The 80s - 4.6 Η Τέχνη την δεκαετία του 80 στα Εξωτερικά
dram2terra (Boomer Jenny)Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Μεγαλούτσικο επεισόδιο, αφορμή για δικά σας ψαξίματα, μια επισκόπηση πάντα με την άποψη της Ευγενίας.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Μουσική Από τα παιδιάτα μου μέχρι το σήμερα. Μια συνολική αναδρομή από προσωπικές ιστορίες, αναγνώσματα, ακούσματα, θεάματα, γεγονότα ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά που διαμόρφωσαν το σύνολο του είναι μου και αν είστε μπουμεράκια πιθανόν και του δικού σας. Ότι είμαι καλλιτέχνη δα σας λέω Ότι κάνω performances σας λέω Δυο κουβέντες δεν σας έχω πει για την τέχνη στα 80's αυτάκια μου όμως Και σαν να σας ακούω να γκρινιάζετε Και είπα να το πιάσουμε κι αυτό Έψαχνα που λέτε στον ιστό Τα ίδια και τα λίγα μου έδινε Και ειδικά για την Ελλάδα σχεδόν νιένετε Κάτσε να δεις είπα που θα ρωτήσω το Λούμιν μου Το AI μου καλέ Ε, πολύ καλά δεν τα πήγε. Πήγα κι εγώ στο Gemini που έδωσε ρέστα. Βεβαίως. Και έτσι έχω ίσως επεισόδια ένα εντός, ένα εκτός και ένα επί τα αυτά. Θα δείξει. Θα το δούμε πώς θα κυλήσει.
Παραστατικότητα με νέο οπτική και αδρές πινελιές στη ζωγραφική, έντονες κυρίαρχες φιγούρες στη γλυπτική και αυτό τώρα το λέμε νέο εξπρεσιονισμό. Ο σκέτος εξπρεσιονισμός που κυριάρχησε από το 1905 ως το 1940 σου λέει παραμόρφωνο την πραγματικότητα αδιαφορώντας για την πιστή αναπαράσταση και για να ξέρετε είναι σαν να λέμε το αντίθετο του εμπρεσιονισμού.
Expression, impression λοιπόν για να μην μπερδεύεστε. Κάπως να πεις ενσωματώνουν και τη νέα παραστατικότητα, ρεύμα των 50's και των 60's αυτό και ενσωματώνουν και τον κριτικό ρεαλισμό αλλά και τον μεταμοντερνισμό. Ε και τώρα αυτά, ψάξτε τα μόνα σας αυτάκια μου γιατί η επεισόδιο ατελείωτο θα βγει άμα σας τα πω εγώ. Επίσης έχουμε για πρώτη φορά τα γραφίτις να μπαίνουν εντυπωσιακά σε μουσεία και γκάλερις.
ξεκινώντας από την Νόβα Ιόρκ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής καλέ. Έγινε η αρχή με τον Ζαν Μισελ Μπασκιά και έφτασε στο σημερινό Μπάνσκι που έχω να σας πω από αρχαιοτάτων έγραφαν τα άνθρωπα συνθήματα και σχεδίαζαν εικόνες στους στίχους αλλά αρχίσαμε να το λέμε τέχνη του δρόμου από τα 70's και εκτοξεύθηκε η φάση στα 80's και καλά πάει μέχρι και τη σήμερον.
