ είμαι τσάπος γενικά ότι κάθε σενάριο όσο καλό κι αν είναι μπορεί με ένα κακό σκηνοθέτη να δώσει μια μέτρια ταινία ενώ με έναν πάρα πολύ καλό σκηνοθέτη ακόμα και ένα απλά οκ σενάριο μπορεί να είναι μια απολαυστική ταινία ίσως όχι αριστουργηματική αλλά τουλάχιστον απολαυστική.
Και εδώ έχουμε να κάνουμε με την περίπτωση ενός σκηνοθέτη ο οποίος αποδεικνύει με τον τεμπούτο του κιόλας ότι ήρθε για να μείνει ότι δικαιολογημένα αποφάσισε το στούντιο να βγάλει την ταινία του και στις κινηματογραφικές αίθουσες και να μην την εγκλωβίσει στις μικρές διαστάσεις της τηλεοπτικής οθόνης. ένας σκηνοθέτης ο οποίος πραγματικά θα μπορούσε να έχει μείνει σε αυτή την ταινία και πάλι να είναι ένας σκηνοθέτης που θα άξιζε να μνημονεύουμε.
Θυμάμαι τώρα ένα πλάνο που δείχνει τον αριστερό καθρέφτη του αυτοκίνητου, του πρωταγωνιστή μας. Είναι στρογγυλός, φαίνεται από πίσω το φορτηγό που πλησιάζει ξαφνικά εξαφανίζεται και μόνο επειδή εξαφανίζεται από τον καθρέφτη νιώθεις μια αγωνία και λες τώρα που είναι ξέρω πλησιάζει δεν πλησιάζει δηλαδή το πως χρησιμοποιεί το κάθε μικρό θεωρητικά ασήμαντο στοιχείο για να προσδώσει ένταση είναι πραγματικά συγκλονιστικό και μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος με τον οποίο σκηνοθετεί το φορτηγό είπαμε είναι κατά κύριο λόγο μέσα από κοντινά το οποίο το κάνει να του δίνει μια πάρα πολύ έντονη εκφραστικότητα εντάξει είναι και παλαιωμένο έτσι δεν είναι ένα καινούργιο αυτοκίνητο έχει τα χρονάκια του είναι βρώμικο κτλ.
αυτό από μόνο του δημιουργεί μια ένταση αλλά το σκηνοθετεί και με τρόπο που πραγματικά το μετατρέπει σε ένα μηχανοκίνητο τέρας ναι ειδικά αυτό το τελευταίο τελευταίο Alex Peebles είναι πολύ εύστοχη είναι σαν το σκηνοθετή σαν ένα σκηνοθετή creature feature ταινία με τέρας monster movie δηλαδή το φορτηγό είναι ο κακός μας ούτε καν ο οδηγός του και ο τρόπος που το καδράρει ο Σπίλμπεργγ είναι σαν σου δημιουργεί φόβο απέναντι στο ίδιο το όχημα περισσότερο παρά σε αυτόν που το ελέγχει και το σκηνοθετεί σαν κάτι το απρόσωπο σαν κάτι το οποίο δεν έχει ανθρώπινη διάσταση, είναι κάτι το οποίο έρχεται από έναν άλλο κόσμο από το υπερπέραν ας πούμε μια αλλούτερη απειλή η οποία απειλεί να κατασπαράξει το χαρακτήρα και από εκεί γεννάται και το γεγονός ότι η ταινία φλερτάρει με το είδος του τρόμου Διάβασα πάλι πριν λίγο ότι ήδη από το σενάριο υπήρχε η οδηγία να μην φαίνεται ο οδηγός φορτηγού οπότε κάπως κατά μία είναι οι ρίζες του Μάθεσον με το είδος του τρόμου και τη ζώνη
του Λυκόφωτος κάπως διεισδύουν και σε αυτή την ταινία γιατί όπως είπες και εσύ βγάζεις κάτι υπερβατικό Λοιπόν, βέβαια σίγουρα και ο Σπίλμπερκ έβαλε τη δικιά του πινελιά παρότι μπορεί να υπήρχε σοσενάριο αυτή η ας το πούμε οδηγία Ακόμα και η σκηνή λόγω χάρη που ο πρωταγωνισμός σταματάει σε ένα μαγαζί και είναι μαζεμένοι εκεί τέσσερις-πέντε άγνωστοι άντρες και προσπαθεί να καταλάβει ποιος από αυτούς είναι ο οδηγός του να γυνιγάει ακόμα και αυτή η σκηνή έχει ένταση δηλαδή δεν και στα σημεία που θα μπορούσε να πει κάποιος ότι τέλος σταματάμε λίγο να πάρουμε ανάσα όχι θα σε βαρέσω και εκεί ασταμάτητος ναι ναι ναι ναι νομίζω και εγώ δεν έχω η φωτογραφία μου άρεσε πάρα πολύ αποτυπώνει φοβερά αυτή την αίσθηση της ζέστης μέσα στην έρημο γιατί δεν το είπαμε νομίζω στην αρχή ότι όλη η ταινία Η σκηνοθεσία και η φωτογραφία συμβάλλουν πάρα πολύ στον ανιώσιο θεατής αυτή την πνιγυρή ζέστη, τον καύσωνα που επικρατεί εκεί.
Τα κοστούμια, το πουκάμισο δηλαδή του πρωταγωνιστής στην ουσία είναι βαθμία όλο και πιο γεμάτο υδρότα. το φως του ήλιου λούζει διαρκώς την ταινία, πρόκειται για μια ταινία που ενώ είναι πάρα πολύ σκοτεινή στη ψυχή της, είναι πολύ φωτεινή στις εικόνες της, στα πλάνα της επαρκέστατη μουσική υπόκρουση πάρα πολύ καλό μοντάζ που εξασφαλίσει ένα φοβερό ρυθμό νομίζω αυτή η ταινία είναι το αρχέτυπο για κάθε επόμενη ταινία αυτοκινητιστικής δράσης και καταδίωξης που έχουμε δει και κάποιες από τις οποίες μάλιστα θα προτείνουμε μέσω αυτής της θεματικής στο podcast ναι νομίζω τα είπαμε όλα, μικρή ταινιούλα είναι και σύντομη σε διάρκεια έτσι και αλλιώς από μόνη της γύρω στα 90 λεπτά είναι πολύ σφιχτό σενάριο δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο οπότε νομίζω μπορούμε να κλείνουμε σιγά σιγά Νομίζω και εγώ το ίδιο
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