Έχουμε επίσης και μια νέα οπτική και χρήση να πεις της φωτογραφίας. Και video art έχουμε, και performances έχουμε, και installations δηλαδή εγκαταστάσεις έχουμε και τα πάντα έχουμε στα 80's. Και εδώ στην Ελλαδίτσα μας καλά τα πήγαμε, θα σας τα πω εγώ όλα. Ξέρετε τι άλλο έχουμε αυτήν τη δεκαετία All-Star καλλιτέχνα που πάει να πει καλλιτέχνα Άγουν και φέρονται ως celebrities Βγαίνουν έξω από τα εργαστήρια, πάνε στα clubs και γίνονται εξώφυλα Και συμπαρασύρουν την αγορά της τέχνης με έργα που μοσχοπουλούνται Διψάτε για ονόματα τώρα ε, το νιώθω Είδου λοιπόν, ο Jean-Michel Basquiat Που διόλου Γάλλος δεν ήταν, παραβέρος Νεοιορκέζος Έκανε γραφίτι στο μετρό της πόλης του και υπέγραφε ως Σάμμο Ζωγράφιζε και μπλουζάκια και καρτποστάλ Ότι είχε ταλέντο το είχε Ότι το είδαν τα κατάλληλα άτομα το είδαν Και the rest is history που λέμε Άφησε το μάτιο του το κόσμο στα 27 του Και δεν πρόλαβε να δει έργο του να πωλείται 110 εκατομμύρια δολάρια Κολλητός του ήταν ο Κιθ Χάρινγκ
Αυτός με τα περίεργα μικρά ανθρωπάκια, φιγούρες σαν γραφίτι, καρτουνίστη, καναπής. Γέμισε το μετρόκι αυτός με σχεδιάκια από κυμολία. Αμερικάνος και τούτος, με σπουδές τα εικαστικά. Πήγε και στην ντοκουμέντα του Κάσελ το 1982. Γνωρίστηκε με ονοματάρες και τις ακολούθησε σε φήμη. Του άρεσε να χαρίζει η έργα του, αλλά ακριβοπουλούσε κιόλας.
Και σγουότς ρολόγια έκανε σειρά και δικό του μαγαζί άνοιξε και τον κόσμο γύρισε και ανοιχτά ομοφυλόφιλος ήταν και από AIDS πέθανε το 1990 όπου δημιουργούσε μέχρι σχεδόν την τελευταία του ανάσα. Επόμενος ο Άνσελμ Κίφερ, Γερμανός, παλιός στο χώρο αλλά το 80. Τον αναφέρουμε για τις τεράστιες επιφάνειες που ζωγραφίζει μιμούμενο ως πέτρα, παίζοντας με τη βαριά και σκοτεινή μνήμη της χώρας του αρχικά, μετατοπίζοντας τα σχόλιά του στην τέχνη και στην κουλτούρα αργότερα.
Είναι ακόμα ζωντανός. Έργα του φτάνουν τα 3,5 εκατομμύρια δολάρια. Είναι και φωτογράφος και συγγραφέας και γλύπτης να πεις. Ακολουθεί ο Τζούλιαν Σνέμπελ που σίγουρα έχετε δει πορτρέτα του. Το 80, χωρίς να έχει καμία απολύτως σχέση με τα ελληνικά σκυλάδικα, νομίζω αλλά κανένα δεν ξέρει και στην πραγματικότητα, σπάει πιατικά και τα κολλά πάνω σε τεράστιους καμβάδες ζωγραφισμένους, αλλά όχι μόνο.
Totally Mixed Media Use σου λέει, έχουμε εδώ, οπότε τα λες και λιγουλά και γλυπτά. Παράλληλα από τα 90's κάνει και Art Cinema. Με περίπου 1,5 εκατομμύρια δολαριάκια παίρνεις έργο του και να δω που θα το βάλεις. Σίγουρα όλα τα αυτάκια ξέρουν τα ζωάκια που κάνουν τα κλόουν στα παιδικά πάρτι από μπαλόνια, σωστά? Σου λέει και ο Τζεφ Οκούνς, βρε δεν τα κάνω κομμάτι με γάλα από ανοξίδωτο ατσάλι και με έντονα χρώματα να με πουν και νέο εξπρεσιονιστή και να τα βάλω σε μια γκαλερή να δούμε πως θα πάει.
Ε, πήγε τέλει αυτό. Και το πορτοκαλί σκυλάκι κόντεψε τα 10 εκατομμύρια δολάρια και ο λαγός τα 9 εκατομμύρια δολάρια. Και ενώ ωραίωτα τα θα τέριαζαν σε σαλόνι δικό μας, μας λείπουν κατημύρια για να τα πάρουμε. Χαλάλη του γιατί φτωχούλη γεννήθηκε, σπούδασε και τις τέχνες και τον Ταλή που θαύμαζε γνώριζε με το έτσι θέλω και μαλάκι κόκκινο έβαψε και χρηματιστής έγινε και καμπάνιες πολιτικών οργάνωσε και την Τζισιολίνα παντρεύτηκε, χώρισαν μετά και τέλος πάντων μας τα χάλασε στο τέλος λιγουλάκι που ήταν σου λέει σαν απάρτη του Έψτιν.
Και άλλος ένας Γερμανός στο προσκήμιο, ο Gerhard Richter, παλιά καραβάνα και τούτος, στα 80, κάνει το project Candles and Skulls, που συνδυάζει φωτογραφία και ζωγραφική, όπως και το project 18 Οκτωβρίου 1977. Και να πάτε να το ψάξετε, τρομερά ενδιαφέρον. Και ζωγραφίζει τον Γκρι και κάνει γλυπτά με καθρέφτες τα έργα του, του Πανακρίβου, still living μεταξύ μας.
Εντάξει, εγώ δεν τρελαίνομαι κιόλας Αλλά ποια είμαι εγώ να σας πω Και θα μου πείτε τώρα αυτάκια μου Εσύ, η υπέρμαχη των ισοτήτων και των μη διακρίσεων Σαν να μας ζάλισες λιγουλάκι με τα ανδρικά ονόματα Και πού είναι τα γυναικεία Καλέ, είναι δυνατόν εγώ να υπέπεσα σε τέτοιο τόπιμα Μπάσε καλό σας Απλά ήθελα να κάνω το σχόλιο Γιατί αναζητώντας τις πληροφορίες παντού μα παντού με φλόμωσαν στα αγόρια και έπρεπε να ζητήσω πολύ συγκεκριμένα και μου έδωσε δίκιο μετά το Gemini και το προγραμμάτισα να κόψει τις ματζίλες στο μέλλον και ας πούμε το ευχαριστήθηκα.
Οπότε έρχονται και τα κορίτσα που είναι υπεροχότατες και κατά την ταπεινή μου γνώμη πιο to the point της εποχής αλλά πάλι πια είμαι εγώ να σας πω. Cindy Sherman, εκπρόσωπη της Pictures Generation Αυτό φωτογραφίζεται γενικώς και το 1981 βγάζει μία σειρά που τη λέει Centerfolds, όπου η αυτή της δίνει εικόνα στις διάφορες στερεοτυπικές φιγούρες των γυναικών στην κοινωνία, στις ταινίες, στην τηλεόραση και στα περιοδικά.
Το 82 ξεκινά της Pink Robe Series και ακολουθούν το Fairy Tales το 87 και το Disasters 86 με 89 και κλείνει το 89 με τη σειρά Sex που πλέον δεν φωτογραφίζεται ίδια αλλά χρησιμοποιεί κούκλες κυρίως αυτές για χρήση ιατρικών μοντέλων ας πούμε του Make Her Point και να σχολιάσει και τον Jeff Koons και τον Andres Serrano. Έχουμε βεβαίως και την Μπάρμπαρα Κρούγκερ, πάρα πολύ γνωστή για τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες της σε κόκκινο πλαίσιο, με δηλωτικές εκφράσεις με κεφαλαία κυρίως γραμματοσυρά, ελβέτικα, ultra condensed, όπως «Your body is a battleground» ή «You are not yourself», που έκανε και έκθεση στον κήπο του Νιάρχου το 2026, αυτό το καλοκαίρι καλέ, Αλλά σε πρασινάκι εδώ τα έκανε, να.
Το 1984 δημιούργησε ένα t-shirt που απεικόνιζε ένα παραφουσκωμένο γυναικείο πρόσωπο και ένα κείμενο πάνω στα μάτια και στο στόμα που έλεγε I can't look at you and breathe at the same time. Το 2011 φωτογραφία της του 1985 με μια κούκλα που σας έλεγα έφτασε τα 900 εκατομμύρια δολάρια. Φυσικά ζει και βασιλεύει ακόμα Έχουμε και τη Jenny Holzer που δούλεψε με λωρίδες φώτων από νέων Κυρίως δημιουργώντας φράσεις κοινότυπες αλλά πολύ χρησιμοποιημένες To make her point Μέλος του κολάμπ στην Νέα Υόρκη Φεμινίστρια εννοείται όπως και οι προηγούμενες Και όλες να πεις for that matter Το 1986 πρόσθεσε και επεξεργασμένες πέτρες στη δουλειά της και το 1989 περιέτρεξε μία πινακίδα της 163 μέτρων όλο το Jürgenheim του μουσείου.
Βρε αυτάκια μου, στην Νόβα Γιώργκ αυτό. Και για δεύτερη φορά, Ever, η πρώτη ήταν το 1972 με την Diane Arbus, εκπροσώπησε τις Ηνωμένες Πολιτείες στην πιενάρλια της Βενετίας. Είναι σήμερα 76 χρονών. Θα σας πω και για την Πόλα Ρέγο, πορτογαλίδα, ζωγράφα, που δημιουργούσε αφηγηματικά, συχνά σκοτεινά έργα με έντονο φεμινιστικό περιεχόμενο και τη δεκαετία του 80 κέρδισε το Λονδίνο και το 91 έγινε η πρώτη καλλιτέχνηδα που έδειξε έργα της στην Εθνική Πινακοθήκη της πόλης.
Μέχρι το 2022 που πέθανε βίωσε την αναγνώριση και την αποδοχή από τη χώρα της αλλά και παγκόσμια. Και έτσι στα γενικά θα επιλέξω να σας πω και για την Martha Rosler που ασχολήθηκε πολύ με την performance και το βίντεο, ενοιολογική καλλιτέχνηδα. Το πιο γνωστό της ίσως έργο είναι το Assymiotics of the Kitchen του 1974-1975 αλλά στα 80's δημιουργεί το Domination and the Everyday, το Born to be Sold, A Simple Case for Torture or How to Sleep at Night.
Και άλλα και άλλα, με πιο γεωπολιτικά σχόλια, αλλά και φεμινιστικά, και η δουλειά της με τη φωτογραφία έχει καθαρά αντιπολεμικό χαρακτήρα. Στο σχόλιο περί του ότι βγήκαν τα καλλιτέχνα από τα εργαστήριά τους και μπήκαν στα κλαμπς και στον τύπο της εποχής, συνέβαλε τρομερά ο Άντι Βόρχολ, που με το Studio 54 του έγινε πνευματικός πατέρας των Art Stars, ο Μπασκιά ήταν η ίτρανή απόδειξη.
Από την άλλη, οι γυναίκες καλλιτέχνηδες δεν το γύρισαν απαραίτητα στο καταναλωτικό. Έτσι και αλλιώς ήταν και είναι underpaid, αλλά χρησιμοποίησαν την εικόνα τους και τα μίδια για να σχολιάσουν την ίδια τη διασημότητα ως περσόνα. Με αποκορύφωμα τη Σέρι Λεβίν που φωτογράφιζε φωτογραφίες άλλων διασήμων ανδρών καλλιτεχνών και τις παρουσίαζε ως δικές της ανοίγοντας τεράστια συζήτηση περί πρωτότυπου στην τέχνη.
Στη Γαλλία, στα 80's, έκαναν το δικό τους ρεύμα, που το είπαν «figuration libre», που κυρίως εκφράζεται ζωγραφικά, με μεγάλα έργα που συνδυάζουν κόμικ φιγούρες και γραφίτι, αλλά σούπερ νοηματοδοτημένα και ήταν απείς αντίλογος στα αμερικάνικα που σας είπα πιο πριν. Έχουμε εδώ τον Ρομπέρ Κομπά, τον Ρεμί Μπλανσάρ και τον Ερβέντι Ρώσα.
Μεταξύ πολλών. Έχουμε και τον Κριστιαν Μπολτάνσκι που είναι σούπερ ενοιολογικός και εκφράζεται επικοινοτρόπος, αλλά το 80 έγινε γνωστός για τις εγκαταστάσεις του με φωτογραφίες, παλιά ρούχα και λαμπτήρες, εξερευνώντας τη μνήμη και τον θάνατο. Μας άφησε το 2020. Έχουμε και τον Ντανιέλ Μπουεράν, ζωγράφος και γλύπτης. πολύ γνωστός στα 80 για το έργο του Le Deux Plateaux 3000 τετραγωνικά μέτρα εγκατάσταση γλυπτό πατήστε να το δείτε έργο που άνοιξε μεγάλη κουβέντα για το αν είναι αυτό τέχνη φυσικά και κατά πόσο αυτή η υποαμφισβήτηση τέχνη έχει δικαίωμα να αναμειγνύεται σε βαριά ιστορικά κτίρια και άλλους τέτοιους σοβαρόιχους προβληματισμούς μιας εποχής αλλαγών οι Γαλλίδες συμπλέουν με τις Αμερικανίδες Συνδιαλέγονται πολύ με το σώμα και τη γυναική αταυτότητα Η Νίκη Ντεσενφάλ, γεννημένη το 1930 στα 80's Δημιούργησε το εμβληματικό συντριβάνι Στρεβίνσκι Και αρχίζει να γεμίζει το Παρίσι και όχι μόνο Με τα χαρακτηριστικά γλυπτά της, της Νάνας Δηλαδή πολύχρωμα και πληθωρικά γυναικεία σώματα
Σε ανάρμοστες τάσεις Ανάρμοστες βέβαια, ξέρετε τώρα για ποια ατομάκια Μην τα λέω όλη την ώρα Η Ανέτ Μεσσαζέρ που έκανε εγκαταστάσεις χρησιμοποιώντας καθημερινά αντικείμενα και δήματα και φωτογραφίες για να μιλήσει για τη γυναική αταυτότητα και το σώμα. Επίσης στις χήμερες της 1982-1984 χρησιμοποιεί μεγάλες φωτογραφίες παραμορφωμένων μελών του σώματος τις οποίες ζωγραφίζει.
Στο My Works του 1987 εγκαθιστά φωτό σε γκαλερί και τη συνδέει με κείμενα γραμμένα από την ίδια και προς τα τέλη του 1980 βάζει και λούτρινα κουκλάκια στη σειρά με πτήτ FGE. Έχουμε βεβαίως και τη Sophie Kahl, πολυτάλαντη και διάσημη να σας πω. Στα 1980 ξεκινά με το hotel, όπου παριστάνοντας την καμαριέρα παρατηρεί και απαθανατίζει προσωπικά αντικείμενα των πελατών.
Κάνει το address book, όπου όντως βρίσκει μία λίστα ονομάτων, τους ψάχνει, τους βρίσκει και τους παίρνει συνέντευξη, προσπαθώντας να δημιουργήσει το πορτρέτο του ιδιοκτήτη της αρχικής λίστας. Κάνει και το blind, ζητώντας από τυφλά άτομα να τις περιγράψουν την ομορφιά και συντεριάζει τις απαντήσεις τους με δικές της φωτογραφίες.
Κάνει και το Exquisite Pain, που διαμέσου φωτό και εκειμένων επιχειρεί να συνδέσει τον δικό της πόνο από έναν χωρισμό με άλλων ατόμων. Και βέβαια η τεράστια Orlan, όπου στα τέλη της δεκαετίας του 80 άρχισε να πειραματίζεται με το ίδιο της το σώμα ως υλικό τέχνης, προαναγγέλλοντας τις ακραίες performances με πλαστικές επεμβάσεις που την έκαναν παγκόσμιο θέμα συζήτησης.
Έτσι και λιώς από τα 60's και τα 70's την απασχολούσε η διαμόρφωση της εικόνας του σώματος με βάση πολιτικές, θρησκευτικές και κοινωνικές νόρμες φυσικά με φεμινιστική ματιά και κριτική Στα 80' επίσης έτρεχε το International Symposium of Performance και εξέδωσε το πρώτο online περιοδικό τέχνης ever, το Art Accent Review Στα 80's η οικαστική εγκατάσταση ή όπως λέμε κοινώς installation art Αναδείχθηκε σε κυρίαρχη μορφή τέχνης και αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστό είδος διεθνός Αν και έχει σαφώς ρίζες στο νταντά, στο σουρεαλισμό και απλώνεται στα 60's και στα 70's Για να καταλάβετε, λέμε πως τα θεατά δεν κοιτούν πια το έργο, παρά βρίσκονται μέσα σε αυτό Έγιναν και ειδικά μουσεία σου λέει στο Λονδίνο και στο Πίτσμπουργκ και βρήκε το είδος τη χαρά του στις Μπιενάλε.
Και έτσι δούλεψε ο Κριστιαν Μπολτάνσκι με τα δωμάτια γεμάτα ρούχα και φωτογραφίες και ο Ήλια Καμπάκοφ που γκρέμιζε τα βάνια για να δουν τα θεατά των άνθρωπο που πέταξε στο διάστημα από το διαμέρισμα του ή τον ατάλλαντο καλλιτέχνη, όπου τρεις τεράστιοι καμβάδες απλώνονται στους τοίχους και στο πάτωμα και απεικονίζουν ότι να είναι που στο δημιουργό θυμίζει η προπαγάνδα και διαφημιστικές καμπάνιες καρτών και άλλες 27 εγκαταστάσεις που να τις ψάξετε, να τις διαβάσετε και να μορφωθείτε περαιτέρω.
Από γυναίκες θα σας πω ότι μόναχα τουμ, που θα πούμε περισσότερα στην performance, αλλά στα τέλη του 80 αρχίζει να δημιουργεί φαινομενολογικά περιβάλλοντα, όπου η παρουσία των θεατών αντικαθιστά τη δική της, χρησιμοποιώντας οικιακά αντικείμενα, κρεβάτια, κουζινικά που έμοιαζαν επικίνδυνα ή ηλεκτροφόρα ας πούμε. Σε ό,τι αφορά τις επιτελέσεις, aka performances, ήδη από το 70 θεωρήθηκαν το κατεξοχήν μέσω των γυναικών, γιατί δεν κουβαλούσαν την πατριαρχική εντός εισαγωγικών ιστορία της ζωγραφικής.
Έβλεπαν τις καλλιτέχνιδες ως επαναστάτριες επειδή το σώμα τους κυρίως ήταν το έργο και κανείς δεν μπορούσε να το αγοράσει ή να το κλείσει σε μια αποθήκη δίνοντάς τους μια ηθική ανωτερότητα στην καλλιτεχνική κοινότητα και μάλλον no money. Τα έργα τους όμως έγιναν στα εξωτερικά αμέσως διδακταία ύλη στις διάφορες καλλιτεχνικές σχολές.
Ήταν απίση διανοούμενες τις πράξεις. Το ευρύ κοινό αντιθέτως, όπως και οι πολιτικοί, στάθηκαν απέναντι. Λογικό, αφού εμπερίεχαν μπόλικο γυμνό, αίμα και πολιτικά μηνύματα. Και έτσι η Κάρεν Φίνλι αποχαιρέτησε την κρατική της επιχορήγηση, άσε μην σου λέει αφού. Και έτσι μας προέκυψαν οι πόλεμοι της κουλτούρας, culture wars, των 80, των 80 και να το ψάξετε μοναχούλια σας γιατί δεν θα τελειώσει ποτέ το επεισόδιο.
Η Μαρίνα Μπράμοβιτς μαζί με τον Ουλάη ακόμα έχουν μετατραπεί σε Art Stars και το κοινό κάνει ουρές για να τους δει. Η Μόνα Χατούμ το 1982 παρουσιάζει το Underseeds που έμεινε γυμνή μέσα σε γυάλινο θάλαμο γεμάτο λάσπι για 7 ώρες προσπαθώντας να σταθεί όρθια και γλιστρώντας συνεχώς ως συγκλονιστική μεταφορά για την κατάσταση των Παλαισθηνίων.
Το 1985 περπάτησε ξυπόλυτη στους δρόμους του Μπρίξτον, Λόντον αυτό σας έχω ξαναπεί για τα επεισόδια, έχοντας δεμένα στα πόδια της ένα ζευγάρι βαριά άρβυλα Dr. Martens. Η Άνα Μεντιέτα άφηνε το αποτύπωμα του σώματός της στη γη, τη λάσπη, με αίμα, με φωτιά και τη λέμε μητέρα της eco-art και body-art δικαίως. Τα κυρίαρχα αρσενικά κινήθηκαν ανάμεσα στον ενοιολογικό πειραματισμό, την πολιτική πρόκληση και τη σύνδεση με μουσική σλαστέαμα.
Έκαναν σου λέει κοινωνικό σχόλιο και εξαντλούσαν τα όρια του σώματος, γυμνήκα λέει και αυτή, αλλά χρηματοδοτήσεις δεν έχασαν. Όπως σας πούμε ο Στέλλαρκ, Έλληνο Αυστραλός, aka Στέλιος Αρκάδιος, όπου επιτέλεσε τις αναρτήσεις του, suspensions, αυτό που κρεμούσε το σώμα του από γάντζους που περνούσαν μέσα από το δέρμα του, εξερευνώντας τα όρια του πόνου και την τεχνολογική εξέλιξη του σώματος βάζοντας ένα έξτρα χέρι.
Ο Ιώσεφ Μπόις που αν και πέθανε το 86 πρόλαβε να φυτέψει 7.000 βελανιδιές στην ντοκουμέντα του 82 και ο Κρις Μπέρντεν που συνέχισε με performances που έθεταν σε κίνδυνο η δοκιμασία των εαυτότου σχολιάζοντας την εξουσία και την τεχνολογία. Και κάπως με αυτά και με εκείνα, τα αγόρια χαρακτηρίστηκαν ήρωες και προφήτες και τα κορίτσια θύματα ή σώματα σε διαμαρτυρία.
Τα αγόρια βρήκαν τρόπο να κάνουν τις performances τους εγκαταστάσεις και παρέμειναν στο κέντρο ενδιαφέροντος των μουσείων. Τα κορίτσια είπαμε, κάναν ηθική τέχνη. Έχουμε και στη γλυπτική αλλαγές, τι νομίζατε. New British Sculpture σου λέει το κίνημα. που απορρίπτει την ενιολογική αυστηρότητα των 70's για χάρη της υλικότητας και της φόρμας με καλυτερότερες τις Allison Wilding, C. Razek, House Harry και Selah Kluet και τους Tony Gregg, Anis Kapoor, Anthony Gormley, Richard Deacon.
Έχουμε τον Neo Geo & Kids Φυσικά με τον Jeff Koons Αλλά και την Rosemary Trockel Που χρησιμοποιεί υφάσματα και πληκτά Και στο πεδίο του μεταμοντερνισμού Ο Anselm Kiefer Κάνει μνημιακά έργα με μόλιβδο και άχυρο Και η Kiki Smith Επικεντρώνεται στο ανθρώπινο σώμα Και τα υγρά του Κάνει μήτρες και ουρίθρες Σπέρματα και όρχης Σχολιάζοντας και το AIDS Έκρηξη και στη βίντεο-άρτα έχουμε βεβαίως.
Ο πατέρας του είδους, Ναμ Τζουν Πάικ, κάνει το 1984 το Good Morning Mr. Orwell, μια ζωντανή δορυφορική σύνδεση μεταξύ Νέας Υόρκης, Παρισιού και Σεούλ και γίνεται ο απόλυτος art star της τεχνολογίας. Ο Bill Viola, που λατρεύω, κάνει τα ζωγραφικά του, εντός εισαγωγικών, βίντεο, με αργή κίνηση και θέματα γύρω από τη γέννηση, τον θάνατο και τον νερό.
Ο Gary Hill, εστιάζοντας τη σχέση γλώσσας και εικόνας, δημιουργεί περίπλοκες εγκαταστάσεις με δεκάδες οθόνες. Η John Jonas συνδυάζει βίντεο και performances, καθρέφτες και μάσκες και δημιουργεί ονειρικά περιβάλλοντα. Η Ντάρα Μπίρνμπαουμ κάνει το Technology slash Transformation, Wonder Woman, το 78-79 Men, αλλά στα 80s γίνεται το σύμβολο της αποδόμησης των τηλεοπτικών στερεοτήπων.
Η Μάρθα Ρόσλερ κάνει το Watchwords of the 80s και το Housing is a Human Right. Α, να μην ξεχάσω τις Guerrilla Girls, το απόλυτο σύμβολο ακτιβισμού στα 80's που εμφανίστηκαν το 1985 στη Νέα Υόρκη ως απάντηση στην έκθεση International Survey of Recent Painting and Sculpture που διοργάνωσε το ΜΟΜΑ όπου από τους 169 καλλιτέχνες μόνο 13 ήταν γυναίκες.
Προφανώς φορούσαν μάσκες γορίλα ώστε να επικεντρώνονται στα μηνύματά τους και όχι στις προσωπικότητές τους και γι' αυτό χρησιμοποιούσαν και ψευδόνυμα νεκρών γυναικών καλλιτέχνιδων Ως μέσο χρησιμοποιούσαν την αφίσα με πιο διάσημη αυτή που έλεγε «Πρέπει οι γυναίκες να είναι γυμνές για να μπουν στο Μουσείο Μετροπόλιταν» σχολιάζοντας πως το 85% των γυμνών έργων ήταν γυναίκες και λιγότερο από το 5% των καλλιτεχνών ήταν γυναίκες.
Ξεμπρόστιζαν τους πάντες που δεν συμπεριέλαμβαναν γυναίκες όπως γαλερίστες, συλλέκτες, κριτικούς. Άλλες ακτιβιστικές ομάδες καλλιτεχνών ήταν το ACT UP, καλλιτέχνες για το AIDS ήταν αυτοί, διάσημο το γραφιστικό Silence equals Death με το ροζ τρίγωνο. Ήταν επίσης οι group material, κολεκτίβα που οργάνωνε εκθέσεις σε μη αναμενόμενους χώρους όπως βιτρίνες καταστημάτων ή στο μετρό Να μην ξεχάσω επίσης να σας πω για τους νέο εξπρεσιονιστές του Βορρά Βλέπεσου η Δία Νορβηγία, γεμάτη χρώμα και συνέστημα θεωρήθηκαν οι βάρβαροι εντός εισαγωγικών που έσωσαν τη ζωγραφική από τον υπερβολικό πνευματισμό των 70's ο Max Book, ο Odd Nerdum, κράτησαν λέει το Google, ζωντανή τη φλόγα του ρομαντισμού μέσα στην ψηφιακή και καταναλωτική δεκαετία του 80 και εγώ πρώτη φορά τους άκουσα και για να το λένε οι ιστορικοί της τέχνης πια είμαι εγώ που θα τους αφήσω απ' έξω σε τέτοια βαρβάτια να δρομεί.
Λίγο μεγαλύτερο το σημερινό επεισόδιο από ό,τι σας έχω συνηθίσει, το ομολογώ. Ακούστε το και σε δύο πάρτς αν θέλετε. Στο επόμενο μένουμε Ελλάδα, πολύ ζουμία έχουμε, μεγαλούτσικο θα είναι κι αυτό σας προειδοποιώ. Παρόλα αυτά φινίτο και πάει για σήμερα. Εσείς όμως αυτάκια μου να μην πάτε πουθενά αν δεν κάνετε like, follow και στα Spotify, στα Apple και στα YouTube Αν δεν πατήσετε χεράκια και κουδουνάκια και κυρίως αν δεν το πείτε και σε άλλα αυτάκια Ας προσέχουμε τα εαυτά μας τα πολύτιμα από την Ευγενία και την τραμ του Τέρα φιλάκια
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα